အသားပေါင်း ကြိုက်နေကြပြီ

ကြီးကြပ်သူလျန်နှင့် တတိယသခင်လေးကျိုးတို့သည် နားထောင်ပြီး အလွန်ကျေနပ်သွားကြသည်။

သခင်ကြီးကျိုးမှာမူ အံ့ဩပြီး နှစ်သိမ့်မှုရသွားသည်။

သူ့သမီး အလုပ်ရုံတွင် အလုပ်လုပ်ရာ၌ တကယ် အောင်မြင်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

တစ်ချိန်တည်းတွင် သခင်ကြီးကျိုး၏ လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကြည့်သောအကြည့်များတွင် ကျေးဇူးတင်မှုများ ပါဝင်နေသည်။

သူ့သမီး၏စရိုက်ကို သူ အဖေတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲနေပါ့မလဲ။

သမီး၏ ယခုအရည်အချင်းများမှာ သခင်မလေးလင်းနှင့် မသက်ဆိုင်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

"မဆိုးဘူး၊ ပစ္စည်းတွေ ရောက်လာရင် ပြင်ဆင်မှုတွေ ပြီးစီးသွားပြီလို့ သတ်မှတ်လို့ရပြီ"

"နောက်နှစ်ကျရင် မင်းရဲ့ခြံက ငရုတ်သီးတွေ ထွက်လာရင် အလုပ်ရုံက အလုပ်စလို့ရပြီ" ဟု တတိယသခင်လေးကျိုးသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် သူ့အဖေနှင့် ဆက်သွယ်ပြီးပြီဖြစ်သည်၊ အဖေသည် ဝမ်းကွဲဦးလေးအချို့ကို အကူအညီတောင်းပြီး ဖြန့်ချိရေးလမ်းကြောင်းအချို့ကို ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

ထိုအခါကျလျှင် အလုပ်ရုံမှ ကုန်ပစ္စည်းများ ထွက်လာသည်နှင့် သူသည် ကုန်ပစ္စည်းများကို ဖြန့်ချိရန် စီစဉ်နိုင်ပေမည်။

ထိုငရုတ်သီးထုတ်ကုန်များ၏ အရသာအရ ထိုအခါ ရောင်းအားမှာ မလွဲမသွေ ပေါက်ကွဲပေလိမ့်မည်။

ထို့နောက် ပထမအသုတ် ငရုတ်သီးထုတ်ကုန်များ ကောင်းမွန်စွာ ရောင်းချနိုင်လျှင် နောက်ပိုင်းတွင် သူနှင့်သူ့အဖေသည် အခြားသူများအား ကုန်တင်ပေးရန် တောင်းဆိုနေစရာမလိုတော့ပေ။

ထိုငရုတ်သီးထုတ်ကုန်များမှာ ထိုအခါ သူနှင့်သူ့အဖေအတွက် ပြန်လည်ထူထောင်ရန် အရင်းအနှီးဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ပြန်လည်ထူထောင်နိုင်ခြင်း မရှိလျှင်ပင် ဤလုပ်ငန်းရှိနေသရွေ့ သူတို့မိသားစုသည် နောက်တစ်သက်လုံး စိတ်ပူစရာမလိုတော့ပေ။

"အင်း" ဟု လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အဖြေပေးလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ နှစ်ယောက်စလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျိုးမိသားစုခြံနဲ့ မောက်အာခြံ ပတ်ဝန်းကျင်က မြေတွေကို စုစည်းပေးခဲ့လို့၊ ပြီးတော့ ခြံတွေမှာ ကူညီပေးဖို့ စေလွှတ်ထားတဲ့ အစောင့်တွေအတွက်ကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ကြီးကြပ်သူလျန်နှင့် တတိယသခင်လေးကျိုးတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ကြကာ လင်းရှောင်ယွဲ့အား အားမနာရန် ပြောဆိုကြသည်။

"ဒါပေမဲ့…" ဟု လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ကြီးကြပ်သူလျန်နှင့် တတိယသခင်လေးကျိုးတို့၏ မျက်နှာများမှာ ကြောင်အသွားသည်။

"သခင်မလေးလင်း၊ ပြောစရာရှိရင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပါ" ဟု ကြီးကြပ်သူလျန်သည် ဦးစွာ ပြောလိုက်သည်။

