အလုပ်ရုံ ပြီးစီးခြင်း

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့ ပြန်မဖြေမီမှာပင် ကျိုးရှီသည် မလှမ်းမကမ်းရှိ ကြက်ဘဲရောင်းသော ဈေးသည်တစ်ဦးထံသို့ လျှောက်သွားလေပြီ။

"သွားကြစို့၊ သခင်မလေး။ ဟိုဘက်မှာ ကြက်ဥတွေရှိတယ်၊ ကျွန်မတို့ ပြန်သွားဖို့ နည်းနည်းဝယ်သွားလို့ရတယ်" ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် မြင်းကိုဆွဲကာ လင်းရှောင်ယွဲ့အား ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဥပေါင်းလုပ်လျှင်လည်း အရသာအလွန်ကောင်းမွန်သည်။ အိမ်တွင် အသားပေါင်းလုပ်တိုင်း သူမသည် သူမ၏အမေနှင့် အစ်မအား ဥပေါင်းအနည်းငယ် လုပ်ခိုင်းလေ့ရှိသည်။ လူတိုင်း အလွန်ကြိုက်ကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှ သူမသည် ကျောက်ရှန်းရှန်းနှင့်အတူ လိုက်သွားလေသည်။

"ဒီတစ်ကောင်၊ ဒီတစ်ကောင်၊ ပြီးတော့ ဟိုတစ်ကောင်။ အားလုံးကို ချိန်လိုက်တော့" ကျိုးရှီသည် ကြက်များကို ရွေးနှင့်နေပြီဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ဈေးသည်သည် အဖြေပေးလိုက်ပြီး ကြက်များကို ဖမ်း၍ ချိန်ခွင်ပေါ်တင်မည်ကြံရွယ်စဉ်မှာပင် ကျိုးရှီသည် ဘေးရှိ ဘဲများဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘဲလည်း သုံးကောင်ယူမယ်" သူမသည် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ကျိုးရှီအား အလျင်အမြန် ဆွဲတားလိုက်သည်။

"တော်လောက်ပြီ အစ်မ၊ ခဏနေ ကျွန်မတို့ ငန်းဝယ်ရဦးမယ်၊ ကြက်ဘဲတွေ ဒီလောက်အများကြီး မလိုဘူး" ဟု သူမသည် ပြောလိုက်သည်။

သူတို့သည် ကိုယ်တိုင်စားရန် လုပ်ခြင်းဖြစ်ပြီး ဈေးဆိုင်ခင်း၍ ရောင်းရန် မဟုတ်ပေ။ ဤမျှအများအပြား လုပ်ထားလျှင် စားကုန်ပါ့မလား။

ဈေးသည်၏ မျက်နှာပေါ်မှ ပျော်ရွှင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကြက်ဖမ်းနေသော လက်ကိုရပ်ကာ ကျိုးရှီအား ကြည့်လိုက်သည်။

သူရောင်းဖို့ ပျက်သွားပြီလား။

"မင်း ဆက်လုပ်၊ ငါရွေးထားတဲ့ ကြက်သုံးကောင်ကို အရင်ချိန်လိုက်" ကျိုးရှီသည် ဈေးသည်အား ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက်မှ သူမသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကြည့်လိုက်သည်။

"အို၊ မများပါဘူး။ ငါ အားလုံးစဉ်းစားပြီးပြီ၊ ကြက်၊ ဘဲ၊ ငန်း တစ်မျိုးကို သုံးကောင်စီ။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ငါ့အဖေကို တစ်စုပေးမယ်၊ ငါတစ်စုယူမယ်၊ ကျန်တဲ့တစ်စုကို မင်းတို့စားဖို့ ထားခဲ့မယ်" ဟု ကျိုးရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်မောင်းကို ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီရာသီဥတုနဲ့ အသားပေါင်းလုပ်ထားရင် သုံးလေးရက်ထားလည်း ပျက်မှာမဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ဒီလောက်လေးကို ငါတို့သုံးအိမ်ခွဲစားကြမှာ။ တကယ်လို့ ဗိုက်ကားအောင်စားရင်တောင် နှစ်ရက်တောင် ခံပါ့မလားမသိဘူး"

