ငွေရှာခြင်း

ထို့နောက် သူမသည် ကြီးကြပ်သူလျန်နှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုခဲ့သည်။

မိမိပိုင်ဆိုင်သော စာချုပ်တစ်စောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း ကြီးကြပ်သူလျန်၏ စိတ်ထဲတွင် တည်ငြိမ်သွားသည်။

တတိယသခင်လေးကျိုးသည် ကျိုးရှီနှင့် ကြီးကြပ်သူလျန်တို့ကို ကြည့်ပြီးနောက် နှစ်ယောက်စလုံး၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ချဉ်သွားသည်။

ဤနှစ်ယောက် လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်သည့်ဆိုင်များမှာ မများလှသဖြင့် အပိုငွေများများစားစား မကုန်ကျပေ၊ သို့သော် သူကတော့…

"ဒီ… ကျွန်တော်… ကျွန်တော်… သခင်မလေးလင်း" ထိုအချိန်တွင် သခင်ကြီးကျိုးသည် စကားစလိုက်သည်။ သူသည် မျက်နှာညှိုးငယ်စွာဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏အကြည့်သည် အားလုံးထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"ဒါမှမဟုတ် အားလုံးပဲ ကျွန်တော့်ကို ကူညီကြည့်ပေးကြပါဦး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ လုပ်ငန်းတွဲဖက်ဆိုင်ခွဲတွေကို ဘယ်လိုစီစဉ်ရမလဲဆိုတာ" သခင်ကြီးကျိုးသည် ပြောရင်း သူ မဲနှိုက်ရရှိသော မြို့ငယ်အမည်ရေးထိုးထားသည့် စက္ကူလိပ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

အားလုံး ကြည့်လိုက်သောအခါမှ သခင်ကြီးကျိုး မဲနှိုက်ရရှိသော မြို့ငယ်လေးမြို့မှာ လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။

နန်အန်းခရိုင်ကို ပတ်၍ အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက် တစ်မြို့စီကျစီ ဖြစ်နေသည်။

ကျိုးရှီသည် သူမအဖေ မဲပေါက်သော မြို့ငယ်လေးမြို့ကို ကြည့်ပြီးနောက် စားပွဲပေါ်မှ မြေပုံကို ထပ်မံကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီ ဟွေရွှေမြို့က သမီးတို့ ချင်းရှီမြို့နဲ့ နည်းနည်းနီးတယ်၊ အဖေ ဟွေရွှေမြို့ကိုပဲ အဓိကစဉ်းစားလိုက်ပါလား" ကျိုးရှီသည် မြေပုံကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟွေရွှေမြို့မှာ လုပ်ငန်းတွဲဖက်ဆိုင်ခွဲနေရာ သုံးနေရာရှိတယ်၊ ဘေးက ချင်းဖုန်းမြို့ကလည်း အတူတူပဲ၊ နောက်ထပ် စုန်းယန်မြို့ကို ထပ်ပေါင်းလိုက်ရင် ရပြီ" ဟု ကျိုးရှီသည် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

ကြီးကြပ်သူလျန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး ကျိုးရှီ၏အစီအစဉ်ကို ထောက်ခံလိုက်သည်။

သခင်ကြီးကျိုးသည် နားထောင်ပြီးနောက် ရှုပ်ထွေးနေသော အမူအရာဖြင့် တတိယသခင်လေးကျိုးအား ကြည့်လိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ခုနကပင် သတိပြုမိခဲ့သည်၊ ချင်းဖုန်းမြို့နှင့် စုန်းယန်မြို့ကို တတိယသခင်လေးက မဲနှိုက်ရရှိသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သမီးပင် စဉ်းစားမိနိုင်သော အစီအစဉ်ကို သူ ဘယ်လိုများ မစဉ်းစားမိဘဲ နေပါ့မလဲ။

သူ ခုနကပင် သတိပြုမိခဲ့သည်၊ တတိယသခင်လေးက ထိုမြို့ငယ်နှစ်မြို့ကို မဲနှိုက်ရရှိသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ခုနက တတိယသခင်လေးသည် သူ့ရှေ့တွင်ပင် စီစဉ်နေခဲ့သည်၊ သူ မဲနှိုက်ရရှိသော အခြားမြို့ငယ်များကို ဤမြို့ငယ်နှစ်မြို့ဘေးသို့ အားလုံး လဲလှယ်လိုခဲ့သည်၊ သူ့ကို အကြံဉာဏ်ပင် တောင်းခဲ့သေးသည်…

