အန်းယန်ဝမ် မြို့တော်မှ ထွက်ခွာခြင်း

"ရှင်တို့ရဲ့ အစီအစဉ်က အရမ်းကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်၊ အခုပြဿနာက စစ်သည်တွေကို လူမသိအောင် ဒီမြို့သုံးမြို့ကို ဘယ်လို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ရောက်အောင်ပို့မလဲဆိုတာပဲ"

လီရှောင်၏ မျက်လုံးများမှာ နက်ရှိုင်းသွား၏။

"အရင်က ကိုယ်က လျန်ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းကို ကူညီခိုင်းဖို့ စဉ်းစားခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ကျိုးမိသားစုရဲ့ ကျွန်တွေသယ်ယူပို့ဆောင်တဲ့ သင်္ဘောတွေကလည်း လမ်းကြောင်းတစ်ခုပဲ"

လင်းရှောင်ယွဲ့ ကြောင်အသွား၏။

"လျန်ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းဘက်ကတော့ တကယ်ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျိုးမိသားစုရဲ့ သင်္ဘောကတော့…

တတိယသခင်လေးကျိုးက ချင်းရှီမြို့နဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က မြို့ငယ်လေးတွေကိုပဲ အုပ်ချုပ်တာ၊ အကွာအဝေးက အဲ့ဒီလောက်ဝေးတော့ သူလည်း လက်လှမ်းမမီလောက်ဘူး၊ ပြီးတော့ ရှင့်ရဲ့အထောက်အထားကိစ္စကိုလည်း သူ့ကို သိခွင့်ပေးလို့မဖြစ်ဘူး"

သူမသည် မင်းသားကြီးထံမှ ခြံအနည်းငယ် ထပ်တိုးတောင်းဆိုမည်ဖြစ်ပြီး မြို့သုံးမြို့တွင် လူများကို ပုန်းအောင်းစေမည်ဖြစ်ရာ ဤကိစ္စများမှာ ထိုအခါကျလျှင် တတိယသခင်လေးကျိုးအား ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

တတိယသခင်လေးကျိုးဘက်မှကိစ္စကို မင်းသားကြီးက ရှေ့ထွက်၍ ဖြေရှင်းပေးရန် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

လီရှောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"လျန်ယွီက ကျိုးမိသားစုကို ဆွဲဆောင်ချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျိုးလောင်စန်းက ကျိုးမိသားစုကို ကိုယ်စားမပြုနိုင်ဘူး၊ တော်သေးတာက သူတို့ရဲ့ မျိုးဆက်က ကျိုးမိသားစုရဲ့ အဓိကမျိုးဆက်ဘက်မှာ မျက်နှာသာမရကြဘူး၊ ဒါကလည်း အခွင့်အရေးတစ်ခုပဲ"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်အား ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင်ဆိုလိုတာက တတိယသခင်လေးကျိုးကို ဆွဲဆောင်ပြီး သူ့ကို မင်းသားကြီးထံ ခိုလှုံခိုင်းမလို့လား"

"အင်း"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွား၏။

တတိယသခင်လေးကျိုးသည် ငရုတ်သီးလုပ်ငန်းတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်းမှာ အလားအလာကောင်းသည်ဟု မြင်ရုံသာမက အမှန်တကယ်တွင် လျန်ယွီနှင့် ပူးပေါင်းလိုသည့်သဘောလည်း ရှိနေသည်။ သူသည် အကူအညီတစ်ခု ရှာဖွေ၍ ကျိုးမိသားစုကို အုပ်စိုးလိုသည်။

လျန်ယွီနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မင်းသားကြီး၏ အကူအညီမှာ သူ့အတွက် သဘာဝအတိုင်း ပိုမိုကြီးမားသည်။ အကယ်၍ အခြေအနေများ သင့်တော်ပါက တတိယသခင်လေးကျိုးကို ဆွဲဆောင်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မဖြစ်နိုင်စရာမရှိပေ။

ထို့ပြင် ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ အလွန်ကြီးမားနေသေးသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါတွေ မစဉ်းစားနဲ့တော့၊ ရက်နည်းနည်းပဲ လိုတော့တယ်၊ ဒီအချိန်ဆိုရင် မင်းသားကြီး မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာလောက်ပြီ"

ချီဝူတပ်၏ အခြေအနေမှာ အရေးပေါ်ဖြစ်နေသည်ကို မင်းသားကြီး မသိသည်မဟုတ်ပေ။ လျန်ယွီ၏ သတင်းကို ရရှိပြီးနောက် သူသည် ကြန့်ကြာနေမည်မဟုတ်ပေ။

.......

