အားလုံးက လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်လိုကြခြင်း

"အလှဆင်ပုံစံတင်မကဘူး၊ လုပ်ငန်းတွဲဖက်ဆိုင်ခွဲက ဆိုင်ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ ဝန်ဆောင်မှုပေးတဲ့ပုံစံနဲ့ သဘောထားကလည်း တိုက်ရိုက်ဖွင့်လှစ်တဲ့ဆိုင်နဲ့ တူညီနေရမယ်။

စတုတ္ထကတော့ ဆိုင်ထဲက သရေစာတွေပဲ။

လုပ်ငန်းတွဲဖက်ဆိုင်ခွဲက သရေစာတွေက တိုက်ရိုက်ဖွင့်လှစ်တဲ့ဆိုင်နဲ့အတူတူပဲ၊ အားလုံးကို သရေစာအလုပ်ရုံကနေ တစ်စုတစ်စည်းတည်း ဖြန့်ဝေပေးမှာ။

ပြောရရင် ဧည့်သည်တွေက လုပ်ငန်းတွဲဖက်ဆိုင်ခွဲကို သွားရင် ရရှိမယ့်ဝန်ဆောင်မှုက တိုက်ရိုက်ဖွင့်လှစ်တဲ့ဆိုင်နဲ့ လုံးဝတူညီနေမှာပဲ"

အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားကြ၏။

ဤသည်မှာ... နားထောင်ကြည့်ရသည်မှာ လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်ခြင်းနှင့် တိုက်ရိုက်ဖွင့်လှစ်ခြင်းမှာ ကွာခြားမှုမရှိတော့ပေ။ အစမှအဆုံး ကိုယ်တိုင်ပင် စီစဉ်နေရသည် မဟုတ်လား။

"ဒါဆိုရင် ဒီလုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်တာနဲ့ တိုက်ရိုက်ဖွင့်လှစ်တာက ဘာမှမကွာခြားတော့ဘူးပေါ့" တတိယသခင်လေးကျိုးသည် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တတိယသခင်လေးကျိုးအား ပြုံးကြည့်လိုက်သည်။

"ကွာခြားချက် ရှိတာပေါ့" သူမသည် ပြောလိုက်သည်။

"လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်တာက အလကားလုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်ခ ကောက်ခံရမှာ။ ပြီးတော့ နောက်ပိုင်းမှာ သရေစာအလုပ်ရုံက သရေစာဆိုင်ကို သရေစာတွေ ထောက်ပံ့ပေးတဲ့အခါမှာလည်း ငွေရှာလို့ရတယ်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ လုပ်ငန်းတွဲဖက်ဆိုင်ခွဲရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုက လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်သူပိုင်ဆိုင်တယ်။ လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်သူက နောက်ပိုင်းမှာ လုပ်ငန်းတွဲဖက်ဆိုင်ခွဲရဲ့ ဆိုင်ရှင်ဖြစ်လာပြီး ဆိုင်တွင်းဝန်ထမ်းတွေရဲ့ လခနဲ့ တခြားအသုံးစရိတ်တွေကို ကိုယ်တိုင်တာဝန်ယူရမှာ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ရှာဖွေရရှိတဲ့ငွေကလည်း လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်သူရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ငွေပဲ"

အားလုံးသည် တုန်လှုပ်သွားကြ၏။ ချက်ချင်းပင် နားလည်သဘောပေါက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ဒီလို... ဒီလိုလည်း ဖြစ်နိုင်တာလား။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်ခနဲ့ပတ်သက်ရင် အစပိုင်းမှာ သရေစာဆိုင်တွေ နည်းသေးတော့ နာမည်မကြီးသေးဘူး။ လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်ခကို နည်းနည်းလျှော့လို့ရတယ်၊ တစ်ဆိုင်ကို ငွေစ ၂၀၀၊ ၃၀၀လောက် ကောက်ခံရင် ရပြီ"

"ဆိုင်ခွဲတွေ များလာပြီး အမှတ်တံဆိပ်ရဲ့အရှိန်အဝါ ထွက်လာတဲ့အခါကျရင် လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်ခကို တိုးမြှင့်လို့ရတယ်။

အဲ့ဒီအခါကျရင် အားလုံးက လျိုရှီသရေစာဆိုင်ရဲ့ အလားအလာကို ပိုပြီးရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လာနိုင်မှာပဲ၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်ရင် ငွေရှာနိုင်မယ်ဆိုတာကို သိလာတဲ့အခါ လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်ခ နည်းနည်းမြင့်သွားရင်တောင် မလွဲမသွေ ဝင်ရောက်လာကြမှာပဲ။

