အလှဆင်ခြင်းကို ဆွေးနွေးခြင်း

"အင်း" ဟု မင်းသားသုံးသည် အဖြေပေးလိုက်သည်။

"အိမ်တော်မှာ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်၊ အရင်သွားတော့မယ်" သူသည် အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

"ညီတော်လည်း ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်၊ နှုတ်ဆက်ပါတယ်" နောက်ပိုင်းတွင် မင်းသားခုနစ်သည်လည်း မင်းသားငါးအား အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။

မင်းသားငါးသည် လက်ဆန့်ပြီး နှစ်ယောက်စလုံးကို တားဆီးရန် အလိုအလျောက် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ပါးစပ်ထဲတွင် အောင့်အီးထားသော်လည်း စကားမပြောဘဲ နေလိုက်သည်။

"ဟင်း၊ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက အစ်ကိုကြီးရဲ့ ရယ်စရာဖြစ်ပုံကို လာကြည့်ကြတယ်။ ရလဒ်အနေနဲ့ ရယ်စရာမတွေ့ရဘဲ ကိုယ်တိုင်ကပဲ ဝမ်းနည်းသွားကြတယ်"

တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် မင်းသားငါးသည်လည်း လက်ကိုခါလိုက်သည်။

"အိမ်တော်ကို ပြန်မယ်" ဟု ပြောပြီးနောက် သူသည်လည်း ထွက်ခွာသွားသည်။

........

အန်းယန်ဝမ်၏ ယာဉ်တန်းသည် ဆက်လက်ခရီးဆက်ခဲ့ရာ မကြာမီ လာရောက်ပို့ဆောင်သူများကို ထပ်မံတွေ့ဆုံခဲ့သည်။

ထိုသူမှာ ကွေ့ဖေးနျန်နျန်၊ အန်းယန်ဝမ်၏ မယ်တော်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကွေ့ဖေးနျန်နျန်သည် အန်းယန်ဝမ်၏ လက်မောင်းကို မှီတွယ်ပြီး မထိန်းနိုင်မသိမ်းနိုင် ငိုကြွေးနေသည်။

"မင်းရဲ့ ခမည်းတော်ဧကရာဇ်က… ဟင့်ဟင့်၊ စိတ်နှလုံး အရမ်းခက်ထန်တာပဲ"

အန်းယန်ဝမ်သည် မယ်တော် ငိုကြွေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် နာကျင်သွားသည်။

"မယ်တော် မငိုပါနဲ့" သူသည် အလျင်အမြန် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"အန်းယန်ခရိုင်က သယံဇာတပေါကြွယ်ဝတယ်၊ ကောင်းတဲ့နေရာတစ်ခုပဲ၊ သားတော် သွားပြီးရင် လွတ်လပ်မှု ရရှိမှာပါ။ ပြီးတော့ ဒီတစ်ခေါက် မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာတာက တကယ်တော့… သားတော် တမင်တကာ လုပ်ခဲ့တာပါ" အန်းယန်ဝမ်သည် တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကွေ့ဖေးနျန်နျန်သည် ကြောင်အသွားပြီး သူမ၏သားအား မယုံနိုင်စွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

အန်းယန်ဝမ်၏မျက်နှာတွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ခမည်းတော်ဧကရာဇ်က သားတော်ကို တစ်နေ့တစ်ခြား ပိုပြီးသံသယဝင်လာတယ်၊ သုံးယောက်မြောက်၊ ငါးယောက်မြောက်နဲ့ ခုနစ်ယောက်မြောက်ညီတော်တို့ကလည်း သားတော်ကို အတိုက်အခံလုပ်နေကြတယ်၊ သားတော် မြို့တော်ကနေ မထွက်ခွာရင် မကြာခင်မှာ အဖြစ်ဆိုးတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

သူသည် ခမည်းတော်ဧကရာဇ်၏ သားကြီးဖြစ်ပြီး မယ်တော်၏ အဆင့်အတန်းမှာလည်း မြင့်မားသဖြင့် အိမ်ရှေ့စံဖြစ်ရန် အရည်အချင်းအရှိဆုံးသူ ဖြစ်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ခမည်းတော်ဧကရာဇ်သည် အိမ်ရှေ့စံခန့်အပ်ရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။

