နောက်ထပ်နှစ်အနည်းနည်းလောက် အသက်ရှင်ခွင့်ပေးလိုက်

မြူခိုးဒေသ။

မြူခိုးမှော်ဂိုဏ်း။

မြူခိုးများဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် ငြိမ်သက်သော ဝါးတောတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုအတွင်း၌ ဝါးအိမ်တစ်လုံး တည်ရှိနေ၏။

ယခုအချိန်တွင် ဝါးအိမ်အပြင်ဘက်၌ လူတစ်ဦးသည် လင်ဟူဂိုဏ်းနှင့် တန်ခိုးရှင်တစ်သောင်းဂိုဏ်းတို့၏ မဟာမိတ်ဖွဲ့ခြင်းအကြောင်းကို အစီရင်ခံနေသည်။

အကြီးအကဲ၏ အစီရင်ခံချက်ကို ကြားပြီးနောက် တရားထိုင်နေသော ဟန်ယွမ်ခိုင် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် မည်သည့်စိတ်ခံစားမှုမှ မရှိပေ။ လင်ဟူဂိုဏ်းနှင့် တန်ခိုးရှင်တစ်သောင်းဂိုဏ်းတို့၏ မဟာမိတ်ဖွဲ့ခြင်းကို သူ လုံးဝဂရုမစိုက်သည့် အလားပင်။

ထိုအချိန်တွင် တံခါးဝရှိ အကြီးအကဲက “ဂိုဏ်းချုပ်။ ကျွန်တော်တို့ နောက်ဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်ပါသလဲ။”

ထိုမေးခွန်းကိုကြားသောအခါ ဟန်ယွမ်ခိုင်သက ခပ်ပြတ်ပြတ်ပင် ပြောလိုက်သည်။

“မလိုဘူး။ မြူခိုးဒေသရဲ့ ကန့်သတ်ချက်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျုပ်ရဲ့စွမ်းအား တွေ ရင့်ကျက်လာသည့်အခါ ဒီအင်အားကြီးနှစ်ဖွဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားလည်း မြူခိုးမှော်ဂိုဏ်းကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

“သူတို့ကို နောက်ထပ်နှစ်အနည်းငယ်လောက် အသက်ရှင်ခွင့်ပေးလိုက်မယ်။”

ဟန်ယွမ်ခိုင်ထံမှ ဤစကားများကို ကြားရသောအခါ ဝါးအိမ်အပြင်ဘက်ရှိ အကြီးအကဲလည်း ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ စွမ်းအားများ ရင့်ကျက်လာတဲ့ အချိန်လား။

ဒါက သူတို့၏ ဂိုဏ်းချုပ် ဥပဒေနိယာမ အလုံးစုံ နယ်ပယ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းတော့မည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါလား။

သူတို့၏ ဂိုဏ်းချုပ် ဥပဒေနိယာမ အလုံးစုံ နယ်ပယ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားသည်နှင့် တန်ခိုးရှင်တစ်သောင်းဂိုဏ်းနှင့် လင်ဟူဂိုဏ်းတို့သည် ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ ချေမှုန်းရ လွယ်ကူသွားမည်ဖြစ်သည်။

ဥပဒေ နိယာမ အလုံးစုံ အဆင့်နှင့် ယင်ယန်အဆင့်ကြား ကွာဟချက်မှာ အလွန်ကြီးမားလှ၏။ ယင်ယန်အဆင့်ရှိ ကျင့်စဉ်ကျင့်သူ ဆယ်ဦးသည် ဥပဒေနိယာမ အလုံးစုံ အဆင့်မှ တစ်ဦးကိုပင် ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ထို့ပြင် တန်ခိုးရှင်တစ်သောင်းဂိုဏ်းနှင့် လင်ဟူဂိုဏ်းတို့ ပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် ယင်ယန်အဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးသမား ဆယ်ဦး မရှိနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မြူခိုးမှော်ဂိုဏ်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ရန် ပို၍ပင် အလှမ်းဝေးနေသည်။

