ကျိုးကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်း၏ နောက်ကွယ်မှလူ

မြို့တော်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး မြင်းအမြန်စီးလိုက်၊ လှေအမြန်စီးလိုက်ဖြင့် ခရီးနှင်ခဲ့ရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူသည် ကောင်းမွန်စွာ အနားယူခြင်းမရှိခဲ့ဘဲ အချိန်ကို ချွေတာရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဖုန်တလိမ့်လိမ့်ဖြင့် ခရီးနှင်ခဲ့ပြီး ရူယီစားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်သောအခါ သူသည် မူလက တစ်ညတာ အနားယူပြီးနောက်မှ စစ်သူကြီးငယ်ကို သွားရောက်တွေ့ဆုံရန် ကြံရွယ်ခဲ့သည်။ ယခုမူ ထပ်မံစောင့်ဆိုင်းလိုခြင်း မရှိတော့ပေ။

သူသည် ယခု အန်းယန်ဝမ်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ အခန်းကဏ္ဍသို့ စောစောဝင်ရောက်ပြီး မိမိ၏နယ်မြေကို စောစောစတင် အုပ်ချုပ်လိုသည်။

လှေကားထစ်စိုက်ခင်းနည်းစနစ်ကို ကြားပြီးနောက် သူသည် အလျင်အမြန် တွန်းအားပေးလုပ်ဆောင်လိုစိတ်များပင် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့" လျန်ယွီသည် လက်နှစ်ဖက်ယှက်၍ အဖြေပေးလိုက်သည်။ ဝမ်ရယ်နှင့်သူသည် အဖွဲ့နှင့် လျှို့ဝှက်စွာ ကြိုတင်လမ်းခွဲခဲ့သည်၊ နေ့ခင်းဘက် သာ့ရှီရွာသို့ သွားခြင်းမှာ အမှန်တကယ်တွင် မကောင်းလှပေ။

ညဘက်တွင် လူအနည်းငယ်ဖြင့် သွားရောက်ပြီး ထိုလင်မယားနှစ်ယောက်စလုံးလည်း အိမ်တွင်ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ အခက်အခဲများစွာ သက်သာစေနိုင်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ အားလုံးထွက်သွားကြတော့၊ ငါ အနားယူတော့မယ်" ဟု ပြောရင်း အန်းယန်ဝမ်သည် ထိုင်ခုံပေါ်မှ အေးဆေးစွာ ထရပ်လိုက်သည်။

တစ်နာရီနှစ်နာရီ အနားယူပြီးနောက် ရေချိုးသန့်စင်လိုက်လျှင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ဟန်မှာ ထိုမျှ ထင်ရှားတော့မည်မဟုတ်ပေ။

"ဟုတ်ကဲ့" လျန်ယွီနှင့် ကြီးကြပ်သူလျန်တို့သည် အဖြေပေးလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် နှစ်ယောက်စလုံးသည် အခန်းမှ အတူတူ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

....

အခန်းမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် လျန်ယွီသည် ရှေ့မှ လျှောက်သွားပြီး ကြီးကြပ်သူလျန်သည် နောက်မှ လိုက်ပါသွားရာ အသက်ပင် မရှူဝံ့ပေ။

ရုတ်တရက် လျန်ယွီသည် ခြေလှမ်းရပ်တန့်လိုက်သည်။

ကြီးကြပ်သူလျန်သည် အလျင်အမြန် လိုက်၍ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏နှလုံးသားမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

"ငါ့အတွက် အနားယူလို့ရတဲ့ အခန်းတစ်ခန်း ရှာပေးပါ၊ ပြီးတော့ စီစဉ်လိုက်၊ ည ၇ နာရီနောက်ပိုင်းမှာ ငါနဲ့ဝမ်ရယ်အတူ သာ့ရှီရွာကို သွားမယ်"

ကြီးကြပ်သူလျန်သည် ကြောင်အသွား၏။ အိမ်တော်သခင်သည် မိမိအား အပြစ်ပေးရန် စိတ်ကူးမရှိကြောင်းကို သတိပြုမိသောအခါ ချက်ချင်းပင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့" ဟု ပြောပြီးနောက် သူသည် အလျင်အမြန် ရှေ့မှ လမ်းပြလိုက်သည်။

လျန်ယွီကို အခြားအခန်းတစ်ခန်းသို့ စီစဉ်ပေးပြီးနောက်မှ ကြီးကြပ်သူလျန်သည် ထွက်ခွာသွားသည်။

....

အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ည ၇ နာရီမထိုးမီ၊ ကြီးကြပ်သူလျန်သည် လျန်ယွီ၏ မှာကြားချက်အတိုင်း သူ့ကို သွားရောက်နှိုးခဲ့သည်။

လျန်ယွီသည် နိုးထပြီးနောက် အနည်းငယ် သန့်စင်ပြီးနောက် အန်းယန်ဝမ်ကို ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။

အန်းယန်ဝမ်၏ အခြေအနေမှာ လျန်ယွီနှင့်မတူ၊ ထပြီးနောက် အတန်ကြာ ငြိမ်သက်နေမှသာ လူတစ်ကိုယ်လုံး လုံးဝ သတိဝင်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ကြီးကြပ်သူလျန်သည် ဂျင်းပြုတ်ရည်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

အန်းယန်ဝမ်သည် တစ်ခွက် သောက်ပြီးနောက်မှ အပြင်သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ရူယီစားသောက်ဆိုင်အတွင်း မီးများ ထိန်ထိန်လင်းနေပြီး အပြင်သို့ရောက်သောအခါမှ ကောင်းကင်မှာ စတင်မှောင်မိုက်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

အန်းယန်ဝမ်၊ လျန်ယွီနှင့် ကြီးကြပ်သူလျန်တို့သည် မြင်းလှည်းတစ်စီးပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြပြီး အခြားအစောင့်နှစ်ယောက်က လှည်းမောင်းသူအဖြစ် ဆောင်ရွက်ကာ ကြီးကြပ်သူလျန်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် အနောက်မြို့တံခါးသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

အနောက်မြို့တံခါးမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် လမ်းမကြီးအတိုင်း သာ့ရှီရွာသို့ သွားရောက်ကြသည်။

.....

ထိုအချိန်တွင် လျိုအိမ်တော်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မီးဖိုချောင်တွင် ချန်ရှီတို့နှင့်အတူ အလုပ်များနေသည်။

ယနေ့ လုပ်ငန်းတွဲဖက်လုပ်ကိုင်မှုစာချုပ်ကို ထိုအနည်းငယ်နှင့် ချုပ်ဆိုပြီးစီးခဲ့ရာ အရေးကြီးသောကိစ္စတစ်ခုကို ပြီးမြောက်ခဲ့သည်။ ကျန်ကိစ္စများကို သူမ လောလောဆယ် မလုပ်ဆောင်နိုင်သေးသဖြင့် အားလပ်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် မီးဖိုချောင်သို့ လာရောက်ကူညီပြီး အရသာရှိသောအစားအစာအချို့ ချက်ပြုတ်ရန် စဉ်းစားနေသည်။

အသားပေါင်းမှာ သဘာဝအတိုင်း ရှိသည်၊ အပိုအနေဖြင့် ယခင်က ပြုလုပ်ထားသော ဝက်အူချောင်းနှင့် ဝက်ပေါင်ခြောက်၊ အခြားဟင်းလျာများပါ ရှိသေးသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မီးဖိုချောင်တွင် ဒယ်အိုးဖြင့် အလုပ်များနေစဉ်မှာပင် ကျောက်ဖူသည် ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်သတင်းပို့သည်၊ ကြီးကြပ်သူလျန်နှင့် လျန်ယွီသခင်လေးတို့သည် ဧည့်သည်တော်ကြီးတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်၍ ရောက်ရှိလာသည်ဟု ဆိုသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် ဒယ်အိုးကို မာရှီအား ပေးအပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ခါးစည်းကို စတင်ဖြေလိုက်သည်။

"သခင်လေးကို အကြောင်းကြားပြီးပြီလား" ခါးစည်းဖြေရင်း သူမသည် ကျောက်ဖူအား မေးလိုက်သည်။

လျန်ယွီ ရောက်ရှိလာပြီး ဧည့်သည်တော်ကြီးတစ်ဦးပါ ခေါ်ဆောင်လာသည်၊ ထိုသူမှလွဲ၍ အခြားမည်သူ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

"သခင်လေး ခုနက ခြံဝင်းထဲမှာပဲ ရှိနေတာပါ၊ အခုဆိုရင် လူတွေကို သွားကြိုနေလောက်ပြီ၊ ကျွန်တော့်ကို သခင်မလေးကို လာခေါ်ခိုင်းတာပါ" ကျောက်ဖူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အလျင်စလိုအမူအရာကို မြင်သောအခါ သူ၏စိတ်ထဲတွင် လိုက်ပါ၍ တင်းမာလာသည်။

