လော့ချန်... ထွက်ခဲ့စမ်း...

“ကြယ်ရှစ်ပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်...”

စုလန်၏ သိုင်းဝိညာဉ်ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ လူအုပ်ကြီး၏ မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ ဂိုဏ်းအကြီးအကဲများပင် အပါအဝင်ဖြစ်သည်။

ကြယ်ရှစ်ပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားစေပြီး လှံနှလုံးအဆင့်အလယ်တန်းသို့ပင် ရောက်ရှိထားသည့် သိုင်းပညာအဆင့်။ ဤသို့သော ထူးချွန်သူသည် ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းစလုံးတွင် ထိပ်တန်းဖြစ်သည်။

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲအချို့သည် မနာလိုစိတ်ပင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဤမျှထူးချွန်သူသည် အဘယ်ကြောင့် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတွင် မရှိရသနည်း။

ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်တွင်...

စုလန်သည် သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ အရှိန်အဟုန်မှာ ထူးကဲလှသည်။ သူမမျက်လုံးတစ်စုံသည် ချန်းလင်ကို ကျီစယ်သလို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်း အခုထိ အနိုင်ရနိုင်မယ်လို့ ထင်နေသေးလား...”

စုလန်က ကျီစယ်သံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ချန်းလင်၏ မျက်နှာမှာ သံမဏိရောင်ပင် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူသည် မူလကပင် ထူးချွန်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မျိုးရိုးမြင့်မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်သည်။ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသို့ စတင်ဝင်ရောက်စဉ်ကတည်းက မင်းသားတန်းသို့ ချက်ချင်းဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး သွားလေရာရာ လူအများက လေးစားခံရသူဖြစ်သည်။ ဤသို့ မထီမဲ့မြင်ပြုခံရခြင်းမျိုး မည်သည့်အခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့။

“ကြယ်ရှစ်ပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်ဖြစ်လျှင်ရော ဘာဖြစ်လဲ... မင်းကို ငါ အနိုင်ယူမယ်...”

ဒေါသအမျက်ထွက်ရင်း ချန်းလင်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှေ့သို့ အရှိန်ဖြင့် ခုန်ဝင်သွားသည်။

“ရွှီ...”

အေးစက်သော ဓားအလင်းတန်းသည် လခြမ်းပုံစံအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး စုလန်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားသည်။

စုလန်က အထီးကျန်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ထဲမှ လှံသည် အဆိပ်မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ထိုးထွက်သွားသည်။ လေထဲတွင် မှုန်ဝါးသော အရိပ်တစ်ခုသာ ချန်ထားပြီး ချန်းလင်လက်ထဲမှ ဓားကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် တုန့်ပြန်လိုက်သည်။

ချန်းလင်သည် ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိလိုက်ဘဲ ဓားကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားဆဲဟု ထင်မှတ်ကာ ဆက်လက်ခုတ်ထစ်ရန် လှုပ်ရှားလိုက်သော်လည်း လှည့်လည်ခုတ်မိသည်မှာ လေထုတည်းဖြစ်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး မတ်တတ်ရပ်မထားနိုင်မတတ်ဖြစ်သွားသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ... ငါ့ဓားဘယ်ရောက်သွားတာလဲ...”

ချန်းလင်သည် ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို မသိမသာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

စုလန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး စင်မြင့်အပြင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

စင်မြင့်ညာဖက်တွင် ဓားတစ်ချောင်းသည် စိုက်နှံထားရင်း ဓားသားမှာ တုန်ခါနေဆဲဖြစ်သည်။

ချန်းလင်၏ မျက်နှာမှာ ဝက်အသည်းရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မြေကြီးထဲသို့ ဝင်ပျောက်သွားချင်စိတ်သာ ပေါက်ဖွားလာသည်။ သူသည် ထွက်ပြေးသလို စင်မြင့်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသွားသည်။

စုလန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုသည့်အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှာ ဒီလိုအသုံးမကျတဲ့သူတွေပဲ ရှိတာလား...”