သူမ၏ အဖေအိမ်တွင် စုစုပေါင်း လူဆယ်ယောက်ကျော် ရှိသည်။ လျိုအိမ်တော်တွင်လည်း လူစုံလျှင် မနည်းလှပေ။ သူမ၏အိမ်တွင်မူ သူမနှင့် သူမ၏ခင်ပွန်း နှစ်ယောက်သာ ရှိသော်လည်း နှစ်ယောက်စလုံး စားနိုင်ကြသည်။ သူမ၏ခင်ပွန်းတစ်ယောက်တည်းကပင် လူသုံးယောက်စာ စားနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤအရာများမှာ အမှန်တကယ်တွင် ဘာမှမဟုတ်ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ရှက်သွေးဖြန်းသွားသည်။ သူမ၏အစ်မ ပြောနေသည်မှာ အကျိုးအကြောင်းဆီလျော်ပုံရသည်။

သို့သော် ဤသို့လုပ်ခြင်းမှာ လတ်ဆတ်မှုမရှိပေ။ သို့သော် အစ်မသည် သာ့ရှီရွာသို့ နေ့တိုင်းမလာသဖြင့် မီးဖိုချောင်အား နေ့တိုင်း သူမအတွက် ချက်ပြုတ်ခိုင်းရန် မကောင်းပေ။ သူမ ဤသို့ စီစဉ်ခြင်းမှာလည်း နားလည်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို တစ်မျိုးကို သုံးကောင်စီဝယ်လိုက်ကြစို့။ ဝယ်ပြီးရင် ပြန်ကြမယ်" ဟု ဤသို့တွေးမိသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလျှော့ပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ကြက်၊ ဘဲ၊ ငန်းများမှလွဲ၍ ကျိုးရှီအား ဆက်လက်ဝယ်ယူခွင့်မပြုတော့ပေ။

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ။" ဟု ကျိုးရှီသည် ချက်ချင်း ပြုံးရင်း အဖြေပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ဈေးသည်ထံမှ ဘဲသုံးကောင်ကို ထပ်မံရွေးချယ်လိုက်သည်။

ကြက်ဘဲများအားလုံးကို ရွေးချယ်ချိန်တွယ်ပြီး ငွေပေးချေပြီးနောက် ကျိုးရှီသည် ဈေးသည်အား သူမဝယ်ထားသော ကြက်ဘဲများကို မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တင်ပေးရန် ကူညီခိုင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျိုးရှီသည် ငန်းရောင်းသူကို သွားရှာပြန်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ကျောက်ရှန်းရှန်းတို့သည် နောက်မှ မြင်းလှည်းကိုဆွဲကာ ကျိုးရှီနောက်သို့ လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်ကြသည်။

ကျိုးရှီ နောက်ဆုံးတွင် ငန်းဝယ်ပြီးသောအခါမှ သုံးယောက်သား မြင်းလှည်းပေါ်တက်ကာ သာ့ရှီရွာသို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။

.......

ချန်ရှီနှင့် မာရှီတို့သည် ဝက်ကလီစာတစ်ပုံးကြီးနှင့် စုစုပေါင်း ကြက်ဘဲငန်းကိုးကောင်ကို လက်ခံရရှိသောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဤအရာများကို ဆေးကြောသန့်စင်ရန်ပင် သူတို့နှစ်ယောက် နေ့တစ်ဝက်နီးပါး အလုပ်များကြရပေလိမ့်မည်။

ကျိုးရှီသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပြီး ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ ငွေစအနည်းငယ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

ချန်ရှီနှင့် မာရှီတို့အား တစ်ယောက်လျှင် တစ်စစီ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီအရာတွေ လုပ်ပြီးရင် အများစုကို ကျွန်မ ယူသွားရမှာ။ ဒီနေ့ညနေတော့ ရှင်တို့ကို ဒုက္ခပေးရပါပြီ"

ချန်ရှီနှင့် မာရှီတို့သည် မည်သို့မျှ လက်မခံဝံ့ကြဘဲ ဤသည်မှာ သူတို့လုပ်သင့်သည့်အရာဟုသာ ပြောဆိုကြသည်။

ငွေကို မပေးနိုင်သောအခါ ကျိုးရှီသည် အကူအညီတောင်းသကဲ့သို့ လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကြည့်လိုက်သည်။

မီးဖိုချောင်အလုပ်များမှာ ဤနှစ်ယောက်ကပင် လုပ်ကိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ယခင်က ညီမလေးက သူမအား မှာကြားထားခဲ့သည်၊ အသားပေါင်းစားချင်လျှင် ဤနှစ်ယောက်အား ကိုယ်တိုင်လာရောက်တောင်းဆိုရန် ဖြစ်သည်။