တစ်ချိန်တည်းတွင် မြို့တော် မင်းသားကြီးအိမ်တော်။

မင်းသားကြီးအိမ်တော်မှ အိမ်တော်ထိန်းသည် အမိန့်တော်လာရောက်ဖတ်ကြားသော မိန်းမစိုးအား ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ပြန်လာခဲ့သည်။

"အရှင့်သား…" မင်းသားကြီး၏ ကြင်ယာတော်သည် ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးပြီး မင်းသားကြီးအား ခေါ်လိုက်သည်။

မင်းသားကြီးသည် လျင်မြန်စွာ သတိဝင်လာပြီး သူ၏လက်ထဲမှ အမိန့်တော်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် မင်းသားကြီး၏ ကြင်ယာတော်အား သတိပေးသကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝမ်… ဝမ်ရယ်" မင်းသားကြီး၏ ကြင်ယာတော်၊ အိုး မဟုတ်ဘူး၊ အန်းယန်ဝမ်ဖေးသည် ချက်ချင်းပင် အခေါ်အဝေါ်ပြောင်းလိုက်သည်။

ခုလေးတင်၊ နန်းတော်မှ အမိန့်တော်လာရောက်ဖတ်ကြားပြီး အရှင်မင်းသားအား အန်းယန်ဝမ်အဖြစ် ခန့်အပ်ကာ သူတို့ကို မနက်ဖြန်တွင် နယ်မြေဖြစ်သော အန်းယန်ခရိုင်သို့ သွားရောက်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

အရှင်မင်းသားအား နယ်မြေအပိုင်စားရသည့် ဝမ်ရယ်အဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်းမှာ ကောင်းမွန်သောကိစ္စဖြစ်သော်လည်း မြို့တော်မှ ထွက်ခွာခြင်းမှာ အိမ်ရှေ့စံနေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ခွင့် ဆုံးရှုံးသွားခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ဤသည်မှာ ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသော အရှင်မင်းသားအတွက် မလွဲမသွေ ခံရခက်ပေလိမ့်မည်။

"ဟားဟား…" ရုတ်တရက် အန်းယန်ဝမ်သည် ရယ်မောလိုက်သည်။ နာကျင်မှုနှင့် ရူးသွပ်မှုများ ပါဝင်နေသည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် အနည်းငယ် ပိုမိုပြတ်သားလာပြီးနောက် လွတ်မြောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

အန်းယန်ဝမ်ဖေးနှင့် အခန်းထဲမှ လူတိုင်းသည် ကြားရသောအခါ အားလုံးသည် ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်မှ အန်းယန်ဝမ်သည် ရယ်မောခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှ အန်းယန်ဝမ်ဖေးသည် သူမ၏ခင်ပွန်း ခုနက မျက်ရည်များပင် ထွက်ကျအောင် ရယ်မောခဲ့သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ထွက်သွားကြတော့၊ အမြန်ပြင်ဆင်ကြ၊ မနက်ဖြန်စောစော ငါတို့ မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာမယ်" ခန္ဓာကိုယ်သည် ယိုင်နဲ့သွားပြီး အန်းယန်ဝမ်သည် သူ၏ကြင်ယာတော်အား လက်ပြလိုက်ရာ လူတစ်ကိုယ်လုံး ချက်ချင်းပင် ဆယ်နှစ်လောက်အိုမင်းသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

အန်းယန်ဝမ်ဖေးသည် ရှေ့သို့တိုးပြီး သူမ၏ခင်ပွန်းကို ထူမရန် ကြိုးစားသော်လည်း အန်းယန်ဝမ်က ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"သွား" ဟု အန်းယန်ဝမ်သည် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အန်းယန်ဝမ်ဖေးသည် သူမ၏ခင်ပွန်းအား စိုးရိမ်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူမ၏ခင်ပွန်းအား ကိုင်းညွှတ်အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး "ဟုတ်ကဲ့" ဟုဆိုကာ အစေခံများကို ခေါ်ဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

အန်းယန်ဝမ်ဖေး အစေခံအားလုံးကို ခေါ်ဆောင်ထွက်သွားသောအခါမှ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဘေးခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"လျန်ယွီ၊ ဝမ်ရယ်ကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်" သူသည် အန်းယန်ဝမ်အား ကိုင်းညွှတ်အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

ဟုတ်သည်၊ ဤသူမှာ လျန်ယွီပင် ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့က သူ လီရှောင်နှင့် ဆွေးနွေးပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ မြို့တော်သို့ ပြန်ခဲ့သည်။