တတိယသခင်လေးကျိုးသည် ထိုအခါမှ နားလည်သွားသည်၊ ခုနက သူ့ဝမ်းကွဲဦးလေးက သူ့ကို ကြည့်ရင်း ပြောချင်သော်လည်း မပြောဘဲနေခဲ့သည့် အမူအရာ။

စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင်…

စိတ်ထဲမှ ဒေါသကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး တတိယသခင်လေးကျိုးသည် မိမိကိုယ်ကို အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို အဓိကထားရမည်ဟု နှစ်သိမ့်ကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"ဝမ်းကွဲဦးလေးက ဆိုင်လဲချင်ရင် ကျွန်တော့်ကို တိုက်ရိုက်ပြောရင် ရတာပဲ၊ အားလုံးက မိသားစုတွေပဲ၊ ကျွန်တော် ဦးလေးနဲ့ လဲပေးမယ်" သူသည် ရက်ရောစွာဖြင့် သခင်ကြီးကျိုးအား ပြောလိုက်သည်။

သခင်ကြီးကျိုး၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အရောင်တောက်သွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် မျက်နှာပေါ်မှ ပျော်ရွှင်မှုကို လျင်မြန်စွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး တတိယသခင်လေးကျိုးအား သတိဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော်… တတိယသခင်လေးကို ငွေစ ၁၀၀ ပေးပါ့မယ်" ဟု ပြောရင်း ငွေလက်မှတ်များကို ထုတ်ယူရန် ပြင်လိုက်သည်။

သူသည် တတိယသခင်လေးနှင့် မြို့ငယ်နှစ်မြို့ လဲလှယ်ရန် လိုအပ်သည်၊ လဲလှယ်သောမြို့ငယ်မှာ ကြီးကြပ်သူလျန် လဲလှယ်ခဲ့သောမြို့ငယ်လောက် မကောင်းမွန်သဖြင့် မြို့ငယ်တစ်မြို့လျှင် ငွေစ ၅၀ မလိုအပ်ပေ။ သို့သော် ဤသည်မှာ ဘာမှမဟုတ်ပေ၊ အဓိကမှာ တတိယသခင်လေးက ကိုယ်တိုင် နေရာကို သူ့အား လွှဲပြောင်းပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤသံယောဇဉ်အတွက် ငွေစ ၁၀၀မှာ အမှန်တကယ်တွင် ဘာမှမဟုတ်ပေ။

တတိယသခင်လေးကျိုးသည် သခင်ကြီးကျိုး ပေးအပ်လာသော ငွေလက်မှတ်များကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားကာ လက်ဆန့်၍ ယူလိုစိတ် ပြင်းပြနေသည်။

သို့သော် အောင့်အီးထားပြီးနောက် သူသည် အကြည့်ကို လျင်မြန်စွာ လွှဲဖယ်လိုက်သည်။

"ဝမ်းကွဲဦးလေးက အရမ်းအားနာနေတာပဲ၊ ကျွန်တော်နဲ့ ငွေအကြောင်း ဘာပြောစရာလိုလို့လဲ" သူသည် စိတ်ထဲမှ နာကျင်မှုကို အောင့်အီးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံသာ သိမည်၊ ငွေစ ၁၀၀သည် ယခုအချိန်တွင် သူ့အတွက် အရင်လို ငွေအနည်းငယ်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤငွေကို သူ ယူလိုက်လျှင် လက်ပူလောင်ပေလိမ့်မည်။

ခက်ခက်ခဲခဲမှ သူသည် ဝမ်းကွဲဦးလေးနှင့် သဘောတူညီမှု ရရှိခဲ့သည်။ ဤငွေတစ်ရာကျပ်ကြောင့် ဝမ်းကွဲဦးလေးနှင့် မသင့်မမြတ်ဖြစ်သွားလျှင် အလွန်မတန်ပေ။

သခင်ကြီးကျိုးသည် တတိယသခင်လေးကျိုးအား တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သူသည် သူ၏ငွေလက်မှတ်များကို အမှန်တကယ် မကြည့်သည်ကို မြင်သောအခါမှ ငွေလက်မှတ်များကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် တတိယသခင်လေးကို အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ တတိယသခင်လေးရဲ့ ဒီသံယောဇဉ်ကို အဘိုးကြီး လက်ခံပါတယ်" သူသည် ကြည်နူးစွာ ပြောလိုက်သည်။