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ လူအုပ်ကြီးသည် သက်ပြင်းသာချနိုင်ပြီး မျက်နှာများမှာ မီးလျှံထဲ လောင်ကျွမ်းနေသလို ပူလောင်လာသည်။

စုလန်က အေးစက်စွာ ဟစ်အော်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီမှာ ငါနဲ့ တစ်ပွဲထိုးဖို့ သတ္တိရှိတဲ့သူ ဘယ်သူရှိသေးလဲ... ဝူမင်ကို အသုံးမကျအောင်လုပ်ခဲ့တဲ့ လော့ချန်ကရော ဘယ်မှာလဲ... အခုထိ မထွက်လာသေးဘူးလား...”

စင်မြင့်ပေါ်တွင် မည်သူမျှ တုံ့ပြန်မလာခဲ့။

ချန်းလင်သည် ကြယ်ခုနစ်ပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားသူဖြစ်ပြီး လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးတွင် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမှာ ထိပ်တန်းဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် ချန်းလင်ပင်လျှင် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်သွားပြီး အနည်းငယ်မျှပင် အကျိုးမရှိခဲ့ဘဲ ပြိုင်ဘက်ထံမှ ပြင်းထန်စွာ အရှက်ခွဲခံခဲ့ရသည်။

ဤအခြင်းအရာကြောင့် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ပိုင်ခွင့်ရှိသည့် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသားများမှာ စိတ်အားထက်သန်မှုရှိသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် အင်အားမမီဖြစ်နေကြရသည်မှာ အလွန်တရာ ရှက်ဖွယ်ပင်။

သိုင်းပညာအဆင့်မြင့်သည့် အပြင်စည်းသားများမှာမူ ယခုပြိုင်ပွဲတွင် တက်ရောက်ခွင့်မရှိပေ။

သူတို့တက်သွားပြီး အနိုင်ရခဲ့သည်ပင်ဖြစ်စေ ဂုဏ်ယူစရာတစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိပေ။

“ချန်းလင်... မင်း အလွန်အမင်း မဆင်မခြင်လုပ်မိသွားတယ်...”

ထိုင်ခုံတန်းများပေါ်တွင်။

ယန်ချီက စိတ်ဓာတ်ကျပြီး အားအင်ချိနဲ့နေသည့် ချန်းလင်ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းအနည်းငယ်ခါလိုက်သည်။

သူ့အမြင်တွင် ချန်းလင်သည် ဤမျှမဆင်မခြံ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မလုပ်ခဲ့ပါက အနည်းဆုံး အကွက်ငါးကွက်မှ ဆယ်ကွက်အထိ ထိန်းထားနိုင်သင့်သည်။

သို့ရာတွင် နောက်ဆုံးရလဒ်မှာ ရှုံးနိမ့်ခြင်းသာဖြစ်မည်မှာ အမှန်ပင်။

“နွား... နွား... အားလုံးဟာ လော့ချန်ဆိုတဲ့ ဒီနွားကောင်ကြောင့်ပဲ...”

ချန်းလင်၏ မျက်နှာမှာ သံမဏိရောင်အဖြစ်ပြောင်းလဲသွားပြီး အံကို တင်းတင်းကြိတ်ထားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ အကြည့်များက သူ့ကို ဆူးများဖြင့် ထိုးဆွထားသလို ခံစားရစေပြီး စိတ်ထဲတွင် လော့ချန်ကို ဒေါသထွက်ရာအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သည်။ သူ့အပေါ် မုန်းတီးမှုမှာ မိုးကောင်းကင်ထိ တက်သွားသည်။

လော့ချန်ကြောင့် ဒုက္ခမဖြစ်ခဲ့ပါက သူသည် ဤမျှအရှက်ရမည်မဟုတ်ပေ။

“ဟုတ်သားပဲ... လော့ချန်ဆိုတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်က ဘယ်မှာလဲ... သူက ဒီလောက်ကြီးကြီးမားမားဒုက္ခဖြစ်စေခဲ့ပြီး အခုတော့ လိပ်ကလေးလို ပုန်းနေတယ်ပေါ့...”

“မဖြစ်ဘူး... ငါသူ့ကို သွားရှာမယ်...”

