ဘယ်သူရဲ့ကာကွယ်မှုက ပိုသန်မာလဲ

လော့ချန်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များသည် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ထူးချွန်ကြောင်း ချက်ချင်းသိလိုက်သည်။

ဆွန်ယင်ယန်သည် ဤလူများကို ဦးဆောင်ကာ ဝေးလံခေါင်သီသော ခရီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသို့ ရောက်လာခြင်းမှာ သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ကြံစည်မှုတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ပုန်းအောင်းနေမည့်အစား ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ဖြတ်ထုတ်လိုက်ခြင်းကသာ ပို၍ ရိုးရှင်းသည်ဟု လော့ချန်က ယူဆသည်။

ဤသည်မှာ လော့ချန်၏ ပုံစံပင်။

သူသည် ရွှေခန္ဓာအဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီးနောက် မိမိ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ဤအခွင့်အရေးကို ကောင်းကောင်းအသုံးချရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

လော့ချန်၏ ပြတ်သားသော စကားသံက ထိတ်လန့်နေသည့် လူအုပ်ကို နိုးကြားလာစေသည်။

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်ကြသည်။ လော့ချန်က စုလန်ကို လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သည်ကို သူတို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ထက် လော့ချန်က ထိုကဲ့သို့ ရဲရင့်စွာ စိန်ခေါ်စကားဆိုလိမ့်မည်ဟုလည်း မမျှော်လင့်ထားခဲ့။

လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ ဤတပည့်များသည် အားလုံး အရှိန်အဟုန်ထူးကဲပြီး သိုင်းပညာတွင် ထူးချွန်သူများဖြစ်ကြသည်။ ထိုအထဲမှ သုံးဦးသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်သို့ ရောက်ရှိထားပြီး ၎င်းတို့၏ ချီစွမ်းအင်သည် စုလန်ကို အလှမ်းဝေးစွာ ကျော်လွန်နေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

“ဟား... ဟား... လော့ချန်... မင်းကောင်းကောင်းလုပ်ခဲ့တယ်...”

ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ပဉ္စမအကြီးအကဲ ဖြစ်သည်။

သူ၏ တပည့်ရင်းဖြစ်သူ ယူယွဲ့ဒဏ်ရာရထားပြီးနောက် စုလန်က ဆက်လက်၍ ၁၂ ပွဲဆက်တိုက် အနိုင်ရခဲ့သဖြင့် ပဉ္စမအကြီးအကဲ၏ မျက်နှာသည် အိုးမည်းတစ်လုံးလို မည်းမှောင်နေခဲ့သည်။

ယခု လော့ချန်က စုလန်ကို လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် လွှဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ စိတ်ထဲမှ ဒေါသများ တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပြေပျောက်သွားသည်။ လော့ချန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မည်သို့ကြည့်စေကာမူ အားရကျေနပ်ဖွယ်ရာ ဖြစ်နေသည်။

“လော့ချန်... မင်းက ငါတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်ကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့ပြီ... အောက်ကို ဆင်းလာခဲ့တော့...”

ပဉ္စမအကြီးအကဲသည် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ ကျန်တပည့်များ၏ ထူးခြားမှုကို သတိပြုမိပြီး လော့ချန်အား ထပ်မံယှဉ်ပြိုင်စေလိုခြင်း မရှိတော့ပေ။

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲလည်း ထရပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ဖလှယ်ယှဉ်ပြိုင်မှုကို ဒီမှာပဲ ရပ်လိုက်ပါပြီ...”

“ဘမ်း...”

ရည်မှန်းချက်များ မပြည့်မီသေးသဖြင့် ဆွန်ယင်ယန်က ဤသို့ဖြင့် ပြီးဆုံးသွားရန် ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။ စားပွဲကို တစ်ချက်ရိုက်ချလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောသည်။

“စုလန်ကို ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ပြီး ဒီမှာတင် ပြီးမယ်ထင်နေတာလား... ဒီလောက်နဲ့ လွယ်လွယ်ကူကူ မပြီးနိုင်ဘူး...”

“ဆွန်ဆိုတဲ့ကောင်... ဒီနေရာက မင်းလွှတ်ပြောလို့ရတဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူး...”