သူ ပိုမိုထူးချွန်လေလေ၊ ခမည်းတော်ဧကရာဇ်၏ မကျေနပ်မှုကို ပိုမိုနှိုးဆွလေလေ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် မင်းသား သုံး၊ မင်းသား ငါးနှင့် မင်းသား ခုနှစ်တို့သည် သူ့ကို ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်နေကြသည်၊ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားပါက ခမည်းတော်ဧကရာဇ်သည် မကြာမီ သူ့အပေါ် လက်လွန်ပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ထိုအချိန်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်မှာ နယ်မြေသို့ နှင်ထုတ်ခြင်း မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခင်က ညီတော် ၂၏ ဥပမာမှာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကွေ့ဖေးနျန်နျန်၏ အမူအရာသည် ကြောင်အသွား၏။ ထို့နောက် သူမ၏မျက်နှာတွင် နာကျင်မှုတစ်ချက် ပေါ်လာသည်။

သူမ၏သားအား နှစ်သိမ့်စကားအချို့ ပြောကြားရန် ကြံရွယ်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မထွက်လာပေ။

သို့သော် သူမ၏သားက သူသည် စိတ်အလိုအလျောက် မြို့တော်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်ဟု ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲမှ မလုံခြုံမှုများမှာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသည်။

"မင်းရဲ့ ခမည်းတော်ဧကရာဇ်က… ထားလိုက်တော့၊ အန်းယန်ခရိုင်ကို ရောက်ရင် ကောင်းကောင်းနေပါ၊ မယ်တော်ကို စာရေးဖို့ မမေ့နဲ့" ကွေ့ဖေးနျန်နျန်သည် အန်းယန်ဝမ်၏လက်ဖမိုးကို ပုတ်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူမသား၏ စိတ်ကူးကို သူမ နားလည်သည်။

သို့သော် မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ပြန်လာရန် ဘယ်လိုလုပ်လွယ်ကူပါ့မလဲ။

အကယ်၍ အခွင့်အရေးမရရှိပါက ဤတစ်ကြိမ်ထွက်ခွာသွားလျှင် ဤဘဝတွင် သူမသည် သူမ၏သားကို နောက်တစ်ကြိမ် မတွေ့နိုင်တော့ပေ။

ဒါက သူမကို ဘယ်လိုလုပ်မကြေကွဲစေဘဲနေနိုင်ပါ့မလဲ။

"အင်း၊ မယ်တော် စိတ်ချပါ၊ အန်းယန်ခရိုင်က မြို့တော်နဲ့ ရေလမ်းနဲ့ မြင်းအမြန်စီးရင် လေးငါးရက်ခရီးပဲ ရှိတယ်၊ သားတော် မယ်တော့်ကို စာများများရေးမှာပါ"

ကွေ့ဖေးနျန်နျန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး အန်းယန်ဝမ်၏လက်ကို ဆက်လက်ဆုပ်ကိုင်ထားကာ မလွှတ်ပေးလိုပေ။

ကွေ့ဖေးနျန်နျန်က သူမအား မျက်ရိပ်ပြသည်ကို မြင်သောအခါ အန်းယန်ဝမ်သည် နားလည်လိုက်သည်။

ထို့နောက်မှ သူသည် လျန်ယွီအား အန်းယန်ဝမ်ဖေးနှင့် သခင်မလေးကို ခေါ်ဆောင်ထွက်ခွာခိုင်းလိုက်သည်။

သူမနှင့်သားသာ ကျန်တော့သောအခါမှ ကွေ့ဖေးနျန်နျန်သည် သူမ၏သားကို ဆွဲခေါ်ပြီး ဘေးတွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို ရိုးရိုးသားသားပြော၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက် နယ်မြေကို အလိုအလျောက် သွားချင်ရတာလဲ" ကွေ့ဖေးနျန်နျန်သည် သူမ၏သားအား မေးလိုက်သည်။

ဤကိစ္စမှာ အလွန်ရုတ်တရက်ဆန်လှသည်။

သူမသည် သူမ၏သားကို နားလည်သည်၊ ဤသို့သော ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုး ချမှတ်လျှင်ပင် ကြိုတင်၍ သူမနှင့် ဆွေးနွေးသင့်သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ၏သားသည် တိုက်ရိုက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

သူမ၏သားသည် မိုက်မဲသူမဟုတ်၊ ဤသို့သော ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုး ချမှတ်ခြင်းမှာ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခု ရှိရမည်။