ချန်းလင်သည် လော့ချန်ကို နှလုံးသားထဲမှ မုန်းတီးလျက် သူ့ကို ဒုက္ခဖြစ်စေသူအဖြစ်မှ လွတ်မြောက်ခွင့်မပေးလိုတော့ပေ။ သူသည် ချက်ချင်းထလိုက်ပြီး မိုးမခတောင်ထိပ်သို့ ဦးတည်သွားသည်။

စင်မြင့်တစ်ဖက်တွင်။

လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းသားအချို့သည် စုရုံးနေကြသည်။

“ဒီလိုဆိုရင် ငါတို့တက်စရာမလိုတော့ဘူးထင်တယ်...”

တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

“သိပ်အားနည်းလွန်းတယ်... ဒီလူတွေက ငါ့စိတ်ဝင်စားမှုကို လှုံ့ဆော်မပေးနိုင်ဘူး...”

ကျန်ရှင်းလီက ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသားများကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ရုပ်ရည်လှပသော ရှုလီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“အရင်က စားသောက်ဆိုင်မှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသားတစ်ယောက်က လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးမှာ ရှိတယ်... သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက မဆိုးဘူး... စုလန်ဆရာလေးနဲ့ အကွက်အနည်းငယ်လောက် ထိုးနိုင်လိမ့်မယ်... ဒါပေမယ့် သူဒီမှာ မရှိဘူးထင်တယ်...”

“ရှိရင်တောင် ဘာမှထူးခြားမှာမဟုတ်ဘူး... နောက်ဆုံးရလဒ်ကတော့ ရှုံးမှာပဲ... ဒီရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသားတွေက အသုံးမကျတဲ့ စပျစ်ရည်အိတ်တွေပဲ... ထုံရွှမ်အဆင့်သိုင်းသမားတွေ မထွက်လာရင် ငါ တစ်ဖက်လက်နဲ့တင် အကုန်လုံးကို သုတ်သင်နိုင်တယ်...”

ကျန်ရှင်းလီက မထီမဲ့မြင်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ရှုလီက နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက်စူလိုက်ပြီး စကားမပြောတော့ပေ။

သူမ၏ ဤဆရာကြီးသည် အရာအားလုံးတွင် ကောင်းမွန်သော်လည်း အလွန်အမင်း မာနကြီးလွန်းသည်။

သို့ရာတွင် သူ့တွင် မာနကြီးရန် အကြောင်းအခံလည်း ရှိသည်။

သူတို့အုပ်စုထဲတွင် ကျန်ရှင်းလီ၏ စွမ်းအားသည် အကြီးမားဆုံးဖြစ်ပြီး ထုံရွှမ်တစ်ဝက်အဆင့်သိုင်းသမားကိုပင် သုတ်သင်နိုင်သည်။

“လော့ချန်ဆိုတဲ့ကောင်က ထွက်မလာဘူးလား မသိဘူး...”

ရှုလီက ပြောလိုက်သည်။

ကျန်ရှင်းလီက လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်သို့ပို့လိုက်ပြီး ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“လာမှာပေါ့... ဒီလိုဆက်ရှုံးနေရင် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာဟာ တစ်စွန်းတစ်စမှ မကျန်တော့ဘူး... နာမည်ဂုဏ်သတင်းလည်း ပြိုလဲသွားလိမ့်မယ်... ဒါတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် အပြင်စည်းသားတစ်ယောက်ဟာ ဘာမှထူးခြားမှာ မဟုတ်ဘူး...”

စင်မြင့်ပေါ်တွင်။

မည်သူမျှ တုံ့ပြန်မလာသည်ကို မြင်သောအခါ စုလန်က ထပ်မံ၍ စိန်ခေါ်သံပြုလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှာ ငါနဲ့ ထိုးနိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလား... တကယ်ကို သနားစရာပဲ... ဒီလိုနဲ့မင်းတို့က ငါတို့လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းနဲ့ တန်းတူရည်တူဖြစ်တယ်လို့ ထင်နေတာလား...”

“ဘဝင်ရူး...”

ထိုအခါမှသာ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသားတစ်ဦးသည် ဒေါသမထိန်းနိုင်တော့ဘဲ စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်သွားသည်။

သို့ရာတွင် သူသည် အကွက်လေးကွက်သာ ထိန်းထားနိုင်ခဲ့ပြီး စုလန်၏ လှံတစ်ချက်ဖြင့် မောင်းထုတ်ခံလိုက်ရသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းအကြီးအကဲများ၏ မျက်နှာများမှာ အလွန်အမင်း မည်းညူးလာသည်။

“ဒီလူကို အနိုင်ယူနိုင်မယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလား...”