ထို့ပြင် မင်းသားအား သတင်းစကားနှင့် သူ၏အမြင်အချို့၊ အကြံပြုချက်များကို ပေးပို့ခဲ့သည်။

ဝမ်ရယ်ဘက်မှ သတင်းရရှိပြီးနောက် အချို့ကိစ္စများကို စီစဉ်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝမ်ရယ်က ဧကရာဇ်အား စိတ်ဆိုးစေပြီးနောက် နယ်မြေခွဲဝေစေလွှတ်ခြင်းခံရခြင်းမှာ အမှန်တကယ်တွင် သူတို့၏ အစီအစဉ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ်၏ သံသယစိတ်မှာ တစ်နေ့တစ်ခြား ကြီးမားလာပြီး ဝမ်ရယ်များကြားမှ ပေါ်ပေါ်တင်တင်နှင့် လျှို့ဝှက်တိုက်ခိုက်မှုများမှာလည်း တစ်နေ့တစ်ခြား ပြင်းထန်လာသည်။

ယခု မင်းသားများဖြစ်စေ၊ ဧကရာဇ်ဖြစ်စေ အားလုံးသည် အာရုံကို ဝမ်ရယ်အပေါ်တွင် စုစည်းထားကြသည်။

ထပ်မံ၍ မထွက်ခွာပါက မင်းသားသည် ယခင်က မင်းသားနှစ်ပါး၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားနိုင်ခြေရှိသည်။

ထို့ကြောင့် အလိုအလျောက် ရှောင်ရှားပြီး မြို့တော်မှ ထွက်ခွာကာ ဧကရာဇ်၏ သံသယစိတ်ကို ဖယ်ရှားခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

မြို့တော်မှ ထွက်ခွာလျှင် အိမ်ရှေ့စံယှဉ်ပြိုင်ခွင့် ဆုံးရှုံးသွားမည် ဟုတ်လား။ ထိုသို့မရှိ၊ အင်အားမှာသာ အရာအားလုံးကို ဆုံးဖြတ်ပေးသည့် အဓိကအချက်ဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ်၏ ကျန်းမာရေးမှာ ကောင်းမွန်နေသေးသည်၊ မြို့တော်တွင် ဆင်းရဲဒုက္ခခံနေရမည့်အစား နယ်မြေသို့သွား၍ အင်အားစုဆောင်းခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

ထို့ပြင် နန်အန်းခရိုင်မှာ အန်းယန်ခရိုင်တွင် ရှိနေသည်…

"မလိုဘူး ထတော့" အန်းယန်ဝမ်သည် လျန်ယွီအား လက်ပြလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လျန်ယွီသည် ထရပ်လိုက်သည်။

အန်းယန်ဝမ်၏ အမူအရာမှာ မကောင်းမွန်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအချိန်မှာ မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာတာက ကောင်းတဲ့ကိစ္စပါ၊ ဝမ်ရယ် ဝမ်းနည်းစရာမလိုပါဘူး"

အန်းယန်ဝမ်သည် လျန်ယွီအား တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါက ရှေးကတည်းက သံယောဇဉ်မရှိတဲ့ ဧကရာဇ်မျိုးဆက်အကြောင်းကို တွေးမိလို့ပါ…"

လျန်ယွီသည် အန်းယန်ဝမ်အား မော့ကြည့်ပြီးနောက် နောက်တစ်ကြိမ် ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။

အရင်က မင်းသားနှစ်ပါး၊ နောက်တော့ နန်ကုန်းမိသားစုနှင့် မင်းသားကိုး၊ ယခု ပထမမင်းသား။

အရင်လူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဝမ်ရယ်မှာ အပြစ်ပေးခံရမှု အပေါ့ဆုံးပင် ဖြစ်သည်၊ သူ၏အမြင်တွင် ဤသည်မှာ ကံကောင်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လက်ရှိဧကရာဇ်၏ စရိုက်နှင့် အကျင့်စာရိတ္တကို သူတို့ စောစောကတည်းက ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ပြီးဖြစ်သည်။

လျန်ယွီ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ခံစားမိသောအခါ အန်းယန်ဝမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

သူသည် လျန်ယွီအား တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လျန်ယွီအား နောက်တစ်ကြိမ် ထခိုင်းလိုက်သည်။

"မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာတဲ့ကိစ္စက အတည်ဖြစ်သွားပြီ၊ ငါ အခုစိုးရိမ်တာက ငါထွက်သွားရင် မြို့တော်မှာ ငါတို့ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အခြေအနေကောင်းတွေက လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားမှာကိုပဲ၊ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့မယ်တော်ကိုလည်း ငါ စိတ်မချဘူး"