သို့သော် သူမသည် ထိုအကြောင်းရင်းမှာ အဘယ်အရာဖြစ်သည်ကို မသိပေ။

အန်းယန်ဝမ် ကြောင်အသွား၏။

ထို့နောက် သူ၏အမူအရာသည် လေးနက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများအားလုံး ဝေးကွာနေပြီး သူတို့သားအမိ၏ စကားဝိုင်းကို မည်သူမျှ မကြားနိုင်ကြောင်းကို အတည်ပြုပြီးမှ သူသည် ကွေ့ဖေးနျန်နျန်အား အမှန်တရားကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဘာ၊ မင်းသားကိုးနဲ့ နန်ကုန်းရှောင်တို့ အသက်ရှင်နေသေးတယ် ဟုတ်လား" ကွေ့ဖေးနျန်နျန်သည် တုန်လှုပ်စွာဖြင့် တီးတိုးအော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူမ ကိုယ်တိုင်ကြားခဲ့သည်၊ ဧကရာဇ်က ကြင်ယာတော်ရှူးအား နှစ်ယောက်စလုံး၏ အလောင်းများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီဟု ပြောခဲ့သည်။

ကြင်ယာတော်ရှူးသည် ဧကရာဇ်၏ရှေ့တွင်ပင် ထိုအလောင်းနှစ်လောင်း၏ အထောက်အထားကို ကိုယ်တိုင်အတည်ပြုခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က ကြင်ယာတော်ရှူးသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ငိုကြွေးပြီး ကြည့်ရှုပြီးနောက် တိုက်ရိုက် မေ့လဲသွားခဲ့သည်၊ ဟန်ဆောင်နေပုံမပေါ်ပေ။

ထိုကြောင့် သူမသည် စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး နန်းတွင်းအစေခံများကို ကြင်ယာတော်ရှူးအား ပိုမိုဂရုစိုက်ပေးရန် မှာကြားခဲ့သည်။

မူလက ကြင်ယာတော်ရှူးသည် ဟန်ဆောင်နေခဲ့ခြင်းလား။ ဧကရာဇ်ကို လှည့်စားရန်အတွက်လား။ ကြင်ယာတော်ရှူးသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရသော်လည်း ဤမျှလောက် အရည်အချင်းရှိတာလား။

ဟုတ်သည်၊ သူမသည် အမေတစ်ယောက်က သူမ၏သားကို မမှတ်မိနိုင်ဟု မယုံကြည်ပေ။

ထို့ပြင် ကြင်ယာတော်ရှူးသည် သူမ၏မောင်အား အမြဲတမ်း ချစ်ခင်သည်၊ အမည်ခံအားဖြင့် မွေးစားမောင်ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် နန်ကုန်းရှောင်သည် ကြင်ယာတော်ရှူး၏ မောင်အရင်းဖြစ်ကြောင်းကို သူမ စောစောကတည်းက သတင်းရရှိထားသည်။

ပြောရလျှင် ကြင်ယာတော်ရှူးသည် နန်ကုန်းရှောင်ကိုလည်း မမှတ်မိနိုင်စရာမရှိပေ။

ထို့ကြောင့် တစ်ခုတည်းသော ကောက်ချက်မှာ ကြင်ယာတော်ရှူး လိမ်လည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အလောင်းများကို တမင်တကာ မှားယွင်းစွာ အသိအမှတ်ပြုပြီး ဧကရာဇ်အား မင်းသားကိုးနှင့် နန်ကုန်းရှောင်တို့ သေဆုံးသွားပြီဟု ထင်မြင်စေခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် နှစ်ယောက်စလုံးကို လွတ်မြောက်စေပြီး လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခြင်းမှ အပြီးတိုင် လွတ်မြောက်စေခဲ့သည်။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ ကွေ့ဖေးနျန်နျန်သည် ကြင်ယာတော်ရှူးအား အနည်းငယ် လေးစားမိသွားသည်။

နန်ကုန်းမိသားစု၏ သမီးဆိုသည့်အတိုင်းပင်၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့ခြင်းမှာ အပေါ်ယံသာဖြစ်ပြီး စိတ်ဓာတ်မှာ ခိုင်မာလှသည်။

"အင်း၊ ပြီးတော့ စစ်သူကြီးငယ်က သားတော်ရဲ့ လက်အောက်ကို ဝင်ရောက်ဖို့ သဘောတူခဲ့တယ်" အန်းယန်ဝမ်သည် ပြောလိုက်သည်။ ဤသို့ပြောသောအခါ သူ၏မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင်တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

နန်ကုန်းရှောင်၊ အရည်အချင်းမှာ ထိုစဉ်က နန်ကုန်းကျန်းထက် မညံ့လှပေ။ ထို့ပြင် နန်ကုန်းရှောင်သည် နန်ကုန်းမိသားစု၏ သခင်လေးအဖြစ် ချီဝူတပ်၏ သခင်သစ်ဖြစ်သည်။