"လိုက်မလာနဲ့တော့၊ အိမ်က အကောင်းဆုံးလက်ဖက်ခြောက်ကို ထုတ်ပြီး အခါးရည်ဖျော်ပြီး ဧည့်ခန်းကို ပို့လိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့" ကျောက်ဖူသည် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူသည် လှည့်မည်ကြံရွယ်စဉ်မှာပင် လင်းရှောင်ယွဲ့လည်း ခြေလှမ်းရပ်တန့်လိုက်သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

"အိမ်က အစေခံတွေကို အကြောင်းကြားလိုက်၊ ခဏနေရင် ဧည့်ခန်းအနားကို မကပ်ကြနဲ့၊ ပြီးတော့ ညစာကို လောလောဆယ် မတည်ခင်းနဲ့၊ ငါအကြောင်းကြားမှ တည်ခင်း" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြန်လှည့်ပြီး ကျောက်ဖူအား ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ဖူ၏စိတ်ထဲမှ တင်းမာမှုမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

သူ လျိုအိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အချိန်မှစ၍ သခင်မလေး ဧည့်သည်တော်ကြီးများစွာကို လက်ခံတွေ့ဆုံခဲ့သည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။

ဤသည်မှာ ဧည့်သည်တစ်ဦးကို ဤမျှ အလေးထားသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့မြင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့" ကျောက်ဖူ အလျင်အမြန် အဖြေပေးလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လှည့်ပြီး လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ အနည်းငယ်အကွာသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါမှ ကျောက်ဖူသည် ထရပ်ပြီး အလျင်စလို မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်သွားကာ ကိစ္စများကို စီစဉ်လေသည်။

......

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အဓိကခြံဝင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် တံခါးကြီးဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားသည်။

တံခါးကြီးမှ ထွက်ခါနီးမှာပင် လီရှောင် လူငါးယောက်ကို ခေါ်ဆောင်၍ ပြန်လာသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

မှောင်မိုက်သော မီးအိမ်အလင်းရောင်အောက်တွင် လူတစ်စု အနည်းငယ်နီးကပ်လာသောအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထိုငါးယောက်ထဲမှ ရှေ့မှ လူသုံးယောက်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအထဲမှ နှစ်ယောက်မှာ လျန်ယွီနှင့် ကြီးကြပ်သူလျန်ဖြစ်ပြီး အခြားအရပ်ရှည်ပြီး ပိန်သွယ်သော အမျိုးသားမှာ အဆင့်အတန်းမြင့်မားပြီး ထိုသူပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"သခင်လေး၊ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီးပါ" လင်းရှောင်ယွဲ့ တံခါးဝတွင် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လီရှောင်၏ မျက်နှာတွင် အမူအရာမရှိရာမှ အပြုံးတစ်ချက် ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ဆွဲခေါ်ပြီး အန်းယန်ဝမ်အား မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

အန်းယန်ဝမ်သည် လီရှောင်၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်၍ လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မိမိနှင့် တည့်တည့်တိုး၍ ကြည့်ရှုနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများတွင် စိတ်ဝင်စားမှုတစ်ချက် ပေါ်လာသည်။

အမှန်ပင် သာမန်အမျိုးသမီးမဟုတ်၊ ဉာဏ်ပညာထူးချွန်ရုံသာမက သတ္တိလည်း ကြီးမားလှသည်။

ထို့ပြင် ကိုယ်တိုင်မမြင်တွေ့ရပါက သူသည် နန်ကုန်းရှောင်ကဲ့သို့သော မောက်မာသူတစ်ဦးက အမျိုးသမီးတစ်ဦးအပေါ် ဤမျှ နူးညံ့သိမ်မွေ့လိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်နိုင်ပေ။

သူ့ရှေ့တွင် သူ့ဇနီးအား ဇနီးဟုခေါ်ပြီး အဆင့်နိမ့်သော သို့မဟုတ် ရိုးရှင်းသော အသုံးအနှုန်းများ မသုံးစွဲပေ။ နန်ကုန်းရှောင်၏ သူ့ဇနီးအပေါ် ချစ်ခင်လေးစားမှုမှာ ထင်ရှားလှသည်။