အားလုံးပဲ ယုံကြည်ပါ့မလား၊ အမှတ်တံဆိပ်ရဲ့အရှိန်အဝါ ထွက်လာတာနဲ့ လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်ခ ကောက်ခံတဲ့နည်းလမ်းနဲ့ပဲ လျိုရှီသရေစာဆိုင်က ငွေအများကြီး ရှာဖွေနိုင်မှာပဲ"

အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်ခ ကောက်ခံမည် ဟုတ်လား။ တစ်ဆိုင်လျှင် နှစ်ရာသုံးရာကျပ် ဟုတ်လား။ အမှတ်တံဆိပ်၏အရှိန်အဝါ ထွက်လာလျှင် လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်ခမှာ ထပ်မံတိုးမြင့်နိုင်သေးသည် ဟုတ်လား။

ထို့ပြင် နောက်ပိုင်းတွင် ထောက်ပံ့ပေးသော ကုန်ပစ္စည်းများမှလည်း ငွေရှာဖွေနိုင်သေးတယ်ပေါ့။

ဤသည်မှာ အရင်းအနှီးအနည်းငယ်ဖြင့် အမြတ်အစွန်းကြီးမားစွာ ရရှိနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အရေးကြီးသည်မှာ ဤသို့သော လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်မှုပုံစံသည် ဆိုင်ဖွင့်နှုန်းကို အမှန်တကယ်ပင် မြန်ဆန်စေနိုင်သည်။

ဤသို့သောနည်းလမ်းအတိုင်းဆိုလျှင် အရင်းအနှီး၏ ကန့်သတ်ချက်မှာ ထိုမျှ ကြီးမားတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဤအခါမှ အားလုံးသည် လင်းရှောင်ယွဲ့က သရေစာဆိုင်ကို သာ့ယန်တစ်ခွင်လုံးတွင် ဖွင့်လှစ်လိုသည့် ယုံကြည်မှုမှာ မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားကြလေသည်။

သခင်မလေးလင်းမှာ အမှန်ပင် ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပါပေသည်။

ကြီးကြပ်သူလျန်သည် နားထောင်ပြီးနောက် အံ့ဩလွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

"လျိုရှီသရေစာဆိုင်ရဲ့ အခုလုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်ခက ငွေစ ၂၀၀လား" ရုတ်တရက် တတိယသခင်လေးကျိုးသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား မေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကြောင်အသွားပြီး တတိယသခင်လေးကျိုးအား ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဥပမာပေးတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ တတိယသခင်လေးက စိတ်ဝင်စားပြီး ကျွန်မနဲ့ လုပ်ငန်းတွဲဖက်ဆိုင်ခွဲ ဖွင့်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အခု တတိယသခင်လေးကို ငွေစ ၂၀၀ပဲ ယူပါ့မယ်"

တတိယသခင်လေးကျိုး၏မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားကာ "တကယ်ပြောတာလား" ဟု ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

သူ့လက်ထဲတွင် စုဆောင်းထားသောငွေ အနည်းငယ် ရှိသေးသည်၊ မလုံလောက်ပါက အဖေထံမှ အနည်းငယ် ချေးငှားနိုင်သည်။

လျိုရှီသရေစာဆိုင်မှာ လုပ်ငန်း အလွန်အောင်မြင်နေသည်။

ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ငွေနှစ်ရာကျပ်တည်းဖြင့် ဖွင့်လှစ်နိုင်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဆိုင်ကြီးကြပ်သူတစ်ယောက်၊ အများဆုံး အကူနှစ်ယောက်သာ လိုအပ်ပြီး စုစုပေါင်းလခအသုံးစရိတ်မှာ မများလှပေ။

နေ့စဉ်ဆိုင်၏ ဝင်ငွေမှ ကုန်ပစ္စည်းဖိုးနှင့် ဆိုင်ဝန်ထမ်းများ၏ လခ၊ ဆိုင်ငှားခတို့ကို နှုတ်လိုက်လျှင် ကျန်သည်မှာ အမြတ်ငွေပင် ဖြစ်သည်။

ငွေစ ၂၀၀တည်းသာ ဖြစ်၍ မကြာမီ သူ၏အရင်းအနှီးကို ပြန်လည်ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထို့နောက်တွင်မူ အမြတ်စစ်စစ်သာ ဖြစ်ပေတော့မည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တကယ်ပေါ့၊ ဒါပေမဲ့…"