တတိယသခင်လေးကျိုးသည်လည်း မေးခွန်းထုတ်သကဲ့သို့ လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာတွင် ရှက်ရွံ့ဟန် ပေါ်လာပြီးနောက် နှစ်ယောက်အား ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ခြံသုံးခြံက နေရာအကျယ်ကြီး၊ အစောင့်ဆယ်ယောက်တည်းနဲ့ စောင့်ကြည့်လို့ မလုံလောက်လောက်ဘူး"

ကြီးကြပ်သူလျန်နှင့် တတိယသခင်လေးကျိုးတို့၏ မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးသွားသည်။

"ငရုတ်သီးစိုက်ပျိုးတာက အရေးကြီးတယ်၊ ခြံထဲမှာ ဖြစ်ပျက်တာတွေနဲ့ စိုက်ပျိုးထားတဲ့ ငရုတ်သီးတွေကို အပြင်ကို လုံးဝ မပေါက်ကြားစေရဘူး။ မဟုတ်ရင်…" ဟု လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးကြီးတစ်စုံသည် နှစ်ယောက်အား မတတ်သာသကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

မဟုတ်လျှင် ငရုတ်သီးများ အခိုးခံရပြီးနောက် ငရုတ်သီးထုတ်ကုန်များကိုလည်း အတုလုပ်ခံရပါက သူတို့၏ နောက်ဆက်တွဲလုပ်ငန်းမှာ ထိုမျှ ကောင်းမွန်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

"မင်း လူဘယ်လောက်လိုလဲ" တတိယသခင်လေးကျိုးသည် တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။

ယခင်က သူ လူအင်အား စီစဉ်ခဲ့စဉ်က အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ ရွာကို စောင့်ကြည့်ရန်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကာကွယ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ်လျှင် လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ကို ကျောခိုင်းပြီး လျန်မိသားစုနှင့် ပူးပေါင်းမည်ကို ကာကွယ်ရန် ဖြစ်သည်။

ခြံကို ပေးအပ်ပြီးသွားပြီဖြစ်၍ သူ့ပိုင်ဆိုင်မှု မဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် ခြံအပေါ်တွင် ပိုမိုပေးဆပ်ချင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

သို့သော် သူရရှိသော သတင်းအရ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခြံသို့ရောက်ပြီးနောက် ခြံအတွက် အစီအစဉ်များစွာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ဝက်မွေးမြူရေးခြံ၊ ကြက်မွေးမြူရေးခြံများ ဆောက်လုပ်မည်၊ လယ်ကွင်းများတွင် ရေကန်၊ မစင်ကန်များ ဆောက်လုပ်မည်ဟု ဆိုသည်။

ကျိုးမိသားစုခြံတွင် သူမသည် တောင်ကုန်းများကို ရှင်းလင်းရန်ပင် အဆိုပြုခဲ့သည်။

ထို့နောက် ခြံသုံးခြံ၏ မြေများကို လူငှား၍ စိုက်ပျိုးမည်ဖြစ်ပြီး ငှားရမ်းထားသူများကို လခပေးမည်ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြင့် လိုအပ်သော ငွေမှာ မနည်းလှပေ။

သူနှင့် လျန်ယွီတို့သည် သူမအား တစ်ယောက်လျှင် ငွေစ ၅၀၀၀စီ ပေးခဲ့သော်လည်း သူမ၏ သုံးစွဲပုံအရ များများစားစား ကျန်မည်မဟုတ်ဟု ထင်ရသည်။

သူမသည် ငွေများကို အခြားနေရာများတွင် သုံးစွဲသွားသဖြင့် ခြံ၏ အစောင့်အရှောက်ကိစ္စကို သဘာဝအတိုင်း ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

ယခု သူမ၏ ဆိုလိုရင်းမှာ သူတို့က ရှေ့ထွက်၍ သူမအတွက် အစောင့်အရှောက်ကိစ္စကို ဖြေရှင်းပေးစေလိုခြင်း ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤကိစ္စကို ယခင်က သူနှင့် လျန်ယွီတို့သည် ကတိပေးခဲ့ဖူးသည်။ ယခုအချိန်တွင် ကတိဖျက်ရန် အမှန်တကယ်ပင် မကောင်းပေ။