"ယွဲ့အာ၊ ဒါက သခင်ကြီး" လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား နူးညံ့စွာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများတွင် အချက်ပြမှုအချို့လည်း ပါဝင်နေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မည်သို့ နားမလည်ဘဲ နေမည်နည်း။ သူမသည် ကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်ပြီး အန်းယန်ဝမ်အား အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"သခင်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်" သူမသည် နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟား၊ သခင်မလေးလင်း အားနာစရာမလိုပါဘူး၊ အမြန်ထပါ" အန်းယန်ဝမ်သည် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်ကြီး" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးရင်း အဖြေပေးလိုက်ပြီးနောက်မှ လီရှောင်၏အကူအညီဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီး လမ်းခရီး ပင်ပန်းခဲ့ပါပြီ၊ အတွင်းခန်းကို ကြွပါ" ဟု နောက်ပိုင်းတွင် သူမနှင့် လီရှောင်တို့သည် နှစ်လှမ်းခွာ၍ အန်းယန်ဝမ်တို့အား "ကြွပါ" ဟူသော အမူအရာဖြင့် ပြုလုပ်လိုက်ကြသည်။

ဤသူသည် သူမအား လီကတော်ဟု မခေါ်ဘဲ သခင်မလေးလင်းဟု ခေါ်ဆိုသည်၊ သူမ အလွန်ပျော်ရွှင်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည်လည်း လွတ်လပ်စွာ ပြောဆိုနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဟုတ်သည်၊ ယခင်က သူမသည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှေးခေတ်ကဲ့သို့သော ယောက်ျားကြီးစိုးသော လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် တစ်ဖက်သားက အဆင့်အတန်းမြင့်မားပြီး သူမကို လီရှောင်၏အခြွေအရံအဖြစ်သာ ရှုမြင်ပါက သူမသည် စကားပြောဆိုခွင့်ပင် ရရှိမည်မဟုတ်ပေ။

လီရှောင်မှာမူ သူမ၏ခင်ပွန်းကို အထင်သေးခြင်းမဟုတ်ပေ။ စွမ်းရည်နှင့် ဉာဏ်ပညာမှာ မဆိုးလှသော်လည်း နှုတ်ရေးနှုတ်ရာတွင်မူ သူမလောက် မကောင်းမွန်ပေ။ ထို့ကြောင့် ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးခြင်းကဲ့သို့သော ကိစ္စများတွင် သူမက ကူညီဆွေးနွေးခြင်းက ပိုမိုသင့်တော်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် အိမ်ထောင်ပြုဝင်ရောက်သူ မဟုတ်လား။ သူမ အိမ်ရှင်မတစ်ဦးအဖြစ် ရှေ့ထွက်ပြောဆိုခြင်းမှာလည်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည် မဟုတ်လား။

"ကောင်းပြီ" အန်းယန်ဝမ်သည် အဖြေပေးလိုက်ပြီး လျိုအိမ်တော်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ဧည့်ခန်းသို့ ရောက်သောအခါ လျန်ယွီသည် အစောင့်နှစ်ယောက်ကို ဧည့်ခန်းအပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းခိုင်းလိုက်သည်။ ကျန်လူများ ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ကြသည်။

ကျောက်ဖူ အခါးရည်လာပို့သောအခါ တံခါးဝတွင်ပင် တားဆီးခြင်းခံခဲ့ရသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ဝင်ရောက်ရှင်းပြမှသာ လူကို ဝင်ခွင့်ပေးခဲ့သည်။

ကျောက်ဖူ၏စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်နေပြီး ခေါင်းပင် မမော့ဝံ့ပေ။

အားလုံးအား အခါးရည်ထည့်ပေးပြီးနောက် သူသည် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

အန်းယန်ဝမ်ကို အဓိကထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ခိုင်းပြီးနောက် သူသည် လင်မယားနှစ်ယောက်အား နူးညံ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"မြို့တော်မှာ ခွဲခွာပြီးကတည်းက ညီလေးနန်ကုန်းကို မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ"

လီရှောင်သည် အန်းယန်ဝမ်ကို မော့မကြည့်ဘဲ အပေါ်ဆုံးထိုင်ခုံသို့ လက်နှစ်ဖက်ယှက်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းသား ချီးမြှောက်လွန်းပါတယ်၊ လီရှောင်က အခု သာမန်အရပ်သားတစ်ယောက်ပါပဲ"