တတိယသခင်လေးကျိုး၏ နှလုံးသားမှာ စူးရှစွာ နာကျင်သွားသည်။ မျက်နှာတွင်မူ ပြုံးနေဆဲဖြစ်သည်။

"ဝမ်းကွဲဦးလေးက အားနာနေပြန်ပါပြီ"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဘေးမှ ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ရယ်မောနေသော်လည်း အောင့်အီးထားရသည်။

"အဟမ်း၊ နှစ်ယောက်စလုံး တိုင်ပင်ပြီးပြီဆိုရင် ဦးလေး၊ ကျွန်မတို့ စာချုပ်ချုပ်ကြရအောင်" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မိမိကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်ထွက်သွားမည်ကို ကြောက်သဖြင့် သခင်ကြီးကျိုးအား စကားစလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ" သခင်ကြီးကျိုးသည် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ငွေစ ၁၆၀၀ တန် ငွေလက်မှတ်များကို ထုတ်ယူပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့အား ပေးလိုက်သည်။

"သခင်မလေးလင်း၊ စစ်လိုက်ပါဦး"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ငွေလက်မှတ်များကို ရေတွက်လိုက်သည်။

မှန်ကန်ကြောင်းကို အတည်ပြုပြီးနောက်မှ ငွေလက်မှတ်များကို ပိုက်ဆံသေတ္တာထဲသို့ ထပ်မံထည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လက်ခံရရှိသော ငွေလက်မှတ်များကို မစီစဉ်ရသေးသဖြင့် ငွေလက်မှတ်များမှာ ပိုက်ဆံသေတ္တာကို လုံးဝနီးပါး ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံးသည် မနာလိုဖြစ်သွားကြသည်။

ဤမျှလောက် အချိန်တိုအတွင်း ငွေစ ၃၀၀၀ကျော် ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။ ဤအရှိန်မှာ အလွန်လျင်မြန်လွန်း၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

အထူးသဖြင့် တတိယသခင်လေးကျိုးသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ပိုက်ဆံသေတ္တာကို ကြည့်သောမျက်လုံးများမှာ နီရဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

သူသည် သူ၏လက်ထဲမှ ငွေလက်မှတ်များကို ဆုပ်နယ်လိုက်ပြီး လုပ်ငန်းတွဲဖက်ဆိုင်ခွဲ မဖွင့်တော့ရန် စိတ်ကူးပင် ပေါ်လာသည်။

သို့သော် စိတ်ကူးမှာ စိတ်ကူးမျှသာဖြစ်ပြီး သခင်ကြီးကျိုး စာချုပ်ရရှိပြီးနောက် တတိယသခင်လေးကျိုးသည် ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်… ကျွန်တော့်… မဲနှိုက်ရတဲ့မြို့ငယ်တွေကလည်း အရမ်းကွဲပြားနေတယ်" ဟု ပြောရင်း တတိယသခင်လေးကျိုးသည် သူ မဲနှိုက်၍ရရှိသော စက္ကူလိပ်ကို ဖွင့်ပြပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် အားလုံးအား ပြသလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် လဲလှယ်တဲ့ကိစ္စကို မပြောတော့ဘူး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆိုင်နှစ်ဆယ်ကို ဝမ်းကွဲဦးလေးရဲ့ ဆိုင်ရှစ်ဆိုင်ဘေးမှာ စီစဉ်ပေးပါ၊ ဒီမြို့ငယ်လေးတွေကို သခင်မလေးလင်းက ဈေးတစ်ခု သတ်မှတ်ပေးပါ"

တတိယသခင်လေးကျိုးသည် ပြောရင်း ဘေးမှ စုတ်တံကို တိုက်ရိုက်ယူပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မြေပုံပေါ်တွင် နေရာတစ်ခုကို ဝိုင်းပြလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကြည့်လိုက်ရာ စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ တွက်ချက်လိုက်သည်။

ဝိုင်းအတွင်းမှ မြို့ငယ်များရှိ လုပ်ငန်းတွဲဖက်ဆိုင်ခွဲအရေအတွက်ကို ပေါင်းလိုက်သောအခါ အတိအကျ နှစ်ဆယ်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