ဤအချိန်တွင် သူစေလွှတ်လိုက်သော တပည့်များအကြောင်းကို ဟန်ယွမ်ခိုင် တွေးလိုက်၏။ သူတို့သည် စုဟန်ယန်၏ တပည့်ရင်းနှစ်ဦးကို ရှာတွေ့လောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူအခု လိုအပ်သည်မှာ မြူခိုးဒေသရှိ ကန့်သတ်ချက်များ ပျောက်ကွယ်သွားရန်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ သူ ထျန်းချန်တိုက်ထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်ကာ ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို သူ၏ ကျင့်ကြံရေး မီးဖိုများအဖြစ် အသုံးပြုကာ ကောင်းကင်ဘုံကို သိမ်းပိုက်သည့် နတ်စွမ်းအားကို ကျင့်ကြံမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအခါ ထျန်းချန်ကမ္ဘာ၏ ကောင်းကင်ဘုံ လမ်းစဉ်ကို သူ ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ် သူ၏အသိစိတ်ကို ထျန်းချန်ကမ္ဘာနှင့် ပေါင်းစည်းနိုင်မည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်နိုင်သည်နှင့် ဥပဒေနိယာမ အလုံးစုံ အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူပေလိမ့်မည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ကမ္ဘာတိုင်းတွင် ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင် ကောင်းကင်ဘုံ လမ်းစဉ်ရှိသည်။ နတ်ဘုရားအဆင့် ပြောင်းလဲခြင်းနယ်ပယ် သို့မဟုတ် ပြန်လည်ပျက်စီးခြင်းနယ်ပယ်နယ်ပယ်အဆင့်၏ စွမ်းအားမရှိပဲ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။

သို့သော် ထျန်းချန်ကမ္ဘာသည် မပြည့်စုံသော ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ပြန်လည်ပျက်စီးခြင်းနယ်ပယ်နယ်ပယ်အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံရန်မလိုအပ်ပေ။

သူ့အတွက် ထျန်းချန်ကမ္ဘာမှ အမျိုးသမီးများကို ကြားခံအဖြစ်သာ လိုအပ်သည်။ ထို့နောက် ထျန်းချန်ကမ္ဘာ၏ ကောင်းကင်ဘုံ လမ်းစဉ်ကို လှည့်ဖြားကာ ထျန်းချန်ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်ရန် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ကောင်းကင်ဘုံကို သိမ်းပိုက်သည့် နတ်စွမ်းအားဟု ခေါ်တွင်သည်။

ဟုတ်ပါသည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအတွက် အသုံးပြုခံရသော အမျိုးသမီးများသည် ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်၏ လွှမ်းမိုးနိုင်သော စွမ်းအားကြောင့် သေဆုံးရဖွယ်ရှိ၏။ ထို့ကြောင့် စုဟန်ယန်၏ တပည့်ရင်းနှစ်ဦးကို သူ လိုချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ပထမအချက်မှာ သူတို့သည် ထျန်းချန်ကမ္ဘာ၏ ဇာတိဖွားများဖြစ်ကြ၏။ ဇာတိဖွားတစ်ဦးသာလျှင် ထျန်းချန်ကမ္ဘာ၏ ကောင်းကင်ဘုံ လမ်းစဉ်ကို လှည့်ဖြားရန် ကြားခံအဖြစ် ဆောင်ရွက်နိုင်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ သူတို့သည် မြူခိုးမှော်ဂိုဏ်း၏ ကျင့်စဉ်များကို ကျင့်ကြံခဲ့ကြပြီး အချို့သော အရည်အချင်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ ထျန်းချန်ကမ္ဘာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူတို့၏ အင်အားသည် ထိုနေရာရှိ အခြားသူများထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ တိုးတက်လာမည်မှာ သေချာသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့သည် ညီညွတ်ခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလောက်ပြီဖြစ်သည်။ ညီညွတ်ခြင်း အဆင့်ရောက်သူများကို စစ်မှန်သော ကျင့်စဉ်ကျင့်သူများဟု သတ်မှတ်၍တော့ မရသေးပေ။

သို့သော် သူတို့သည် ထျန်းချန်ကမ္ဘာရှိ သာမန်လူများထက် ပိုမိုအားကောင်းနေဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့က သူ ကောင်းကင်ဘုံသိမ်း နတ်စွမ်းအားကို ကျင့်ကြံနေစဉ်တွင် သူ့ကို အနည်းငယ်ပိုကြာကြာ တောင့်ခံထားနိုင်ရန် ကူညီနိုင်သည်။

သို့ဖြစ်၍ သူသည် စုဟန်ယန်၏ တပည့်ရင်းနှစ်ဦးအား ရကို ရရမည်ဖြစ်သည်။ သူမနှင့် ဆက်ဆံရေးပျက်ပြားရမည်ဆိုလျှင်တောင် ထိုအမျိုးသမီးတပည့်နှစ်ဦးကို သူ၏ ကျင့်စဉ်မီးဖိုများအဖြစ် အသုံးပြုရမည် ဖြစ်သည်။

…….