ပဉ္စမအကြီးအကဲသည် မျက်နှာမည်းမှိုင်းနေပြီး လက်သီးများကို တင်းတင်းကျစ်ကျစ်ဆုပ်ထားသည်။

ဆွန်ယင်ယန်က ခေါ်ဆောင်လာသည့် ဂိုဏ်းသားများသည် ဤမျှသန်မာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ စုလန်တစ်ဦးတည်းပင်လျှင် မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူမ၏ အသက်ရှူသံမှ ခန့်မှန်းကြည့်လျှင် စုလန်သည် သူတို့အုပ်စုထဲတွင် အားအနည်းဆုံးဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဤအရာသည် အနိုင်အရှုံးပြဿနာမဟုတ်တော့ဘဲ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် သက်ဆိုင်လာသည်။

အကယ်၍ ဤသို့သာ ဆက်လက်ရှုံးနိမ့်နေပါက သတင်းများ အပြင်သို့ ပြန့်နှံ့သွားပြီး ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသည် လူအများ၏ ရယ်မောစရာဖြစ်လာမည်။ အားလုံးသည် လှောင်ပြောင်ခံရမည့် အရာဖြစ်လာမည်။

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာမှာလည်း မကောင်းတော့ပေ။

“လင်ချူးလန်၊ ထူးဖလီး၊ ကျန်းဖုန်းကရော ဘယ်မှာလဲ...”

သူက မေးလိုက်သည်။

ဤသုံးဦးသည် မကြာသေးမီက ဂိုဏ်းထဲသို့ လက်ခံခဲ့သည့် ထိပ်တန်းထူးချွန်သူများဖြစ်ပြီး အားလုံးသည် အဆင့်မြင့်သိုင်းဝိညာဉ်များကို နိုးကြားထားသူများဖြစ်ကာ အရည်အချင်းမှာ ထူးကဲလှသည်။

ယခုအခါတွင် သူတို့သာ ဤအခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အကြီးအကဲတစ်ဦးက ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ထူးဖလီးဆိုတဲ့သူက သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ပြင်းပြပြီး ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံကလည်း ထူးခြားတယ်... ဒါပေမဲ့ သူဟာ အမြဲတမ်း အပြင်မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတာမလို့ အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး... ပြီးတော့ သူပြန်လာရင်တောင် ဘာမှထူးခြားမှာမဟုတ်ဘူး... သူနဲ့ ကျန်းဖုန်းတို့နှစ်ယောက်စလုံး လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ကို တက်လှမ်းပြီးသွားပြီ...”

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ဒါဆို လင်ချူးလန်ကရော... သူက ဓားသိုင်းထူးချွန်သူဖြစ်ပြီး နိုးကြားထားတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကလည်း သာမန်မဟုတ်ဘူး... သူ့ရဲ့စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် ဒီမိန်းမကို အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မယ်...”

“လင်ချူးလန်က အမြဲတမ်း တစ်ကိုယ်တည်းလှုပ်ရှားတတ်တယ်... ဂိုဏ်းထဲကို ဝင်လာကတည်းက နှစ်ကြိမ်ပဲ ပြန်လာဖူးတယ်... နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်က လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ဝက်လလောက်က...”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် မှုန်ကုပ်သွားပြီး စင်မြင့်ပေါ်ရှိ စုလန်ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

“တခြားရွေးချယ်စရာသူ မရှိတော့ဘူးလား...”

တတိယအကြီးအကဲက ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ကျွန်တော့်တပည့် ဖိုင်ရွှမ်ကို လူလွှတ်ပြီး ခေါ်ခိုင်းထားပါပြီ... ဒါပေမယ့် ဖိုင်ရွှမ်ရဲ့စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင်လည်း အနိုင်ရဖို့ သေချာတဲ့အာမခံချက် မရှိပါဘူး... အနိုင်ရနိုင်ချေက ငါးဆယ်ခြောက်ဆယ်လောက်ပဲ ရှိမယ်ထင်တယ်...”