သူသည် တတိယသခင်လေးကျိုးအား တစ်ချက်ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်၊ ယခင်က သူမသည် တတိယသခင်လေးက ဦးလေးအတွက် အမှန်တကယ်ပင် စတေးခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ယခု ကြည့်ရသည်မှာ ထိုသူသည် စောစောကတည်းက ဤသို့သော အစီအစဉ် ရှိနေခဲ့ပုံရသည်။

တတိယသခင်လေးကျိုး၏ အနည်းငယ် တင်းမာနေသော အမူအရာကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်သည်။

"တတိယသခင်လေး မဲနှိုက်ထားတဲ့မြို့ငယ်တွေက တကယ်ကို အရမ်းကွဲနေတယ်၊ ညှိနှိုင်းမယ်ဆိုရင် အပြောင်းအလဲက မသေးဘူး"

တတိယသခင်လေးကျိုးသည် ကြားသောအခါ သူ၏အမူအရာသည် ချက်ချင်းပင် ပိုမိုတင်းမာသွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ အခု 'ကျင့်ခွိုက်' က တခြားလုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်သူတွေကို မရှာဖွေသေးဘူး၊ ဆိုင်တွေက ကျွန်မလက်ထဲမှာပဲ ရှိနေသေးတယ်"

"ဒီလိုလုပ်၊ တတိယသခင်လေးက အပိုငွေ ၂၀၀ ပေးပါ၊ ဒီမြို့ငယ်လေးတွေက လုပ်ငန်းတွဲဖက်ဆိုင်ခွဲတွေကို တတိယသခင်လေးကို ခွဲဝေပေးလိုက်မယ်" နောက်ပိုင်းတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စကားစလိုက်သည်။

ငွေစ ၂၀၀ဆိုသည်မှာ လုပ်ငန်းတွဲဖက်ဆိုင်ခွဲတစ်ဆိုင်၏ လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်ခကို ထပ်မံကောက်ခံသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

တတိယသခင်လေးသည် စုစုပေါင်း လုပ်ငန်းတွဲဖက်ဆိုင်ခွဲနှစ်ဆယ်ဖြစ်ရာ တစ်ဆိုင်လျှင် ပျမ်းမျှအားဖြင့် ငွေစ ၁၀စသာ ပိုပေးရပြီး များများစားစား မတိုးလှပေ။

အမှန်တော့ သူမက သူတို့၏ဈေးကို တိုးမြှင့်လိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူမသည် ယခုအခါ အလွန်အမင်း ငွေလိုအပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ငွေစ ၁၀စ၊ ၁၀၀ သာမက ယခုအခါ အနည်းငယ်သောငွေ၊ ကြေးနီတစ်ပြားလောက်ကိုပင် သူမ အလွန်တန်ဖိုးထားနေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ခင်ပွန်းသည် နယ်စပ်ရှိ ချီဝူတပ်ကို မွေးမြူရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လူခြောက်ထောင်ဆိုသည်မှာ တစ်လလျှင် စားသောက်စရိတ်သက်သက်ပင်လျှင် ငွေစ ၅၀၀၀၊ ၆၀၀၀ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရနိုင်သမျှ သူမ ယခု အလျင်အမြန် ရှာဖွေရမည်၊ အနည်းငယ်သော ဖိအားကို လျှော့ချနိုင်သည် မဟုတ်လား။

တတိယသခင်လေးကျိုး၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွား၏။

ထို့နောက် သူ၏စိတ်ထဲတွင် သက်သာရာရသွားသည်။

အပိုငွေစ ၂၀၀၊ တော်သေးတယ် သူ့မှာပါလာလို့။

"ကောင်းပြီ" ဟု ပြောပြီးနောက် တတိယသခင်လေးကျိုးသည် ငွေစ ၄၂၀၀တန် ငွေလက်မှတ်များကို လင်းရှောင်ယွဲ့အား ရေတွက်ပေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တတိယသခင်လေးကျိုးက ငွေလက်မှတ်တစ်ထပ်ထဲမှ သုံးရွက်ကို ပြန်လည်ထုတ်ယူသွားသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများတွင် စိတ်ပျက်မှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူမ တောင်းဆိုသည်မှာ နည်းလွန်းသွားပုံရသည်။

တတိယသခင်လေး၏ ဤပြင်ဆင်မှုအရ အနည်းဆုံး ငွေစ ၄၅၀၀ လောက်ပါလာလောက်သည်…

တတိယသခင်လေးကျိုးသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ ပြန်လည်ထုတ်ယူထားသော ငွေလက်မှတ်သုံးရွက်ကို အိတ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ထည့်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့အား တောင်းဆိုမည်ကို ကြောက်ရွံ့သည့်ပုံစံဖြင့်....