နန်ကုန်းရှောင် သူ့ထံ ခိုလှုံခြင်းမှာ သူသည် ထူးချွန်သောစစ်သူကြီးတစ်ဦးကို ရရှိရုံသာမက ချီဝူတပ်ကိုပါ ရရှိမည်ကို ဆိုလိုသည်။

ချီဝူတပ်၊ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းမှာ တစ်ယောက်လျှင် ဆယ်ယောက်နှင့် ညီမျှသော တည်ရှိမှုပင် ဖြစ်သည်။

လူခြောက်ထောင်မပြည့်တော့သော်လည်း တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ ခြောက်သောင်းနှင့် ညီမျှသည်။

ဤသို့သောစစ်တပ်ကို လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်မှသာ သူသည် ခမည်းတော်ဧကရာဇ်နှင့် အမှန်တကယ်ပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိပေလိမ့်မည်။

ဟုတ်သည်၊ ခမည်းတော်ဧကရာဇ်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ခြင်း။

ခမည်းတော်ဧကရာဇ်က သူ့ကို အိမ်ရှေ့စံအဖြစ် မခန့်အပ်လိုလျှင် သူလည်း မလိုချင်တော့ပေ။

သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အားကိုး၍ ထိုနေရာ၊ ထို အိမ်ရှေ့စံထက် မြင့်မားပြီး ကောင်းကင်ဘုံကို စီးမိုးနိုင်သော နေရာသို့ တက်လှမ်းပေလိမ့်မည်။

ကွေ့ဖေးနျန်နျန်သည် တုန်လှုပ်သွား၏။

သူမ၏စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏သား၏ စိတ်ကူးကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏သား၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်း စိတ်အေးအေးနဲ့ သွားပါ၊ မြို့တော်ဘက်ကို မယ်တော် မင်းအတွက် စောင့်ကြည့်ပေးမယ်"

အန်းယန်ဝမ်၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွား၏။

"သားတော် ထွက်ခွာသွားပြီးရင် မြို့တော်က ကိစ္စအားလုံးကို မယ်တော် စိတ်ပူစရာမလိုတော့ဘူး၊ ခမည်းတော်ဧကရာဇ်ရဲ့ သံသယကို ထပ်ပြီး နှိုးဆွမှာကို ကြောက်ရတယ်" သူသည် ကွေ့ဖေးနျန်နျန်အား ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကွေ့ဖေးနျန်နျန် ကြောင်အသွား၏။

"မယ်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ရင် ရပြီ၊ သားတော် အန်းယန်ခရိုင်ကို ရောက်ရင် အချိန်ကိုက်စောင့်ပြီး တိတ်တဆိတ် စစ်သည်တွေ လေ့ကျင့်မယ်၊ အမြန်ဆုံး မြို့တော်ကို ပြန်လာပြီး မယ်တော်နဲ့ ပြန်လည်ဆုံစည်းနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်"

ကွေ့ဖေးနျန်နျန်၏ စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားပြီး သူမ၏မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြန်လည်ဝဲလာသည်။

"ပြီးတော့ ကြင်ယာတော်ရှူးနဲ့ပတ်သက်ရင် မယ်တော် နည်းနည်းဂရုစိုက်ပေးပါ" အန်းယန်ဝမ်သည် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"နန်ကုန်းမိသားစု ပျက်စီးသွားပြီ၊ စစ်သူကြီးငယ်နဲ့ ညီတော် ၉တို့က ကြင်ယာတော်ရှူးကို မလွဲမသွေ သတိရနေကြမှာပဲ၊ အချိန်အခါသင့်ရင် ဖြစ်နိုင်ရင်…"

ဖြစ်နိုင်လျှင် ကြင်ယာတော်ရှူးကို နန်းတော်မှ ထုတ်ခေါ်ရန် နည်းလမ်းရှာဖွေနိုင်သည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ခမည်းတော်ဧကရာဇ်သည် နန်ကုန်းရှောင်နှင့် ညီတော် ၉ကို ရှာဖွေခြင်းကို အပြီးတိုင် လက်လျှော့လိုက်သောအခါ ကြင်ယာတော်ရှူးသည် ခမည်းတော်ဧကရာဇ်အတွက် အသုံးမဝင်တော့ပေ။

ကြင်ယာတော်ရှူးကို နန်းတော်မှ ထုတ်ခေါ်ရန် ပိုမိုလွယ်ကူသွားပေလိမ့်မည်။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ အန်းယန်ဝမ်သည် သူ၏ညီတော် ၉ကို အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်မိသွားသည်။