"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ" တတိယသခင်လေးကျိုး၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ စကားပြန်ရုပ်သိမ်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက တိုက်ရိုက်ဖွင့်လှစ်တဲ့ဆိုင်နဲ့ သရေစာအလုပ်ရုံကို အရင်ဖွင့်ရဦးမယ်၊ အဲ့ဒါတွေ ပြင်ဆင်ပြီးမှ ပတ်ဝန်းကျင်က လုပ်ငန်းတွဲဖက်ဆိုင်ခွဲတွေကို စတင်ပြင်ဆင်နိုင်မှာ၊ တတိယသခင်လေးက လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်ချင်ရင် အချိန်နည်းနည်းစောင့်ရဦးမယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ဤသို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါမှ တတိယသခင်လေးကျိုးသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ စကားပြန်ရုပ်သိမ်းရန် မဟုတ်လျှင် တော်သေးသည်။

"ကိစ္စမရှိဘူး၊ ကျွန်တော်စောင့်နိုင်တယ်၊ မင်း ဘယ်နေရာမှာ တိုက်ရိုက်ဖွင့်လှစ်တဲ့ဆိုင် အရင်ဖွင့်မလို့လဲ၊ နန်အန်းခရိုင်လား" တတိယသခင်လေးကျိုးသည် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ချင်းရှီမြို့နှင့် အနီးဆုံး၊ အကြီးဆုံးမြို့မှာ နန်အန်းခရိုင်မြို့သာ ဖြစ်သည်။

နန်အန်းခရိုင်၏ အောက်တွင် အကြီးဆုံးမြို့မှာ ချင်းရှီမြို့ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှလွဲ၍ အခြားမြို့များမှာ ထိုမျှ မကြီးမားလှပေ။

နန်အန်းခရိုင်တွင် ဆိုင်ဖွင့်လျှင် အမှတ်တံဆိပ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုမှာ မလွဲမသွေ ပိုမိုမြန်ဆန်ပေလိမ့်မည်။

"ဒီလိုပဲ စဉ်းစားထားတာပါ" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အဖြေပေးလိုက်သည်။

"တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ချင်းရှီမြို့မှာလည်း ဆိုင်နှစ်ဆိုင် ထပ်ဖွင့်လို့ရသေးတယ်လို့ စဉ်းစားနေတယ်"

ထို့ပြင် နေရာများကိုလည်း သူမ ရွေးချယ်ပြီးဖြစ်သည်။

တစ်ဆိုင်ကို ရူယီစားသောက်ဆိုင်ဘေး၊ အစည်ကားဆုံးနေရာတွင် ဖွင့်လှစ်မည်။

နောက်တစ်ဆိုင်ကို ချင်းရှီမြို့၏ အခြားစည်ကားသော လမ်းမပေါ်တွင် ဖွင့်လှစ်မည်။

ထိုအခါ ဆိုင်သုံးဆိုင်သည် မတူညီသော အဓိကလမ်းမများပေါ်တွင် ဖြန့်ကျက်တည်ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ ဆိပ်ကမ်းတွင် ရှိနေသဖြင့် အချင်းချင်း ပြိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်ပေါ်မည်မဟုတ်ဘဲ ချင်းရှီမြို့၏ အကြီးဆုံး လူအသွားအလာအများဆုံးနေရာများမှ လူများ ဆိုင်ရှေ့မှ ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်မည်ကို အာမခံနိုင်ပေသည်။

တတိယသခင်လေးကျိုး၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ချင်းရှီမြို့နဲ့ နန်အန်းခရိုင်က လုပ်ငန်းတွဲဖက်ဆိုင်ခွဲတွေကို ကျွန်တော် အကုန်ယူမယ်၊ စုစုပေါင်း ဘယ်နှဆိုင်လဲ တွက်လိုက်၊ ကျွန်တော် ပေးမယ်" ဟု သူသည် လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဘေးရှိ သခင်ကြီးကျိုး၏ လည်ချောင်းမှာ ခြောက်ကပ်သွားသည်။ ပြောမည်ကြံရွယ်သော စကားများမှာ လည်ချောင်းထဲတွင် ပိတ်ဆို့သွားသည်။

သူသည်လည်း လုပ်ငန်းတွဲဖက်ဆိုင်ခွဲအနည်းငယ်တွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုခဲ့သည်။

ချင်းရှီမြို့သည် အိမ်နှင့် အနီးဆုံးဖြစ်၍ အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ တတိယသခင်လေးက သူ့ထက်အရင် စကားစလိုက်သဖြင့် သူသည် တတိယသခင်လေးနှင့် မလုယက်သာတော့ပေ။