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်။

ရှနိုင်ငံ။

ရန်ခရိုင်။

လေပြင်းမိုးတိမ်ဆောင်။

လုချန်းသည် မုကျိရွှမ်း၏ ပေါင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း သူမ၏ လှပသော မျက်နှာကို ငေးကြည့်နေသည်။

ယခု မုကျိရွှမ်းသည် ရင့်ကျက်လာပြီး သူမ၏ အမူအရာမှာ ပို၍ပင် မိန်းမပီသလာသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံခဲ့ပြီးနောက် မုကျိရွှမ်းလည်း ထိပ်သီးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် သူမတွင် တိုက်ခိုက်ရေးအတွေ့အကြုံမှာ လုံးဝမရှိပေ။ သူအတွက် တကယ့်တိုက်ပွဲဟု ခေါ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ အိပ်ရာထဲတွင် လုချန်းကို တန်ပြန်သည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မိန်းမပျိုကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လုချန်းက သူ၏လက်ကိုမြှောက်ကာ မုကျိရွှမ်း၏ မျက်နှာကို ညင်သာစွာပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူက ပြုံးလျက်

“နှမတော်။ ဒီနေ့ အထည်အလိပ်ဌာနက ထုတ်တဲ့ ခြေအိတ်ရှည်အသစ်ကို ဘာလို့မဝတ်ထားတာလဲ။”

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ရှနိုင်ငံသည် လျင်မြန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ခဲ့ပြီး ခိုင်မာသော စက်မှုအခြေခံအုတ်မြစ်ကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သည်။ စိုက်ပျိုးရေးကို အဓိကထားဆဲဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ အထက်တန်းလွှာ လူတန်းစားအတွက် စက်မှုထုတ်ကုန်များစွာ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

စက်မှုဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကြောင့် လုချန်း၏ ဇနီးများ၏ ဝတ်စုံပုံစံများသည် ပိုမို၍ အမျိုးစုံလာသည်။ ဖက်ရှင်အသစ်တစ်ခု ထွက်လာတိုင်း လုချန်းက သူ၏ ဇနီးများကို စမ်းဝတ်ခိုင်းလေ့ရှိသည်။

ခေတ်မီအဝတ်အစားပုံစံအများစုကိုလည်း ဤခောတ်ကမ္ဘာတွင် ပုံတူကူးယူနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့တွင် ပွဲတက်ဝတ်စုံများ၊ ရုံးဝန်ထမ်းအမျိုးသမီး ဝတ်စုံများ၊ ထဘီများနှင့် ခြေအိတ်ရှည်များ ပါဝင်သည်။

ရှေးခေတ်လူများ ထိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်သောအခါ ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေ၏။ အကြောင်းမှာ သူတို့က ဤအဝတ်အစားများကို အနည်းငယ် ရှက်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လုချန်း၏ ဇနီးများလည်း ၎င်းတို့ကို ဝတ်ဆင်တိုင်း အလွန် ရှက်တတ်ကြသည်။

သူ၏အမျိုးသမီးများကို ထိုသို့ ရှက်သွေးဖြာနေသော အခြေအနေများတွင် မြင်ရခြင်းက လုချန်းကို အမြဲတမ်း စိတ်ရိုင်းဝင်စေသည်။

လုချန်း၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် မုကျိရွှမ်း၏ ပါးပြင်များ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသည်။ ထို့နောက်

“မင်းကြီး ကြည့်ချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မ အခုချက်ချင်း ဝတ်လိုက်ပါ့မယ်။”

လုချန်းက ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးကာ

“မလိုပါဘူး။ ကိုယ် ခဏလောက် လှဲနေလိုက်ဦးမယ်။”