"ဝမ်ရယ် ထွက်ခွာသွားပြီးရင် မြို့တော်က အင်အားစုတွေ ရှင်းလင်းခံရမှာက သေချာပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့လူတွေက အားလုံး ပေါ်ပေါ်တင်တင် မဟုတ်ဘူး၊ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့လူတွေက အလွန်ကြီးမားတဲ့ အခန်းကဏ္ဍကနေ ဆက်လက်ပါဝင်နိုင်မှာပါ"

"ကွေ့ဖေးနျန်နျန်နဲ့ပတ်သက်ရင်တော့…" လျန်ယွီသည် အန်းယန်ဝမ်အား တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် နောက်တစ်ကြိမ် ကိုင်းညွှတ်အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ကွေ့ဖေးနျန်နျန်က ဧကရာဇ်ရဲ့ ချစ်ခင်မှုကို အလွန်ရရှိထားတယ်၊ ဝမ်ရယ် စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး"

ဤသို့ပြောခြင်းမှာ မင်းသား၏စိတ်ကို ဖြေသိမ့်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရယ်နှင့် အစ်မတွင် သမီးအရင်းသာ ရှိသည်၊ ဧကရာဇ်က မင်းသားအား ကလေးကို မြို့တော်တွင် ထားခဲ့ရန် မစေခိုင်းခြင်းမှာ ကောင်းမွန်သောကိစ္စဖြစ်သည်။

သို့သော် ကွေ့ဖေးနျန်နျန်မှာမူ မြို့တော်တွင် ကျန်ခဲ့သော ဓားစာခံဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ကွေ့ဖေးနျန်နျန်သည် နန်းတွင်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်၊ ဧကရာဇ်သည် ကွေ့ဖေးနျန်နျန်အပေါ် မဆင်မခြင် လက်လွန်မည်မဟုတ်ပေ။

"အေး၊ ငါက စဉ်းစားလွန်သွားတာ" အန်းယန်ဝမ်သည် လျန်ယွီအား တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အန်းယန်ခရိုင်မှာ နန်အန်းခရိုင်က နေရာအလယ်မှာ ရှိတယ်၊ ဝမ်ရယ်အိမ်တော်ကို နန်အန်းခရိုင်မြို့မှာပဲ တည်ဆောက်လိုက်ပါ" အန်းယန်ဝမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ပြီး လျန်ယွီအား ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့" လျန်ယွီသည် အလျင်အမြန် အဖြေပေးလိုက်သည်။

"နောက်ပြီး မနက်ဖြန် မြို့ပြင်ထွက်ပြီးရင် ငါတို့ အရပ်ဝတ်နဲ့ နန်အန်းခရိုင်ကို သွားမယ်၊ ယာဉ်တန်းဘက်ကို မင်း လူစီစဉ်လိုက်"

အမိန့်တော်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း သူသည် ရက်အနည်းငယ် ကြန့်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်၊ သာ့ရှီရွာဘက်ကို မဆွဲထားနိုင်တော့ပေ။

လျန်ယွီ၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင်တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး "ဟုတ်ကဲ့" ဟု အန်းယန်ဝမ်အား အလျင်အမြန် အဖြေပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်းလည်း သွားပြီး ပြင်ဆင်လိုက်တော့၊ ဒီတစ်ခေါက် မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာသွားရင် နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့မှ ပြန်လာနိုင်မယ်ဆိုတာ မသိဘူး" ဤသို့ပြောသောအခါ အန်းယန်ဝမ်၏ မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ဟန် ပေါ်လာသည်။

ယခင်က ခမည်းတော်ဧကရာဇ်၏ သံသယကို ကြောက်ရွံ့၍ သူသည် မယားညီအစ်ကိုနှင့် တမင်တကာ အကွာအဝေးထားခဲ့သည်။

ယခု နယ်မြေသို့ သွားရတော့မည်ဖြစ်ရာ ဤသို့ပြုလုပ်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသာမက လျန်မိသားစုပါ အန်းယန်ခရိုင်သို့ သွားရောက်မည်ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့" လျန်ယွီသည် နောက်တစ်ကြိမ် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

အန်းယန်ဝမ်၏ မှာကြားချက်များကို အိမ်တော်ထိန်းအား ပြောကြားပြီးနောက် သူသည် ထွက်ခွာသွားသည်။

.......

