တစ်ကြိမ်ထက်တစ်ကြိမ်ရှုံးနိမ့်၊ ထူးချွန်သူများ၏ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှု

ဝူမင်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်စဉ်ကပင် လော့ချန်သည် ဤအရာသည် အလွယ်တကူ ပြီးဆုံးမည်မဟုတ်ကြောင်း သိရှိထားပြီးဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် ဆွန်ယင်ယန်ကိုယ်တိုင်က ဤမျှလျင်မြန်စွာ လာရောက်ရှာဖွေလိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့ပေ။

“ဟူး...”

လေးလံစွာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ရင်း လော့ချန်က ပြောသည်။

“သိုင်းပြိုင်ကွင်းဆီ သွားရအောင်...”

ချန်းလင်သည် လော့ချန်၏ ကျောပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။

ပြင်းထန်သော အရှက်တရားက သူ၏မျက်နှာကို နီရဲတွတ်လာစေသော်လည်း ဒေါသထွက်မပြရဲပေ။

“မင်းဘယ်လောက်ထိ မာနကြွနိုင်သေးလဲ ကြည့်ရအောင်...”

ချန်းလင်သည် ဒေါသစိတ်ကို မနည်းထိန်းချုပ်ထားရင်း မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ တပည့်စုလန်၏ စွမ်းအားကို သူကိုယ်တိုင် ကိုယ်တွေ့ခံစားခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။

သူယုံကြည်သည်မှာ လော့ချန်သည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်ရဲပါက သူ့ထက်ဆယ်ဆမက ပို၍ဆိုးဝါးသော အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

သိုင်းပြိုင်ကွင်း...

ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး၏ အခြေအနေသည် လေးလံဖိစီးလှပြီး လူတို့အား အသက်ရှူကြပ်စေသည်။

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များသည် စင်မြင့်ပေါ်ရှိ စုလန်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေကြသည်။

အကယ်၍ အကြည့်များဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်ပါက စုလန်သည် ရာကြိမ်၊ ထောင်ကြိမ်မက သေဆုံးနေပြီဖြစ်လိမ့်မည်။

ဤအချိန်ထိ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့် ၁၁ ဦးသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ပြီး ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့သည်။

၁၁ ကြိမ်တိုက်ပွဲတွင် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်များသည် ခြွင်းချက်မရှိ အားလုံး ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲများ၏ မျက်နှာများသည်လည်း အိုးဖင်ကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေသည်။

၁၁ ကြိမ်ဆက်တိုက် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး တစ်ကြိမ်မျှ အနိုင်မရခဲ့သည်သာမက ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းပင် မရှိခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ ကြီးမားသော အရှက်တရားပင် ဖြစ်သည်။

ဆွန်ယင်ယန်သည် လက်ဖက်ရည်ကို အေးအေးလူလူ သောက်ရင်း ဘေးနားရှိ ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲအား ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။

“ချန်ရွှမ်... မင်းတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းဟာ ဂိုဏ်းကြီးသုံးခုထဲမှာ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဘာလို့ သင့်လျော်တဲ့ တပည့်တစ်ယောက်မှ မရှိရတာလဲ... အကုန်လုံး အသုံးမကျတဲ့ သူတွေချည်းပဲ လက်ခံထားတာလား...”

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ်မှုန်ကုပ်သွားသည်။

“ဆွန်ယင်ယန်... စကားပြောရင် လေးစားအောင် ပြောပါ...”

ဆွန်ယင်ယန်က ဂရုမစိုက်သလို ဆက်ပြောသည်။

“လေးစားရမယ် ဘာအသုံးကျမှာလဲ... အရင်ဆုံး တစ်ကြိမ်လောက် အနိုင်ရအောင် လုပ်ကြည့်ပါဦး... မဟုတ်ရင် ဒီအကြောင်းတွေ ပျံ့နှံ့သွားရင်တော့ မင်းတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းဟာ လူတွေရဲ့ ရယ်စရာဖြစ်သွားလိမ့်မယ်...”