သူ၏အသံဆုံးသည်နှင့် လုချန်းလည်း မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်၏။ ဤသက်သောင့်သက်သာရှိသော အခိုက်အတန့်ကို သူအလွန် ပျော်မွေ့နေဟန်တူသည်။

ခဏအကြာတွင် လုချန်းက

“စကားမစပ်။ ဖုန်းလေးတို့တစ်သိုက် ဒီရက်ပိုင်း စာတွေဘယ်လိုလေ့လာနေကြလဲ။”

လုချန်း၏ ကလေးများအားလုံးသည် စာဖတ်စာရေးလုပ်နိုင်သည့် အရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်သည်။ လုချန်းသည် ပညာရေးကိစ္စများကို မုကျိရွှမ်းထံ အပ်ထားလေ့ရှိပြီး သူတို့တစ်ဦးချင်းစီအတွက် သီးခြားသင်တန်းများကို စီစဉ်ပေးထားသည်။

လုချန်း၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ မုကျိရွှမ်းက

“သူတို့အားလုံး တော်တော်လေး ကြိုးစားကြပါတယ်။ နောက်ဆုံး စာမေးပွဲတွေမှာလည်း အမှတ်တွေကောင်းကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကဗျာလင်္ကာတွေအပေါ်မှာတော့ သိပ်စိတ်ဝင်စားပုံမရဘူး။”

မုကျိရွှမ်း၏ အမြင်များက အတော်လေး ရှေးရိုးဆန်၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမသည် ဤခေတ်ကာလမှ လူသား ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အမြင်တွင် ကဗျာလင်္ကာများသည် အလွန်အရေးကြီး၏။ နန်းတွင်းမှ ကလေးများ၏ အာရုံစိုက်မှုအားလုံးကို ကဗျာလင်္ကာများပေါ်တွင်သာ ထားသင့်ပြီး ထူးဆန်းသော အသိပညာများကို သင်ယူခွင့် မပြုသင့်ဟု ယုံကြည်သူဖြစ်သည်။

ထိုအရာများသည် ဤကမ္ဘာအတွက် အမှန်တကယ် အသုံးဝင်သော်လည်း လုချန်း၏ ကလေးများသည် မင်းသား၊ မင်းသမီးများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် သာမန်လူများနှင့် ကွဲပြားခြားနားရန် လိုအပ်သည်။

မုကျိရွှမ်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ လုချန်းက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

“အိုး။ သူတို့က ကဗျာလင်္ကာတွေကို စိတ်မဝင်စားဘူးလား။”

“ဒါဆို သူတို့ ဘာတွေကို စိတ်ဝင်စားကြလဲ”

မုကျိရွှမ်းက

“ဖုန်းလေးက ဝတ္ထုဖတ်ရတာ ကြိုက်တယ်။ သူ့အိပ်ရာအောက်မှာ ဝတ္ထုတွေအများကြီး စုပုံထားတာကို ကျွန်မ အစကတည်းက သတိထားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ဘယ်တော့မှ မပြောခဲ့ပါဘူး။”

လုချန်းနှင့် ယှဉ်လျှင် မိခင်တစ်ဦးဖြစ်‌သော

မုကျိရွှမ်းက ပို၍ စည်းကမ်းတင်းကျပ်သည်။ သူမ၏ အမြင်တွင် လုချန်းဖုန်းသည် အနာဂတ်၌ ဧကရာဇ်ဖြစ်လာမည့် အိမ်ရှေ့မင်းသား ဖြစ်သည်။ သူ၏စိတ်ကို ဝတ္ထုများပေါ်တွင် အဘယ့်ကြောင့် အာရုံစိုက်သင့်မည်နည်း။

ထိုဝတ္ထုများမှ မည်သည့်အရာများကို သင်ယူနိုင်မည်နည်း။

ဒါက လုံးဝ အချိန်ဖြုန်းခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပါသည်။ သူမ ထိုသို့တွေးနေသော်လည်း လုချန်းဖုန်းကို တိုက်ရိုက်တော့ မပြောခဲ့ပေ။ လုချန်းဖုန်း ဝတ္ထုများဖတ်နေသည်ကို သူမ မသိဟန်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူ၏အိပ်ရာအောက်ရှိ ဝတ္ထုစာအုပ်ပုံကိုလည်း သူမ မထိခဲ့ပေ။