သူတို့က ငွေလက်မခံလျှင် နောက်တစ်ကြိမ် သူမ မည်သို့ အရှက်မရှိဘဲ အသားများ ယူဆောင်လာနိုင်မည်နည်း။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရယ်မိသွားသည်။

"သခင်မငယ်က ပေးတာပဲ၊ ရှင်တို့ ယူထားလိုက်ကြပါ။ သခင်မငယ်အတွက် အလုပ်ကို ကောင်းကောင်းလုပ်ပေးလိုက်ရင် ရပါပြီ" ဟု ချန်ရှီနှင့် မာရှီတို့အား ပြောလိုက်သည်။

ချန်ရှီနှင့် မာရှီတို့၏ လခမှာ တစ်လလျှင် ငွေတစ်စသာဖြစ်ပြီး နှစ်ယောက်စလုံး ပုံမှန်အားဖြင့် ငွေသုံးစရာနေရာ မရှိသော်လည်း ငွေများများစားစား စုမိမည်မဟုတ်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

အစ်မက အသားပေါင်းစားချင်သည်၊ ဆေးကြောခြင်းနှင့် ပေါင်းခြင်းတို့မှာ အချိန်များစွာ လိုအပ်ပြီး နှစ်ယောက်စလုံး၏ အလုပ်ဝန်ကို အမှန်တကယ်ပင် တိုးပွားစေရာ သူတို့ကို ငွေအနည်းငယ် လက်ခံခိုင်းခြင်းမှာ အကြောင်းမဟုတ်ပေ။

"ဒါဆို… သခင်မငယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ချန်ရှီသည် ထိုအခါမှ လက်ခံလိုက်သည်။

"သခင်မငယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" မာရှီသည် အလျင်အမြန် လိုက်ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးရှီသည် ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်စရာမလိုပါဘူး၊ ကျွန်မအတွက် အသားပေါင်းလုပ်ပေးရင် ရပါပြီ"

"ဟုတ်ကဲ့" ဟု ချန်ရှီနှင့် မာရှီတို့သည် ကျိုးရှီအား နောက်တစ်ကြိမ် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ကျိုးရှီတို့ ထွက်သွားသောအခါမှ ချန်ရှီသည် ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏လက်ထဲမှ ငွေစကို ကြည့်လိုက်သည်။

သခင်မငယ်သည် အလွန် ရက်ရောလှသည်၊ သူမအား တိုက်ရိုက် ကြေးပြား၅၀ ဆုချခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ လဝက်စာ လခပင် ဖြစ်သည်။

ဘေးရှိ မာရှီသည်လည်း ငွေစကိုကိုင်ကာ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သို့သော် မကြာမီ၊ မာရှီသည် မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ချန်ရှီအား မေးခွန်းထုတ်သကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"သခင်မလေးက ခွင့်ပြုမှတော့ ယူထားလိုက်ပါ" ချန်ရှီက ပြောလိုက်သည်။

သခင်မလေးသည် အစေခံများအပေါ် အလွန်ကောင်းမွန်သည်၊ လျိုအိမ်တော်သို့ ရောက်လာနိုင်ခြင်းမှာ သူတို့၏ ကံကောင်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"အမေ ကျွန်မအတွက် သိမ်းထားပေးပါ" မာရှီသည် မျက်နှာနီရဲသွားပြီး ငွေကို ချန်ရှီအား ပေးလိုက်သည်။

ချန်ရှီသည် မာရှီအား တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သိမ်းထားပါ"

ထို့နောက် စိတ်ထဲတွင် တစ်ချက်လှုပ်ရှားသွားပြီး မာရှီအား ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ဆိုရင် သားကြီးရဲ့လခနဲ့ မင်းနဲ့ တာ့ပေါင်ရဲ့လခကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စာရင်းကိုင်ဆီမှာ သွားထုတ်၊ ငါ့ကို ပေးစရာမလိုတော့ဘူး"

လျိုအိမ်တော်သို့ ရောက်လာသောအခါ သူတို့၏ စားသောက်နေထိုင်မှုမှာ ကောင်းမွန်ပြီး စားစရာအတွက် အပိုငွေသုံးစရာမလိုတော့ပေ။