ထားလိုက်တော့၊ လူအင်အား အနည်းငယ် ထပ်မံစေလွှတ်လျှင်လည်း စေလွှတ်ပါစေတော့။

သူမတစ်ယောက်တည်းဖြင့် လူအင်အား စုဆောင်းရန် အမှန်တကယ်ပင် မလွယ်ကူပေ။

"လူအင်အားကတော့ တကယ်ကို နည်းလွန်းပါတယ်။ သခင်မလေးလင်း ဘာစိတ်ကူးရှိလဲ၊ တိုက်ရိုက်ပြောပါ" ကြီးကြပ်သူလျန်သည်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့အား ပြောလိုက်သည်။

အိမ်တော်သခင်သည် သူ့အား သခင်မလေးလင်း၏ တောင်းဆိုချက်များကို တတ်နိုင်သလောက် ဖြည့်ဆည်းပေးပြီး သခင်မလေးလင်းအား အလုပ်ရုံလုပ်ငန်းကို ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ရန် ကူညီပေးရန် မှာကြားထားသည်။

ထိုခြံသုံးခြံသည် အလုပ်ရုံလုပ်ငန်းတွင် မပါဝင်သော်လည်း ရွာများတွင် ငရုတ်သီးစိုက်ပျိုးရမည်ဖြစ်၍ အလုပ်ရုံနှင့် အလွန်သက်ဆိုင်သည်။

ယခု တတိယသခင်လေးကျိုးပင် သဘောတူပြီးဖြစ်ရာ သူ သဘောမတူရန် အကြောင်းမရှိပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားပြီး ထိုအခါမှ ပြောလိုက်သည်။ "ခြံက နေရာအကျယ်ကြီး၊ အစောင့်တွေရဲ့ တာဝန်က နောက်ဆိုရင် ခြံကို ဝင်ထွက်တဲ့လူတွေကို စစ်ဆေးတာအပြင် ခြံထဲကလူတွေ အလုပ်လုပ်တာကိုလည်း ကြည့်ရမှာ"

"ခြံတစ်ခြံကို အနည်းဆုံး အစောင့်နှစ်ဆယ်လောက် စီစဉ်ရမယ်လို့ ကျွန်မ ခန့်မှန်းတယ်။ ပြီးတော့ ငရုတ်သီးဆွတ်ခူးတဲ့ရာသီရောက်ရင် ခြံမှာ လူပိုလိုမှာမို့ နောက်ထပ်လူအနည်းငယ် ထပ်စီစဉ်ပေးရဦးမယ်"

တတိယသခင်လေးကျိုး၏ မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးသွားသည်။

ခြံတစ်ခြံလျှင် အစောင့်နှစ်ဆယ်၊ သူနှင့် လျန်မိသားစု တစ်ဝက်စီဆိုလျှင် ဆယ်ယောက် ဖြစ်သည်။

ခြံသုံးခြံဆိုလျှင် သူတစ်ယောက်တည်းကပင် အစောင့်သုံးဆယ် ထောက်ပံ့ပေးရမည်ဖြစ်ပြီး ယခု သူထည့်ဝင်ထားသော အရေအတွက်၏ နှစ်ဆဖြစ်သည်။

ဤလူများကို သူ အမှန်တကယ်ပင် ထောက်ပံ့ပေးနိုင်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် နာကျင်နေသည်။

သူသည် ကြီးကြပ်သူလျန်အား မကြည့်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

"ဖြစ်တယ်၊ ကျန်တဲ့လူအင်အားကို ကျွန်တော့်ဘက်က သခင်မလေးလင်းအတွက် ကျင့်ခွိုက် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်" ကြီးကြပ်သူလျန်သည် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း သဘောတူလိုက်သည်။

တတိယသခင်လေးကျိုး၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားသည်။

ဒီလောက် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း သဘောတူလိုက်တယ်ပေါ့ ဟုတ်လား။

လျန်ယွီ၏ အထောက်အထားကို သတိရသောအခါ တတိယသခင်လေးကျိုး၏ စိတ်ထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် နစ်မြုပ်သွားသည်။

ကြီးကြပ်သူလျန်၏ နောက်ကွယ်တွင် လျန်ယွီရှိသည်၊ လျန်ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းမှာ လျန်ယွီကပင် ဆုံးဖြတ်သည်။ နှိုင်းယှဉ်၍မရပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏မျက်နှာသည် ဝင်းပသွား၏။