ချန်ရွှမ်၏ မျက်နှာသည် အလွန်မည်းမှောင်လာသည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် တစ်ဖက်လူပြောသည်မှာ မမှားကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရှိထားသည်။

ဤသို့ ဆက်လက်ရှုံးနိမ့်နေပါက သူတစ်ယောက်တည်းမဟုတ်၊ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးပင် ဂုဏ်သိက္ခာပျက်စီးရလိမ့်မည်။

ဆွန်ယင်ယန်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ရင်း အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

“လော့ချန်ကို ခေါ်ထုတ်မလာသေးဘူးလား...”

ချန်ရွှမ်က စကားမပြောသဖြင့် ဆွန်ယင်ယန်က လေးလံစွာ ဟမ်းခနဲ အသံထုတ်လိုက်သည်။

“အသုံးမကျတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်ထိ အကာအကွယ်ပေးနေဖို့ ထိုက်တန်ရဲ့လား...”

ချန်ရွှမ်သည် မျက်နှာတင်းတင်းဖြင့် အေးစက်စွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ထိုအခါ ကွင်းထဲတွင် ရုတ်တရက် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှည်လျားသော ဓားတစ်လက်ကို ကျောပေါ်တွင် ပိုးထားသော အပြာရောင်ဝတ်လူငယ်တစ်ဦးသည် သိုင်းပြိုင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

“မြန်မြန်ကြည့်... ဆရာကြီးဖိုင်ရွှမ်ပဲ...”

“တကယ်ပဲ ဆရာကြီးဖိုင်ရွှမ်ပဲ... သူဟာ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ကို တက်လှမ်းဖို့ အာရုံစူးစိုက်နေတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်... ဘာလို့ အဆင့်မတက်သေးဘဲ ထွက်လာတာလဲ...”

“ဒီတိုက်ပွဲအတွက် အထူးတလည် စောစီးစွာ ထွက်လာတာနေမှာ...”

“သိပ်ကောင်းတယ်... ဆရာကြီးဖိုင်ရွှမ်ဟာ ကြယ်ရှစ်ပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားပြီး လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးသို့ တက်လှမ်းခါစမှာကတည်းက အဆင့်ခြောက်ရှိသူကို အနိုင်ယူခဲ့ဖူးတယ်... သူထွက်လာမယ်ဆိုရင် စုလန်ဟာ သေချာပေါက် ရှုံးမှာ...”

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များသည် အပြာရောင်ဝတ်လူငယ်အား စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်လည်း မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ရှူး...”

ဖိုင်ရွှမ်သည် ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး အချည်းနှီးစကားများမပြောဘဲ တစ်လှမ်းတည်းဖြင့် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

စုလန်က ဖိုင်ရွှမ်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ရင်း အကြီးအကဲတစ်ဦး အငယ်တန်းတစ်ဦးကို အကဲခတ်သည့်အလား ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။

“မင်းက မဆိုးဘူး... အားမနည်းအောင် ငါ့လက်နဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ ထိုက်တန်တယ်... မင်းတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှာ နောက်ဆုံးတော့ နည်းနည်းလောက်တော့ သင့်လျော်တဲ့ တပည့်တစ်ယောက် ရှိလာပြီ... အကုန်လုံး အသုံးမကျတဲ့သူတွေချည်းပဲ မဟုတ်တော့ဘူး...”

ဤစကားကြောင့် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များ၏ မျက်နှာများသည် ဒေါသတကြီး ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဒီစုလန်ဆိုတဲ့သူက တကယ်ပဲ ပိုပြီးမာနကြွလာတာပဲ...။

“ဆရာကြီးဖိုင်ရွှမ် အားပေးပါတယ်...”

အော်ဟစ်အားပေးသံများသည် ဖိုင်ရွှမ်အတွက် အင်အားဖြည့်ပေးနေသည်။

ဖိုင်ရွှမ်က စုလန်ကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

“မာနကြီးလွန်းလို့ စကားကြီးစကားကျယ်တွေ ပြောနေတာပဲ... မင်းတို့ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းက ငါတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်မယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား... ဒီနေ့ မင်းက ငါ့အာရုံစူးစိုက်မှုကို အနှောင့်အယှက်ပေးလိုက်တာဆိုတော့ ဒီအတွက် သေချာပေါက် ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်...”