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏အကြည့်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ငွေလက်မှတ်များကို ရေတွက်ပြီး ပမာဏမှန်ကန်ကြောင်းကို အတည်ပြုပြီးနောက်မှ ငွေလက်မှတ်များကို ပိုက်ဆံသေတ္တာထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် တတိယသခင်လေးကျိုးနှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုခဲ့သည်။

စာချုပ်ရရှိသောအခါ တတိယသခင်လေးကျိုး၏ တင်းမာနေသောစိတ်သည် နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်သွားသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီ…

"အချိန်စောသေးတယ်၊ အားလုံးပဲ လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီး ခဏအနားယူကြပါ၊ ကျွန်မ ခဏသွားပြီး ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပိုက်ဆံသေတ္တာကို ကိုင်ဆောင်ပြီး အားလုံးအား ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် ပြောလိုက်သည်။

အားလုံးသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်ထဲမှ ပိုက်ဆံသေတ္တာကို ကြည့်ပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်း မနာလိုဖြစ်နေကြသည်။

သူမသည် ငွေသွားထားရန်ဖြစ်ကြောင်းကို သိသဖြင့် အားလုံးသည် သဘောတူလိုက်ကြသည်။

ထိုအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထွက်ခွာသွားပြီး ကျောက်ရှန်းရှန်းကိုပင် မခေါ်ဘဲ နောက်ခြံသို့ ကိုယ်တိုင်သွားခဲ့သည်။

အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပိုက်ဆံသေတ္တာကို ကုတင်ပေါ်သို့ တင်ပြီး ပိုက်ဆံသေတ္တာထဲမှ ငွေလက်မှတ်များကို မစောင့်နိုင်ဘဲ ထုတ်ယူ၍ နောက်တစ်ကြိမ် ရေတွက်ကြည့်လိုက်သည်။

အရေအတွက်မှာ မှန်ကန်သည်၊ စုစုပေါင်း ၇၆၀၀ ဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ၏ နေရာလွတ်လက်စွပ်ထဲမှ ငွေလက်မှတ်များထည့်ထားသော သေတ္တာငယ်ကိုလည်း ထုတ်ယူ၍ ရေတွက်ကြည့်လိုက်သည်။

ငွေစ ၂၉၀၀ ကျန်သေးသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

အဓိကမှာ သူမသည် ယခင်က ရွာမှ အိမ်တော်ထိန်းသုံးယောက်အား ပေးရန် ကတိပေးခဲ့သော ဘတ်ဂျက်ငွေကို ပေးလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ စုစုပေါင်း ၆၅၀၀ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူမ ဤမျှ ဆင်းရဲမည်မဟုတ်ပေ။

"၇၆၀၀၊ အရင်ကကျန်တဲ့ ၂၉၀၀နဲ့ပေါင်းလိုက်ရင် စုစုပေါင်း ၁၀၅၀၀" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ဤငွေများထဲမှ ဆိုင်အလှဆင်ခ၊ သရေစာအလုပ်ရုံနှင့် တိုက်ရိုက်ဖွင့်လှစ်သောဆိုင်များ၏ ငှားရမ်းခတို့ကို နှုတ်ယူရဦးမည်။ ထို့ပြင် သရေစာအလုပ်ရုံဘက်မှ အမျိုးမျိုးသော ကိရိယာများ၊ စားသောက်ဖွယ်ရာများ၊ ယာဉ်များ စသည်တို့ကို ဝယ်ယူရန် လိုအပ်သည်၊ လုပ်အားခလည်း ရှိသေးသည်…

ထားလိုက်တော့၊ များများစားစား မစဉ်းစားဝံ့တော့ပေ။

ဆိုင်ခွဲများကို နန်အန်းခရိုင်တစ်ခွင်လုံး ဖွင့်လှစ်လိုလျှင် သူမ၏ ဤငွေအနည်းငယ်မှာ များများစားစား ကျန်မည်မဟုတ်ဟု ထင်ရသည်။