ကြီးကြပ်သူလျန်အား ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုပြီးနောက် တတိယသခင်လေးကျိုးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

တတိယသခင်လေးကျိုးသည် မျက်နှာပေါ်မှ တောင့်တင်းမှုကို အလျင်အမြန် ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

"သုံးရက်အတွင်း ကျွန်တော့်ဘက်က လူအင်အား အဆင်သင့်ဖြစ်ပါ့မယ်" သူသည် ရက်ရောစွာ ပြောလိုက်သည်။

မျက်နှာတွင် ရက်ရောဟန်ဆောင်နေသော်လည်း စိတ်ထဲမှ ခံစားချက်ကို သူကိုယ်တိုင်သာ သိသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး မသိချင်ယောင်ဆောင်လိုက်သည်။

"လောလောဆယ် အလျင်လိုစရာမလိုပါဘူး။ ကျန်တဲ့လူတွေကို နောက်နှစ် နွေဦးစိုက်ပျိုးချိန်မတိုင်ခင် ရောက်လာရင် ရပါပြီ"

ဆောင်းရာသီတွင် ရွာ၌ အဓိကအားဖြင့် ဆောက်လုပ်ရေးကဲ့သို့သော အလုပ်များသာရှိပြီး လူအများအပြား ဝင်ထွက်သွားလာမည် မဟုတ်ပေ။

ယခု ငရုတ်သီးပင် မစိုက်ပျိုးရသေးသဖြင့် လူများကို ကာကွယ်ရန် မလိုအပ်သေးပေ။

တတိယသခင်လေးကျိုး၏စိတ်ထဲတွင် သက်သာရာရသွားသည်။

ကြီးကြပ်သူလျန်၏ မျက်နှာမှာမူ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်သွားသည်။

လျန်ယွီနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူသည် အားနည်းလွန်းနေသေးသည်။

"နောက်ပြီး ကျွန်မ ရှင်နှစ်ယောက်နဲ့ တိုင်ပင်ချင်တာလေး ရှိသေးတယ်…" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရုတ်တရက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

နှစ်ယောက်စလုံးသည် ချက်ချင်းပင် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကြည့်လိုက်ကြသည်။

တတိယသခင်လေးကျိုး၏ မျက်နှာတွင် တင်းမာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ကြီးကြပ်သူလျန်မှာမူ နူးညံ့စွာ ပြုံးရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့အား ဆက်ပြောရန် မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒါကတော့ ခြံက အစောင့်တွေက ရှင်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့လူတွေ ဖြစ်ပေမဲ့ ခြံက အခြေအနေက ရှုပ်ထွေးတယ်၊ ရှင်တို့နှစ်ယောက်စလုံးကလည်း အနားမှာ မရှိဘူး။ ကျွန်မ စဉ်းစားနေတာက နောက်ဆိုရင် ကျွန်မခြံက အိမ်တော်ထိန်းကို သူတို့ကို အလုပ်ခိုင်းလို့ရမလားလို့ပါ"

တတိယသခင်လေးကျိုး၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွား၏။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "စောင့်ကြည့်တာနဲ့ စစ်ဆေးတာလိုမျိုး အလုပ်တွေပဲပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နောက်ဆိုရင် ခြံမှာ လူငှားပြီး လယ်စိုက်ခိုင်းတဲ့အခါ နေရာတွေက အချိန်မရွေး ပြောင်းလဲနိုင်တယ်၊ အစောင့်တွေကို လိုက်ခိုင်းရင် လူတွေကို ပိုကောင်းကောင်း ကြီးကြပ်နိုင်မှာပါ"

ကြီးကြပ်သူလျန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါက အကျိုးအကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ရူယီစားသောက်ဆိုင်က စေလွှတ်ထားတဲ့လူတွေကို နောက်ဆိုရင် ခြံက အိမ်တော်ထိန်းက တိုက်ရိုက်ခိုင်းလို့ရပါတယ်" ဟု ကြီးကြပ်သူလျန်သည် ပြောလိုက်သည်။

တတိယသခင်လေးကျိုး၏မျက်နှာသည် တောင့်တင်းသွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ဘက်က လူတွေလည်း အတူတူပါပဲ"