“ချင်း...”

စကားသံပြီးဆုံးသည်နှင့် ဖိုင်ရွှမ်သည် ဓားကို ရုတ်ချည်းဆွဲထုတ်လိုက်ရင်း သူ၏ကျောနောက်တွင် ကြယ်ရှစ်ပွင့်ပါဝင်သော ဦးချိုတစ်ချောင်းရှိဆင်ကြီးတစ်ကောင်၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ယောင် ပေါ်ထွက်လာပြီး တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော အရှိန်အဝါထဲတွင် လွှမ်းမိုးနိုင်သော အင်အားတစ်ခုပါဝင်နေသည်။

စုလန်၏ ကြယ်ရှစ်ပွင့်လှံဝိညာဉ်သည်လည်း တလက်လက်တောက်ပနေရင်း မထီမဲ့မြင်ပြုလျက် ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။

“မင်းကို ချီးကျူးလိုက်တာ နှစ်ခွန်းလောက်နဲ့တင် မိုးနဲ့မြေကို မသိတော့ဘူးလား... ငါးကွက်အတွင်း မင်းကို အနိုင်ယူမယ်...”

“သေလိုက်စမ်း...”

ဖိုင်ရွှမ်၏ စိတ်သဘောထားသည် မည်မျှကောင်းနေစေကာမူ ဤအခိုက်တွင် ဒေါသထွက်လာပြီး ခြေဖဝါးတစ်ချက်နင်းလိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အက်ကွဲရာများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ချက်ချင်းပင် ငါးလှမ်းအကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်ကာ စုလန်ဆီသို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

စုလန်သည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှိတ်လိုက်ရင်း ထက်မြက်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ညာလက်ထဲရှိ လှံသည် နဂါးတစ်ကောင်သဖွယ် လေဟာနယ်ထဲတွင် ဆက်လက်ထိုးနှက်နေပြီး ၎င်း၏လမ်းကြောင်းသည် မထင်မရှား လှုပ်ရှားနေသဖြင့် လူတို့အား ခန့်မှန်းရန်ခက်ခဲစေသည်။

“ချင်း...”

ဖိုင်ရွှမ်၏ တဟုန်ထိုးတိုက်ခိုက်လာသော ဓားတစ်ချက်သည် တုန်ခါဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြီး စုလန်၏ လှံသည် ဓားကိုယ်ထည်တစ်လျှောက် လျင်မြန်စွာ ဖိုင်ရွှမ်၏ရင်ဘတ်ဆီသို့ ထိုးစူးလာသည်။

“လှံပညာက တကယ်ကို ထူးချွန်လှချည်လား... လှံနှလုံးအလယ်အဆင့်ပဲ...”

ဖိုင်ရွှမ်သည် အံ့ဩထိတ်လန့်သွားရသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ လှံပညာသည် အလွန်ပင် သဟဇာတဖြစ်နေပြီး စိတ်တိုင်းကျ လှုပ်ရှားနေသယောင်၊ သူ၏တိုက်ခိုက်မှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည့်အပြင် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိနေသည်။

ဤအခိုက်တွင်မှ သူသည် သူ၏ဆရာကြီးက အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို စောစီးစွာ ထွက်လာစေခဲ့သလဲဆိုသည်ကို နားလည်လိုက်သည်။

သူ့ရှေ့ရှိ ဤသူသည် အလွန်သန်မာပြီး ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရမည့် ပြိုင်ဘက်ကြီးတစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

“ဘုန်း...”

အချိန်ကိုက်တွင် ဖိုင်ရွှမ်သည် ဘယ်လက်ဖြင့် လက်သီးကို ဆုပ်ထားရင်း လှံကို တုန်ခါဖယ်ရှားလိုက်သည်။

“ထွက်ပြေးလို့ရမယ်ထင်နေလား... ဒုတိယအကွက်... မီးမြွေဖားကိုက်မှု...”