နန်ကုန်းရှောင်မှာ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်၊ သူ ပြန်လည်အသက်ရှင်လာမည့်နေ့မှာ လက်စားချေမည့်နေ့ပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ သူသည် လီရှောင်သာ ဖြစ်သည်။

အန်းယန်ဝမ်သည် လီရှောင်အား ကြည့်ပြီးနောက် အတန်ကြာ ငြိမ်သက်နေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ပြုံးရင်း ပေါင်ကိုပုတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါ စကားမှားသွားတာ…"

ထို့နောက် လျန်ယွီသည် ဝင်ရောက်စကားပြောပြီး အန်းယန်ဝမ် ယခု ဝမ်ရယ်အဖြစ် ခန့်အပ်ခံရပြီး နယ်မြေမှာ အန်းယန်ခရိုင်ဖြစ်ကြောင်းကို ပြောကြားခဲ့သည်။

လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံးသည် နားထောင်ပြီးနောက် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကြသော်လည်း ပိုမိုပျော်ရွှင်သွားကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသို့ဆိုလျှင် ချီဝူတပ်ကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သည့်ကိစ္စမှာ ပိုမိုလွယ်ကူသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ချီဝူတပ်ကို နေရာချထားခြင်း၊ နောင်နှစ်တွင် ဆိုင်ခွဲများ ဖွင့်လှစ်ခြင်းကဲ့သို့သော စီးပွားရေးဆိုင်ရာကိစ္စအားလုံးရောပေါ့။

လီရှောင်သည် စကားနည်းပြီး စကားပြောဆိုရန် မကြိုက်နှစ်သက်သဖြင့် အန်းယန်ဝမ်၏ နှုတ်ဆက်စကားမှာ များများစားစား မပြောဖြစ်ခဲ့ပေ။

လျန်ယွီ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့်သာ လီရှောင်နှင့် အဓိကအကြောင်းအရာသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။

"စစ်သူကြီးနဲ့ နန်ကုန်းမိသားစုရဲ့ကိစ္စက မုရုန်မိသားစုရဲ့ အမှားပါ" အန်းယန်ဝမ်သည် ပြောရင်း ထရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လီရှောင်အား အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ရှို့ယန်က မုရုန်မိသားစုကိုယ်စား ညီလေးလီရှောင်ကို တောင်းပန်ပါတယ်"

လီရှောင် ကြောင်အသွား၏။

သူသည် ထရပ်ပြီး အန်းယန်ဝမ်အား ပြန်လည်အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ဝမ်ရယ် စကားတွေက လေးနက်လွန်းပါတယ်၊ ဒါက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အမှားပါ၊ မုရုန်မျိုးဆက်နဲ့ မသက်ဆိုင်ပါဘူး" သူသည် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရသော် သူသည် ဧကရာဇ်ယန်ကိုသာ မုန်းတီးသည်၊ မုရုန်မိသားစုမှ အခြားသူများနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။

အခြားသူများကို အမှန်တကယ် မမုန်းဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်ပါ့မလဲ။

သို့သော် မုန်းတီးသောကြောင့် မုရုန်မျိုးဆက်တစ်စုလုံးအပေါ် လက်တုံ့ပြန်ရန်မှာမူ သူ ထိုမျှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ မလုပ်ဆောင်နိုင်ပေ။ ထို့ပြင် ဤသူသည်လည်း ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့ပြင် သူ၏ချင်အာမှာ မုရုန်မျိုးရိုးနာမည်ပင် ဖြစ်သည်…

အန်းယန်ဝမ်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသည်။

သူသည် လီရှောင် မုရုန်မိသားစုအားလုံးကို မုန်းတီးမည်ကို အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်၊ ဒီလိုသာဆို သူ လီရှောင်ကို ဘယ်လိုအသုံးချရတော့မလဲ။

"ဝမ်ရယ် စိတ်ချပါ၊ ဒီအရပ်သားက သာ့ယန်နဲ့ မုရုန်မျိုးဆက်ကို သစ္စာဖောက်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး၊ အိမ်တော်သခင်နဲ့ နန်ကုန်းမိသားစုအတွက် တရားမျှတမှု ရယူပေးနိုင်ဖို့ပဲ တောင်းဆိုပါတယ်" လီရှောင်သည် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်ပြီးနောက် အန်းယန်ဝမ်ရှေ့တွင် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လိုက်သည်။