ခြံမှလူများကို ခိုင်းစေခွင့်ပေးခြင်းမှာ ထိုလူများကို သခင်မလေးလင်းထံ လုံးဝ ပေးအပ်လိုက်သကဲ့သို့ မဟုတ်လား။

ဟုတ်သည်၊ လုံးဝ ပေးအပ်လိုက်ခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ သူလျှိုများအဖြစ်လည်း ဆောင်ရွက်နိုင်သေးသည်။

သို့သော် ဤသည်မှလွဲ၍ အခြားအသုံးဝင်မှု မရှိတော့ပေ။ ဤမျှ များပြားသော သူလျှိုများကို သူ မလိုအပ်ပေ။

"ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဆိုရင် စေလွှတ်ထားတဲ့ အစောင့်တွေက ခြံကလူတွေနဲ့အတူ စားသောက်နေထိုင်ကြပါစေတော့။ ဒီလိုဆိုရင် ပိုအဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူးလား" ကြီးကြပ်သူလျန်သည် ဤအချက်ကို သတိပြုမိပုံရပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့အား ပြောလိုက်သည်။

တတိယသခင်လေးကျိုး၏ ကြီးကြပ်သူလျန်အား ကြည့်သောမျက်နှာသည် ထိုအခါမှ အနည်းငယ် ကောင်းမွန်လာသည်။

ဤမျှ များပြားသောလူများကို သခင်မလေးလင်းအား အလကားပေးအပ်ပြီး စားသောက်နေထိုင်စရိတ်ကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကျခံရမည်ဆိုလျှင် အလွန်နစ်နာပေလိမ့်မည်။

ထိုလူများ၏ စားသောက်နေထိုင်စရိတ်ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်လျှင် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် သက်သာရာရပေလိမ့်မည်။

"ရပါတယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးရင်း အဖြေပေးလိုက်သည်။

လူအယောက်ခြောက်ဆယ်ကို အလကားရပြီး သူမအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးမည်၊ သူမက စားသောက်နေထိုင်စရာ အနည်းငယ်သာ ထောက်ပံ့ပေးရမည်၊ ဤသည်မှာ ဘာမှမဟုတ်ပေ။

"ကျွန်မတို့လည်း တော်တော်လေး ကြည့်ပြီးပြီ၊ အားလုံးပဲ ကျွန်မနဲ့အတူ လျိုအိမ်တော်ကို ပြန်ကြရအောင်" ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်၍ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အကြောင်းအရာပြောင်းလိုက်သည်။

ကြီးကြပ်သူလျန်နှင့် တတိယသခင်လေးကျိုးတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ထိုအခါမှ သဘောတူလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့နောက်သို့ လိုက်၍ အလုပ်ရုံမှ ထွက်ခွာပြီး လျိုအိမ်တော်သို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် နှစ်ယောက်စလုံး စကားမပြောကြပေ။

သူတို့သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏လှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်ဟု မထင်မရှား ခံစားနေရသည်။

......

လျိုအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အဖွဲ့ကို ဧည့်ခန်းသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ဦးလေးဖူသည် လျင်မြန်စွာ လက်ဖက်ရည်များ ယူဆောင်လာပြီးနောက် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

"သုံးယောက်စလုံး အလည်လာတာ ရှားတယ်၊ ခဏနေရင် ဒီမှာပဲ ထမင်းစားသွားကြပါ" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

တတိယသခင်လေးကျိုး၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။

ဤခရီးစဉ်တွင် သူသည် ဤထမင်းပွဲကို အလွန်မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

မနေ့က လာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့်အချိန်မှစ၍ သူသည် လျိုအိမ်တော်၏ ထမင်းဟင်းများကို တောင့်တနေခဲ့သည်။ သူ နောက်ဆုံးအကြိမ် လျိုအိမ်တော်တွင် စားခဲ့သော ထမင်းဟင်းများကို သတိရသောအခါ တတိယသခင်လေးကျိုးသည် တံတွေးမျိုချမိသည်။

