ရွှေခန္ဓာအဆင့်… ပေါင်တစ်သိန်းငါးသောင်းအင်အား…

ခြံဝင်းငယ်အတွင်း။

လော့ချန်သည် သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းထဲတွင် ထိုင်နေရင်း မျက်လုံးများကို မသိမသာ မှေးစင်းထားသည်။ သူ၏ ပိန်လှီလှသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီရပ်တည်နေသော ကျောက်ဆောင်တစ်ခုအလား တည်ငြိမ်လျက် အင်အားစုပ်ယူသော နဂါးကျင့်စဉ်ကို အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေသည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သစ်ဖတ်ကဲ့သို့ ခြောက်သွေ့သော လော့ချန်၏ အသားအရေမှ သွေးရွှေရောင်အရိပ်များ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤအရိပ်များမှာ အလွန်ထူးကဲပြင်းထန်ပြီး ရွှေရောင်နှင့် ကျောက်စိမ်းရောင်ဆန်လျက် သွေးရွှေရောင်မှ သန့်စင်သော ရွှေရောင်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ရွှေဖြင့်သွန်းလုပ်ထားသည့်အလား ဆန်းကြယ်လှသည်။

သွေးရွှေရောင်အရိပ်များ ရွှေရောင်အဖြစ် လုံးဝပြောင်းလဲသွားသည့်အခါ။

“ဂီး…”

လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ သိမ်မွေ့လှသော နဂါးမြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထူးကဲသော ရွှေရောင်အရိပ်များသည် လော့ချန်၏ ခန္ဓာထဲသို့ တစတစ ပြန်လည်စိမ့်ဝင်သွားသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို။

လော့ချန်၏ ပိန်လှီလှသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေဖြည့်လိုက်သည့်အလား တဖြည်းဖြည်း ပြည့်ဖြိုးလာပြီး အသားအရေများမှာ တစ်လက်မချင်း အက်ကွဲသွားသည်။

“ဟူး…”

လေညင်းတစ်ချက်တိုက်ခတ်လာသည်နှင့် အက်ကွဲသွားသော အသားအရေများမှာ လေနှင့်အတူ လွင့်ပျယ်သွားပြီး အတွင်းမှ နူးညံ့သော အသားအရေသစ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ပြန်လည်ပေါက်ဖွားလာသော အသားအရေများမှာ မျက်နှာပြင်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ မသိမသာ လှစ်ခနဲဖြတ်သန်းလျက် တစ်ချက်မှိတ်လိုက် တစ်ချက်ထွန်းလင်းလိုက်ဖြစ်နေပြီး ရွှေနှင့်ကျောက်စိမ်းအလား ယခင်ကနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်အောင် သန်မာလှသည်။

ရွှေရောင်အလင်းများ ခန္ဓာထဲသို့ လုံးဝစိမ့်ဝင်သွားသည့်အခါ လော့ချန်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ ထက်မြသော အကြည့်များမှာ တောက်ပလှသည်။

“ရွှေခန္ဓာအဆင့်… အောင်မြင်ပြီ…”

လော့ချန်၏ စိတ်နှလုံးမှာ ထကြွလှုပ်ရှားနေသည်။

ဤမျှလောက် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရသည်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ရလဒ်ထွက်လာပြီ။

သူသည် ထူးချွန်သူများစွာ အိပ်မက်မက်သော ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို ကျင့်စဉ်အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်သည်။

သိုင်းပညာ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ထူးကဲစွာ တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

တမင် ခံစားကြည့်ရန်မလိုဘဲ လော့ချန်သည် သူ၏ ခန္ဓာထဲတွင် ပြည့်လျှံလှသော သွေးစွမ်းအင်ကို ခံစားမိသည်။ ထို့အပြင် ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော အင်အားကြီးမားမှုကိုလည်း ခံစားမိသည်။

“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း…”

လော့ချန် ထရပ်လိုက်သည့်အခါ ခန္ဓာထဲမှ မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

နေ့တစ်ဝက်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း လော့ချန်သည် အရပ်အနည်းငယ်ပိုရှည်လာသလို ခံစားရပြီး အနည်းငယ်ပိန်လှီသော ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကြွက်သားများ ထွက်ပေါ်လျက် ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှည်လျှားသန်မာလာသည်။

ဤခန္ဓာကိုယ်မှာ အသက်ဆယ့်လေးငါးနှစ်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦး၏ ခန္ဓာဖြစ်သည်ဟု စဉ်းစားရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

“အင်အားကို စမ်းကြည့်ရအောင်…”