“ဟုန်း...”

ပဉ္စမအကြီးအကဲသည် ဆွန်ယင်ယန်ကို မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ချီစွမ်းအင်သည် ကြီးမားစွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အမြင့်ဆယ်မီတာကျော်ရှိ စွမ်းအင်လေပြွန်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

“ပဉ္စမအကြီးအကဲ... စိတ်မပူပါနဲ့...”

ထိုအချိန်တွင် လော့ချန်က ပါးစပ်မှ ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး လော့ချန်က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

“ဒီအာလူးပုပ်၊ ခရမ်းချဉ်သီးပုပ်လေးတွေနဲ့တော့ ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်လို့မရဘူး... သူတို့ တိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါ အဆုံးထိ လိုက်ပြီးတိုက်ပေးမယ်...”

“...”

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် တစ်ကွင်းလုံး ဆူညံသွားသည်။

စုလန်၏ မာန်ဖီမှုမှာ လုံလောက်ပြီဟု ထင်ရသော်လည်း လော့ချန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထည့်ပြောစရာပင် မရှိတော့ပေ။

လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ ထိပ်သီးထူးချွန်သူများကို အာလူးပုပ်ခရမ်းပုပ်ဟု ခေါ်ဆိုလိုက်သည်မှာ မထင်မှတ်ထားပေ။

ယန်ချီက ခေါင်းယမ်းပြီး လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ မိုက်ရူးရဲတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသလို အေးစက်စွာ ရယ်ရင်း တီးတိုးပြောသည်။

“တကယ်ကို သေဖို့ရာမသိဘူးပဲ... မင်းနဲ့ ငါ တိုက်ရမယ့်အချိန်ထိ မင်း အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်...”

မျက်လုံးရှိသူတိုင်းက လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ ဤတပည့်များသည် လော့ချန်ကို လွယ်လွယ်နှင့် လွှတ်ပေးမည်မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ယခု ဤသို့ စိန်ခေါ်စကားဆိုခြင်းသည် သေရာလမ်းကို ကိုယ်တိုင်ရှာနေသလိုပင်။

“ချန်ရွှမ်... မင်းရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ တပည့်က ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ပဲလား...”

ဆွန်ယင်ယန်သည် ဤယှဉ်ပြိုင်မှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် အကြောင်းပြချက်ရှာမရသေးသဖြင့် စိတ်ညစ်နေချိန်တွင် လော့ချန်ကိုယ်တိုင်က ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ချက်ချင်း အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“တစ်ယောက်ယောက်က မင်းတို့ကို ဒီလောက်အထင်သေးနေတာတောင် ဘာကို ထိုင်စောင့်နေသေးလဲ...”

ဤစကားမှာ ကျန်းရှင်းလီ အပါအဝင် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်များကို ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်လေးဦးသည် လော့ချန်၏ မာန်ဖီစကားများကြောင့် ဒေါသထွက်နေကြပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းရှင်းလီက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်သူ သွားမလဲ...”

သူ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ဤသို့သော အင်အားအဆင့်နှင့်သာ သူကိုယ်တိုင် ထွက်တိုက်ရမည်ဆိုပါက မထိုက်တန်ဟု ယူဆသည်။

“ဒီကောင်က အရမ်းမာန်ဖီလွန်းတယ်... ငါ စုလန်အတွက် လက်စားချေပေးမယ်...”

လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်တစ်ဦးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပြီး စင်မြှင့်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လာသည်။

ဤသူမှာ ရှီချွမ်း အမည်ရှိသူဖြစ်ပြီး စုလန်၏ ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ရှည်လျားကာ ကြွက်သားများ ထူထဲပြီး တောက်ပြောင်နေသည်။ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံဖြင့်ပင် သံမဏိတိုင်တစ်တိုင်ကဲ့သို့ ထူးခြားသော အရှိန်အဟုန်ကို ပြသနေသည်။

လော့ချန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

“လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါး... မင်းကိုယ်မင်း ယုံကြည်မှုတော့ တော်တော်ရှိပုံပဲ...”