ကြင်ယာတော်ရှူးသည် နန်းတော်မှ ထွက်ခွာရန် မျှော်လင့်ချက်ရှိသော်လည်း သူ့မယ်တော်မှာမူ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဤတစ်ကြိမ် မြို့တော်မှ ထွက်ခွာရာတွင် သူ အစွဲလမ်းဆုံးမှာ မယ်တော်ပင်ဖြစ်ပြီး အစိုးရိမ်ဆုံးမှာလည်း မယ်တော်ပင် ဖြစ်သည်။

မယ်တော်သည် သူ့အတွက် အလွန်အမင်း စတေးခဲ့သည်။

ကွေ့ဖေးနျန်နျန်သည် သူမသားတော်၏ အမူအရာကို နားလည်ပြီး သူမသား၏ လက်ကို ပုတ်လိုက်သည်။

"မယ်တော် သိပြီ၊ မင်း စိတ်အေးအေးနဲ့ သွားပါ၊ ကြင်ယာတော်ရှူးဘက်ကို မယ်တော် ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးမယ်၊ မယ်တော် မင်းပြန်လာတာကို စောင့်နေမယ်၊ သားတော်ကြောင့် ဂုဏ်တက်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံရဲ့အောက်မှာပဲရှိတဲ့ မယ်တော်ကြီးဖြစ်ချင်တယ်"

သူမသည် ကွေ့ဖေးနျန်နျန်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

မယ်တော်ကြီးဖြစ်လိုလျှင် သူမ၏သားကိုသာ အားကိုးရပေမည်။

သူမ၏သားက ဧကရာဇ်ဖြစ်လိုသည်၊ သူမက မယ်တော်ကြီးဖြစ်လိုသည်၊ သူတို့ အတူတူ ကြိုးစားကြမည်။

"ကောင်းပါပြီ" အန်းယန်ဝမ်သည် ခိုင်မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ကွေ့ဖေးနျန်နျန်နှင့် အတန်ကြာ စကားပြောဆိုပြီးနောက် ခရီးဆက်ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ဆက်လက်ခရီးဆက်ခဲ့ရာ သစ်တောငယ်တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသောအခါ ယာဉ်တန်းသည် နေရာတွင်ပင် အနားယူခဲ့သည်။

ယာဉ်တန်း နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ခွာသောအခါ ယာဉ်တန်းထဲတွင် လူအနည်းငယ် လျော့နည်းသွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိပေ။

တစ်နာရီအကြာတွင် အန်းယန်ဝမ်နှင့် လျန်ယွီတို့သည် လက်အောက်ငယ်သားလေးယောက်ကို ခေါ်ဆောင်၍ အန်းယန်ခရိုင်သို့ သွားရာလမ်းမပေါ်တွင် မြင်းများဖြင့် အရှိန်ပြင်းစွာ ခရီးနှင်နေကြသည်။

.......

တစ်ချိန်တည်းတွင်။

သာ့ရှီရွာ။

ကျန်းတာ့ဟယ်သည် မနေ့က သခင်မလေးလင်းက သူ့အား လုပ်ငန်းကိစ္စ ဆွေးနွေးရန် ရှာဖွေနေကြောင်း သတင်းရရှိခဲ့သည်။ ယနေ့ နံနက်စောစော၊ မနက်စာစားပြီးနောက် သူသည် နွားလှည်းကို မောင်းနှင်၍ အလျင်အမြန် သာ့ရှီရွာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ကျောက်ဖူသည် ကျန်းတာ့ဟယ်ကို ဧည့်ခန်းသို့ ဖိတ်ခေါ်ပြီးနောက်မှ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။

ကျန်းတာ့ဟယ်သည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် လျိုအိမ်တော်မှ အစေခံ ယူဆောင်လာသော လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ရင်း စိတ်ထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ချီးကျူးမိသည်။

သူသည် လျိုအိမ်တော်သို့ အကြိမ်များစွာ ရောက်ဖူးသည်၊ ကြားကာလမှာ အမှန်တကယ်တွင် မကြာမြင့်လှပေ။

သို့သော် လာရောက်တိုင်း လျိုအိမ်တော်၏ အခြေအနေမှာ မတူညီသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

အလွန်လျင်မြန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေလေသည်…

"ဦးလေးကျန်း ရောက်ပြီလား" သူ တွေးနေစဉ်မှာပင် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျန်းတာ့ဟယ်သည် အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်သည်။

"သခင်မလေးလင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်" သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ရိုသေစွာ လက်နှစ်ဖက်ယှက် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ဟားဟား၊ ဦးလေးကျန်း ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ ထိုင်ပြီးပြောပါ" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်သည်။ သို့သော် သူမသည် ကျန်းတာ့ဟယ်ကို များများစားစား မကြည့်ဘဲ အပေါ်ဆုံးထိုင်ခုံသို့ တိုက်ရိုက်လျှောက်သွားသည်။