စုလန်သည် အနိုင်ရထားသည့်အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မပေးဘဲ အော်ဟစ်တစ်ချက်နှင့်အတူ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သိုင်းပညာကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ လှံသည် ထူးဆန်းစွာ ကွေးညွတ်သွားပြီး မဖြစ်နိုင်သည့် ထောင့်တစ်ခုမှ ဖိုင်ရွှမ်ဆီသို့ ထိုးစူးလာသည်။

“ရွှီ...”

ဖိုင်ရွှမ်သည် တုံ့ပြန်မှုအလွန်လျင်မြန်စွာ ဘေးသို့ ရှောင်ဖယ်လိုက်သော်လည်း လှံ၏အရှိန်သည် အလွန်လျင်မြန်လွန်းသဖြင့် သူ၏ပုခုံးထက်တွင် သွေးကြောင်းတစ်ခု ဖြတ်ယူခံလိုက်ရသည်။

“ဒီကောင်မစုတ်ကလေး... ငါ့ဓားတစ်ချက်ကို ခံလိုက်စမ်း... လှိုင်းပုတ်ဖြတ်ခြင်း...”

ဖိုင်ရွှမ်၏ မျက်လုံးများသည် မီးလျှံများသဖွယ် တောက်လောင်နေပြီး အော်ဟစ်တစ်ချက်နှင့်အတူ သူ၏အရှိန်အဝါကို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိစေကာ စိတ်ဓာတ်၊ စွမ်းအင်နှင့် ဝိညာဉ်အားလုံးကို ပေါက်ကွဲထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အားပြင်းစွာ ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။

“ဟုန်း...”

လေထုသည် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး အေးစက်သော ဓားသွားသည် ဧရာမလှိုင်းတစ်ခုသဖွယ် စုလန်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ တိုက်ခိုက်လာသည်။

“ဓားပညာက မဆိုးဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ လေ့ကျင့်မှုက အဆင့်မမီသေးဘူး... မြွေနှုတ်ခမ်းထိုးစူးမှု...”

စုလန်သည် မထီမဲ့မြင်ပြုလျက် ပြုံးလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အောက်သို့ နိမ့်ချလိုက်ရင်း လှံတစ်ချက်ကို အားပြင်းစွာ ထိုးစူးလိုက်သည်။

“ချင်း...”

ဓားနှင့်လှံသည် ပြင်းထန်စွာ ထိခတ်လိုက်ရာ မီးပွားများထောင်ချီပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ဖိုင်ရွှမ်သည် အင်အားကို ထိန်းမထားနိုင်ဘဲ ခြေလှမ်းများ ဆက်လက်ဆုတ်ခွာသွားရသည်။

“ရှုံးလိုက်စမ်း... မြွေနဂါးတိမ်ဖုံးမှု...”

စုလန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မြေပြင်မှ လှစ်ခနဲ ထွက်တက်လာပြီး လက်ထဲရှိ လှံသည် ဒေါသတကြီး ကခုန်နေသော နဂါးတစ်ကောင်သဖွယ် ဖိုင်ရွှမ်ဆီသို့ ဆက်လက်ထိုးစူးလာသည်။ လှံတစ်ချက်စီ၏ အရှိန်အဝါသည် ပြင်းထန်လွန်းလှပြီး ရှေ့ရှိ လေထုပင် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲထွက်သွားသည်။

“မင်းအောင်မြင်မယ်လို့ မအိပ်မက်နဲ့... ရေစီးပြောင်းပြန်ကျောက်ခွဲဖြတ်ခြင်း...”

စုလန်က လေးကွက်ဖြင့် သူ့ကို အနိုင်ယူရန် ကြံစည်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဖိုင်ရွှမ်သည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်တစ်ချက်နှင့်အတူ သူ၏အရှိန်အဝါကို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိစေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုကို အသုံးပြုလိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ဓားသည် ဆက်လက်ခုတ်ထစ်လျက် လေထုထဲတွင် ဖြူဖျော့ဖြူဖျော့ ဓားရာများ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

“ချင်း ချင်း ချင်း ချင်း...”