စုလန်က ပြင်းထန်စွာ ရှုံးနိမ့်သွားပြီးနောက်တွင် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးသာရှိသည့် ဤသူက သူ့ကို စိန်ခေါ်ရဲသည်မှာ လော့ချန်မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ရှီချွမ်းက အေးစက်စွာ ရယ်ပြီး ပြောသည်။

“တစ်ပွဲလောက်ကံကောင်းလို့ အနိုင်ရခဲ့တာနဲ့ မိုးနဲ့မြေကို မသိတော့ဘူးလား... မင်း စုလန်ကို အနိုင်ယူခဲ့တာက သူ သတိမထားမိလို့ပဲ... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်းမှာ အခွင့်အရေးဆိုတာ လုံးဝရှိမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ရှီချွမ်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့် လူအုပ်က ထိုစကားမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။

လော့ချန်က စုလန်ကို အနိုင်ယူခဲ့သည့် မြင်ကွင်းမှာ အလွန်လျင်မြန်ပြီး ထူးဆန်းလွန်းသည်။

လူအများစုက ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မမြင်လိုက်ရပေ။

“ဟုန်း...”

ရှီချွမ်းက ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ တဖတ်ဖတ် အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တောက်ပြောင်နေသော ကြွက်သားများသည် အနည်းငယ် ဖောင်းကားလာကာ သွေးနှင့်အရိုးမဟုတ်တော့ဘဲ ကျောက်သားတုံးများဖြစ်နေသယောင် ထင်ရသည်။

“မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အင်အားက တော်တော်သန်မာတာကို ငါ အခုန သတိထားမိတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါကမင်းရဲ့ အကြီးမားဆုံးရန်သူပဲ... ငါလေ့ကျင့်ထားတာက ခန္ဓာသန့်စင်ကျင့်စဉ်ဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက အရည်အချင်းထူးချွန်တယ်... လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးမှာပဲ ရှိပေမဲ့ အင်အားက ပေါင်ခုနစ်သောင်းကျော်တယ်... ကာကွယ်ရေးစွမ်းရည်ကတော့ တူညီတဲ့အဆင့်ထဲမှာ ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်ဘူး... မင်းမှာ အခွင့်အရေးဆိုတာ လုံးဝမရှိဘူး...”

ရှီချွမ်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြင်းထန်သော ယုံကြည်မှုနှင့် အနိုင်ရမည်ဟူသော စိတ်ဓာတ်တို့ ထင်ဟပ်နေသည်။

“ပေါင်ခုနစ်သောင်း အင်အား... ဒါက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်နဲ့ မတိမ်းမယိမ်းပဲ...”

“စုလန်ကတောင် ဒီလောက်သန်မာပြီး ဒီကောင်က ပိုကြောက်စရာကောင်းသေးတယ်... လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်တွေက ဒီလောက်ထိ သန်မာကြတာလား...”

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များသည် ရှီချွမ်း၏ စကားများကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ထိတ်လန့်သွားကာ အသက်ရှုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူများစွာက လော့ချန်အတွက် စိုးရိမ်လာကြပြီး သူ ဤရန်သူကို ခုခံနိုင်မည်လားဟု တွေးတောနေကြသည်။

“တူညီတဲ့အဆင့်ထဲမှာ ကာကွယ်ရေးစွမ်းရည်က ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်ဘူးတဲ့လား...”

လော့ချန်က ရှီချွမ်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောသည်။

“ငါလည်း ငါ့ရဲ့ ကာကွယ်ရေးစွမ်းရည်ကို တော်တော်ယုံကြည်တယ်... ဘယ်သူက ပိုသန်မာမလဲ မသိဘူးပေါ့...”

လော့ချန်က အမှန်တရားကို ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။

သူ ရွှေခန္ဓာအဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်သန်မာမှု အဆမတန် တိုးတက်လာပြီး အင်အားတစ်ခုတည်းသာ တိုးတက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အလုံးစုံ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏ ကာကွယ်ရေးစွမ်းရည်သည် မည်သည့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို စမ်းသပ်ရန် အခွင့်အရေး မရခဲ့သေးပေ။

ယခု ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ စမ်းသပ်ကြည့်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။

“မင်း ငါနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်သန်မာမှုကို ယှဉ်ပြိုင်ချင်တယ်ပေါ့လေ...”

