လက်သီးတစ်ချက်နှင့် လွင့်ထွက်သွားခြင်း

“ဘယ်သူလဲ...”

မည်သူမျှ ထင်မထားခဲ့သည့်အတိုင်း စင်ပေါ်သို့ တက်လာပြီး စိန်ခေါ်ရဲသူတစ်ဦးရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားကြပေ။ အကြည့်များသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း စင်ပေါ်သို့ ရောက်လာသူဆီသို့ အာရုံစိုက်လိုက်ကြသည်။

စင်ပေါ်သို့ တက်လာသူအား ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သိုင်းပညာကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးမှ အံ့အားသင့်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စင်ပေါ်ရှိလူသည် ခန္ဓာကိုယ်ဖြောင့်မတ်ပြီး နောက်ကျောတွင် ရှည်လျားသောဓားတစ်ချောင်းကို သိုင်းထားသည်။ မျက်နှာသည် သန့်ရှင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ ဝတ်ဆင်ထားသည်မှာ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းတပည့်ဝတ်စုံသာဖြစ်သော်လည်း ထူးခြားသောကျက်သရေဖြင့် ပြည့်စုံလျက်ရှိသည်။

ထိုသူသည် လော့ချန်မဟုတ်လျှင် မည်သူဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

“တကယ်ပဲ မင်းကိုး...”

ဆွန်ယင်ယန်သည် လော့ချန်အား ကြည့်လိုက်ရင်း မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သောအရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ယခင်က သူသည် အနည်းငယ်မျှ မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုကို ထားရှိခဲ့သေးသည်။ ဝူမင်အား ဖျက်ဆီးခဲ့သူသည် အမည်တူသူတစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး သူထင်ထားသည့်လူမဟုတ်ဟု တွေးထားခဲ့သည်။

ယခုမူ သူကိုယ်တိုင် မျက်မြင်အတည်ပြုလိုက်နိုင်သည်ပင်။

လော့ချန်က ဆွန်ယင်ယန်အား ကြည့်လိုက်ရင်း အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“အို... လူတော်ကြီး... ငါတို့ပြန်တွေ့ပြီပဲ...”

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်... မင်းသေချင်နေတာလား...”

လော့ချန်က သူ့ဖခင်အား စော်ကားသည်ဟု ဆွန်ချွမ်ဝူက ကြားလိုက်သည့်အခါ ဒေါသတကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏အင်အားကြီးမားသော အရှိန်အဟုန်ကြောင့် လေထုထဲတွင် လှိုင်းလုံးများ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

ဆွန်ယင်ယန်က ဆွန်ချွမ်ဝူအား တားလိုက်ရင်း လော့ချန်အား ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ခံစားချက်မျိုးစုံ မထင်ဟပ်ဘဲ အေးစက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းလို အသုံးမကျတဲ့ကောင်က ဒီလောက်တိုတောင်းတဲ့ လပိုင်းအတွင်း ဒီလောက်အဆင့်မြင့်တဲ့ စွမ်းအားကို ဘယ်လိုရလာတာလဲ...”

လော့ချန်သည် ရွှေခန္ဓာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခါစဖြစ်ပြီး စွမ်းအင်လှိုင်းများ မတည်ငြိမ်သေးသဖြင့် ယွမ်ရှစ်ကျင့်စဉ်ကြောင့် ဆွန်ယင်ယန်သည် သူ၏စွမ်းအားအဆင့်ကို အတိအကျ မသိရှိခဲ့ပေ။

သူသည် လော့ချန်သည် ဝူမင်အား ဖျက်ဆီးခဲ့စဉ်ကလိုပင် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးသို့ ရောက်ရှိထားသည်ဟု ထင်မှတ်ထားသည်။

သို့သော်လည်း ထိုအဆင့်ပင်ဖြစ်စေကာမူ အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာကား လူပြောသူပြောအဆိုအရ လော့ချန်နိုးကြားခဲ့သည့် သိုင်းဝိညာဉ်သည် ကြယ်တစ်ပွင့်မျှပင် မရှိသည့် မပြည့်စုံသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဖြစ်နေသည်ဟု ဆိုကြသည်မဟုတ်ပါလား။

အသုံးမကျသူများထဲတွင်ပင် အဆိုးရွားဆုံးဖြစ်သည်။

လော့ချန်က အေးစက်သောအကြည့်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

“ဒါက ခင်ဗျားနဲ့မဆိုင်ဘူး...”