စင်မြင့်ပေါ်တွင် စွမ်းအင်လှိုင်းများ ဆက်လက်ပေါက်ကွဲလျက် ဓားရာများသည် အဆက်မပြတ် ကွဲထွက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။

“ဘုန်း...”

ဖိုင်ရွှမ်သည် သွေးတစ်ချက် အန်ထွက်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် နောက်သို့ လှစ်ခနဲ ဆုတ်ခွာသွားရသည်။ သူ၏ ညာပုခုံးပေါ်တွင် လှံရာတစ်ခုသည် နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်နေသည်။

“ငါးကွက်အတွင်း မင်းကို အနိုင်ယူမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ ငါးကွက်အတွင်းပဲ အနိုင်ယူမယ်...”

စုလန်သည် ဖိုင်ရွှမ်ကို အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်ရင်း မာနတကြီး ပြောလိုက်သည်။

ဖိုင်ရွှမ်သည် အံကို ကြိတ်လျက် နောက်ဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စင်မြင့်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

လေးကွက်မျှဖြင့် စုလန်ထံ ရှုံးနိမ့်လိုက်ရခြင်းသည် သူ့အတွက် ကြီးမားသော ထိခိုက်မှုတစ်ခုဖြစ်လာသည်။

“ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ... လေးကွက်နဲ့တင် ဆရာကြီးဖိုင်ရွှမ် ရှုံးသွားတာလား...”

“ငါတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှာ ဒီကောင်မကို အနိုင်ယူနိုင်တဲ့သူ တကယ်ပဲ မရှိတော့ဘူးလား...”

ဖိုင်ရွှမ် ရှုံးနိမ့်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များသည် မျက်နှာများ မှုန်ကုပ်ကုန်ကြသည်။

“ဒီလောက်ငယ်ရွယ်တဲ့အချိန်မှာ ကြယ်လေးပွင့်လှံပညာ မီးမြွေခရမ်းရောင်တိမ်လှံကို ကြီးကျယ်သောအောင်မြင်မှုအဆင့်ထိ လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတော့ တကယ်ပဲ ထူးချွန်တဲ့အရည်အချင်းပဲ...”

ချန်ရွှမ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

ကြယ်ရှစ်ပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်...

လှံနှလုံးအလယ်အဆင့်...

ထို့အပြင် ကြယ်လေးပွင့်လှံပညာ၏ ကြီးကျယ်သောအောင်မြင်မှုအဆင့်...

ဖိုင်ရွှမ်၏ ရှုံးနိမ့်မှုသည် မတရားသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။

လင်ချူးလန်သာလျှင် ဤသူနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် လင်ချူးလန်သည် ဂိုဏ်းအတွင်း၌ မရှိပေ။

တတိယအကြီးအကဲက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အခုက ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ...”

ဖိုင်ရွှမ်သည် ရှုံးနိမ့်လိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့သလို ဤမျှလွယ်ကူစွာ ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မည်ဟုလည်း မထင်ထားခဲ့ပေ။

စင်မြင့်ပေါ်တွင် စုလန်သည် မေးစေ့ကို မော့ထားရင်း အကြည့်များဖြင့် အရပ်လေးမျက်နှာသို့ လှည့်ကြည့်ကာ မာနတကြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်သူက ငါနဲ့တစ်ပွဲထိုးရဲသေးလဲ...”

မည်သူမျှ စကားမပြောသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စုလန်က မထီမဲ့မြင်ပြုလျက် ပြုံးလိုက်သည်။

“ဟမ်... သတ္တိမရှိတဲ့ လူအုပ်ကြီးပဲ...”

စကားသံမဆုံးမီ...

“ရှူး...”

နောက်ကျော်ထက်တွင် ရှည်လျားသော ဓားတစ်လက်ကို ပိုးထားသော ဖြောင့်မတ်သည့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လာသည်။