ထို့နောက် သူသည် လျင်မြန်စွာ လည်ချောင်းရှင်းလိုက်သည်။

"အသားပေါင်း ရှိလား" ဟု လင်းရှောင်ယွဲ့အား မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားထွက်သွားသောအခါ အားလုံးက သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကြသည်ကို မြင်သောအခါမှ သူ၏စကားမှာ အနည်းငယ် မယဉ်ကျေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဝမ်းကွဲဦးလေးက ပြောတယ်၊ သခင်မလေးလင်းဆီမှာ အသားပေါင်းဆိုတဲ့ ဟင်းတစ်မျိုးရှိတယ်၊ အရသာက အရမ်းကောင်းတယ်တဲ့။ မသိဘူး၊ ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော် မြည်းစမ်းခွင့်ရမလား" ဟု ပြောရင်း တတိယသခင်လေးကျိုးသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကြည့်လိုက်သည်။

သခင်ကြီးကျိုးသည်လည်း ချက်ချင်းပင် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်များမှာ ပူလောင်နေသည်။

နောက်ဆုံးအကြိမ်က ကျိုးရှီက သူ့အား အသားပေါင်း ပို့ပေးခဲ့စဉ်က သူသည် အလေးမထားခဲ့ပေ။

ရလဒ်အနေဖြင့် ညစာစားပွဲတွင် အသားပေါင်း တည်ခင်းသောအခါ မိသားစုတစ်စုလုံး စားကြသည်။ အိမ်ရှိ လူကြီးလူငယ်မရွေး အသားပေါင်းကို လျင်မြန်စွာ လုယက်စားသောက်ကြရာ သူသည် အနည်းငယ်သာ စားလိုက်ရသည်။

ထိုအရသာမှာ အမှန်တကယ်ပင် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် တတိယသခင်လေးနှင့်အတူ လျိုအိမ်တော်သို့ လိုက်လာခဲ့ခြင်းမှာ တတိယသခင်လေးအား ကူညီနိုင်မလား ကြည့်ရှုရန်အပြင် အသားပေါင်းအတွက်လည်း ဖြစ်သည်။

ကြီးကြပ်သူလျန်သည် တတိယသခင်လေးကျိုး၏စကားကို ကြားပြီး သခင်ကြီးကျိုး၏အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများတွင်လည်း အလွန်စိတ်ဝင်စားမှုများ ပေါ်လာသည်။

"အသားပေါင်းက ဘာဟင်းလဲ။ ကျွန်တော်လည်း စမ်းကြည့်ချင်တယ်" သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျိုးရှီနှင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြုံးကြည့်လိုက်ကြသည်။

"အားလုံးပဲ အသားပေါင်းစားချင်တယ်ဆိုမှတော့ ဒီနေ့ လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ။ မနေ့ညနေက အစ်မက အသားတွေ ဝယ်လာတာနဲ့ မီးဖိုချောင်က အများကြီး ပေါင်းထားတယ်"

"ဦးလေးဖူ" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြောရင်း တံခါးဝသို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"မီးဖိုချောင်ကို သွားပြောလိုက်ပါဦး၊ ခဏနေရင် အသားပေါင်း များများလှီးပြီး တည်ခင်းခိုင်းလိုက်ပါလို့။"

ဦးလေးဖူသည် အလျင်အမြန် လက်နှစ်ဖက်ယှက် အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး "ဟုတ်ကဲ့" ဟုဆိုကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ဧည့်ခန်းထဲတွင် သခင်ကြီးကျိုး၏ မျက်နှာသည် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်သွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် ထရပ်ကာ လင်းရှောင်ယွဲ့အား လက်နှစ်ဖက်ယှက်လိုက်သည်။

"သခင်မလေးလင်း၊ ဒီအဘိုးကြီးမှာ မရိုမသေ တောင်းဆိုစရာတစ်ခု ရှိပါတယ်၊ သခင်မလေးလင်း ခွင့်ပြုပေးပါ"

ကြီးကြပ်သူလျန်နှင့် တတိယသခင်လေးကျိုးတို့သည် သခင်ကြီးကျိုးအား ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့မှာမူ ကြောင်အသွားသည်။

ကျိုးရှီအား ကြည့်လိုက်ရာ ကျိုးရှီက သူမအား ခေါင်းခါပြပြီး အခြေအနေကို မသိကြောင်း ပြသသောအခါမှ သူမသည် သူမ၏အကြည့်ကို သခင်ကြီးကျိုးထံသို့ ပြန်ပို့လိုက်သည်။

"ဦးလေး အားနာစရာမလိုပါဘူး၊ ပြောစရာရှိရင် ပြောပါ" ဟု သခင်ကြီးကျိုးက သူမအား အကူအညီတောင်းစရာ ရှိသလော။