ဆွန်ယင်ယန်က မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းလိုက်ရင်း ပြောသည်။

“လူကြီးလူကောင်းကို မထီမဲ့မြင်ပြုတယ်ပေါ့... လော့ဟုန်က မင်းကို လူဖြစ်ပုံဖြစ်နည်းကို မသင်ပေးခဲ့ဘူးထင်တယ်...”

ဆွန်ယင်ယန်က သူ၏ဖခင်အား ဖော်ပြလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လော့ချန်၏မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်သည် ဟောင်းနွမ်းသော လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်လာသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက ထရပ်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“လော့ချန်... အောက်ကို ပြန်မဆင်းသေးဘူးလား...”

ထိုအချိန်တွင် ချန်ရွှမ်သည် အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီ။

လော့ချန်နှင့် ဆွန်ယင်ယန်တို့သည် ရန်ငြိုးရှိကြသည်။

ထို့အပြင် သွေးပင်လယ်ရန်ငြိုးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းလှသည့် ရန်ငြိုးဖြစ်သည်။

ဆွန်ယင်ယန်သည် ဤအကြိမ်တွင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရောက်လာခြင်းသည် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့်ဖြစ်သည်။

လော့ချန်အပေါ် ကြီးမားသော ကြံစည်မှုတစ်ခုရှိနေသည်။

သူသည် လော့ချန်အား အန္တရာယ်သတ်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်မသွားစေလိုပေ။

လော့ချန်က စုလန်အား ကြည့်လိုက်ရင်း ပြောသည်။

“ဆရာကြီး... ဒီလူတွေက ကျွန်တော်တို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေကို မြင်ချင်နေကြတာပဲ... ဒါဆို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပဲ ထွက်တိုက်မှာပေါ့... မဟုတ်ရင် တချို့က ကျွန်တော်တို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို လွယ်လွယ်ကူကူ အနိုင်ကျင့်လို့ရတယ်လို့ ထင်နေကြလိမ့်မယ်...”

ချန်ရွှမ်က မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ်တွန့်လိုက်ရင်း စွမ်းအင်ကို တစ်ကြိုးတည်းအဖြစ် စုစည်းပြီး သိမ်မွေ့သောအသံဖြင့် လော့ချန်၏နားထဲသို့ တိုက်ရိုက်ပို့လိုက်သည်။

“လော့ချန်... ဆွန်ယင်ယန်က မင်းကို ပစ်မှတ်ထားပြီး လာတာပဲ... ဒီလူတွေက သိုင်းပြိုင်တဲ့အခါ မင်းကို ထိခိုက်အောင် လုပ်လိမ့်မယ်... စုလန်က လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးမှာပဲ ရှိပေမဲ့ သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က သာမန်မဟုတ်ဘူး... မင်း သူ့အကွက်ထဲ လုံးဝမဝင်မိစေနဲ့...”

စွမ်းအင်ဖြင့် အသံပို့ခြင်းတဲ့လား။

လော့ချန်တစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဘာမှရှင်းပြရန် မသင့်လျော်သဖြင့် ချန်ရွှမ်အား စိတ်ချလက်ချဖြစ်စေမည့် အကြည့်တစ်ချက်သာ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

ချန်ရွှမ်က လော့ချန်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ဆက်လက်မတားမြစ်တော့ပေ။

“လော့ချန်က စုလန်ကို စိန်ခေါ်မလို့တဲ့... အနိုင်ရပါ့မလား...”

“ဘယ်လိုလုပ်အနိုင်ရမှာလဲ... ဖိုင်ရွှမ်ဆရာကြီးက ကြယ်ရှစ်ပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားထားပြီး စွမ်းအားကလည်း လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ကို ရောက်တော့မယ်... ဖိုင်ရွှမ်ဆရာကြီးတောင် ရှုံးသွားတာပဲ... လော့ချန်က ဘာနဲ့အနိုင်ရမှာလဲ...”