ကျန်းတာ့ဟယ်သည် အဖြေပေးလိုက်ပြီးနောက်မှ ထိုင်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထိုင်ပြီးနောက် ကျန်းတာ့ဟယ်အား ပြုံးရင်း ကြည့်လိုက်သည်။

"ဦးလေးကျန်းကို ဒီတစ်ခေါက် ဒုက္ခပေးရပါပြီ"

"ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ၊ လုပ်သင့်တာပါ၊ လုပ်သင့်တာပါ…" ကျန်းတာ့ဟယ်သည် အလျင်အမြန် အဖြေပေးလိုက်သည်။

"ညီလေးကျောက်ချန် ပြောတာကြားတယ်၊ သခင်မလေးလင်းက ကျွန်တော့်ကို အသုံးချစရာရှိတယ်ဆို" သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား မေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ ဒီလိုပါ၊ နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မက နန်အန်းခရိုင်နဲ့ နန်အန်းခရိုင်ပတ်ဝန်းကျင်က မြို့ကြီးအချို့မှာ ဆိုင်ခွဲအနည်းငယ် ဖွင့်လှစ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတယ်။ ဆိုင်ဖွင့်ပြီးရင် အလှဆင်ရမယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျန်းတာ့ဟယ်အား ကြည့်လိုက်ပြီး "ဦးလေးကျန်းက ဒီဘက်မှာ ကျွမ်းကျင်တယ်၊ မေးချင်တာက ရှင် ဒီဘက်မှာ စိတ်ဝင်စားလားလို့ပါ"

ကျန်းတာ့ဟယ်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွား၏။

"သခင်မလေးလင်းက ဆိုင်ဘယ်နှဆိုင်ဖွင့်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ရမလား" သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား လက်နှစ်ဖက်ယှက်၍ မေးလိုက်သည်။

သူသည် ဆိုင်ခွဲဆိုသည်မှာ မည်သို့သောဆိုင်မျိုးဖြစ်သည်ကို မသိပေ၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုအခါ သူသည် သခင်မလေးလင်း၏ တောင်းဆိုချက်အတိုင်း အလှဆင်လိုက်လျှင် ရပေသည်။

ဤမျှလောက်သာ ကြာမြင့်သေးသည်၊ လျိုအိမ်တော်ဘေးမှ အလုပ်ရုံမှာ ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ရာ ဆိုင်ထပ်မံဖွင့်လှစ်တော့မည်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် နားထောင်ကြည့်ရသည်မှာ ဖွင့်လှစ်မည့်ဆိုင်အရေအတွက်မှာ မနည်းလှပေ။

"ဆိုင်ဘယ်နှဆိုင်လဲဆိုတာ ကျွန်မ လောလောဆယ် မပြောနိုင်သေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စုစုပေါင်းကတော့ ဆိုင်အရေအတွက်က မြို့အရွယ်အစားအလိုက် ဆုံးဖြတ်ရမယ်ဆိုတဲ့ မူတစ်ခုကို လိုက်နာရမယ်။

ဥပမာ၊ ချင်းရှီမြို့က နေရာကျယ်တော့ ဆိုင်လေးဆိုင်ဖွင့်ရင် ပြဿနာမရှိဘူး၊ ကျွန်မတို့ဘေးက ထောင်ဟွာမြို့နဲ့ သာ့ရှီမြို့က နေရာနည်းနည်းငယ်တော့ တစ်မြို့စီကို သုံးဆိုင်စီ ဖွင့်လို့ရတယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "နန်အန်းခရိုင်က မြို့ငယ်လေးတွေရဲ့ တိကျတဲ့အခြေအနေကို သိပ်မသိတော့ ဆိုင်ဘယ်နှဆိုင်ဖွင့်ရမယ်ဆိုတာ ကျွန်မဘက်က တကယ်ပြောရခက်တယ်"

ကျန်းတာ့ဟယ်မှာမူ ထိုအချိန်တွင် အံ့ဩလွန်း၍ မျက်လုံးများပင် ပြူးကျယ်သွားသည်။

သခင်မလေးလင်း၏ လက်ရာမှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်တကား။ လုပ်ငန်းကြီး၊ အမှန်တကယ်ပင် လုပ်ငန်းကြီးပေ။

"သာ့ရှီမြို့နဲ့ ထောင်ဟွာမြို့ထက် ငယ်တဲ့မြို့ငယ်လေးတွေကိုတော့ မစဉ်းစားတော့ဘူး"