အန်းယန်ဝမ်၏စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်သွားပြီး အလျင်အမြန် ဆင်းလာကာ လီရှောင်ကို ကိုယ်တိုင် ထူမလိုက်သည်။

"ညီလေးလီရှောင် အမြန်ထပါ"

"စစ်သူကြီးရဲ့ကိစ္စက ခမည်းတော်ဧကရာဇ်က… ဟမ်း... ခမည်းတော်ဧကရာဇ်က လူယုတ်မာတွေရဲ့ စကားကို ယုံကြည်မိလို့ပါ…"

အန်းယန်ဝမ်သည် နန်ကုန်းမိသားစု ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့်အဖြစ်အပျက်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ဟန်ဖြင့် ဝမ်းနည်းစကားများစွာကို လျင်မြန်စွာ ပြောကြားခဲ့သည်။

အတန်ကြာပြီးနောက်မှ သူသည် လီရှောင်အား ပြောလိုက်သည်။ "နန်ကုန်းမိသားစုရဲ့ ကိစ္စကို ညီလေးလီရှောင် စိတ်ချပါ။ နောင်တစ်ချိန် ငါ မြို့တော်ကို ဝင်ရောက်ပြီး ဘုရင်ကို သစ္စာဖောက်သူတွေကို ရှင်းလင်းတဲ့အခါ နန်ကုန်းမိသားစုကို မလွဲမသွေ တရားမျှတမှု ရယူပေးပြီး စစ်သူကြီးအိမ်တော်ရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေကို ပြန်လည်ရရှိစေမှာပါ"

ဤသည်မှာ ကတိပေးခြင်းနှင့် ညီမျှသည်။

နန်ကုန်းမိသားစုအတွက် တရားမျှတမှု ရယူပေးပြီး လီရှောင်အား စစ်သူကြီးအိမ်တော်ကို ဆက်ခံစေကာ စစ်သူကြီးအသစ် ဖြစ်လာစေမည်။

လီရှောင်မှာမူ အမူအရာမရှိဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လိုက်သည်။

"ဝမ်ရယ်ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ကျေးဇူးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စစ်သူကြီးအိမ်တော်ကတော့ မလိုတော့ပါဘူး၊ ကိစ္စကြီးပြီးသွားရင် ဒီအရပ်သားက ချီဝူတပ်ကို နန်းတော်ကို ပြန်လည်အပ်နှံပြီး ဒီအရပ်သားကတော့ သာ့ရှီရွာကို ပြန်ပြီး ချစ်ဇနီးနဲ့ အသက်ကြီးတဲ့အထိ အတူနေထိုင်ချင်ပါတယ်" ဟု ပြောရင်း လီရှောင်သည် ဘေးမှ လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများတွင် ချစ်ခင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏မျက်လုံးများတွင်လည်း အပြုံးအရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အခန်းထဲမှ လူတိုင်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကြသည်။

အထူးသဖြင့် လျန်ယွီ။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ကျေနပ်နေသော အပြုံးကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲမှ ထိုတစ်စက်တစ်လေမျှ မကျေနပ်မှုမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ညီလေးလီရှောင် ဒါ ဘာစကားပြောတာလဲ၊ နန်ကုန်းမိသားစုက သာ့ယန်ကို မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခဲ့တာ…"

"ဒီအရပ်သား ပြောသမျှ စကားတိုင်းက စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ပါ၊ ဝမ်ရယ် နားလည်ပေးပါ" အန်းယန်ဝမ် စကားမဆုံးမီမှာပင် လီရှောင်က သူ့ကို ဖြတ်ပြောပြီး အသံကိုမြှင့်၍ ပြောလိုက်သည်။

အန်းယန်ဝမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"ဒီကိစ္စကို နောင်မှ ပြောကြတာပေါ့"

စိတ်ထဲတွင်မူ စိတ်အေးသွားသည်။

ခမည်းတော်ဧကရာဇ်သည် စစ်သူကြီးကို သံသယဝင်ပြီး နန်ကုန်းမိသားစု၏ ချီဝူတပ်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် နန်ကုန်းမိသားစုအပေါ် လက်လွန်ခဲ့သည်၊ ဤအပြုအမူမှာ အလွန်မဆင်မခြင်ဆန်သော်လည်း အကျိုးအကြောင်းမရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