ယခု သူတို့မိသားစုဝင်တိုင်း လခရရှိနေကြပြီး ဘဝမှာ ကောင်းမွန်နေသဖြင့် မိသားစုဝင်အားလုံး၏ ငွေကို စုစည်းစီမံရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

သားကြီး၏ဇနီးသည်မှာ ကောင်းမွန်ပြီး အမြဲတမ်း နာခံတတ်သူဖြစ်ရာ မာရှီက သားကြီးနှင့် မြေးကို စောင့်ကြည့်နေလျှင် သူမ စိတ်ချသည်။

သားငယ်မှာမူ အိမ်ထောင်ပြုရန် အရွယ်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် အလျင်လို၍မဖြစ်၊ သားငယ်၏ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စကို သခင်မလေးက ကူညီစီစဉ်ပေးရန်သာ စောင့်ရမည်။

တော်သေးသည်၊ သူမနှင့် အဘိုးကြီးတို့ ယခု လခရှိကြသည်။ သူမက သားငယ်အတွက် ငွေကို ထပ်မံစီမံပေးလျှင် သားငယ် အိမ်ထောင်မပြုမီတွင် အနည်းငယ် စုဆောင်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ရှန်းရှန်းမှာမူ ထိုကောင်မလေးသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ကိုယ်ပိုင်အမြင်ရှိပြီး ယခု သခင်မလေးအနားတွင် အလုပ်လုပ်နေသဖြင့် သူမ စိတ်မပူတော့ပေ။

မာရှီသည် အံ့အားသင့်သွား၏။ သူမ၏မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်စိတ်တစ်ချက် ပေါ်လာသည်။

"အမေ ကျွန်မတို့ကို မကြည့်တော့ဘူးလား" သူမသည် စိုးရိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

ချန်ရှီသည် မာရှီ၏လက်ကိုဆွဲကာ မာရှီ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ကို မကြည့်တော့တာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းလည်း အိမ်ထောင်ထိန်းသိမ်းနည်းကို သင်ယူသင့်တဲ့အချိန် ရောက်လာလို့ပါ။ တာ့ပေါင်က တစ်နေ့တစ်ခြား ကြီးလာပြီ၊ ကိစ္စတွေအများကြီးကို နောက်ဆိုရင် မင်းက အမေတစ်ယောက်အနေနဲ့ စိတ်ပူပေးရမှာ"

မာရှီ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ရှီသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ နားမလည်တာ၊ ဒါမှမဟုတ် ဆုံးဖြတ်ချက်မချနိုင်တာရှိရင် ငါ့ကို လာမေးလို့ရတယ်"

တကယ်ပဲ၊ အခြားအိမ်က ချွေးမတွေက ကိုယ်တိုင်အိမ်ထောင်ထိန်းသိမ်းခွင့်ရဖို့ မျှော်လင့်နေကြသည်။ သူမ၏ သားကြီးချွေးမဆီရောက်တော့ သူမကို ကိုယ်တိုင်အိမ်ထောင်ထိန်းသိမ်းခိုင်းတာတောင် သူမက ကြောက်နေသည်။

"ကောင်း… ကောင်းပါပြီ" ဟု မာရှီသည် နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ ယောက္ခမနှင့် ချွေးမတို့သည် ဝက်ကလီစာများကို စတင်သန့်စင်ပြီး ကြက်သတ်ကြသည်။

ယနေ့ အိမ်တော်တွင် သူတို့လုပ်စရာ အရေးကြီးသည့်ကိစ္စများ မရှိပေ၊ သခင်မငယ် ယူဆောင်လာသော အသားများမှာ အလွန်များပြားသဖြင့် သူတို့သည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားလျှင် ညနေပိုင်းတွင် အသားများကို စောစောပေါင်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

.....

တစ်ဖက်တွင်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျိုးရှီအား အလုပ်ရုံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ခြံဝင်းမှ ထွက်ခါနီးမှာပင် ကျောက်ဖူကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သခင်မလေး၊ သခင်မငယ်" ဟု ကျောက်ဖူသည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့လာရောက် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"အင်း" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အဖြေပေးလိုက်သည်။

"သခင်မလေး၊ ကြီးကြပ်သူလျန်နဲ့ တတိယသခင်လေးကျိုးတို့က မနက်ဖြန် အိမ်တော်ကို လာလည်မယ်လို့ အကြောင်းပြန်လိုက်ပါတယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကြောင်အသွားကာ ကျိုးရှီ၏ မျက်လုံးများလည်း လှုပ်ရှားသွားသည်။