မုကျိရွှမ်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ လုချန်း ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ မုကျိရွှမ်း၏ မျက်လုံးများထဲသို့ ကြည့်ရင်း

“ကလေးတစ်ယောက်မှာ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ဝင်စားမှုတွေနဲ့ ဝါသနာတွေရှိတာက ပုံမှန်ပါပဲ။ သူတို့ကို တစ်နေကုန် စာလုပ်ခိုင်းနေလို့မရဘူး။ သင့်တော်သလို အပန်းဖြေဖို့လိုတယ်။ သူ့ရဲ့ ပညာရေးကို မထိခိုက်သရွေ့ သူဖတ်ချင်ရင် ဖတ်ပါစေ။”

လုချန်း ထိုသို့ပြောသည်ကို မြင်သောအခါ မုကျိရွှမ်းက

“ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ။”

လုချန်းက ဆက်လက်၍

“ကလေးတစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတူကြဘူး။ သူတို့နဲ့ သင့်တော်တဲ့အရာတွေလည်း မတူဘူး။ အနာဂတ်မှာ သူတို့ဘာလုပ်ချင်လဲဆိုတာကို သူတို့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ခိုင်းသင့်တယ်။ အခုက သူတို့ရဲ့စိတ်ဝင်စားမှုတွေကို ပျိုးထောင်ပေးရမယ့်အချိန်ပဲ။ သူတို့အားလုံးကို နိုင်ငံရေးတိုက်ပွဲတွေပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်ခိုင်းဖို့ မျှော်လင့်လို့မရဘူး။”

“ဧကရာဇ်က တစ်ပါးတည်းပဲ ရှိတယ်။ သူတို့တကယ်စိတ်ဝင်စားတဲ့အရာပေါ်မှာ အာရုံစိုက်မှ သူတို့ကြီးလာတဲ့အခါ အဲ့ဒီရာထူးကို အမြဲတမ်းတောင့်တ မနေမှာ။”

လုချန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ မုကျိရွှမ်း သူ၏ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်းနားလည်သွားသည်။

ရှတော်ဝင်မိသားစု၏ ရိုးရာပညာရေးတွင် မင်းသားအားလုံးကို အမွေဆက်ခံသူများအဖြစ် ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းက အဓိက ပါဝင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့အားလုံးသည် အခြားကိစ္စများတွင် စိတ်ဝင်စားမှုမရှိဘဲ ထီးနန်းလုရန်သာ အာရုံစိုက်ကြသည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ ငယ်စဉ်ကတည်းက အခြားကိစ္စများတွင် ပြင်းပြသော စိတ်ဝင်စားမှု ဖွံ့ဖြိုးလာပါက သူတို့ကြီးပြင်းလာသောအခါ အာဏာကို တပ်မက်မှု နည်းပါးသွားနိုင်သည်။ သို့သော် ဒါက သူတို့၏ အာဏာမက်မောမှုကို လုံးဝဖယ်ရှားပစ်နိုင်မည်ဟုတော့ မဆိုလိုပေ။

သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ သူတို့စိတ်ထဲတွင် အခြားသော ရည်မှန်းချက်များ ရှိလာမည်ဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်ဖြစ်လာခြင်းက သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်မှုဟု ခံစားရမည်မဟုတ်ပေ။

ရှနိုင်ငံတော်၏ စက်မှုအခြေခံအုတ်မြစ်သည်လည်း တည်ထောင်ပြီးဖြစ်ကာ စက်မှုလုပ်ငန်းများ စတင်နေပြီဖြစ်သည်။ ရှနိုင်ငံတော် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ အနာဂတ်တွင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းအမျိုးမျိုး ပေါ်ပေါက်လာမည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူ၏မင်းသားများနှင့် မင်းသမီးများ သူတို့စိတ်ဝင်စားသောအရာတစ်ခုခုကို ရှာဖွေနိုင်ပြီး အနာဂတ်တွင် ထိုစက်မှုလုပ်ငန်းများပေါ်တွင် သူတို့၏စိတ်ကို အာရုံစိုက်နိုင်ပါက ညီအစ်ကို မောင်နှမများကြား ရန်ဖြစ်သည့်ဖြစ်စဉ်များကို များစွာလျှော့ချနိုင်သည်။