လော့ချန်သည် အနားတွင်ရှိသော သိုင်းလေ့ကျင့်တိုင်ကို မော့ကြည့်ပြီး ချီစွမ်းအင်ကိုမသုံးဘဲ မည်သည့်နည်းပညာကိုမျှ မထည့်သွင်းဘဲ လက်သီးတစ်ချက်ကို တိုက်ရိုက်ထိုးထည့်လိုက်သည်။

လက်သီးရိုက်ချက်အသံမှာ ဟူးခနဲ ပျံ့လွင့်လျက် သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းတစ်ခုလုံးရှိ လေထုများ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

“ဘုန်း…”

ဘုန်းခနဲအသံနှင့်အတူ သိုင်းလေ့ကျင့်တိုင်မှာ အစိတ်အပိုင်းလေးပိုင်းကွဲကုန်ပြီး အပိုင်းအစများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။

“ဝိုး… ဒါက တော်တော်လေး သန်မာလွန်းတယ်… ပေါင်တစ်သိန်းသုံးသောင်းလောက်ရှိမယ်… မဟုတ်ဘူး… ပေါင်တစ်သိန်းငါးသောင်းထက် ပိုလိမ့်မယ်…”

အစိတ်အပိုင်းများ ကွဲပြန့်ကျဲနေသော သိုင်းလေ့ကျင့်တိုင်ကို ကြည့်ရင်း လော့ချန်သည် နက်နဲစွာ အံ့ဩသွားပြီး မယုံကြည်နိုင်သော စိတ်ဖြင့် တွေဝေနေသည်။

ဤသိုင်းလေ့ကျင့်တိုင်မှာ ဂိုဏ်းမှ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများအတွက် လေ့ကျင့်ရန် ပြင်ဆင်ထားသော အရာဖြစ်သည်။

သိုင်းလေ့ကျင့်တိုင်၏ ခုခံအားမှာ ထုံရွှမ်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများနှင့် နီးစပ်ပြီး ပေါင်တစ်သိန်းရှိသော အင်အားရိုက်ချက်များကို ခံနိုင်သည်။

လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများအနေဖြင့် ဤသိုင်းလေ့ကျင့်တိုင်ပေါ်တွင် လက်သီးရာတစ်ခုထင်ရန်ပင် ခက်ခဲသည်။

ယခုမူ သူ၏ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားပြီဖြစ်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ သူ၏ လက်သီးအင်အားမှာ ထုံရွှမ်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ မဟုတ်ပါလား။

“ဒါကြောင့်ပဲ ထူးချွန်သူအများစုက ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို ကျင့်စဉ်အောင်မြင်ချင်ကြတာ… ဒီခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် တူညီတဲ့အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတွေကို အနိုင်ယူနိုင်တယ်… ပြီးတော့ ပိုမိုသန်မာလာနိုင်ပြီး မျိုးဆက်တူတွေကို ဖိနှိပ်နိုင်အုံးမယ်…”

လော့ချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။

လူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ ကန့်သတ်ချက်ကြောင့် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများ၏ အင်အားမှာ ပေါင်တစ်သိန်းထက် မကျော်လွန်နိုင်ပေ။

ထုံရွှမ်အဆင့်သို့ ဖြတ်ကျော်တက်လှမ်းပြီးမှသာ အင်အားကို ဆက်လက်မြှင့်တင်နိုင်သည်။

ယခု သူသည် ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို ကျင့်စဉ်အောင်မြင်ပြီး ကန့်သတ်ချက်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ရာ အင်အားမှာ ပေါင်တစ်သိန်းငါးသောင်းထက် ကျော်လွန်သွားပြီ။ ထုံရွှမ်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။

သူသည် ထုံရွှမ်အဆင့်သို့ ဖြတ်ကျော်တက်လှမ်းသွားသည့်အခါ ခန္ဓာကိုယ်သန်မာမှုမှာ မည်သည့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်နည်း။

“ခန္ဓာကိုယ်အင်အားနဲ့တင် ယန်ချီနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပြီ… ဒါပေမယ့် ထုံရွှမ်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတွေက ချီစွမ်းအင်ကို လည်ပတ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို အဆမတန် မြှင့်တင်နိုင်တယ်… ဒါက သူ့ရဲ့အားသာချက်… ငါ ထုံရွှမ်အဆင့်ကို မဖြတ်ကျော်နိုင်သေးဘူးဆိုရင် သူ့ကို အနိုင်ရဖို့ ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ အခွင့်အလမ်းရှိတယ်…”