ထို့နောက်မှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို မနက်ဖြန် မီးဖိုချောင်ကို ဟင်းများများပြင်ခိုင်းလိုက်ပါ"

သူမ လူလွှတ်၍ အကြောင်းကြားခြင်းမှာ ပုံစံအရသာဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနှစ်ယောက်မှာ သူမအလုပ်ရုံ၏ ရှယ်ယာရှင်များ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုနှစ်ယောက် တကယ်ပင် လာရောက်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

အလုပ်ရုံသည် ဖွင့်ပင်မဖွင့်ရသေး၊ လာရောက်လျှင်လည်း ကြည့်စရာ များများစားစား မရှိပေ။

ထိုနှစ်ယောက်၏ လုပ်ငန်းများ မအားလပ်ဘူးလား၊ အထူးတလည် လာရောက်ကြည့်ရှုရန် လိုအပ်လို့လား။

သို့သော် လာလျှင်လည်း လာပါစေတော့။ တော်သေးသည်၊ သူမသည် တတိယသခင်လေးကျိုးအား သူမအတွက် စာရင်းကိုင်များ ရှာဖွေပေးသည့်ကိစ္စကို မေးမြန်းရပေမည်။

"ဟုတ်ကဲ့" ဟု ကျောက်ဖူသည် အဖြေပေးလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျိုးရှီအား ခေါ်ဆောင်၍ ထွက်သွားလေသည်။

"ကြီးကြပ်သူလျန်နဲ့ တတိယဝမ်းကွဲအစ်ကိုတို့ မနက်ဖြန် လာကြမှာဆိုတော့ ငါ… နေခဲ့သင့်လား" ကျိုးရှီသည် ရုတ်တရက် လင်းရှောင်ယွဲ့အား မေးလိုက်သည်။

သူမသည်လည်း အလုပ်ရုံ၏ စီမံခန့်ခွဲသူတစ်ယောက်ဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်၊ မရှိလျှင် မသင့်တော်ဘူးလား။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျိုးရှီအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်မနဲ့အတူတူပဲ၊ သူတို့ကို အလုပ်ရုံလာကြည့်ဖို့ အကြောင်းကြားလိုက်တာပါ။ အခု အလုပ်ရုံက မဖွင့်သေးတော့ ကိစ္စများများစားစား ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စဉ်းစားလိုက်ပါ၊ အားရင် မနက်ဖြန် အတူတူနေ၊ အလုပ်များရင် အစ်မမရှိလည်း ကိစ္စမရှိဘူး"

ကျိုးရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကိစ္စများများစားစားတော့ မရှိပါဘူး။ ထားလိုက်တော့၊ ငါ နေခဲ့လိုက်မယ်။ မနက်ဖြန် သူတို့ပြန်သွားမှ ငါပြန်မယ်။ ဒါမှမဟုတ် မင်းဆီကနေ တိုက်ရိုက် အိမ်ပြန်မယ်။ ဒီရက်ပိုင်း ငါ့အဖေက တတိယဝမ်းကွဲအစ်ကိုနဲ့ ရင်းနှီးတယ်၊ မနက်ဖြန် သူပါ လိုက်လာနိုင်တယ်၊ မပြောနိုင်ဘူးလေ"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သခင်ကြီးကျိုးပါ လိုက်လာနိုင်သည် ဟုတ်လား။ ဦးလေးနှင့် တတိယသခင်လေးကျိုးတို့သည် ဒီလောက်တောင် ရင်းနှီးသွားပြီလား။

"အင်း" ဟု ကျိုးရှီအား အဖြေပေးလိုက်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျိုးရှီအား အလုပ်ရုံထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

"ဒီနေရာကို ကျွန်မတို့ မနေ့က ရှင်းလင်းပြီးပြီ" ကျိုးရှီအား လှည့်လည်ပြသရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လမ်းလျှောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် အခန်းအသီးသီးနှင့် လုပ်ငန်းစင်များ၊ ၎င်းတို့၏ ယေဘုယျအသုံးဝင်ပုံများကို ကျိုးရှီအား ရှင်းပြလိုက်သည်။

ကျိုးရှီသည် နားထောင်ရင်း ခေါင်းညိတ်ကာ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်ရာကို အံ့ဩနေသည်။

မနက်ဖြန် အခြားလူနှစ်ယောက်အား ထပ်မံရှင်းပြရဦးမည်ဖြစ်သောကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျိုးရှီအား အသေးစိတ်မပြောပြပေ။