ရှီချွမ်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ရက်စက်မှုအနည်းငယ်ပါသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အရည်အချင်းထူးချွန်ပြီး အင်အားသည် မျိုးဆက်တူများကို အလှမ်းဝေးစွာ ကျော်လွန်နေသည်။

သူနှင့် ခန္ဓာကိုယ်သန်မာမှုကို ယှဉ်ပြိုင်ရန် ကြိုးစားခြင်းသည် သေရာလမ်းကို ရှာနေသလိုပင်။

“ဒါဆိုလည်း ငါ့လက်သီးတစ်ချက်ကို အရင်ခံလိုက်စမ်းပါ...”

ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းဖြင့် မြေပြင်ကို အက်ကွဲသွားစေပြီး ရှီချွမ်းသည် လော့ချန်ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာကာ ညာလက်မောင်းကို ကွေးညွှတ်ပြီး လက်သီးတစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ ထိုးလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ပြင်းထန်သော လက်သီးအင်အားသည် တားဆီးမရနိုင်သော အနေအထားဖြင့် လမ်းတစ်လျှောက် ဖိသိပ်လာပြီး လေထုပင် ပုံပျက်သွားသည်။

“ဟယ်... လော့ချန်က ဘာလို့ မရှောင်တာလဲ...”

ဤလက်သီးတစ်ချက်၏ ပြင်းထန်မှုကို ခံစားမိသည့် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များသည် မျက်နှာအရောင်ပြောင်းသွားကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့ကို ပို၍ အံ့အားသင့်စေသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

လော့ချန်သည် မူလနေရာတွင် ရပ်နေရင်း တစ်ချက်မှ မလှုပ်ရှားဘဲ ကာကွယ်ရေးကို လုံးဝစွန့်လွှတ်ထားသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် ရှီချွမ်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်မှုသည် ပို၍ ပေါ်လွင်လာသည်။

“သေစမ်း...”

“ဘုန်း...”

လက်သီးတစ်ချက်သည် လော့ချန်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်ပြီး ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများသည် လေးဖက်လေးတန်သို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ စင်မြှင့်ပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်များ လွင့်စင်သွားစေသည်။

သို့သော်...

လူအုပ်က ထင်မှတ်ထားသည့် လော့ချန်သွေးအန်ပြီး လွင့်ထွက်သွားမည့် မြင်ကွင်းမပေါ်ပေါက်ခဲ့ပေ။

လော့ချန်သည် မူလနေရာတွင် ကျောက်သားရုပ်ထုတစ်ခုကဲ့သို့ ရပ်တည်နေပြီး ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းပင် မရွေ့လျားခဲ့ပေ။

“ဘာဖြစ်သွားတာလဲ...”

ရှီချွမ်းတစ်ယောက်တည်း အံ့အားသင့်သွားခြင်း မဟုတ်ပေ။

ပွဲကြည့်လူအုပ်လည်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

လူတိုင်းသည် မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မသိကြပေ။

အစဉ်တစိုက် အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသည့် ကျန်းရှင်းလီ၏ မျက်ခုံးများပင် တွန့်ကွေးသွားသည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် အမှန်တကယ် ထူးဆန်းလွန်းသည်။

လော့ချန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ရွှေခန္ဓာအဆင့်သည် ရွှေခန္ဓာအဆင့်ပင်ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်၏ သန်မာမှုသည် ယခင်ကထက် မယှဉ်နိုင်အောင် သာလွန်နေသည်။

ရှီချွမ်း၏ ဤမျှ ပြင်းထန်သော လက်သီးတစ်ချက်ကို ခံလိုက်ရသော်လည်း အနည်းငယ် သက်ရောက်သွားသည်မှလွဲ၍ မည်သည့် ထိခိုက်မှုမှ မရှိခဲ့ပေ။

ဤသို့ဆိုလျှင် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်၏ ထိပ်သီးသိုင်းသမားများပင် သူ့ကို ထိခိုက်နိုင်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ သူ၏ ကာကွယ်ရေးအလွှာကို ဖောက်ထွင်းရန်ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။