မနေ့ညနေက သူမသည် ရှန်းရှန်းနှင့် ကျောက်ဖူကို ခေါ်ဆောင်၍ ကျောက်ခန်းနှင့် ကျောက်ချန်တို့၏ အကြံဉာဏ်များကို ရယူပြီးနောက်မှ နန်အန်းခရိုင်၏ လုပ်ငန်းတွဲဖက်ဆိုင်ခွဲအရေအတွက်ကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့သည် မြို့ငယ်နှစ်ဆယ့်နှစ်မြို့ကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး နန်အန်းခရိုင်မြို့နှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင် နောက်ဆုံးတွင် လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်သူများအတွက် ၆၄ဆိုင်ကို လက်ခံနိုင်မည်ဟု အတည်ပြုခဲ့သည်။

ယနေ့ တတိယသခင်လေးကျိုးတို့သည် ၃၆ဆိုင်ကို အတည်ပြုပြီးဖြစ်ရာ ယခု ၂၈ဆိုင် ကျန်သေးသည်။

သူမ၏ ယခုစိတ်ကူးမှာ လျန်ယွီက ဤကျန်ရှိသော ၂၈ဆိုင်ကို အတည်ပြုပေးရန် မျှော်လင့်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်၊ ဤသို့ဆိုလျှင် သူမသည် ငွေစ ၅၆၀၀ ထပ်မံရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဤငွေနှင့်ပေါင်းလိုက်လျှင် သူမ၏လက်ထဲတွင် စုစုပေါင်း ငွေစ ၁၆၁၀၀ ရှိပေလိမ့်မည်။

လူ၆၀၀၀၏ စားသောက်စရိတ်၊ ဆောင်းတွင်းဝတ်စုံနှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင်… မလုံလောက်၊ အလွန်နည်းပါးလွန်းသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

အတန်ကြာပြီးနောက် သူမသည် သက်ပြင်းချပြီး ငွေလက်မှတ်များကို ပိုက်ဆံသေတ္တာထဲသို့ ထည့်လိုက်ကာ ပိုက်ဆံသေတ္တာနှစ်လုံးလုံးကို နေရာလွတ်လက်စွပ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် စိတ်ကို ပြန်လည်စုစည်းပြီး အခန်းတံခါးမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

.......

ရှေ့ခြံသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တောက်ပရွှင်လန်းသော သခင်မလေးလင်းအဖြစ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

တတိယသခင်လေးကျိုးတို့နှင့် အတန်ကြာ စကားပြောဆိုပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အားလုံးကို လျိုအိမ်တော်တွင် ထမင်းစားရန် နေခိုင်းခဲ့သည်။

ယနေ့ အသားပေါင်း ထပ်မံစားသောက်ရမည်ကို သိရှိသောအခါ အားလုံးသည် သဘာဝအတိုင်း ဆက်နေခဲ့ကြသည်။

နေ့လည်ပိုင်းတွင် အရက်သောက်ပြီး ဗိုက်ပြည့်သွားသောအခါမှ အားလုံးသည် အသီးသီး အိမ်ပြန်ခဲ့ကြသည်။

ကြီးကြပ်သူလျန်သည်လည်း ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်ပြီး လျိုအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာခဲ့ရာ လှည်းသမား၏ အကူအညီဖြင့် မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တက်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် မြင်းလှည်းယိမ်းယိုင်မှုနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်သောစိတ်ဖြင့် ရူယီစားသောက်ဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်ခဲ့သည်။

မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် ကြီးကြပ်သူလျန်သည် မျက်နှာနီရဲစွာဖြင့် အထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

စားဖိုမှူးကြီးလျိုသည် ကောင်တာဘေးတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရှိပြီး သူ၏နောက်သို့ မြင်သောအခါ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသထွက်ဟန် ပေါ်လာသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

"လောင်လျို၊ မင်း နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်မှာ မနေဘဲ ရှေ့ကို ဘာလာလုပ်တာလဲ" ကြီးကြပ်သူလျန်သည် စိတ်ကောင်းဝင်နေပြီး နေ့လည်ပိုင်းတွင် နှစ်ခွက်ပိုသောက်ခဲ့ရာ အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။

စားဖိုမှူးကြီးလျိုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"မင်း ဘယ်လောက်တောင် သောက်ခဲ့တာလဲ" သူသည် ဒေါသသံဖြင့် ကြီးကြပ်သူလျန်အား မေးလိုက်သည်။