နောက်တစ်နေ့၊ အန်းယန်ဝမ် မြို့တော်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

အမိန့်တော်အရ အန်းယန်ဝမ်သည် နန်းတော်သို့ဝင်၍ ဧကရာဇ်ယန်အား တွေ့ဆုံခြင်းမရှိပေ။

ဝမ်ရယ်အိမ်တော်မှ လူတစ်စုသည် အစောင့်အရှောက် ဒါဇင်အနည်းငယ်၏ အစောင့်အကြပ်ဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် နံနက်စောစောတွင် မြို့တော်မှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

......

ထိုအချိန်တွင် မြို့တော်အနီး၊ ဆယ်မိုင်စခန်း။

မင်းသားသုံး၊ မင်းသားငါး၊ မင်းသားခုနစ်တို့သည် အားလုံး ဤနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

အန်းယန်ဝမ်၏ ယာဉ်တန်း ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ မူလက အချင်းချင်း စမ်းသပ်နေကြသော သုံးယောက်သားသည် အကြည့်များ တူညီစွာဖြင့် ယာဉ်တန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"အစ်ကိုကြီး ဒီလောက်စောစော ထွက်ခွာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး" မင်းသားသုံးသည် လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ယာဉ်တန်းလာရာလမ်းကြောင်းကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများတွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်း၊ နယ်မြေကို နှင်ထုတ်ခံရတာက ဘာဂုဏ်ယူစရာကိစ္စမှ မဟုတ်ဘူး၊ တိတ်တိတ်လေး မြို့ပြင်ထွက်ရမှာပေါ့" မင်းသားငါးသည်လည်း ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏အပြုံးတွင် အနည်းငယ် မကောင်းကြံဟန် ပါဝင်နေသည်။

"အစ်ကို ၅၊ ခင်ဗျားလည်း ပါးစပ်ကို နည်းနည်းစောင့်ထိန်းပါဦး၊ အစ်ကိုကြီးရဲ့ စိတ်အခြေအနေက အခု မကောင်းဘူး" မင်းသားခုနစ်သည် သနားကရုဏာသက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

မင်းသားငါးသည် မင်းသားခုနစ်အား ချက်ချင်းပင် မထီမဲ့မြင် ကြည့်လိုက်ပြီး "ညီ ၇၊ မင်းလည်း ဟန်ဆောင်မနေနဲ့တော့၊ အစ်ကိုကြီး မြို့တော်ကနေ နှင်ထုတ်ခံရတာကို မင်း မပျော်ဘူးလို့ ပြောမလို့လား"

ဘယ်သူ့ကို ဟန်ဆောင်ပြနေတာလဲ။

ဤမျှ အေးစက်သောရာသီတွင် နံနက်စောစော ဤနေရာသို့ လာရောက်စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းမှာ သူတို့နှင့်အတူ အစ်ကိုကြီး၏ ရယ်စရာဖြစ်ပုံကို လာကြည့်ခြင်း မဟုတ်လား။

မင်းသားခုနစ်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသည်။

မင်းသားသုံးမှာမူ မင်းသားခုနစ်အား ခပ်မဲ့မဲ့ပြုံးကာ ကြည့်နေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ရန်မဖြစ်ကြနဲ့တော့၊ အစ်ကိုကြီးကို အတူတူ သွားတွေ့ကြရအောင်၊ ညီအစ်ကိုတွေပဲ၊ သူ ဒီတစ်ခေါက် ထွက်ခွာသွားရင် နောက်ဆိုရင် ငါတို့ တွေ့ဖို့ခက်သွားပြီ" သူသည် ကျန်နှစ်ယောက်အား ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ သုံးယောက်သားသည် ထရပ်ပြီး ရှေ့မှ ယာဉ်တန်းဘက်သို့ လျှောက်သွားကြသည်။

မြင်းလှည်းပေါ်မှ အန်းယန်ဝမ်သည် သူ၏ညီသုံးယောက် ကိုယ်တိုင် လာရောက်ပို့ဆောင်သည့်ကိစ္စကို ကြိုတင်သိရှိပြီးဖြစ်သည်။

သူ၏မျက်နှာတွင် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူသည် မြင်းလှည်းကို ရပ်တန့်ခိုင်းလိုက်သည်။

မကြာမီ၊ မင်းသားသုံးပါးသည် ယာဉ်တန်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ အန်းယန်ဝမ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်" မင်းသားသုံးပါးသည် ဦးဆောင်၍ မြင်းလှည်းပေါ်သို့ ပြုံးရင်း ကိုင်းညွှတ်အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