နှစ်ယောက်သား နောက်ဆုံးတွင် အလုပ်ရုံ၏ ခြံဝင်းကြီးထဲတွင် ခြံဝင်းထဲ၌ ထားရှိသော ကိရိယာများကို ကလိနေကြသည်။

"အရင်က မင်း ငါ့ကို မှာထားတဲ့ သစ်သားဇလုံတွေကို သခင်ကြီးကျင်းက ပစ္စည်းတွေအဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလို့ လူလွှတ်အကြောင်းကြားလာတယ်၊ ငါတို့ ဘယ်တော့လိုချင်လဲလို့ မေးတယ်" ကျိုးရှီသည် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ "အစ်မ ပြန်သွားရင် အားတဲ့အခါ သူ့ကို အကြောင်းကြားလိုက်၊ ပို့ခိုင်းလိုက်လို့ရပြီ၊ လျိုအိမ်တော်မှာ အမြဲတမ်းလူရှိတယ်"

ထိုအခါကျလျှင် အလုပ်ရုံဘက်သို့လာ၍ တံခါးဖွင့်ပြီး ပစ္စည်းများကို ထည့်ထားလိုက်လျှင် ရပေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ နောက်ပြီး မင်းဒီဇိုင်းဆွဲထားတဲ့ အိုးလေ၊ သခင်ကြီးကျင်းက နမူနာတွေ မီးဖုတ်ပြီးပြီ၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် အတူတူပို့လိုက်ရမလားလို့ မေးတယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။

"ပို့ရမှာပေါ့"

ငရုတ်ဆီနှင့် ပဲငပိအိုးထုပ်ပိုးမှုမှာ အလွန်အရေးကြီးသည်။

ဤကုန်ပစ္စည်းနှစ်မျိုးမှာ ကင်မ်ချီနှင့် မတူပေ၊ ထိုအခါ ဈေးကွက်သို့ ရောက်သွားလျှင် အိုးလိုက် တိုက်ရိုက်ရောင်းချမည်ဖြစ်သည်။

လျန်မိသားစုနှင့် ကျိုးမိသားစုသို့ ပေးသွင်းသည့် ကွာခြားချက်အရ သူမသည် မတူညီသော ပုံစံနှစ်မျိုးဖြင့် အိုးများကို ဒီဇိုင်းဆွဲထားသည်။

ထိုအခါ အတွင်း၌ထည့်သော ကုန်ပစ္စည်းနှင့် ပမာဏမှာ တူညီသော်လည်း ထုပ်ပိုးသည့်အိုးမှာ မတူညီပေ။

၂၁ ရာစု၏ စကားအတိုင်း ပြောရလျှင် အမှတ်တံဆိပ် မတူညီခြင်း ဖြစ်သည်။

အိုးတစ်မျိုးတွင် လျန်တံဆိပ်ဟု ရေးထားပြီး တစ်မျိုးတွင် ကျိုးတံဆိပ်ဟု ရေးထားသည်။

ထို့နောက် ပုံစံတစ်မျိုးစီ၏ အိုးများတွင် အရွယ်အစားသုံးမျိုးစီ ရှိသည်- တစ်ကျင်း၊ နှစ်ကျင်းနှင့် ငါးကျင်း။

အကြောင်းစုံမသိသောသူများမှာ ထိုအခါ ဤငရုတ်ဆီ သို့မဟုတ် ပဲငပိနှစ်မျိုးမှာ မတူညီသော နေရာများမှ လာသည်ဟု ထင်မြင်ကြပေလိမ့်မည်။

အမှန်တကယ်တော့ အားလုံးမှာ သူမ၏အလုပ်ရုံက ထုတ်လုပ်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟုတ်သည်၊ ထုတ်လုပ်ပေးခြင်း။

သူမ၏အလုပ်ရုံသည် ထုတ်လုပ်မှုတာဝန်ယူပြီး လျန်တံဆိပ်နှင့် ကျိုးတံဆိပ်တို့က ကုန်ပစ္စည်းအား အမှတ်တံဆိပ်တန်ဖိုး ပေးအပ်ပြီးနောက် ဈေးကွက်တွင် ရောင်းချကြသည်။

သူမသည် သူမ၏ လက်ရှိအခန်းကဏ္ဍကို စက်ရုံပိုင်ရှင်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက ယာယီပဲ။