"အေး၊ မများပါဘူး၊ မနေ့က မင်းကို ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား၊ ငါသွား… ဟီးဟီး…" ကြီးကြပ်သူလျန်သည် မျက်နှာနီရဲကြီးဖြင့် စားဖိုမှူးကြီးလျို၏ ဘေးသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

"ငါ သခင်မလေးလင်းဆီကို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု သွားဆွေးနွေးတာလေ၊ ဟီးဟီး၊ အားလုံးဆွေးနွေးပြီးပြီ၊ ငါ… ဆိုင်လေးဆိုင် လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်ခဲ့တယ်၊ အေ့…"

ကြီးကြပ်သူလျန်သည် လက်တစ်ဖက်ဆန့်ပြီး လက်ချောင်းလေးချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ကိုယ်သည် ယိုင်နဲ့သွားပြီး စားဖိုမှူးကြီးလျို၏ လက်မောင်းကို အလျင်အမြန် ဆုပ်ကိုင်လိုက်မှသာ လဲကျမသွားအောင် ထိန်းနိုင်ခဲ့သည်။

စားဖိုမှူးကြီးလျိုသည် အရက်နံ့များ စူးရှနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကြီးကြပ်သူလျန်၏ ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ မျက်နှာတွင် ဒေါသထွက်ပြီး စိုးရိမ်နေသည်။

စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကြီးကြပ်သူလျန်အား မည်သို့ ပြောရမည်ကို မသိဖြစ်နေစဉ်မှာပင် နောက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"နေ့ခင်းကြောင်တောင်၊ ရူယီစားသောက်ဆိုင်ကို လစ်လျူရှုပြီး ဆိုင်လေးဆိုင်ပဲ လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်ခဲ့တာလား" ဤသူမှာ လျန်ယွီပင် ဖြစ်သည်။

အရက်ဖြင့် ထုံထိုင်းနေသော အာရုံကြောများ ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ကြီးကြပ်သူလျန်သည် လျင်မြန်စွာ သတိဝင်လာသည်။

သူသည် စားဖိုမှူးကြီးလျိုကို အလျင်အမြန် လွှတ်လိုက်ပြီး လျန်ယွီအား အရိုအသေပေးရန် လှည့်လိုက်သည်။

လှုပ်ရှားမှုမှာ လျင်မြန်လှသည်၊ ခုနက မူးယစ်နေသော အမူအရာ လုံးဝမရှိတော့ပေ။

"အိမ်… သခင်လေး" စကားမှာ ပါးစပ်သို့ ရောက်သောအခါ ပြောင်းလဲသွားသည်။

လျန်ယွီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"သူ့ကို အောက်ကိုခေါ်သွားပြီး အရက်ပြယ်အောင် လုပ်လိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့" စားဖိုမှူးကြီးလျိုသည် အဖြေပေးလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် သူငယ်ချင်းကြီးအတွက် ချွေးပြန်သွားသည်။

အတူတူ အလုပ်လုပ်ခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီဖြစ်တဲ့ သူငယ်ချင်းကြီး ဒုက္ခရောက်တာကို မြင်ရတော့ သူလည်း သနားမိသည်။

လျန်ယွီ ထွက်ခွာသွားသောအခါမှ စားဖိုမှူးကြီးလျိုသည် ကြီးကြပ်သူလျန်ကို အလျင်အမြန် ထူမပြီး နောက်ခြံသို့ သွားခဲ့သည်။

အန်အောင်လုပ်လိုက်၊ အရက်ပြယ်ဆေးရည် သောက်လိုက်ဖြင့် ကြီးကြပ်သူလျန်သည် အတော်အတန် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသည်။

သူ မိမိကိုယ်ကို လုံးဝ မမူးတော့ဟု ခံစားရသောအခါမှ သူသည် စားဖိုမှူးကြီးလျိုအား သူ့ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းကို ရပ်တန့်ခိုင်းလိုက်သည်။

သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် စိုးရိမ်သောကစိတ်ဖြင့် ကြီးကြပ်သူလျန်သည် လျန်ယွီကို ရှာဖွေရန် ထွက်ခွာခဲ့သည်။

အခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ တံခါးစောင့်နေသော အစောင့်နှစ်ယောက်ကို သူ မသိရှိဘဲ နှစ်ယောက်စလုံးက သူ့အား မကောင်းသောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကြီးကြပ်သူလျန်၏ စိတ်ထဲတွင် ပိုမိုတုန်လှုပ်သွားသည်။