ကျိုးရှီသည် သူမ၏အဖေအား စိတ်မကောင်းဖြစ်ဟန်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် စိတ်ထဲမှ စိတ်ကူးများကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

သူမ၏အဖေသည် သူမညီမလေး၏ ဆိုင်ခွဲတွင် လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်လိုသကဲ့သို့ သူမတွင်လည်း ဤစိတ်ကူးရှိသည်။

ငွေစ ၂၀၀ဖြင့် ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်နိုင်ပြီး အစောပိုင်းဖွင့်လှစ်မှုကိစ္စများကို စိတ်ပူစရာမလိုပေ။

နောက်ပိုင်းတွင် ဆိုင်ဖွင့်လှစ်ပြီးလျှင်လည်း လျင်မြန်စွာ အမြတ်အစွန်းရရှိနိုင်သည်။

ညီမလေး၏ ဆိုင်ခွဲတွင် လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်ခြင်းမှာ ငွေကို အိမ်တွင်ထားခြင်းထက် ပိုမိုအကျိုးရှိသည် မဟုတ်လား။

အကျိုးရှိရုံသာမက အဓိကမှာ ငွေပွားနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ညီမလေးက ပြောသေးသည်၊ နောက်ပိုင်းတွင် အမှတ်တံဆိပ်၏အရှိန်အဝါ ထွက်လာလျှင် လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်ခမှာ တိုးမြင့်လာမည်ဖြစ်သည်။

ယခု လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်ခြင်းမှာ နောင်တွင် လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်ခြင်းထက် များစွာ အကျိုးရှိသည်တကား။

ကြီးကြပ်သူလျန်သည် တတိယသခင်လေးကျိုး၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူ၏လည်ချောင်းလည်း အနည်းငယ် ခြောက်ကပ်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူသည် အိမ်တော်သခင် ဤသတင်းကို ကြားပါက သခင်မလေးလင်း၏ လုပ်ငန်းတွဲဖက်ဆိုင်ခွဲကို စိတ်ဝင်စားမည်လား မသိပေ။

သို့သော် သူ၏တစ်ကိုယ်ရေအတွက်မူ သူသည်လည်း အလွန်စိတ်ဝင်စားသည်။

သူ၏လက်ထဲတွင်လည်း စုဆောင်းထားသောငွေ အနည်းငယ် ရှိသည်၊ များများစားစား မပြောသာသော်လည်း ဆိုင်နှစ်ဆိုင်သုံးဆိုင်တွင် လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်ရန် ပြဿနာမရှိပေ။

ထို့ကြောင့် တတိယသခင်လေးကျိုးသာမက သခင်ကြီးကျိုး၊ ကျိုးရှီနှင့် ကြီးကြပ်သူလျန်တို့သည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုအကြည့်များမှာ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သူတို့လိုအပ်သော ရတနာတစ်ခုခု ရှိနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

"ညီမလေး၊ ချင်းရှီမြို့ပတ်ဝန်းကျင်က မြို့ငယ်လေးတွေမှာ မင်း… လုပ်ငန်းတွဲဖက်ဆိုင်ခွဲတွေ ဖွင့်ဦးမှာလား" ကျိုးရှီသည် မနေနိုင်ဘဲ လင်းရှောင်ယွဲ့အား ပြောလိုက်သည်။

ချင်းရှီမြို့မှ ဆိုင်နှစ်ဆိုင်ကို တတိယဝမ်းကွဲအစ်ကိုက ယူလိုက်ပြီဖြစ်၍ သူမသည် တတိယဝမ်းကွဲအစ်ကိုနှင့် မလုဝံ့တော့ပေ။

ယခု သူမ၏အဖေနှင့် ကြီးကြပ်သူလျန်တို့ စကားမစမီမှာပင် သူမသည် အနည်းငယ်ကို အလျင်အမြန် သတ်မှတ်ထားရပေမည်။

သူမ၏ ဆိပ်ကမ်းမှ ဆိုင်ခန်းနှစ်ခန်းကို လွှဲပြောင်းရောင်းချပြီးဖြစ်သည်၊ ကျန်သည်များကိုလည်း လျင်မြန်စွာ လွှဲပြောင်းရောင်းချနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထိုအခါကျလျှင် ငွေတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ထုတ်ယူ၍ ညီမလေး၏ သရေစာဆိုင်တွင် လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သခင်ကြီးကျိုးနှင့် ကြီးကြပ်သူလျန်တို့သည် ချက်ချင်းပင် ကျိုးရှီအား ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏အကြည့်များတွင် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်ဟန် ရှိနေသည်။