ချန်ရွှမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် လုံလောက်ပြီ... ငါတို့ တစ်ပွဲပဲ အနိုင်ရဖို့လိုတယ်...”

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသည် ဆက်လက်ရှုံးနိမ့်နေရသည့်အခါ သူတို့ မလိုလားသည်ပင်ဖြစ်စေ မည်သည့်နည်းဖြင့်မျှ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

အကယ်၍ တစ်ပွဲသာ အနိုင်ရခဲ့ပါက ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ပြီး ဤပြိုင်ပွဲကို ရပ်တန့်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အဓိကအချက်မှာ ထိုတစ်ပွဲကို မည်သို့အနိုင်ရမည်နည်း။

“ကျွန်တော်ထင်တာကတော့ လော့ချန်ကို ခေါ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ...”

ထိုအခါ အသံတစ်သံထွက်ပေါ်လာသည်။ ပြောသူမှာ ချင်တို့ယွမ်ဖြစ်သည်။

ပဉ္စမအကြီးအကဲက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ဒါက သိပ်မကောင်းဘူးထင်တယ်...”

ချင်တို့ယွမ်က အေးစက်စွာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။

“ဘာမကောင်းတာလဲ... ဒီအရာအားလုံးဟာ သူ့ကြောင့်ပဲ ဖြစ်ပေါ်လာတာ... လော့ချန်ဆိုတဲ့ကောင်က ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းထဲ ဝင်လာကတည်းက ဘယ်လောက်ဒုက္ခဖြစ်စေခဲ့သလဲ... မဟုတ်ရင် ဆွန်ယင်ယန်ကလည်း အလွန်အမင်းလွန်ကျူးလိမ့်မှာ မဟုတ်ဘူး... အများဆုံးဆိုလည်း လော့ချန်ကို နည်းနည်းလောက် နာကျင်အောင်လုပ်ပြီး သင်ခန်းစာရစေရမှာပဲ...”

လော့ချန်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အသုံးမကျအောင် လုပ်ခဲ့သည့်ကိစ္စကြောင့် ချင်တို့ယွမ်သည် ယခုထိ ရန်ငြိုးဖွဲ့ထားဆဲဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ကျောက်တုံးပေါ်ကျသူကို ထပ်ဆင့်ကန်ရန် ရည်ရွယ်နေသည်။

“ဒီကိစ္စကို ဆက်မပြောနဲ့တော့...”

ချန်ရွှမ်က ချင်တို့ယွမ်၏ စကားကို ချက်ချင်းဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်လို့ ဂိုဏ်းသားတစ်ဦးကိုတောင် ကာကွယ်ပေးနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ လူအလယ်မှာ ပျက်စီးအောင်လုပ်ခံရမယ်ဆိုရင် ငါတို့မှာ ဘယ်လိုဂုဏ်သိက္ခာမျိုး ကျန်ရှိတော့မှာလဲ...”

အကြီးအကဲများသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ချန်ရွှမ်က စင်မြင့်ပေါ်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

“ဖိုင်ရွှမ်ကို စောင့်တော့... သူဒီမိန်းမကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...”

ထိုအချိန်တွင်။

မိုးမခတောင်ထိပ်တွင်။

ချန်းလင်သည် လော့ချန်၏ နေထိုင်ရာနေရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ရောက်ရှိလာသည်။

အိမ်ခြံဝင်းတံခါးမှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားပြီး အပေါ်ဘက်ကောင်းကင်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လက်ခနဲလက်ခနဲ ဖြတ်ပြေးနေသည်။ မိုးထဲရှိ တိမ်များပင် ရွှေရောင်ဘောင်ဖြင့် သုတ်လိမ်းထားသလို ဖြစ်နေသည်။

ဒေါသအပြည့်ဖြင့် ရောက်လာသည့် ချန်းလင်သည် အခြားအရာများကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိပေ။ သူသည် တံခါးရှေ့သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားပြီး လက်ဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထုရိုက်လိုက်သည်။

“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...”

“လော့ချန်... အပြင်ကို မြန်မြန်ထွက်လာစမ်း...”

ချန်းလင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။