စစ်သူကြီးနန်ကုန်းသည် ဂုဏ်ကျက်သရေကြီးမားလွန်းပြီး အလွန်အမင်း ဩဇာလွှမ်းမိုးသည်။ အကယ်၍ ပုန်ကန်လိုစိတ် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်လာပါက သာ့ယန်သည် အုပ်စိုးသူ ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။ သူသည် လီရှောင်ကို အသုံးပြု၍ ခမည်းတော်ဧကရာဇ်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ မတတ်သာ၍သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် နောက်ထပ်စစ်သူကြီးနန်ကုန်းတစ်ဦးကို မွေးမြူလိုခြင်း မရှိပေ။

ယခု လီရှောင်က ကိစ္စပြီးမြောက်ပြီးနောက် စစ်အာဏာကို စွန့်လွှတ်ပြီး ချီဝူတပ်ကို အပ်နှံလိုကြောင်းကို အလိုအလျောက် အဆိုပြုလာသည်၊ ဤသည်ထက် သူ့ကို ပိုမိုစိတ်အေးစေမည့်အရာ ဘာများ ရှိပါတော့မလဲ။

သူသည်လည်း နောင်တွင် ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသူများကို သတ်ဖြတ်သည့်အပြစ်ကို မခံလိုပေ၊ ဤသည်မှာ အကောင်းဆုံးအဆုံးသတ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ယခုအချိန်တွင် သူ သဘောတူနိုင်ခြင်းမရှိပေ။ နောင်တွင် လောကကြီး ငြိမ်းချမ်းသွားသောအခါမှ ထပ်မံဆွေးနွေးမည်။

နောက်ဆက်တွဲစကားဝိုင်းတွင် အားလုံးသည် ပိုမိုရင်းနှီးသွားကြသည်။

"ချီဝူတပ်က အခု နယ်စပ်မှာ ပိတ်မိနေတယ်၊ စစ်သည်တွေက စားနပ်ရိက္ခာပြတ်လပ်လို့ မြင်းတွေကို သတ်စားနေရပြီ၊ ဝမ်ရယ် ချီဝူတပ်ကို ကယ်တင်ပေးပါ" လီရှောင်သည် အန်းယန်ဝမ်အား လျင်မြန်စွာ စကားစလိုက်သည်။

အန်းယန်ဝမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"ဒီကိစ္စကို ငါလည်း ကြားထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခမည်းတော်ဧကရာဇ်က နယ်စပ်ကို တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြည့်နေတယ်၊ ချီဝူတပ်ကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ဖို့က ထင်သလောက်လွယ်ကူမှာမဟုတ်ဘူး"

ပြောရင်း အန်းယန်ဝမ်သည် လီရှောင်အား ကြည့်လိုက်သည်။

"ညီလေးလီရှောင်မှာ ဘာစိတ်ကူးရှိလဲ"

လီရှောင်သည် အန်းယန်ဝမ်အား အလျင်အမြန် လက်နှစ်ဖက်ယှက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ယခင်က သူနှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့ ဆွေးနွေးခဲ့သော အစီအစဉ်ကို အန်းယန်ဝမ်အား ပြောပြလိုက်သည်။

အန်းယန်ဝမ်သည် နားထောင်ပြီးနောက် လီရှောင်အား ကြည့်သောမျက်လုံးများတွင် လေးစားမှုအချို့ ပါဝင်လာသည်။

"အစုလိုက်အပြုံလိုက်ကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာခွဲပြီးနောက် လျန်ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းနဲ့ ကျိုးကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းကို အားကိုးပြီး စစ်သည်တွေကို အန်းယန်ခရိုင်ကို ရောက်အောင်ပို့တာက တကယ်ပဲ ကောင်းမွန်တဲ့ စိတ်ကူးတစ်ခုပဲ" အန်းယန်ဝမ်သည် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဒီကိစ္စကို သခင်လေးလျန် သဘောတူဖို့ လိုပါတယ်" လီရှောင်သည် ပြောရင်း လျန်ယွီအား လက်နှစ်ဖက်ယှက်လိုက်သည်။

"ကူညီမှာပါ" လျန်ယွီသည် ပွင့်လင်းစွာ အဖြေပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လီရှောင်သည် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးငယ် အားနာစရာမလိုပါဘူး"

လီရှောင်သည် လျန်ယွီအား ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် အန်းယန်ဝမ်အား ကြည့်လိုက်သည်။

"နောက်ပြီး ကျိုးကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းဘက်က…" ဟု နောက်ဆက်တွဲစကားများကို မပြောတော့ပေ။