"အနှောင့်…"

ကြီးကြပ်သူလျန် စကားစသည်နှင့် အစောင့်တစ်ယောက်က သူ့အား စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကြီးကြပ်သူလျန်သည် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

သတ္တိမွေးပြီးနောက် ကြီးကြပ်သူလျန်သည် ထိုသူအား လက်နှစ်ဖက်ယှက် အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး "သခင်လေးကို အကြောင်းကြားပေးပါ၊ ရူယီစားသောက်ဆိုင်က ကြီးကြပ်သူ တွေ့ခွင့်တောင်းပါတယ်လို့ ပြောပေးပါ"

ထိုသူသည် ကြီးကြပ်သူလျန်အား နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်ပြီး ကြီးကြပ်သူလျန်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အရက်နံ့ကို ရသောအခါ မျက်လုံးများတွင် မထီမဲ့မြင်ဟန် ပါဝင်နေသည်။

"စောင့်နေ"

ထို့နောက် တံခါးဖွင့်ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သတင်းပို့လိုက်သည်။

ကြီးကြပ်သူလျန်သည် သူ လဲလှယ်ပြီးသား အဝတ်အစားများကို ခေါင်းငုံ့ကြည့်ပြီး သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ အနံ့ကိုလည်း ရှူကြည့်လိုက်သည်။

သူ ရေချိုးပြီး အဝတ်လဲပြီးပြီ၊ အရက်နံ့က ထိုမျှ ပြင်းထန်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

ဘေးရှိ အခြားအစောင့်တစ်ယောက်ကလည်း သူ့အား မကျေမနပ် ကြည့်နေသည်ကို ခံစားမိသောအခါ ကြီးကြပ်သူလျန်သည် လှုပ်ရှားမှုကို အလျင်အမြန် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

သခင်လေး ယနေ့ ပြန်လာမည်ကိုသာ ကြိုသိခဲ့လျှင် သူ လျိုအိမ်တော်တွင် ဤမျှ များပြားသောအရက်ကို သောက်ဝံ့မည်မဟုတ်ပေ။

တာဝန်ပျက်ကွက်ခြင်းအပြင် မူးယစ်နေသောပုံစံကို သခင်လေးက မြင်တွေ့သွားသည်။ သခင်လေး၏ သူ့အပေါ်ရှိသော ကောင်းမွန်သောထင်မြင်ချက်များမှာ ပျက်စီးသွားလောက်ပေမည်…

ထိုအချိန်တွင် ကြီးကြပ်သူလျန်၏ စိတ်ထဲတွင် နာကျင်နေသော်လည်း စောင့်ဆိုင်းနေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

မကြာမီ၊ အတွင်းသို့ဝင်ရောက်သတင်းပို့သော အစောင့်သည် ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဝင်သွား" သူသည် ကြီးကြပ်သူလျန်အား တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မထီမဲ့မြင် ပြောလိုက်သည်။

ကြီးကြပ်သူလျန်သည် သည်းခံပြီး "ဟုတ်ကဲ့" ဟု အဖြေပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက်မှ သူသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

.......

အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သောအခါ ကြီးကြပ်သူလျန်သည် လျန်ယွီ စားပွဲတွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။ သူသည် များများစားစား မကြည့်ဝံ့ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ လျန်ယွီထံသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားသည်။

"အိမ်တော်သခင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်" စားပွဲနှင့် မနီးမဝေးနေရာတွင် ရပ်တန့်ပြီး ကြီးကြပ်သူလျန်သည် လျန်ယွီအား အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

လျန်ယွီသည် မော့ကြည့်ပြီး ကြီးကြပ်သူလျန် အဝတ်လဲပြီး ဆံပင်မှာ အနည်းငယ် စိုစွတ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

"ဟင်း" သူ၏ပါးစပ်မှ "ဟင်း" ဟု အသံထွက်လာသည်။ သူ့ကို တာဝန်ကြီးများ ထမ်းဆောင်နိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်၊ မျက်စိမှားသွားခဲ့ပြီ

ကြီးကြပ်သူလျန်၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"အိမ်တော်သခင် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

"ကောင်းပြီ၊ ထတော့" ကြီးကြပ်သူလျန်၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေစဉ်မှာပင် သူသည် မရင်းနှီးသောအသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူသည် လူတစ်ယောက် ပိတ်ကားနောက်မှ ထွက်လာသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။