မြင်းလှည်းပေါ်မှ အန်းယန်ဝမ်သည် ဤ မခံမရပ်နိုင်ဖွယ်အသံကို ကြားသောအခါ သူ၏မျက်နှာတွင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သို့သော် သူသည် ဒေါသကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ရံတော်မိန်းမစိုးအား လှည်းကာ လိုက်ကာများကို ဖွင့်ခိုင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ထရပ်ပြီး မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ကိစ္စဖြစ်တာကို ဘာလို့ ညီတော်ကို ကြိုတင်လူလွှတ်အကြောင်းမကြားခဲ့တာလဲ၊ ညီတော်သာ ကြိုသိခဲ့ရင် နန်းတော်ထဲဝင်ပြီး ခမည်းတော်ဧကရာဇ်ဆီမှာ အစ်ကိုကြီးအတွက် တောင်းပန်ပေးမှာပေါ့" အန်းယန်ဝမ် စကားမပြောမီမှာပင် မင်းသားငါးက စကားစလိုက်သည်။

ဘေးရှိ မင်းသားခုနစ်သည် သူ၏အစ်ကို ၅အား ကြည့်လိုက်သည်။

စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် မြည်တွန်တောက်တီးနေသည်။

သူ့ကိုတော့ ဟန်ဆောင်နေတယ်လို့ ဆဲဆိုနေပြီးမှ၊ အစ်ကို ၅ရဲ့ ဒီစကားတွေကိုကြားပြီးတဲ့ဘယ်သူမဆို ဘယ်သူက ပိုဟန်ဆောင်ကောင်းလဲပြောနိုင်တယ်။

ဘေးရှိ မင်းသားသုံးသည်လည်း မင်းသားငါးအား ရှုပ်ထွေးသောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ညီ ၅၏ ဤစရိုက်မှာ သူ့ကို ရန်စသောအခါ သူသည် တစ်ခါတစ်ရံ သူ့ကို ပါးရိုက်သတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်မိသည်။

သို့သော် သူက အခြားသူများ၊ အထူးသဖြင့် အစ်ကိုကြီးနှင့် ညီ ၇ကို ရန်စသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူသည် အလွန်ကျေနပ်မိသည်။

"ဟားဟား၊ ညီ ၅ရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု အန်းယန်ဝမ်သည် အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဒေါသမထွက်ရုံသာမက မင်းသားငါးပါးအား လက်နှစ်ဖက်ယှက်လိုက်သည်။

အံ့ဩနေသော သုံးယောက်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း အန်းယန်ဝမ်သည် လွတ်မြောက်သွားသကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်သည်။

"ခရီးရှည်ထွက်ခွာတော့မယ်၊ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လာတဲ့အခါ ဖြစ်နိုင်ရင်…

ထားလိုက်တော့၊ အဲ့နေ့ ဘယ်တော့မှ မရောက်လာပါစေနဲ့လို့ မျှော်လင့်တယ်"

နယ်မြေခွဲဝေပေးပြီးနောက် နန်းတော်မှ ဆင့်ခေါ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဧကရာဇ် နတ်ရွာစံခြင်းမှလွဲ၍ နယ်စားမင်းသားများ နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ခွင့်မရှိပေ။

ညီသုံးယောက်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူသည် မိမိ မလွဲမသွေ အမြန်ဆုံးပြန်လာမည်ဟု မပြောနိုင်ပေ။

"ခမည်းတော်ဧကရာဇ် သင်ကြားပေးတာ မှန်တယ်၊ အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါက အစ်ကိုကြီးရဲ့တာဝန်ကို ကောင်းကောင်းမကျေပွန်ခဲ့ဘူး၊ ညီအစ်ကိုတွေကို မဂရုစိုက်ရုံသာမက အရင်က မင်းတို့ကို အကြိမ်များစွာ ဒုက္ခပေးခဲ့တယ်။

တော်သေးတာက ညီသုံးယောက်က အစ်ကိုတော်နဲ့ မတွက်ကပ်ခဲ့ကြဘူး၊ ဒီအချိန်မှာတောင် အစ်ကိုတော့်ကို လာပို့ကြသေးတယ်၊ အစ်ကိုတော့်စိတ်ထဲမှာ တကယ်ကို အရမ်းကြည်နူးမိပါတယ်" အန်းယန်ဝမ်သည် ပြောရင်း သုံးယောက်အား အမှန်တကယ်ပင် ကြည်နူးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