လော့ချန်သည် ယန်ချီနှင့် သူ၏ တိုက်ပွဲအလောင်းအစားကို စဉ်းစားမိသည်။

သို့ရာတွင် သူသည် စိတ်မပူပန်ပေ။

ဆုံးဖြတ်တိုက်ပွဲရက်ထိ ရက်ပေါင်းလဝက်ခန့် အချိန်ရှိသေးသည်။ ထုံရွှမ်အဆင့်သို့ ဖြတ်ကျော်တက်လှမ်းရန် လုံလောက်သည်။

“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း…”

ထိုအချိန်တွင် ခြံတံခါးကို ရိုက်ခတ်သံများနှင့်အတူ အော်ဟစ်ဆဲရေးသံများ ထဲထဲဝင်ဝင် ရောက်ရှိလာသည်။

“လော့ချန်… မင်းအထဲမှာ ရှိနေတာငါသိတယ်… အမြန်ထွက်လာစမ်း…”

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လော့ချန်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းတွင် ဤမျှလောက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ဆူညံခြင်းကို ခွင့်မပြုပေ။

သို့မဟုတ်ပါက အခြားသူများ၏ ကျင့်စဉ်လေ့ကျင့်မှု၏ အရေးကြီးသောအချိန်များတွင် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ပါက အနည်းဆုံးအားဖြင့် ယခင်ကြိုးစားမှုများ အလဟဿဖြစ်ကုန်မည်။ ဆိုးရွားလျှင် နတ်ဆိုးစွဲလမ်းမှုဖြစ်ပေါ်နိုင်သည်။

ယခင်က လော့ချန် ကျင့်စဉ်လေ့ကျင့်နေစဉ် ဤအသံကို ကြားခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် သူ၏ စိတ်တည်ငြိမ်မှုမှာ လုံလောက်သဖြင့် အနှောင့်အယှက်မဖြစ်ခဲ့ပေ။

အကယ်၍ အခြားသူတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ပါက ဤအနှောင့်အယှက်ကြောင့် ရွှေခန္ဓာအဆင့်သို့ တက်လှမ်းမှု မအောင်မြင်ဘဲ ကျရှုံးသွားနိုင်သည်။ ထိုသို့ဆိုပါက သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒပင် ပေါ်ပေါက်လာနိုင်သည်။

“ချင်းရွှမ်တောင်ထိပ်ကို ပြောင်းရွှေ့ရတော့မယ်ထင်တယ်…”

အကြီးအကဲ၏ တပည့်ရင်းအဖြစ် လော့ချန်သည် ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲ၏ ချင်းရွှမ်တောင်ထိပ်တွင် နေထိုင်ခွင့်ရှိသည်။

ထိုနေရာမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တည်ငြိမ်သလို မိုးမြေချီစွမ်းအင်လည်း ပိုမိုထူထပ်ပြီး အလွယ်တကူ အနှောင့်အယှက်မဖြစ်နိုင်ပေ။

သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး လော့ချန်သည် သန့်ရှင်းသော ဝတ်ရုံတစ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ကာ ခြံတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

“လော့ချန်… အမြန်ထွက်လာစမ်း…”

ချန်းလင်သည် တံခါးကို ရိုက်ခတ်ရင်း အော်ဟစ်ဆဲရေးနေစဉ် တံခါးပွင့်လာသည်နှင့် လော့ချန်၏ အကြည့်များနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံသွားသည်။

ထိုခဏအတွင်း သူ၏ ဦးခေါင်းထဲတွင် ဗွမ်းခနဲအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

လော့ချန်၏ အကြည့်များမှာ ကြယ်ကြွေတစ်လုံးကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖြစ်နေပြီး ထုတ်လွှတ်သော အရှိန်အဟုန်မှာ ပို၍ပင် အံ့ဩဖွယ်ရာဖြစ်သည်။

“အား…”

ထိုသို့သော ဖိအားကို မခံနိုင်သဖြင့် ချန်းလင်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့လျက် နောက်သို့ အနည်းငယ်ဆုတ်သွားသည်။

လော့ချန်သည် သူ၏ ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်အောင်မြင်သွားသည့် အရိပ်အရှိန်များမှာ လုံးဝမလျော့ချရသေးကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် အသက်ရှူထိန်းကျင့်စဉ်ကို တညီတညွတ် လည်ပတ်လိုက်သည်။

ယခင်က ကျိတော့ဂိုဏ်းမှ တပည့်များက သူ၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ လော့ချန်သည် အသက်ရှူထိန်းကျင့်စဉ်ကို အသည်းအသန် လေ့လာခဲ့ရာ ယခုအခါ သေးငယ်သော အောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီ။

အသက်ရှူထိန်းကျင့်စဉ်ကို လည်ပတ်လိုက်သည်နှင့် လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲသလို အရှိန်အဟုန်များ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာပြီး ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

“ဘာဖြစ်သွားတာလဲ…”