လော့ချန်က စုလန်အား စိန်ခေါ်မည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ တပည့်များသည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဆွေးနွေးလိုက်ကြသည်။

လူအများစုက လော့ချန်အား မျှော်လင့်ချက်မထားကြဘဲ သေချာပေါက် ရှုံးမည်ဟု ယူဆကြသည်။

စုလန်က ဖိုင်ရွှမ်အား အကွက်လေးကွက်ဖြင့် အနိုင်ယူခဲ့သည့် မြင်ကွင်းသည် လူတိုင်း၏စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်နေခဲ့သည်။

ထိုသူသည် တန်းတူအဆင့်ထဲတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသူတစ်ဦးဟု ဆိုနိုင်သည်။

ချန်းလင်သည် စင်ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်နေရင်း လော့ချန်အား ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏အကြည့်များသည် မည်းမှောင်ပြီး ရန်လိုနေသည်။ စုလန်က လော့ချန်အား နောက်တစ်ခဏတွင် အသက်ရှင်လျက် ရိုက်သတ်လိုက်ရင်ဟု တွေးမိလိုက်သည်။

စင်မြင့်ပေါ်တွင်...

စုလန်က လော့ချန်အား အကြည့်တစ်ချက်ပေးလိုက်ရင်း မာနထောင်လွှားစွာ ပြောသည်။

“မင်းက အဲ့ဒီလော့ချန်ပေါ့... မင်း ဝူမင်ကို ဖျက်ဆီးရဲတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူက မင်းကို အဲ့ဒီလောက်သတ္တိပေးထားတာလဲ...”

လော့ချန်က အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

“သိုင်းသမားဆိုတာ အင်အားကြီးသူကို ဦးစားပေးတာပဲ... အပြစ်တင်ချင်းတင်မယ်ဆိုရင် ငါ့ထက်အရည်အချင်းနိမ့်ကျနေတဲ့ သူ့ကိုပဲ သွားပြီး အပြစ်တင်လိုက်...”

“အင်အားကြီးသူကို ဦးစားပေးတယ်တဲ့လား... ကောင်းတယ်... သိပ်ကောင်းတယ်...”

စုလန်၏မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သောအရိပ်တစ်ခုဖြတ်ပြေးသွားသည်။

“ဒါဆိုရင် ငါအခုချက်ချင်း မင်းကို ရိုက်သတ်လိုက်တာ ဒါမှမဟုတ် မင်းကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်လိုက်ရင်လည်း ဘာမှမဖြစ်ဘူးပေါ့...”

“မင်းမှာ အဲ့ဒီလောက်စွမ်းရည်ရှိတယ်ဆိုရင် လုပ်ကြည့်လိုက်ပေါ့... ဒါပေမဲ့ ငါသတိပေးထားမယ်... ရိုက်သတ်ခံရမယ့်သူက မင်းလည်းဖြစ်သွားနိုင်တယ်နော... ငါက မိန်းကလေးဆိုပြီး ညှာမယ်မထင်နဲ့...”

လော့ချန်၏အသံသည် တည်ငြိမ်ပြီး လှိုင်းမထနိုင်သည့်ရေပြင်တစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။

“ဟား... ဟား...”

သူလိုချင်သည့်အဖြေကို ရလိုက်သဖြင့် စုလန်သည် အော်ရယ်လိုက်ပြီး လှံအစွန်ကို လော့ချန်ဆီသို့ ညွှန်လိုက်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ ပြောသည်။

“အားလုံးကြားပြီမဟုတ်လား... ဒါက သူကိုယ်တိုင်ပြောတာပဲ... နောက်မှ ငါ့လက်ချက်က ပြင်းလွန်းတယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့ဦး...”

ဆွန်ယင်ယန်သည် စိတ်ထဲတွင် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

လော့ချန်က အသုံးမကျသူတစ်ယောက်ဖြစ်ကိုပင်ထားအုံး ဤမျှမိုက်မဲပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သေရာလမ်းကို ရှာနေမည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့ပေ။

ဤသို့ဆိုလျှင် နောက်ဆက်တွဲအကျိုးဆက်များကို စိုးရိမ်ရန် မလိုတော့ဘဲ သူ၏ပြဿနာများစွာကို သက်သာစေသည်ပင်။

ချန်ရွှမ်က လော့ချန်အား ကြည့်လိုက်ရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

သူ၏အမှတ်တရထဲတွင် လော့ချန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး မဆင်မခြံပြုမူသူမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပေ။

“ဒါဆို ဖြစ်နိုင်တာက...”