ရုတ်တရက် လုချန်း အခြားအရာတစ်ခုကို တွေးမိသွားပြီး

“စကားမစပ်။ ကလေးတွေ ကျင့်စဉ်စကျင့်နေကြပြီ မဟုတ်လား။”

မုကျိရွှမ်းက

“ဟုတ်ကဲ့။ သူတို့ ကျင့်ကြံနေကြပါတယ်။ မကြာသေးခင်က ဒေါ်လေးချူးက သူတို့ကို ကျင့်စဉ်နည်းစနစ်တွေ စသင်ပေးနေပါတယ်။”

ရှန်ဝူမိဖုရားခေါင်၏ မှတ်ဉာဏ်အများစုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ချူးယုချင်သည် ကလေးများအတွက် သင့်တော်သော ကျင့်စဉ်နည်းစနစ်များစွာကို သိရှိထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမက မင်းသား၊ မင်းသမီးများအတွက် ဆရာမအဖြစ် တက်ကြွစွာ တာဝန်ယူခဲ့သည်။

မုကျိရွှမ်း၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ လုချန်းက

“သူတို့ ကျင့်စဉ် စနေပြီဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့။ သူတို့က ကိုယ့်ရဲ့မျိုးဆက်တွေပဲ။ သူတို့ရဲ့ ပါရမီက ကောင်းမှာပဲ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက စကျင့်ရင် သူတို့အရွယ်မရောက်ခင် ကောင်းကင်လူသားအဆင့်ကို ရောက်နိုင်တယ်။”

ထျန်းချန်ကမ္ဘာ၌ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပြန်လည်နိုးထလာသည့် အခြေအနေတွင် သူ၏ကလေးများ၏ ကျင့်ကြံရေးအခြေအနေကို လုချန်း များစွာဂရုစိုက်သည်။ သူတို့သည် အခြားသင်ခန်းစာများတွင် ပေါ့လျော့နိုင်ကြသော်လည်း ကျင့်ကြံရေးကိုမူ မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။

ဤနေရာက အားကြီးသူက အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်သည့် ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ရှအင်ပါယာကို ပြင်ပသို့ တိုးချဲ့ရန် စီစဉ်နေသောကြောင့် စစ်ရေးစိတ်ဓာတ်က မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်။ သူ၏မျိုးဆက်များဖြစ်သောကြောင့် သူတို့သည် သာမန် အဆင့်ဖြင့် မနေနိုင်ပေ။ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်နိုင်စွမ်း အနည်းငယ်ရှိရန် လိုအပ်သည်။

ဟုတ်ပါသည်။ ဤကိစ္စတွင် လုချန်း၏ အယူအဆက အခြားဧကရာဇ်များနှင့် ကွဲပြား၏။ အကယ်၍ သူ၏ကလေးများတွင် ကျင့်ကြံရေးအတွက် အရည်အချင်း အမှန်တကယ်မရှိပါက သို့မဟုတ် ကျင့်စဉ်ကျင့်ကြံ၍ မရနိုင်သော ချို့ယွင်းချက်အချို့ ရှိပါက သူ သူတို့ကို အပြစ်တင်မည် မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကလေးများဖြစ်ကြ၏။ ယခင်ဧကရာဇ်များကဲ့သို့ သူ သွေးအေးရက်စက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤငြိမ်းချမ်းသော အခိုက်အတန့်ကို ဆက်လက်ခံစားရန် လုချန်း မျက်လုံးများကို မှိတ်တော့မည်အပြုတွင် အပြင်ဘက်မှ အမျိုးသမီးကိုယ်ရံတော်တစ်ဦး၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

“မင်းကြီး။ နဂါးနက်မြို့က နောက်ဆုံးရ ထောက်လှမ်းရေးသတင်းပါ။ မြူခိုးဒေသက ကန့်သတ်ချက်တွေ ပျောက်ကွယ်တော့မယ်တဲ့။”

ထိုအရာကို ကြားသောအခါ လုချန်းက မုကျိရွှမ်းအား

“ ဒီည ကိုယ်ပြန်လာခဲ့မယ်”

ဟု ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

မုကျိရွှမ်းက

“သွားပါ မင်းကြီး”

လုချန်း နောက်ထပ်စကား မဆိုတော့ပဲ အလင်းအရိပ်ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် စာကြည့်ခန်းထဲ ဝင်လိုက်သည်။