သူမ၏ သရေစာဆိုင်လေးသည် ယခုအခါ အောင်မြင်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေပြီး လာမည့်နှစ် နွေဦးပေါက်တွင် သူမ၏လက်ထဲတွင် ငရုတ်သီးနှင့် ငွေများ ရှိလာသောအခါ ပိုမိုတိုးချဲ့ရန် စီစဉ်မည်ဖြစ်သည်။

ဘယ်လိုတိုးချဲ့မှာလဲ ဟုတ်လား။ ဒါပေါ့၊ ဆိုင်ခွဲတွေ ထပ်ဖွင့်မှာလေ။

မြို့ငယ်များတွင် တစ်မြို့လျှင် တစ်ဆိုင် သို့မဟုတ် နှစ်ဆိုင်၊ မြို့ကြီးများတွင် သုံးဆိုင်မှ လေးဆိုင် ဖွင့်လှစ်မည်။

ခရိုင်များတွင်မူ ငါးဆိုင် သို့မဟုတ် ခြောက်ဆိုင် ဖွင့်လှစ်ရန်ပင် ပြဿနာမရှိပေ။

အဓိကနေရာတစ်ခုစီတွင် သူမသည် တစ်ဆိုင် သို့မဟုတ် နှစ်ဆိုင်သာ ဖွင့်လှစ်ရန် လိုအပ်ပြီး ကျန်သည်များကို မြို့တွင်းမှ လူများကို ဆိုင်ခွဲဖွင့်ရန် ဆွဲဆောင်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုအခါ ဆိုင်ခွဲဖွင့်ခကို ကောက်ခံပြီး တစ်ချိန်တည်းတွင် အဓိကနေရာတစ်ခုစီ၌ မာလာချွမ့်၊ ကောက်ညှင်းအေးမုန့်ကဲ့သို့သော သရေစာများကို ပြုလုပ်၍ တစ်စုတစ်စည်းတည်း ဖြန့်ဝေရန် စီစဉ်မည်ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ခွဲဖွင့်ခမှာ တစ်ကြိမ်တည်းရရှိသော ဝင်ငွေဖြစ်ပြီး နောက်ဆက်တွဲ ငရုတ်ရည်နှင့် သရေစာများမှာလည်း ငွေရှာပေးသည်။

ဤသို့ဖြင့် လျိုရှီသရေစာဆိုင် (လျိုရှီစားသောက်ဆိုင်ကို ပြောင်းထားပါတယ်)သည် ဈေးကွက်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်သည့်အရှိန်မှာ လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာမည်ဖြစ်သည်။

နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူမ၏ လျိုရှီသရေစာဆိုင်သည် ယန်တိုင်းပြည်တစ်ဝှမ်းတွင် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားနိုင်ပေသည်။

ထိုအခါ သူမသည် သရေစာဆိုင်ဖွင့်သူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သော်လည်း ကုန်သည်ကြီးလေးဦး ရှာဖွေသောငွေမှာ သူမလောက် များပြားမည်မဟုတ်ပေ။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ပီတိဖြစ်သွားသည်။

တည်ငြိမ်၊ တည်ငြိမ်။ ဒါက အစပျိုးရုံအဆင့်ပဲရှိသေးတယ်၊ အခြေခိုင်အောင် အုတ်မြစ်ချပြီမှ တစ်လှမ်းချင်း ဖြည်းဖြည်းချင်းသွားရမယ်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ငါ သခင်ကြီးကျင်းကို တစ်ခါတည်း ပြောလိုက်မယ်" ဟု ကျိုးရှီက ပြောလိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား ထိုင်၍ အလုပ်ရုံကိစ္စများကို ထပ်မံဆွေးနွေးကြပြီး ကျောက်ရှန်းရှန်းက နှစ်ယောက်အား လျိုအိမ်တော်သို့ ထမင်းစားရန် လာခေါ်သောအခါမှ အလုပ်ရုံမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

......