ချန်းလင်သည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်လျက် ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုကျန်ရစ်နေသည်။

ယခင်က လော့ချန်၏ အကြည့်များနှင့် ဆုံမိသည့်အချိန်တွင် ကမ္ဘာလောကတွင် အကြမ်းတမ်းဆုံး သားရဲတစ်ကောင်က စိုက်ကြည့်နေသလို ခံစားရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျဥ်သွားသည်။ ယခုမူ အားလုံးမှာ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်သွားသလို ခံစားရသည်။

မျက်နှာပေါ်မှ အရှက်ရမှုကြောင့် ချန်းလင်၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသမီးလျှံများ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး လော့ချန်ကို အေးစက်စွာ ပြုံးကာ ပြောသည်။

“လော့ချန်… မင်းဆိုတဲ့ လိပ်ကျောက်ကုန်းအောက်မှာ ပုန်းနေတဲ့သူက နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာပြီလားကွ…”

လော့ချန်သည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်၏။

“ပါးစပ်ကို သန့်ရှင်းအောင်ထားစမ်း… မဟုတ်ရင် ငါလည်း မယဉ်ကျေးတော့ဘူး…”

ချန်းလင်သည် ရင်ထဲတွင် ဒေါသတစ်ခုကို မျိုသိပ်ထားရင်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာသည်။

“မယဉ်ကျေးဘူးတဲ့လား… မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူများထင်နေလဲ… အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားလာတဲ့ အသုံးမကျသူတစ်ယောက်ပဲလေ…”

ချန်းလင်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မေးစေ့ကို အနည်းငယ်မော့ကာ လော့ချန်ကို အထက်စီးမှ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါက မင်းသားခန်းက လူတစ်ယောက်ပဲ… မင်း ငါ့ကိုထိရဲရင် မင်းကို အကျိုးဆက်တွေ ခံစားရအောင် လုပ်ပြမယ်… ယုံလား…”

“ဟုတ်လား…”

လော့ချန်သည် နှုတ်ဖြင့်ပြောရန် အလိုမရှိသဖြင့် လက်ဖဝါးတစ်ချက်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

“ဘုန်း…”

ချန်းလင်သည် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် လေထဲသို့ ရိုက်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီး အံရောထွက်လာသော သွေးတစ်ပုံကြီးကို လေထဲတွင် အန်ထွက်လိုက်သည်။

ချန်းလင်သည် ရုန်းကန်ထလိုက်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့် ညစ်ပတ်နေကာ မျက်နှာပေါ်ရှိ အဆင်ပြေမှုများ ပြိုကွဲလုနီးနီး ဖြစ်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အသုံးမကျသူ… မင်း ငါ့ကိုရိုက်ရဲတယ်ပေါ့…”

လော့ချန်သည် တစ်လှမ်းလှမ်းလာပြီး အကြည့်များမှာ အေးစက်လှသည်။

“ယန်ချီကိုတောင် ငါ ဂရုမစိုက်တာ… မင်းက ဘာများလဲ… ပြော… မင်းကဘယ်သူလဲ… ငါ့ကိုဘာကိစ္စရှာတာလဲ… စကားတစ်ခွန်းများ မတော်ရင် မင်းကို လဝက်လောက် ကုတင်ပေါ်က မဆင်းနိုင်အောင် လုပ်ပစ်မယ်…”

“မင်း…”

ချန်းလင်သည် ဒေါသထွက်လာရန် ပြင်နေစဉ် လော့ချန်၏ အေးစက်သော အကြည့်များနှင့် ဆုံမိသွားသဖြင့် ပါးစပ်ထဲရောက်နေသော စကားများကို ပြန်လည်မျိုချလိုက်သည်။

သူသည် စကားတစ်လုံးမျှ ထပ်ပြောလိုက်ပါက လော့ချန်သည် ချက်ချင်းလက်ရောက်လုပ်ဆောင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။ ထို့ကြောင့် စကားအပိုများကို မပြောရဲတော့ဘဲ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေ့ါဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“ငါ… ငါက မင်းကို သိုင်းပညာကွင်းပြင်ကို လာဖို့ လာခေါ်တာ… မင်းက လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းက ဝူမင်ကို အသုံးမကျအောင် လုပ်လိုက်တာမလား… သူ့ဆရာက သူ့လူတွေနဲ့အတူ မင်းကို လာရှာနေတယ်…”

“ဆွန်ယင်ယန်…”

လော့ချန်၏ မျက်ဆံများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ အနှစ်သာရအဖြစ် ထင်ရှားလျက် ချန်းလင်ကို မထိန်းနိုင်မသိမ်းနိုင် တုန်လှုပ်သွားစေသည်။