တစ်ခုသောအတွေးတစ်ခုသည် ချန်ရွှမ်၏စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သို့သော်လည်း ထိုဖြစ်နိုင်ခြေသည် အလွန်နည်းပါးလှသည်။

စင်ပေါ်တွင်...

လော့ချန်က စုလန်အား ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်လိုက်ရင်း ပြောသည်။

“မင်းရဲ့အင်အားအကုန်လုံးကို ထုတ်သုံးလိုက်ပါ... မဟုတ်ရင် မင်း ငါ့လက်သီးတစ်ချက်တည်းအောက်မှာတင် အသက်ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်...”

လော့ချန်၏မထီမဲ့မြင်ပြုမှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် စုလန်၏မျက်နှာသည် ဒေါသတကြီး ပြောင်းလဲသွားသည်။

ယခုအချိန်အထိ သူသည် တိုက်ပွဲတိုင်းတွင် အနိုင်ရရှိခဲ့ပြီး အောင်ပွဲ ၁၂ ကြိမ်တိုင် ရယူထားပြီဖြစ်သည်။

အမြဲတမ်း သူသာလျှင် သူတစ်ပါးကို မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့သည်။ မည်သူမျှ သူ့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုရဲခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

“ဒီကောင်... တောက်... မင်းက အရမ်းမာနကြီးနေတာပဲ... မင်းသေချင်နေတယ်ဆိုရင် ငါဒီနေ့မှာ မင်းဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်...”

ပြင်းထန်သောဒေါသဖြင့် စုလန်သည် အပြည့်အဝပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကာ သူ၏အရှိန်အဟုန်ကို အထွတ်အထိပ်သို့ တင်မြှင့်လိုက်သည်။ လှံကို ကိုင်စွဲရင်း လော့ချန်ဆီသို့ အားပြင်းစွာ ထိုးဖောက်လာသည်။

“မြွေနဂါးတိမ်ဖုံး...”

“ဟုန်း...”

စုလန်၏ခန္ဓာကိုယ်သည် မြင့်မားစွာ ခုန်တက်သွားပြီး သူ၏လက်ထဲတွင်ရှိသော လှံသည် ဒေါသတကြီးနှင့် ကခုန်နေသော နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လော့ချန်ဆီသို့ အဆက်မပြတ် ထိုးဖောက်လာသည်။ ထိုးနှက်ချက်တိုင်းသည် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှုပ်ခတ်လျက် ရှေ့တွင်ရှိသော လေထုပင်လျှင် ကွဲအက်သွားစေသည်။

“အဲ့ဒီအကွက်ပဲ...”

စင်အောက်တွင် ဖိုင်ရွှမ်သည် အေးစက်စွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ဤလှံအကွက်အောက်တွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသူဖြစ်ပြီး ဤအကွက်၏ စွမ်းအားကို နက်ရှိုင်းစွာ သိရှိထားသူဖြစ်သည်။

အနည်းငယ်မျှ မဆင်ချင်မိလျှင် ခန္ဓာကိုယ်သည် ပဲပြားတစ်ခုလို ဖောက်ထွင်းခံရလိမ့်မည်။

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အမျိုးသမီးတပည့်များစွာသည် လော့ချန်၏ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်မည့် ဖြစ်ရပ်ကို မမြင်ချင်သဖြင့် အကြည့်များကို လွှဲလိုက်ကြသည်။

လူတိုင်းက အနိုင်အရှုံးကို ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီဟု ထင်မှတ်နေသည့်အချိန်တွင်... ရုတ်တရက် မမျှော်လင့်သည့်အရာက ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

လော့ချန်က လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

မည်သည့်အရာကိုမျှ တွေဝေမနေဘဲ လော့ချန်သည် ဘယ်ဘက်လက်ကို ဆုပ်လိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက်ကို ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း ထိုးထုတ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ပြင်းထန်သော အသံပေါက်ကွဲသံတစ်ခုနှင့်အတူ စင်မြင့်ပေါ်တွင် လေပြင်းများ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

“ဖျတ်... ဖျတ်... ဖျတ်...”