နောက်တစ်နေ့။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ကျိုးရှီတို့သည် အိမ်တွင် နံနက်တစ်ပိုင်းလုံး စောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြပြီး နံနက် ၁၀ နာရီကျော်သောအခါမှ ကြီးကြပ်သူလျန်နှင့် တတိယသခင်လေးကျိုးတို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ကြီးကြပ်သူလျန်သည် ကောင်းမွန်သော အရက်အိုးအနည်းငယ် ယူဆောင်လာပြီး စေတနာလက်ဆောင်ဟု ဆိုသည်။

တတိယသခင်လေးကျိုးမှာမူ လင်းရှောင်ယွဲ့အတွက် လူသုံးယောက် ခေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုသူများမှာ လင်းရှောင်ယွဲ့ ယခင်က သူ့အား ရှာဖွေပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သော စာရင်းကိုင်လေးယောက်ထဲမှ သုံးယောက် ဖြစ်သည်။

သုံးယောက်၏ မိသားစုဝင်များမှာ ယခုအချိန်တွင် တတိယသခင်လေးကျိုး၏ အိမ်တော်၌ ရှိနေကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ဘက်မှ ကျေနပ်သည်ကို မြင်မှသာ တတိယသခင်လေးကျိုးသည် ထိုလူများကို ပို့ဆောင်ရန် လူလွှတ်စီစဉ်မည်ဖြစ်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ဤစာရင်းကိုင်သုံးယောက်ကို လင်းရှောင်ယွဲ့ မကျေနပ်ပါက မယူဘဲနေနိုင်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏မျက်နှာတွင် အံ့ဩဝမ်းသာမှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး ကျောက်ဖူအား လူများကို ဦးစွာ စီစဉ်ခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် တတိယသခင်လေးကျိုးအား အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

"အားနာစရာမလိုပါဘူး။ သခင်မလေးလင်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို မလွဲမသွေ ဆောင်ရွက်ပေးမှာပါ" တတိယသခင်လေးကျိုးသည် ဖော်ရွေစွာ ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး တတိယသခင်လေးကျိုးနှင့် သခင်ကြီးကျိုးတို့အား အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

သူမ၏အစ်မမှန်းသည်မှာ တကယ်ပင် မမှားခဲ့ပေ၊ ဦးလေးသည် တကယ်ပင် တတိယသခင်လေးကျိုးနှင့်အတူ လိုက်လာခဲ့သည်။

တတိယသခင်လေးကျိုးသည် သခင်ကြီးကျိုးကို ခေါ်ဆောင်ကာ လင်းရှောင်ယွဲ့နောက်သို့ ဝင်သွားပြီး ကြီးကြပ်သူလျန် အရင်ရောက်နှင့်နေသည်ကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်သွားသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ရူယီစားသောက်ဆိုင်နောက်မှ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဟု စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

ကြီးကြပ်သူလျန်သည် တတိယသခင်လေးကျိုး ဝင်လာသည်ကို ကြားသောအခါ ဧည့်ခန်းမှ ထွက်လာပြီး တတိယသခင်လေးကျိုးအား ပြုံးရင်း ကြိုဆိုလိုက်သည်။

နှစ်ဖက်စလုံးသည် နောက်တစ်ကြိမ် နှုတ်ဆက်စကား ဆိုကြသည်။

ထို့နောက် နှစ်ယောက်စလုံးသည် အလုပ်ရုံကိစ္စကို ထပ်မံပြောဆိုကြသည်။

ထို့နောက် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်ရန် မပြောတော့ဘဲ လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ကျိုးရှီတို့အား အလုပ်ရုံသို့ လှည့်လည်ကြည့်ရှုရန် တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ကျိုးရှီတို့သည် သဘောတူလိုက်ပြီးနောက် အဖွဲ့ကို အလုပ်ရုံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

အလုပ်ရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်သောအခါ ကြီးကြပ်သူလျန်နှင့် တတိယသခင်လေးကျိုးတို့သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ရင်း နောင်တွင် အလုပ်သမားများ ဤနေရာတွင် အလုပ်လုပ်နေကြမည့်မြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးပုံဖော်ကြည့်နေကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စဉ်းစားပုံမှာ အလွန် ပြည့်စုံပြီး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ကြောင်းကို ချီးကျူးနေကြသည်။

အလုပ်ရုံကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျိုးရှီအား သူတို့နှစ်ယောက်အား အလုပ်ရုံရှိ ကိရိယာပစ္စည်းများ စသည်တို့၏ ပြင်ဆင်မှုအခြေအနေကို ရှင်းပြခိုင်းလိုက်သည်။

မနေ့က လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ဆွေးနွေးခဲ့သော အတွေ့အကြုံကြောင့် ကျိုးရှီသည် စနစ်တကျ ရှင်းပြနိုင်ခဲ့သည်။