ဤပုဂ္ဂိုလ်သည် ချင်းရှီမြို့၏ ထင်ရှားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည်၊ သူမကဲ့သို့ လူငယ်တစ်ယောက်၏ အကူအညီ လိုအပ်မည်လော။

တတိယသခင်လေးကျိုးနှင့် ကြီးကြပ်သူလျန်တို့၏ စပ်စုသော အကြည့်များကို မြင်ပြီး သခင်ကြီးကျိုး၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသည်။

သို့သော် သူသည် စကားစလိုက်သည်။

"အိမ်က မြေးလေးတွေက သခင်မလေးလင်းရဲ့ အသားပေါင်းကို အရမ်းတောင့်တနေကြတယ်။ ဒီရက်ပိုင်း အဘိုးကြီးကို အသားပေါင်းစားချင်တယ်လို့ အမြဲတမ်း ပူဆာနေကြတယ်။ သခင်မလေးလင်းဘက်က အဆင်ပြေရင်… ရမလား… ရမလား…" ဟု နောက်ဆက်တွဲစကားများကို သခင်ကြီးကျိုးသည် ဆက်မပြောတော့ပေ။

သူပြောသည်မှာ အမှန်ဖြစ်သည်၊ မြေးယောက်ျားလေးနှင့် မြေးမလေးတို့သည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူ့အား အသားပေါင်းစားရန် မကြာခဏ ပူဆာနေကြသည်။

ငယ်ရွယ်သူများသာမက သူ၏သားများပင် သူ့ရှေ့တွင် မြည်တွန်တောက်တီးခဲ့ကြသည်။

ထိုကြောင့် သူသည်လည်း အသားပေါင်းကို အဆက်မပြတ် သတိရနေပြီး သတိရတိုင်း သွားရည်ကျမိသည်။

သို့သော် ဤသို့ တိုက်ရိုက်အိမ်သို့လာ၍ စားစရာပေးဖို့ တောင်းဆိုခြင်းမှာ… အနည်းငယ် မယဉ်ကျေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အမှန်တော့ မယဉ်ကျေးခြင်း မဟုတ်ပေ၊ အနည်းငယ် ရှက်စရာကောင်းသည်။ သူ့မျက်နှာကို သူကိုယ်တိုင်ပင် ရှက်မိသည်။

အမှန်စင်စစ်၊ တတိယသခင်လေးကျိုးနှင့် ကြီးကြပ်သူလျန်တို့၏ မျက်နှာများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဒီအသားပေါင်းက… တကယ်ပဲ အဲ့လောက်တောင် အရသာရှိလို့လား။

ဝမ်းကွဲဦးလေး/သခင်ကြီးကျိုး၏ အိမ်မှ ကလေးများကိုပင် ဤမျှလောက် သွားရည်ကျစေသည် ဟုတ်လား။ မဟုတ်သေးဘူး၊ ကလေးများမှာ ဆင်ခြေသာ ဖြစ်နိုင်သည်၊ သူကိုယ်တိုင်ပင် အလွန် သွားရည်ကျနေပုံရသည်။

ဟုတ်သည်၊ တတိယသခင်လေးကျိုးသည် ယခုအချိန်တွင် ဤအတွေးကို ပိုမိုတွေးမိသည်။

သူ အသားပေါင်းအကြောင်း သိရှိခဲ့ခြင်းမှာ ဝမ်းကွဲဦးလေးက သူ့အား ပြောပြခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအသားပေါင်းကို မိုးလောက်မြင့်အောင်ပင် ချီးကျူးမတတ် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ယခု ဝမ်းကွဲဦးလေးက ကိုယ်တိုင် သခင်မလေးလင်းထံ တောင်းဆိုနေသည်ကို ကြည့်ပြီး သူသည် ယခု အသားပေါင်းအပေါ် မျှော်လင့်ချက်မှာ ပိုမိုမြင့်မားလာသည်။

ကြီးကြပ်သူလျန်သည် တတိယသခင်လေးကျိုးနှင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲတွင် အသားပေါင်းအပေါ် ပိုမိုမျှော်လင့်လာသည်။

ဤသခင်မလေးလင်းမှာ ဘာလို့များ အစားကောင်းအသောက်ကောင်းတွေ များပြားနေရတာလဲ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ပြုံးလိုက်သည်။