လေထုထဲတွင် ဖြည့်နှက်နေသော လှံရိပ်များသည် အစိတ်အပိုင်းပိုင်းကွဲအက်သွားပြီး လော့ချန်၏ လက်သီးတစ်ချက်သည် စုလန်၏ရင်ညွန့်ဆီသို့ တိတိကျကျ ထိမှန်သွားသည်။

“ဘုန်း...”

စုလန်သည် မြန်နှုန်းမြင့်ဖြင့် ရွေ့လျားလာသော တောင်ကြီးတစ်ခုနှင့် ဝင်စောင့်မိသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သွေးတစ်လုတ်ကို အာကာသထဲသို့ ဖျန်းထွက်လိုက်ကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြယ်ကြွေတစ်လုံးကဲ့သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ဘုန်းခနဲအသံဖြင့် ကြည့်ရှုစင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားကာ ကြီးမားသော တွင်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

တိတ်ဆိတ်မှု။

မယုံနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်မှု။

သိုင်းပြိုင်ကွင်းတစ်ခုလုံးသည် ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ နစ်မျောသွားသည်။

ယန်ချီတစ်ယောက် မှင်တက်မိသွားသည်။

ချန်းလင်လည်း မှင်တက်မိသွားသည်။

လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များလည်း မှင်တက်မိသွားကြသည်။

ထိုနေရာရှိလူအားလုံး၏ မျက်လုံးများသည် အဝိုင်းသား ဖြစ်သွားပြီး ကျောက်ရုပ်များကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားကြသည်။

စုလန်သည် တိုက်ပွဲတိုင်းတွင် အနိုင်ရရှိခဲ့ပြီး အောင်ပွဲ ၁၂ ကြိမ်တိုင်တိုင် ရယူထားသူဖြစ်သည်။

ကြယ်ရှစ်ပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားထားသည့် ဖိုင်ရွှမ်ပင်လျှင် သူ၏အကွက်လေးကွက်အောက်တွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသဖြင့် တန်းတူအဆင့်ထဲတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသူဟု ဆိုနိုင်သည်။

ဤတိုက်ပွဲသည် မစတင်မီမှာပင် လူတိုင်းက လော့ချန်သည် ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ရှုံးနိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် လူအားလုံး၏ မျက်စိအောက်တွင် စုလန်သည် လော့ချန်၏ လက်သီးတစ်ချက်ကြောင့် ပိုးအိတ်ဟောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ခုခံနိုင်စွမ်းပင် မရှိခဲ့ပေ။

“လက်သီးတစ်ချက်နဲ့ စုလန်ကို အနိုင်ယူလိုက်တယ်... ငါ အိပ်မက်မက်နေတာမဟုတ်ဘူးလား...”

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များစွာသည် စိတ်လွတ်ထွက်သွားပြီး သူတို့မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မယုံကြည်နိုင်ကြပေ။

မည်သူမျှ ပြန်မဖြေကြသဖြင့် လူတိုင်း၏စိတ်ထဲတွင် ထပ်တူအတွေးများသာ ရှိနေကြသည်။

“ဘုန်း...”

“မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်သံတစ်ခုက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။

ဆွန်ယင်ယန်သည် စားပွဲကို ဒေါသတကြီးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။

သူသည် စုလန်က လော့ချန်အား ဖျက်ဆီးပြီးနောက် နောက်ဆက်တွဲအကျိုးဆက်များကို မည်သို့ဖြေရှင်းရမည်ကို ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း ထင်မှတ်မထားဘဲ လုံးဝမဖြစ်နိုင်သည့် ဤရလဒ်ကို ရောက်လာခဲ့သည်။

လော့ချန်အား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ရင်း ဆွန်ယင်ယန်က လင်းယုန်မျက်လုံးများဖြင့် အေးစက်စွာ ပြောသည်။

“လှည့်စားတတ်တဲ့ကောင်... မင်းရဲ့စွမ်းအားက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ကို ရောက်နေပြီမဟုတ်လား...”

ဤမျှသန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်အင်အားသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးထံမှ ထွက်ပေါ်လာနိုင်စွမ်းမရှိပေ။

“ရောက်နေရင်ရော... မရောက်ရင်ရော...”

လော့ချန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များအား မောက်မာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“အို လူတော်ကြီး... ဒါက ခင်ဗျားခေါ်လာတဲ့သူတွေလား... တော်တော်လည်း သန်မာကြမဲ့ပုံပဲ...”