"ဒါပေမဲ့… တိကျတဲ့လိုအပ်ချက်တွေကို ပြောပြလို့ရမလား" ကျန်းတာ့ဟယ်သည် တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။

လျိုအိမ်တော်ကို ဆောက်လုပ်ကူညီခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ သူသည် လျိုအိမ်တော် ကြီးပွားလာသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်ရှုခဲ့ရသည်။

သခင်မလေးလင်း ခုနက ပြောခဲ့သည်မှာ အလွန်အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော်လည်း သူသည် သခင်မလေးလင်း၏ အစီအစဉ်မှာ အမှန်ဟုတ်ပါ့မလားဟု တစ်စက်မျှ သံသယမဝင်ပေ။

"ကောင်းပြီ" လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင်တစ်ချက် ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ဆိုင်ခွဲအလှဆင်ခြင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်များကို ကျန်းတာ့ဟယ်အား ပြောပြလိုက်သည်။

ကျန်းတာ့ဟယ်သည် နားထောင်ပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ဝမ်းမြောက်သွားသည်။

ဆိုင်များကို တူညီသောပုံစံဖြင့် အလှဆင်ခြင်းမှာ လွယ်ကူလှသည်။ သူတို့ လုပ်ဆောင်ရာတွင် ပိုမိုလွယ်ကူပေလိမ့်မည်။

"ဆိုင်ခွဲအပြင်၊ သရေစာအလုပ်ရုံတွေလည်း ဆောက်ရဦးမယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် သရေစာအလုပ်ရုံနှင့် ပတ်သက်၍ သူမ၏ စီမံကိန်းကို ကျန်းတာ့ဟယ်အား ပြောပြလိုက်သည်။

သရေစာအလုပ်ရုံကို သီးခြားဆောက်လုပ်ရန် မလိုအပ်ဘဲ ငှားရမ်းထားသော အိမ်များကို ပြန်လည်ပြုပြင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ငှားရမ်းထားသော အိမ်၏ မီးဖိုချောင်မှာ မလုံလောက်ပေ၊ ထိုအခါ ခြံဝင်းထဲတွင် မီးဖိုအချို့ တည်ဆောက်ရန် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် ကုန်ပစ္စည်းများ ထားသိုခြင်း၊ ယာဉ်များ ဝင်ထွက်ခြင်းတို့အတွက်လည်း အိမ်ကို အနည်းငယ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရန် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

"ဖြစ်တယ်၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် လူအင်အားခွဲပြီး ကြီးကြပ်သူရဲ့လိုအပ်ချက်အတိုင်း တစ်ခါတည်း လုပ်ပေးလိုက်မယ်" ကျန်းတာ့ဟယ်သည် အဖြေပေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"နောက်ထပ်က တိုးတက်မှုပြဿနာပဲ။ ကျွန်မက ရှင်တို့ရှေ့မှာ လူတွေကို စီစဉ်ပြီး ဆိုင်နေရာရွေးချယ်ပြီး အိမ်ရှင်နဲ့ စာချုပ်ချုပ်ခိုင်းမယ်၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် ရှင့်တို့ရဲ့ တိုးတက်မှုက ရှေ့ကလူတွေနဲ့ အရမ်းကွာဟလို့မဖြစ်ဘူး"

နေရာရွေးချယ်ခြင်းနှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုခြင်းမှာ ယခင်က သူမအတွက် အလွန်ခက်ခဲသည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမက ရှန်းရှန်းတို့ကို အသိပညာအချို့ လေ့ကျင့်ပေးနိုင်သော်လည်း သူတို့ မဆင်မခြင် နေရာရွေးချယ်ရန် သွားရောက်ပါက အိမ်ရှင်နှင့် ဆွေးနွေးရာတွင် ထိုမျှ လွယ်ကူမည်မဟုတ်ပေ။

ရှန်းရှန်းသာမက သူမကိုယ်တိုင်ပင် ထွက်သွားလျှင်လည်း လွယ်ကူမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် လီရှောင်နှင့် ဆွေးနွေးပြီးနောက် ဤပြဿနာနှင့် ပတ်သက်၍ သူမသည် အတော်အတန် စိတ်အေးသွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချီဝူတပ်သည် နန်အန်းခရိုင်တွင်လည်း လူရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ယခင်က နန်ကုန်းမိသားစု၏ လုပ်ငန်းများကို ကူညီစီမံခန့်ခွဲခဲ့သော ထိုလူများပင် ဖြစ်သည်။