သူတို့ စကားပင်မစရသေး၊ နောက်တစ်ကြိမ် အလုခံလိုက်ရပြန်ပြီ။

"ဟုတ်… ဟုတ်တယ်၊ သခင်မလေးလင်း၊ ချင်းရှီမြို့ဘေးက ထောင်ဟွာမြို့က နေရာလည်း ကြီးတယ်။ ပြီးတော့ နည်းနည်းလှမ်းတဲ့ လန်ရှန်းမြို့၊ ဟွိုက်ဟွာမြို့တွေက လူဦးရေလည်း မနည်းဘူး" သခင်ကြီးကျိုးသည် အလျင်အမြန် စကားစလိုက်သည်။

ကြီးကြပ်သူလျန်၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ဟန် ပေါ်လာသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ နန်အန်းခရိုင်အောက်က မြို့တော်တော်များများက တကယ်တော့ မသေးဘူး။ သရေစာဆိုင်ကို အဲ့ဒီကို သွားဖွင့်ရင် လုပ်ငန်းက မဆိုးလောက်ဘူး" ဟု သူသည် အလျင်အမြန် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

သူသာ ထပ်မံစကားမပြောပါက ချင်းရှီမြို့နှင့် နီးသော သရေစာဆိုင်များကို သူတို့ လုယူသွားကြပေလိမ့်မည်ဟု သူ ကြောက်ရွံ့နေသည်။

တတိယသခင်လေးကျိုးသည် သုံးယောက်အား တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မျက်နှာတွင် လျင်မြန်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘာလဲ၊ ခင်ဗျားတို့လည်း သခင်မလေးလင်းရဲ့ လုပ်ငန်းတွဲဖက်ဆိုင်ခွဲကို စိတ်ဝင်စားကြတာလား" သူသည် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သုံးယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားကြသော်လည်း အားလုံးသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"သခင်မလေးလင်းရဲ့ သရေစာဆိုင်က ပုံစံထူးခြားတယ်၊ သရေစာအရသာကောင်းတယ်၊ ဈေးနှုန်းလည်း မကြီးဘူး။ လုပ်ငန်းတွဲဖက်ဆိုင်ခွဲ ဖွင့်လိုက်ရင် ငွေရှာနိုင်မှာ သေချာတယ်" ကြီးကြပ်သူလျန်သည် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ အိမ်တော်သခင် မရှိဘူး၊ လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်တဲ့ကိစ္စကို ကျွန်တော်လည်း လျန်ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းကို ကိုယ်စားမပြုနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တစ်ကိုယ်ရေအနေနဲ့ သခင်မလေးလင်းကို ဆိုင်သုံးဆိုင် လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်ခွင့် တောင်းချင်ပါတယ်"

ဤစကားထွက်လာသောအခါ သခင်ကြီးကျိုးနှင့် ကျိုးရှီတို့၏ မျက်နှာများမှာ လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

"ကျွန်တော် ဆိုင်ခြောက်ဆိုင်၊ အိုး မဟုတ်ဘူး၊ ရှစ်ဆိုင်" သခင်ကြီးကျိုးသည် ဦးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှစ်ဆိုင် လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်လျှင် စုစုပေါင်း ငွေစ ၁၆၀၀ဖြစ်ပြီး ကုန်ကျစရိတ် မနည်းလှပေ။ သို့သော် သူ ထုတ်ပေးရန် ပြဿနာမရှိပေ။

"ငါ… ညီမလေး၊ ငါ… လေးဆိုင်" ကျိုးရှီသည် လိုက်ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် မူလက ဆိုင်သုံးဆိုင်ဟု ပြောမည်ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏အဖေက တိုက်ရိုက် ရှစ်ဆိုင်ဟု တောင်းဆိုလိုက်သဖြင့် သူမသည် တစ်ဆိုင် ထပ်တိုးလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခု လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်ခမှာ နည်းပါးသည်၊ တစ်ဆိုင် ပိုမိုလုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်လျှင် သူမအတွက် တစ်ဆိုင် ပိုမိုအမြတ်ရရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဟုတ်သည်၊ ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်။

တတိယသခင်လေးကျိုးသည် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ကျွန်တော် အရင်ပြောတာ၊ ကျွန်တော် စုစုပေါင်း ဆိုင်နှစ်ဆယ်ယူမယ်၊ ရှင်တို့ ဘယ်သူမှ ကျွန်တော်နဲ့ မလုရဘူး" သူသည် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

ဆိုင်နှစ်ဆယ် လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်လျှင် လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်ခမှာ စုစုပေါင်း ငွေစ ၄၀၀၀ ဖြစ်သည်။