"အသေးအဖွဲကိစ္စလေးပါ၊ ဦးလေးလည်း အရမ်းအားနာနေတာပဲ"

"မနေ့က အစ်မက အသားတွေ အများကြီး ဝယ်လာတာက လုပ်ပြီးရင် ဦးလေးကို ပို့ပေးဖို့ ပြင်ဆင်ထားတာပါ၊ ဦးလေး ဒီနေ့ တတိယသခင်လေးနဲ့အတူ လာမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ ဦးလေးအတွက် ဝေစုကို မီးဖိုချောင်က ထုပ်ပိုးပြီးပါပြီ၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် ယူသွားလိုက်ရင် ရပါပြီ"

သခင်ကြီးကျိုးသည် သူ့သမီးအား ကြည့်ပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ သမီးသည် သူ့ကို သတိရနေဆဲဖြစ်သည်။ ယခင်က သူ လူလွှတ်၍ သူမအား စာပို့ခဲ့ရာ သူမ နားထောင်ခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဖခင်နှင့်သမီးတို့၏ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဦးလေး ထိုင်ပါ"

ထိုအခါမှ သခင်ကြီးကျိုးသည် သူ၏အကြည့်ကို သမီးထံမှ ရုပ်သိမ်းပြီး ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကြည့်သောအခါ သူ၏အမူအရာတွင် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့ဟန် ရှိနေသည်။

"အိမ်က ကလေးတွေက အရမ်းသောင်းကြမ်းကြတယ်။ ဒီနေ့ အပြင်မထွက်ခင် ဒီအဘိုးကြီးက သူတို့ကို အသားပေါင်း ယူလာပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်။ မယူလာရင်…" ဟု ပြောရင်း သခင်ကြီးကျိုးသည် မတတ်သာသည့်အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"သခင်မလေးလင်းကို ရယ်စရာဖြစ်သွားစေပြီ"

သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား နောက်တစ်ကြိမ် လက်နှစ်ဖက်ယှက်၍ တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ဟီးဟီး၊ ဦးလေး စကားတွေက လေးနက်လွန်းပါတယ်။ သာမန်လုပ်ထားတဲ့ ဟင်းတစ်မျိုးပါ၊ အိမ်တော်က သခင်ငယ်လေးတွေ ကြိုက်ကြတာ ကောင်းတာပေါ့။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြောရင်း ကျိုးရှီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အလုပ်ရုံဖွင့်ရင် အစ်မက နောက်ဆိုရင် လျိုအိမ်တော်ကို မကြာခဏ လာမှာပါ၊ သူနဲ့ အစ်ကိုဟိုင်ကလည်း အသားပေါင်းကို အရမ်းကြိုက်ကြတယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ဦးလေး သူ့ကို အသားများများဝယ်လာခိုင်းပြီး ပေါင်းခိုင်းလိုက်ရင် ရပါပြီ၊ ပေါင်းပြီးရင် ဦးလေးရဲ့အိမ်တော်ကို ပို့ပေးလိုက်မယ်"

သူမ သိသည်၊ မိဘအိမ်နှင့် နီးကပ်ပြီး ယောက္ခမနှင့် ယောက်မများ မရှိသောကြောင့် သူမ၏အစ်မသည် မကြာခဏ မိဘအိမ်သို့ ပြန်လေ့ရှိသည်။

ကျိုးရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကြည့်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများတွင် ကျေးဇူးတင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ညီမလေးသည် သူမအား ကူညီနေခြင်းဖြစ်သည်၊ သူမ နားလည်သည်။ နောင်တွင် သူမ၏ မိဘအိမ်က အသားပေါင်းစားချင်လျှင် သူမမှတစ်ဆင့်သာ ရရှိပေလိမ့်မည်။

နောင်တွင် အိမ်ပြန်တိုင်း သူမသည် အခြားလက်ဆောင်များ ပြင်ဆင်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ၊ အသားပေါင်းအနည်းငယ် ယူဆောင်သွားလျှင် မိသားစုတစ်စုလုံး ကြိုက်ကြမည်မှာ သေချာသည်။

အဲ့ဒီအခါကျရင် ယောက်မတွေ သူမအား မျက်နှာပြောင်ပြရဲကြဦးမလား ကြည့်ရသေးတာပေါ့။