သို့သော် ဆိုလိုရင်းမှာ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ရှင်းလင်းသွားသည်။ ကျိုးကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းဘက်ကို အန်းယန်ဝမ်က ရှေ့ထွက်၍ ဖြေရှင်းပေးရမည်။ အကယ်၍ ယခင်ကဆိုလျှင် သူသည် အန်းယန်ဝမ် ကျိုးလောင်စန်း၏မျိုးဆက်ကို မဖြေရှင်းနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

အန်းယန်ခရိုင်သည် အန်းယန်ဝမ်၏ နယ်မြေဖြစ်လာပြီဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိပြီးနောက် သူသည် တစ်စက်မျှ မစိုးရိမ်တော့ပေ။

ကျိုးလောင်စန်းတို့မျိုးဆက်၏ အဓိကအင်အားမှာ အန်းယန်ခရိုင်အတွင်းတွင် ရှိနေသည်၊ အန်းယန်ဝမ်က ရှေ့ထွက်၍ ဆွဲဆောင်ပါက ဤကိစ္စမှာ မလွဲမသွေ အောင်မြင်ပေလိမ့်မည်။

လီရှောင်သည် အန်းယန်ဝမ်က မိမိအား အတည်ပြုအဖြေကို လျင်မြန်စွာ ပေးလိမ့်မည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သော်လည်း အန်းယန်ဝမ် တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

လီရှောင် သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေစဉ်မှာပင် လျန်ယွီ စကားပြောလာသည်။

"ခုလေးတင် အတည်ပြုရတဲ့သတင်းအရ ကျိုးကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ လူရှိတယ်"

လီရှောင်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့သည် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် လျန်ယွီအား ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဘယ်သူလဲ" ဟု လီရှောင်က မေးလိုက်သည်။

လျန်ယွီသည် မဖြေဘဲ အန်းယန်ဝမ်အား ကြည့်လိုက်သည်။

အားလုံး၏ အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရင်း အန်းယန်ဝမ်သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ခမည်းတော်ဧကရာဇ်ပဲ" သူသည် နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်စေမည့်အဖြေတစ်ခုကို ပြောကြားလိုက်သည်။

ဤစကားထွက်လာသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့၏ စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ထို့ပြင် အေးစက်သောခံစားချက်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဒီလိုဆို သူတို့က ဧကရာဇ်ယန်ရဲ့ လူတွေနဲ့ စီးပွားတွဲဖက်လုပ်နေမိတာလား။

ချောက်ကမ်းပါးပေါ်တွင် ရှိနေသော်လည်း မိမိတို့ကိုယ်ကို မသိရှိခဲ့ကြခြင်းဖြစ်နေတာလား။

"ဒီသတင်းက အရမ်းလျှို့ဝှက်တယ်၊ ကျိုးမျိုးဆက်ဝင်တွေတောင် သိတဲ့သူ အရမ်းနည်းတယ်၊ စစ်ဆေးရရှိတဲ့သတင်းအရ ကျိုးကျိ (ကျိုးလောင်စန်းရဲ့အဖေ) က မသိဘူး၊ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့ လောလောဆယ် စိတ်ချလို့ရတယ်" လျန်ယွီသည် ဝင်ရောက်နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

လီရှောင်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားကြသည်။

သို့သော် သူတို့သည် ကျိုးလောင်စန်းနှင့် ဤမျှ အကြိမ်များစွာ ထိတွေ့ဆက်ဆံပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများစွာ တည်ဆောက်ခဲ့သည်၊ ချီဝူတပ်ကို ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသည့်ကိစ္စကိုပါ ကျိုးကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းအပေါ်တွင် အားကိုးခဲ့သည်ကို သတိရသောအခါ နောက်ကြောင်းပြန်တွေး၍ ကြောက်ရွံ့မှုမှာ ပျောက်ကွယ်ရန် ခက်ခဲသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထိုအချိန်တွင် အချို့ကိစ္စများကို နားလည်သွားသည်။

ကျိုးကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းသည် အားကိုးရာမရှိဟု ကြားသိရသော်လည်း သာ့ယန်၏ ကျွန်ဈေးကွက်တစ်ဝက်ကျော်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။

***

(T/N : မင်းသားတွေနဲ့ပြောတဲ့စကားကို အရမ်းနန်းတွင်းဆန်ဆန်တွေ မသုံးနှုန်းထားပါဘူး။)