နန်ကုန်းမိသားစု ဒုက္ခရောက်ပြီးနောက် နယ်စပ်ရှိ ချီဝူတပ်၏ စစ်စရိတ်ကို ထောက်ပံ့ရန်အတွက် လီရှောင်သည် နန်ကုန်းမိသားစု၏ မတွေ့ရှိသေးသော လုပ်ငန်းများကို ရောင်းချရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြင့် ဤလူများသည် ယခုအခါ အားလပ်နေကြသည်။

သို့သော် တော်သေးသည်၊ သူမသည် ယခုအခါ အရည်အချင်းရှိပြီး ယုံကြည်စိတ်ချရသော လူအင်အားများစွာ လိုအပ်နေသည်။

ဤလူများရှိလျှင် သရေစာအလုပ်ရုံ၏ ကြီးကြပ်သူနှင့် စာရင်းကိုင်များ ရရှိပေလိမ့်မည်။

ဆိုင်နေရာရွေးချယ်ခြင်းနှင့် လုပ်ငန်းတွဲဖက်ဆိုင်ခွဲကိစ္စများကိုပါ ကူညီနိုင်မည်ဖြစ်ရာ ဤသို့ဆိုလျှင် ဆိုင်နေရာရွေးချယ်ခြင်း စသည်တို့မှာ အရှိန်အလွန်မြန်ဆန်လာပေလိမ့်မည်။

ကျန်းတာ့ဟယ်သည် စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါ… အခု ကျွန်တော့်လက်အောက်မှာ ညီအစ်ကိုနှစ်ဆယ့်နှစ်ယောက် ရှိတယ်၊ အားလုံးအတူတူဆိုရင် ဆိုင်လေးဆိုင် တစ်ပြိုင်နက် အလှဆင်ဖို့ အာမခံနိုင်တယ်၊ ပြဿနာမရှိဘူး။ ပစ္စည်းတွေကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး အလုပ်ချိန်ကိုလည်း အရှိန်မြှင့်လိုက်ရင် ဆိုင်တစ်ဆိုင်အလှဆင်ဖို့ လေးငါးရက်လောက် လုံလောက်တယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ပစ္စည်းများဝယ်ယူခြင်း၊ ပစ္စည်းများပို့ဆောင်ခြင်းတို့ကို ထိုအခါ ကြီးကြပ်သူကို စီစဉ်ခိုင်းနိုင်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကြီးကြပ်သူမှာ ဒေသ၏ တာဝန်ခံဖြစ်သည်၊ ထိုအခါ ထိုကြီးကြပ်သူများကို သူတို့၏ နေရာကို သူတို့ကိုယ်တိုင် စောင့်ကြည့်ခိုင်းပြီး အလုပ်များ ပုံမှန်တိုးတက်နေကြောင်းကို အာမခံခိုင်းလိုက်လျှင် ရပေသည်။

"နန်အန်းခရိုင်မှာ စုစုပေါင်း မြို့ငယ်သုံးဆယ်ကျော် ရှိတယ်၊ အဲ့ထဲမှာ ဆိုင်ခွဲဖွင့်ဖို့ အခြေအနေကိုက်ညီတဲ့မြို့က အနည်းဆုံး တစ်ဝက်ကျော်လောက် ရှိလောက်တယ်၊ ပြီးတော့ နန်အန်းခရိုင်မြို့၊ အဲ့ဒီမှာ သရေစာဆိုင်တွေ ပိုများတယ်။ အကယ်၍ ရှင်တို့ဘက်က ဆိုင်ခန်းတွေကို မရပ်မနား အလှဆင်နိုင်ရင် လမ်းခရီးအချိန်ကိုပါ ထည့်တွက်လိုက်ရင် နှစ်လသုံးလလောက် လိုအပ်မယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ဒီလိုလုပ်၊ နှစ်သစ်ကူးပြီးလို့၊ မီးပုံးပျံပွဲတော်ပြီးရင် အလုပ်စလိုက်၊ ပထမလရဲ့ ၁၆ ရက်နေ့မှာ ရှင် လူတွေခေါ်ပြီး တိုက်ရိုက်လာခဲ့၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် ကျွန်မ လူတွေကို ရှင်တို့ကို ဆိုင်ကို ပို့ခိုင်းမယ်"

ပထမလ (ဇန်နဝါရီလ) ၁၆ ရက်နေ့နောက်ပိုင်းတွင် အလုပ်စတင်လျှင် သုံးလကြာပြီးနောက် ပထမအသုတ် ငရုတ်သီးများ ထွက်လာသည်နှင့် ကြုံကြိုက်ပေလိမ့်မည်။

ဆိုင်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ လစ်လပ်ထားရန် မလိုအပ်ဘဲ ဖွင့်လှစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။