ဤငွေကို ပေးအပ်ပြီးနောက် သူ ယခင်က သခင်မလေးလင်း၏ အလုပ်ရုံလုပ်ငန်းတွင် ရှယ်ယာထည့်ဝင်ခဲ့သော ငွေစ ၅၀၀၀ နှင့် သခင်မလေးလင်းအား ခြံတစ်ခြံ ပေးအပ်ခဲ့သည်ကို ပေါင်းလိုက်လျှင် သူ၏လက်ထဲမှ စုဆောင်းငွေမှာ လုံးဝနီးပါး ကုန်ဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

မစဉ်းစားမိဘဲ နေခဲ့သည်၊ စဉ်းစားလိုက်မှ သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးမှာ သခင်မလေးလင်း၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားတော့မည်ကို သူ သိရှိလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် တတိယသခင်လေးကျိုး၏ လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကြည့်သောအကြည့်များမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့သည့်မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်သတိရလိုက်သည်။

သခင်မလေးလင်း ဤမျှ အရည်အချင်းရှိမှန်းသာ ကြိုသိခဲ့လျှင် အစကတည်းက သူ လီရှောင်အား သူမထံ မရောင်းခဲ့ဘဲ သူကိုယ်တိုင် အစားထိုးဝင်ရောက်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။

ဤသို့ဆိုလျှင် မည်မျှကောင်းလိုက်မည်နည်း၊ ပိုက်ဆံမှာလည်း သူ၏ဥစ္စာ၊ လူမှာလည်း သူ၏အပိုင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်…

ဟုတ်ပါတယ်၊ ယခုအချိန်တွင် စဉ်းစားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

လီရှောင်ဆိုသည့်လူမှာ နက်ရှိုင်းပြီး တိုင်းတာရခက်ခဲသည်၊ သူ မထိပါးဝံ့ပေ…

အားလုံးသည် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

တတိယသခင်လေးက ဆိုင်နှစ်ဆယ် လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်မယ် ဟုတ်လား။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည်လည်း တတိယသခင်လေးကျိုးကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။ တတိယသခင်လေးကျိုးသာမက ကျန်လူများ၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့်လည်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

သူမ ပြောခဲ့သော လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်ခမှာ နည်းလွန်းနေသလား။ ထို့ကြောင့် အားလုံးက ဤမျှ များပြားသောဆိုင်များကို လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်လိုကြတာလား။

ငွေစ ၂၀၀မှာ မနည်းလှပေ။

စားပွဲပေါ်မှ လေးယောက်က သူမအား ပေးရမည့် လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်ခကို အကြမ်းဖျင်း တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စိတ်ထဲမှ ပူလောင်သောစိတ်ကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် အတင်းအကျပ် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"အဟမ်း၊ အားလုံးပဲ၊ လုပ်ငန်းတွဲဖက်ဆိုင်ခွဲကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မက လောလောဆယ် ဒီစိတ်ကူးပဲ ရှိသေးတယ်၊ တိကျတဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေ မချမှတ်ရသေးဘူး။

ပြီးတော့ ကျွန်မ အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ တိုက်ရိုက်ဖွင့်လှစ်တဲ့ဆိုင်နဲ့ သရေစာအလုပ်ရုံကို အရင်ဖွင့်ရဦးမယ်။ အဲ့ဒီနှစ်ခုကို အတည်ပြုပြီးမှ လုပ်ငန်းတွဲဖက်ဆိုင်ခွဲတွေကို စတင်ပြင်ဆင်နိုင်မှာ။

နောက်ပြီး ခြံက ငရုတ်သီးပျိုးပင်တွေကို နောက်နှစ်မှ စိုက်ပျိုးရမှာဆိုတော့ သရေစာဆိုင်အသစ်တွေ ဖွင့်လှစ်ဖို့က အနည်းဆုံးတော့ နောက်နှစ် ငရုတ်သီးတွေ ထွက်လာမှပဲ ဖြစ်မှာ"

နောက်နှစ်တွင် ငရုတ်သီးစိုက်ပျိုးရန် မြေများစွာ ရှိနေသဖြင့် သူမ၏လက်ထဲမှ ငရုတ်သီးများကို ယခု စိတ်တိုင်းကျ သုံးစွဲဝံ့ခြင်း မရှိတော့ပေ။

နောက်နှစ်အတွက် ငရုတ်သီးမျိုးစေ့အဖြစ် အများအပြား ချန်ထားရပေမည်။

"ကိစ္စမရှိဘူး၊ ကျွန်တော် လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်ခကို အရင်ပေးနိုင်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့ စာချုပ်အရင် ချုပ်လိုက်ကြစို့။

အဲ့ဒီအခါကျရင် မင်းလက်ထဲမှာ လုံလောက်တဲ့ငွေ ရှိလာရင် ဆောင်းရာသီမှာ စပြင်ဆင်လို့ရပြီ။

နောက်နှစ် ငရုတ်သီးတွေ ထွက်လာတဲ့အခါကျရင် တိုက်ရိုက်ဖွင့်လှစ်တဲ့ဆိုင်နဲ့ သရေစာဆိုင်တွေကို တစ်ချိန်တည်း ဖွင့်လှစ်နိုင်မှာပဲ" တတိယသခင်လေးကျိုးသည် ပြောလိုက်သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ စာချုပ်အရင် ချုပ်ထားရမည်၊ သို့မဟုတ်လျှင် လျန်ယွီ ဤကိစ္စကို သိရှိသွားပြီး ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လာပါက သူသာ သခင်မလေးလင်းနှင့် လုပ်ငန်းတွဲဖက်ဆိုင်ခွဲကို ဝယ်ယူရန် တိုက်ရိုက်ဆွေးနွေးလိုက်လျှင် သူ့အတွက် ဘာမှကျန်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့ လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်ခကို အရင်ပေးပြီး စာချုပ်ချုပ်လို့ရတယ်" သခင်ကြီးကျိုးသည်လည်း ပြောလိုက်သည်။

တတိယသခင်လေး၏ ဆိုလိုရင်းကို သူ နားလည်သည်၊ နောက်ကျသွားလျှင် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အမှန်ပင် ဤသို့သော အကျိုးအကြောင်းဆီလျော်မှု ရှိသည်၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏လက်ထဲမှ ငွေမှာ အသင့်ရှိနေသည်၊ ငွေကြိုပေးခြင်းမှာလည်း ပြဿနာမရှိပေ။

သခင်မလေးလင်းသည် သာ့ရှီရွာတွင် ရှိနေသည်၊ ရွာနှင့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများမှာလည်း ရှိနေသည်၊ သူမ ထွက်ပြေးသွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်ခြင်း မရှိပေ။

ကျိုးရှီနှင့် ကြီးကြပ်သူလျန်တို့သည်လည်း သဘောတူကြောင်း ပြသကြသည်။

အားလုံး၏ သဘောထားကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူတို့သည် သူမအား အလွန်ယုံကြည်နေကြတာမဟုတ်ဘူးလား…

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ကျွန်မ လက်အောက်ကလူတွေနဲ့ အရင်တိုင်ပင်ပြီး တိကျတဲ့ လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်မှုအစီအစဉ်တစ်ခု ရေးဆွဲလိုက်ပါ့မယ်။

လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်တဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေ၊ ပြီးတော့ လုပ်ငန်းတွဲဖက်ဆိုင်ခွဲကို ထောက်ပံ့ပေးမယ့် သရေစာကုန်ကျစရိတ်တွေ၊ နောက်ပြီး သရေစာရောင်းဈေးကိုလည်း ထည့်ရေးလိုက်မယ်၊ ရှင်တို့ အမြတ်အစွန်းကို တွက်ချက်ရလွယ်အောင်လို့ပါ။

အဲ့ဒီအခါကျရင် ရှင်တို့ စိတ်ဝင်စားနေသေးတယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ စာချုပ်ချုပ်ကြတာပေါ့"

အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ဝင်းပသွားကြသည်။

"ဒါဆို မင်းရဲ့ လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်မှုအစီအစဉ်ကို ကျင့်ခွိုက် ရေးဆွဲရမယ်" တတိယသခင်လေးကျိုးသည် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ကျန်လူများ၏ လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကြည့်သောအကြည့်များမှာလည်း ထိုသို့သော အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်သည်၊ အားလုံးသည် ကိစ္စကို ကျင့်ခွိုက် အကောင်အထည်ဖော်လိုကြသည်။

"အဟမ်း၊ လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်တဲ့ ကုန်ကျစရိတ်က လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်ခတင် မဟုတ်ဘူး၊ ဆိုင်ခန်းငှားခ၊ ဆိုင်ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ လခနဲ့ သရေစာကုန်ကျစရိတ်တွေလည်း ရှိသေးတယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အားလုံးအား ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီထဲမှာ ဆိုင်ခန်းငှားခဆိုရင် နေရာကောင်းတွေက မသက်သာဘူး။

အိမ်ရှင်နဲ့ ဆွေးနွေးရလွယ်အောင် ဆိုင်ခန်းကို ရေရှည်ငှားတာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ နောက်ပြီး စာချုပ်ချုပ်တဲ့အခါ အိမ်ရှင်နဲ့ သေချာပြောထားရမယ်၊ ငှားရမ်းကာလကို တတ်နိုင်သလောက် ရှည်အောင်ထားရမယ်၊ အိမ်ရှင်က နောက်ပိုင်းမှာ ဆိုင်လုပ်ငန်းကောင်းတာကို မြင်ပြီး ငှားခတိုးတာမျိုးကို ရှောင်ရှားဖို့အတွက်ပါ" ဤသို့ဆိုလျှင် တစ်ကြိမ်တည်း ပေးအပ်ရမည့် ငှားခမှာ မြင့်မားသွားပေလိမ့်မည်။

တတိယသခင်လေးကျိုးသည် ကြောင်အသွား၏။

ဤပြဿနာကို သူ အမှန်တကယ်ပင် ထည့်သွင်းစဉ်းစားမိခြင်း မရှိပေ။

ဆိုင်ငှားခကို ချွေတာလိုလျှင် အိမ်ရှင်နှင့် နှစ်အလိုက် ငှားရမ်းရန် ဆွေးနွေးခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး ငှားခကို ခြောက်လတစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် တစ်နှစ်စာ တိုက်ရိုက်ပေးချေရမည်။

သို့သော် ဤသို့ဆိုလျှင် စပေါ်ငွေနှင့် ပေါင်းလိုက်ပါက သရေစာဆိုင်မှာ ဧရိယာမကြီးမားသော်လည်း တစ်ကြိမ်တည်း ပေးချေရမည့် ငှားခမှာ ပမာဏမနည်းလှပေ။

သူသည် ဆိုင်နှစ်ဆယ် လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်မည်ဖြစ်ရာ အားလုံးပေါင်းလိုက်လျှင် ကိန်းဂဏန်းမှာ ပိုမိုကြီးမားသွားပေလိမ့်မည်။

တတိယသခင်လေးကျိုးသည် ကျန်လူများကို ကြည့်လိုက်ရာ အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲမှ စိတ်ခံစားချက်များကို အလျင်အမြန် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

အများဆုံးတော့ သူ အဖေထံမှ ငွေအနည်းငယ် တောင်းဆိုလိုက်မည်၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ လုပ်ငန်းတွဲဖက်ဆိုင်ခွဲအရေအတွက်ကို လျှော့ချမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့ပြင် သူ့ဆိုင်နှစ်ဆယ်၏ ငှားခမှာ တစ်ချိန်တည်း ပေးချေရမည်မဟုတ်၊ အချိန်မှာလည်း စောသေးသည်။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် သူ့လက်ထဲတွင် ငွေရှိနှင့်နေပြီ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

အားလုံးသည် မိမိတို့ သိရှိကြောင်း ပြသကြသောအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထပ်မံ၍ များများစားစား မပြောတော့ပေ။

အားလုံးကို ထမင်းဆက်စားရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

အသားပေါင်းမှာ အရသာရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ထမင်းဟင်းများမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော်လည်း လုပ်ငန်းတွဲဖက်ဆိုင်ခွဲကိစ္စကို စဉ်းစားနေကြသဖြင့် အားလုံးသည် ထိုမျှ အရသာခံ၍ မစားနိုင်ကြတော့ပေ။

ညစာစားပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အားလုံးနှင့် သုံးရက်အကြာတွင် လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်မှုကိစ္စကို ဆွေးနွေးရန် ချိန်းဆိုပြီးနောက် အားလုံးသည် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ မထွက်ခွာမီတွင် ကျိုးရှီနှင့် သခင်ကြီးကျိုးတို့သည် သူတို့၏ အသားပေါင်းကို ယူဆောင်သွားရန် မမေ့ကြပေ။

တတိယသခင်လေးကျိုးနှင့် ကြီးကြပ်သူလျန်တို့သည် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ လက်ဗလာဖြင့် ထွက်ခွာရန် မလိုလားကြဘဲ လင်းရှောင်ယွဲ့ထံမှ အနည်းငယ် တောင်းဆိုကြသည်။

တော်သေးသည်၊ မီးဖိုချောင်တွင် အပိုရှိနေသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မီးဖိုချောင်အား နှစ်ယောက်အတွက် အသားပေါင်းအနည်းငယ်စီ ထုပ်ပိုးပေးခိုင်းလိုက်သည်။

ထွက်ခွာသွားသော မြင်းလှည်းကို ကြည့်ရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများမှာ ကြာရှည်စွာ မပျောက်ကွယ်သွားပေ။