မင်းသားသုံးပါးမှာမူ ရှက်ရွံ့သွားကြသည်။

"အရင်က ကိစ္စအမျိုးမျိုးမှာ အစ်ကိုတော့်ဘက်က အမှားအယွင်းရှိခဲ့ရင် ညီသုံးယောက်က များများခွင့်လွှတ်ပေးကြပါ၊ အစ်ကိုတော် ဒီတစ်ခေါက် ထွက်ခွာသွားရင် နန်းတွင်းရဲ့ အရှုပ်အထွေးတွေနဲ့ ဝေးကွာသွားပြီ၊ ခမည်းတော်ဧကရာဇ် ကျန်းမာပါစေ၊ ညီသုံးယောက် အရာရာအဆင်ပြေပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းနေမှာပါ"

မင်းသားသုံးပါး မဖြေမီမှာပင် အန်းယန်ဝမ်သည် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "အန်းယန်ခရိုင်က တကယ်တော့ ကောင်းတဲ့နေရာတစ်ခုပါ။ ခမည်းတော်ဧကရာဇ်က အစ်ကိုတော့်ကို ဘွဲ့အမည်ပေးတယ်၊ နယ်မြေပေးတယ်၊ အစ်ကိုတော့်ကို အေးအေးဆေးဆေး ချမ်းသာတဲ့မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်ခွင့်ပေးတယ်။

မနေ့ညက အစ်ကိုတော် အများကြီးစဉ်းစားခဲ့တယ်၊ အများကြီးလည်း သဘောပေါက်သွားတယ်"

"အန်းယန်ခရိုင်မှာ အေးအေးဆေးဆေးမင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်ရတာ ဘာမှမဆိုးပါဘူး၊ မြို့တော်မှာ ခြေလှမ်းတိုင်း သတိထားနေရပြီး စိတ်တထိတ်ထိတ်နဲ့ နေရတာထက် ပိုသက်သာတာ မဟုတ်ဘူးလား" အန်းယန်ဝမ်သည် နောက်တစ်ကြိမ် လွတ်မြောက်သွားသကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် မင်းသားသုံးပါးအား လက်နှစ်ဖက်ယှက် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"မြို့တော်ရဲ့ကိစ္စတွေက အစ်ကိုတော်နဲ့ မသက်ဆိုင်တော့ဘူး၊ အနာဂတ်မှာ ဘယ်ညီတော်ပဲ အိမ်ရှေ့စံဖြစ်ဖြစ်၊ မုရုန်ရှို့ယန်က တစ်နေရာမှာ အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်ခွင့်ပဲ တောင်းဆိုပါတယ်"

မင်းသားသုံးပါးသည် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး မည်သို့ ဖြေရမည်ကို မသိတော့ပေ။

သူတို့ မူလက ပြင်ဆင်ထားသော အန်းယန်ဝမ်အား ရှက်ရွံ့စေမည့်စကားများမှာ ပြောမထွက်တော့ပေ။

အစ်ကိုကြီးသည် သူတို့အား အလိုအလျောက် နှိမ့်ချပြီး နောင်တွင် သူတို့ အာဏာရရှိသောအခါ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးရန် တောင်းပန်နေသည်၊ အလွန်မယုံနိုင်စရာပင် ဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်က ထိခိုက်မှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားလွန်းသွားတာလား။ အစ်ကိုကြီးအား ဧကရာဇ်နေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားစေတာလား။

နားလည်နိုင်ပါသည်၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မြို့တော်မှ နှင်ထုတ်ခံရပြီး နယ်မြေသို့ စေလွှတ်ခြင်းခံရသည် မဟုတ်လား။

ခမည်းတော်ဧကရာဇ်က အစ်ကိုကြီးအား ထပ်မံမဆင့်ခေါ်ပါက ခမည်းတော်ဧကရာဇ် နတ်ရွာစံသည်အထိ အစ်ကိုကြီး မြို့တော်သို့ ပြန်လာနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

နန်းတွင်းအခြေအနေမှာ လေပြင်းမုန်တိုင်းကဲ့သို့ ပြောင်းလဲနေသည်။

အစ်ကိုကြီး ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် နန်းတွင်းမှ အမတ်များ မည်သူက သူ့အပေါ်တွင် ဆက်လက်လောင်းကြေးထပ်ကြမှာလဲ။

မကြာမီ၊ နန်းတွင်းတွင် အစ်ကိုကြီးအတွက် နေရာရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ မင်းသားသုံးပါး၏ အန်းယန်ဝမ်အား ကြည့်သောအကြည့်များတွင် အပြောင်းအလဲအချို့ ပေါ်လာသည်။

"ဟားဟား၊ အစ်ကိုကြီး စကားတွေက လေးနက်လွန်းပါတယ်၊ ခမည်းတော်ဧကရာဇ်က နှစ်တစ်ထောင် သက်တော်ရှည်ပါစေ၊ အိမ်ရှေ့စံအရာက အလျင်လိုစရာမရှိပါဘူး" မင်းသားသုံးသည် စကားစလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ညီတော်တို့ရဲ့ ဉာဏ်ပညာက သာမန်ပဲ၊ အိမ်ရှေ့စံအရာကို မတောင့်တဝံ့ပါဘူး" မင်းသားခုနစ်သည် လိုက်ပြောလိုက်သည်။

မင်းသားငါးသည် မင်းသားခုနစ်အား မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

ဘယ်သူက မင်းလို ဉာဏ်ပညာသာမန်လဲ။

သို့သော် ဤသို့တွေးနေသော်လည်း မင်းသားငါးသည် "ညီ ၇ ပြောတာမှန်တယ်" ဟုသာ အဖြေပေးလိုက်သည်။

အန်းယန်ဝမ်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး သုံးယောက်၏စကားကို စိတ်ထဲတွင် မထားပေ။

"ဒီတစ်ခေါက် ခရီးက ရှည်လျားတယ်၊ အားလုံးပဲ ဂရုစိုက်ကြပါ၊ ရှို့ယန် နှုတ်ဆက်ပါတယ်" ဟု နောက်တစ်ကြိမ် အရိုအသေပေးပြီး အန်းယန်ဝမ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် မင်းသားသုံးပါး မဖြေမီမှာပင် လှည့်ပြီး မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တက်သွားသည်။

မိန်းမစိုးသည် လှည်းကာ လိုက်ကာများကို ချလိုက်သည်။

"သွား" ဟုဆိုကာ လှည်းမောင်းသူသည် မြင်းကို ရိုက်လိုက်ရာ ယာဉ်တန်းသည် ဆက်လက်ခရီးဆက်လေသည်။

လမ်းဘေးမှ မင်းသားသုံးပါးသည် ထိုအခါမှ သတိဝင်လာကြသည်။

ထို့နောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ယာဉ်တန်းထွက်ခွာသွားသည်ကို မျက်စိဖြင့် လိုက်ပို့နေကြသည်။

"ခုနက… တကယ်ပဲ အစ်ကိုကြီးလား" ဟု မင်းသားငါးသည် အရင်ဆုံး စကားစလိုက်သည်။

အစ်ကိုကြီးသည် သူတို့ညီအစ်ကိုများထဲတွင် အာဏာအရှိဆုံးဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း အမောက်မာဆုံးဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့မူ သူတို့အား အရိုအသေပေးခဲ့သည်၊ အလျှော့ပေးပြီး သူတို့ အာဏာရရှိသောအခါ သူနှင့် မတွက်ကပ်ရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။

ထိုသူမှာ မြင့်မြတ်သော မင်းသားကြီးပင် ဖြစ်သည်၊ ခမည်းတော်ဧကရာဇ်၏ သားကြီး၊ မင်းသားနှစ်ပါး သေဆုံးပြီးနောက် အိမ်ရှေ့စံဖြစ်လာနိုင်ခြေအရှိဆုံး၊ အနာဂတ်အိမ်ရှေ့စံပင် ဖြစ်သည်။

တစ်မနက်ခင်းအတွင်း အာဏာကျဆုံးသွားရာ မောက်မာသောမင်းသားကြီး၊ အိုး မဟုတ်ဘူး၊ ယခု အန်းယန်ဝမ်ဖြစ်သွားပြီ၊ အနည်းငယ် ညှိုးငယ်သွားသော်လည်း ပွင့်လင်းသွားသည်။

ဟုတ်သည်၊ ပွင့်လင်းသွားသည်။

ဧကရာဇ်အရာကို မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့သည်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိရှိပြီး သဘောပေါက်သွားခြင်းလော။

ကောင်းပြီ၊ ဒီလိုအဖြစ်အပျက်မျိုး သူတို့အပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်ပါက သူတို့လည်း ဤသို့ပင် ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်…

ဤသို့တွေးမိသောအခါ မင်းသားသုံးပါး၏ အန်းယန်ဝမ်၏ ယာဉ်တန်းထွက်ခွာသွားသော နောက်ကျောကို ကြည့်သောစိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုအချို့ ပေါ်လာသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်၊ အစ်ကိုကြီး ပြောတာမှန်သည်၊ မြို့တော်၏ အရှုပ်အထွေးများမှ ထွက်ခွာပြီး နယ်မြေသို့သွား၍ ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး အေးအေးဆေးဆေးမင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်ရခြင်းမှာလည်း ကောင်းမွန်သော အဆုံးသတ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်၊ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့အားလုံးသည် ထိုအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံလိုကြပေ။