ရွှမ်တီနယ်မြေ၊ ယုံကြည်မှုလား မာန်မာနလား
Vol. 12 Ch. 174
“မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအားကလည်း ဒီလောက်ပဲ ရှိတာပါလား…”
လော့ချန်က သူ့ဝတ်ရုံပေါ်က ဖုန်မှုန့်များကို တည်ငြိမ်စွာ ခါချလိုက်သည်။
“မိုက်မဲလိုက်တာ… မင်းက ငါ့ကို သိပ်အထင်သေးတာပဲ… ဒီလက်သီးတစ်ချက်က မင်းရဲ့ မာန်မာနတွေကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ခွဲထုတ်ပစ်မယ်… မင်းကို ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး အသနားခံစေရမယ်…”
လော့ချန်ရဲ့ အသံက တည်ငြိမ်နေပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုမှုကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ရှီချွမ်း ချက်ချင်း အမျက်ထွက်ပြီး ရှက်ရမ်းရမ်းလာသည်။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ စွမ်းအားအားလုံးကို ညာလက်သီးထဲသို့ စုစည်းလိုက်ပြီး ထပ်မံ၍ အားပြင်းစွာ ထိုးလိုက်သည်။
“တောင်ခွဲလက်သီး…”
ဤလက်သီးတစ်ချက်၏ အရှိန်အဟုန်သည် ပို၍ ရိုင်းစိုင်းလှသည်။ လက်သီးပတ်လည်ရှိ လေထုသည်ပင် မှုန်ဝါးလာပြီး ထင်ရှားသော လှိုင်းကွက်ရာများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
“စိတ်မကောင်းပါဘူး… ခုနက မင်းနဲ့ ကစားနေတာပါ…”
လော့ချန်၏ လေသံသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ညာခြေကို ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချလိုက်ကာ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ရင်ဆိုင်ထိုးလိုက်သည်။
“ဘုန်း…”
လူအုပ်ကြီး စူးစိုက်ကြည့်နေရင်း လက်သီးနှစ်ခုသည် အပြည့်အဝ ထိခတ်လိုက်ကြသည်။
ချက်ချင်းဆိုသလို။
“ကျွတ်…”
ရှင်းလင်းသော အရိုးကျိုးသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှီချွမ်းသည် ပြင်းထန်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခုနှင့်အတူ ကြယ်တံခွန်သဖွယ် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ ဘမ်ခနဲအသံနှင့်အတူ ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျပြီး မြေပြင်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်မြှုပ်သွားသည်။
“ဆရာလေးရှီ…”
ရှူးလင်သည် ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ထိတ်လန့်အံ့သြမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမအနေဖြင့် ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲလှသည်။
ထူးချွန်သော အရည်အချင်းရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအားဖြင့် တူညီသော အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများကို လွှမ်းမိုးနိုင်သော ရှီချွမ်းသည် ယခုအခါ ညာလက်မောင်းတစ်ခုလုံး အရိုးများ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကျိုးပဲ့ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ အသက်အန္တရာယ်နှင့် နီးကပ်နေပြီဖြစ်သည်။
“ဟားဟား… ကောင်းတယ်… သိပ်ကောင်းတယ်… ငါတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်ပဲ…”
လော့ချန်အတွက် စိုးရိမ်နေခဲ့သော ပဉ္စမအကြီးအကဲက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ချီးကျူးလိုက်သည်။
“ဆရာကြီးလော့ချန် အင်အားကြီးမားလှပါတယ်…”
ပရိသတ်ထိုင်ခုံများပေါ်တွင် အော်ဟစ်သံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ယခင်က ဒေါသတစ်ပုံတစ်ပင်နှင့် မကျေမနပ်ဖြစ်နေခဲ့သော ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်များသည် ယခုအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်နေရာမှ ပြုံးရွှင်လာကြပြီး လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် အားတက်သရောဖြစ်နေသည်။
ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသားများ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ပြည့်နှက်နေချိန်မှာပင် ဆွန်ယင်ယန်နှင့် သူ၏သား ဆွန်ချွမ်ဝူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အလွန်ပင် မသက်မသာဖြစ်နေသည်။
“ဒီအသုံးမကျတဲ့သူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်သန်မာနိုင်ရတာလဲ…”
ဆွန်ချွမ်ဝူသည် လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများထဲတွင် မီးတောက်လောင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ရှီချွမ်း၏ စွမ်းအားကို သူသိပြီးသားဖြစ်သည်။ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိ သိုင်းသမားများပင် သူနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန် ခက်ခဲလှသည်။
သို့သော် လော့ချန်က လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်။
လော့ချန်ဆိုသည်မှာ အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားသူ ဖြစ်နေသေးသည်။
ဤအချက်က သူ့ကို မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်စေခဲ့ပေ။
ဆွန်ယင်ယန်၏ မျက်နှာအမူအရာလည်း အလွန်ပင် တည်ကြည်နေသည်။
“သူက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ကို ရောက်နေပြီလို့ ထင်တယ်…”
“လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်… ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ… နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့တုန်းက သူက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ကို ရောက်ခါစဖြစ်သေးတယ်လေ… ဒါဆို လေးလလောက်ပဲ ကြာသေးတာပဲ…”
ဆွန်ချွမ်ဝူသည် ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ရာကို တွေးမိသွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“သူနိုးကြားထားတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က အသုံးမကျတဲ့ ဝိညာဉ်မဟုတ်ဘူးလား…”
ဆွန်ယင်ယန်ရဲ့ အကြည့်များသည် နက်ရှိုင်းလှသည်။
“သူနိုးကြားထားတာက အသုံးမကျတဲ့ ဝိညာဉ်မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့ ပိုကောင်းသေးတယ်… ဒါပေမဲ့ သူနိုးကြားထားတာက တကယ်ပဲ အသုံးမကျတဲ့ ဝိညာဉ်ဆိုရင်တော့ ဒီအရာက ရိုးရှင်းတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်တော့ဘူး…”
ဆွန်ချွမ်ဝူသည် ရက်စက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“သူက တကယ်ဖြစ်စေ အတုဖြစ်စေ… ဒီနေ့မှာ သူဟာ အသုံးမကျတဲ့သူဖြစ်သွားမှာပဲ… ငါက သူဟာ ကျန်ရှင်းလီတို့ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ မယုံဘူး…”
ဆွန်ယင်ယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူကိုယ်တိုင် ဂရုတစိုက်ရွေးချယ်ထားသော သူများ၏ စွမ်းအားကို သူသိပြီးသားဖြစ်သည်။
စုလန်နှင့် ရှီချွမ်းတို့သည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိ ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်သည်ဆိုလျှင် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိ ရှူးလင်နှင့် ယဲ့ရှန်ယွမ်တို့သည် ထိုအဆင့်ရှိ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသူများဖြစ်သည်။
ကျန်ရှင်းလီဆိုသူမှာမူ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
ဤသူ၏ စွမ်းအားသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ကို ကျော်လွန်ပြီး နောက်ထပ်အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ဆွန်ယင်ယန်တွင် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ရှိသည်။ လော့ချန်သည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ မရောက်ရှိထားသရွေ့ ယနေ့တွင် သူသည် သေချာပေါက် ရှုံးနိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
ဆွန်ယင်ယန်နှင့် သူ၏သားဖြစ်သူသာမက ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများပင် ယခုအခါ အလွန်အံ့သြထိတ်လန့်နေကြသည်။
“ဒီကောင်လေးက တကယ်ပဲ အံ့သြစရာပဲ… အကြီးအကဲရွှမ်၊ ဒီလော့ချန်ဆိုတဲ့သူ နိုးကြားထားတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က တကယ်ပဲ အသုံးမကျတဲ့ ဝိညာဉ်လား…”
ပဉ္စမအကြီးအကဲသည် မနေနိုင်ဘဲ ချန်ရွှမ်အား မေးမြန်းလိုက်သည်။
အခြားသူများလည်း ချန်ရွှမ်ကို တစ်ပြိုင်နက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောသည်။
“မင်းတို့ ဘာတွေတွေးနေမလဲဆိုတာ ငါသိတယ်… ဒါပေမဲ့ အမှန်က ငါကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးခဲ့ပြီးပြီ… သူနိုးကြားထားတာက တကယ်ပဲ အသုံးမကျတဲ့ ဝိညာဉ်ပဲ… ငါမြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အဆိုးဆုံးဖြစ်ပြီး ကြယ်တစ်ပွင့်မှ မရှိတဲ့ မပြည့်စုံတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား…”
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ပဉ္စမအကြီးအကဲ၏ မျက်မှောင်များ ပိုမို၍ ကြုတ်တွဲလာသည်။
“ဒါဆိုရင် သူဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ဒီလောက်မြင့်မားတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်ရှိပြီး ဒီလောက်သန်မာနိုင်ရတာလဲ… ငါ့အမြင်အရဆိုရင် သူရဲ့စွမ်းအားက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိ ထိပ်တန်းသိုင်းသမားတစ်ဦးရဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ…”
ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက တွေးတောရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ငါကြားဖူးတဲ့ သတင်းတစ်ခုရှိတယ်… ဒီလော့ချန်ရဲ့ မိခင်က ကျိမိသားစုကလာပြီး ကျိမိသားစုရဲ့ စွန့်ပစ်ခံရတဲ့သူတစ်ဦးဖြစ်တယ်… သူ့ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လျှို့ဝှက်ကူညီနေတာများလား…”
“ကျိမိသားစု… ဘယ်ကျိမိသားစုလဲ…”
ပဉ္စမအကြီးအကဲက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။
ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ပြောသည်။
“အလယ်ကုန်းမြေကြီး… ရွှမ်တီနယ်မြေ…”
“အလယ်ကုန်းမြေကြီး… ရွှမ်တီနယ်မြေ…”
ဤစကားလုံးငါးလုံးသည် ထိုနေရာတွင်ရှိ အကြီးအကဲများအားလုံး၏ မျက်နှာများကို ပြောင်းလဲသွားစေပြီး မိုးကြိုးပစ်ခံရသလို ထိတ်လန့်အံ့သြမှုဖြင့် ဆွံ့အသွားကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကြောက်ရွံ့ဖွယ်ရာနှင့် အံ့သြဖွယ်ရာ ကိစ္စတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသလို အားလုံး စကားမပြောတော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်။
ကျန်ရှင်းလီသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသော ရှီချွမ်းထံမှ အကြည့်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး လော့ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
လော့ချန်သည် ကျန်ရှင်းလီ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံလျှင် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းနဲ့ ငါထပ်တွေ့ပြန်ပြီ… ဒီနေ့မှာ အကြွေးဟောင်းရော အကြွေးသစ်ရော အတူတူ ရှင်းကြတာပေါ့… တက်လာပြီး တိုက်ကြစို့…”
ကျန်ရှင်းလီက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ စွမ်းအားက တကယ်ပဲ မဆိုးဘူး… ဒါပေမဲ့ ငါနဲ့ တိုက်ချင်ရင်တော့ မင်းက အဆင့်မမီသေးဘူး…”
ကျန်ရှင်းလီ၏ ဘေးတွင်ရှိ မျက်နှာစတုရန်းပုံသဏ္ဌာန်ရှိ လူငယ်တစ်ဦးက ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာကြီးကျန်း… ကျွန်တော်သွားပြီး သူနဲ့ တိုက်မယ်…”
“ဆရာလေးယဲ့… မင်းရဲ့ စွမ်းအားက နည်းနည်းလိုအပ်နေသေးတယ်… သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်ဖို့ သေချာမပြောနိုင်ဘူး…”
ကျန်ရှင်းလီက ထိုသူကို တားလိုက်ပြီး ဘေးတွင်ရှိ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှူးလင်… မင်းမှာ ယုံကြည်မှုရှိရဲ့လား…”
ရှူးလင်က လော့ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးရင်း ပြောသည်။
“ခုနစ်ပုံရှစ်ပုံလောက် ယုံကြည်မှုရှိတယ်လို့ ထင်တယ်…”
ကျန်ရှင်းလီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။
“ဒါဆိုရင် မင်းကို အပ်ထားလိုက်မယ်… အကြီးအကဲဆွန်ရဲ့ စကားကို မမေ့နဲ့…”
ရှူးလင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။
“သိပါတယ်…”
သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ်ချက်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်သို့ ဖလူးဖလူးဖြင့် ဆင်းသက်လာသည်။
“နောက်ထပ်တစ်ယောက် တက်လာပြန်ပြီ… ဒီလူက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိတဲ့ သူပဲ…”
“လော့ချန်က အနိုင်ရဦးမှာလား…”
လူအုပ်ကြီး၏ အကြည့်များသည် ရှူးလင်ထံသို့ တစ်ပြိုင်နက် ကျရောက်လာသည်။
ရှူးလင်သည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသူဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်များစွာသည် စိုးရိမ်မှုများဖြင့် အကြည့်များ ပြည့်နှက်လာသည်။
“လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့် ရှူးလင်…”
ရှူးလင်က သူမ၏ ဂိုဏ်းနှင့်အမည်ကို ဖော်ပြလိုက်ပြီး လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်းက လော့ချန်ဖြစ်မယ်လို့ တကယ်မထင်ထားမိဘူး…”
လော့ချန်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။
“တကယ်တော့ ဒီလောက်ဒုက္ခခံစရာမလိုပါဘူး… မင်းတို့သုံးယောက်လုံး တစ်ပြိုင်နက် တက်လာလိုက်ပါ…”
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှူးလင်၏ မျက်ခုံးများ တစ်ချက်ပင့်တက်သွားပြီး အကြည့်များသည် အေးစက်လာသည်။
ဤစကားသည် သူမကို လုံးဝမထီမဲ့မြင်ပြုထားခြင်းဖြစ်သည်။
“ဟီးဟီး… ယုံကြည်မှုနဲ့ မာန်မာနက မတူဘူးနော်… မင်းက ဘယ်ဟာလဲဆိုတာ မသိဘူး…”
လော့ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါက အမှန်အတိုင်းပြောနေတာပါ…”
“အမှန်အတိုင်းပြောတယ်ပေါ့… စိတ်ဝင်စားစရာပဲ…”
ရှူးလင်၏ အကြည့်များသည် ပို၍ အေးစက်လာပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် မင်းမှာ ဒီလောက်စွမ်းအားရှိမရှိ ငါကြည့်ကြည့်ရအောင်…”
လော့ချန်က လှုပ်ရှားမှုမပြုဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက မိန်းကလေးဖြစ်နေပေမဲ့ ငါက ညှာပေးမှာ မဟုတ်ဘူး… ဒါပေမဲ့ မင်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးမယ်… မင်းအရင်လှုပ်ရှားလိုက်ပါ…”
ရှူးလင်၏ မျက်နှာလှလှလေးသည် တစ်ချက်တောင့်တင်းသွားပြီး ဒေါသထွက်လျက် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲလာသည်။
ကျန်ရှင်းလီသည် သူမမြင်ဖူးသမျှထဲတွင် မာန်မာနအကြီးဆုံးသောသူ ဖြစ်သည်ဟု ထင်ခဲ့ရသည်။
သို့သော် လော့ချန်သည် သူ့ကို ကျော်လွန်ပြီး ပို၍ မာန်မာနဖြစ်နေသည်။
“ဟား... ဟား… မင်းက မိန်းကလေးတွေကို မထီမဲ့မြင်ပြုနေတာလား… ငါက အမျိုးသမီးတွေရဲ့ စွမ်းရည်ကို မင်းကို သိစေရမယ်…”
အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှူးလင်သည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မှုန်ဝါးသော အရိပ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ လော့ချန်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားလာသည်။
“အို့… ခြေလှမ်းသိုင်းပညာ…”
လော့ချန်၏ မျက်ခုံးများ တစ်ချက်ပင့်တက်သွားသည်။
“အခုမှ နောင်တမရနဲ့… အလင်းစီးကြောင်းလက်ဖဝါး…”
ရှူးလင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လေပြည်သဖွယ် လျင်မြန်လှပြီး သူမ၏ ဖြူဖွေးသော လက်ဖဝါးသည် လေထဲသို့ အပြည့်အဝ ရောနှောသွားပြီး အမှန်နှင့်အတု ရောထွေးနေသည်။ တဝူးဝူးအသံဖြင့် ပြင်းထန်သော လေဖြတ်သံများနှင့်အတူ လော့ချန်ဆီသို့ လက်ဖဝါးဆယ်ခုကျော်ကို ဆက်တိုက် ရောက်ရှိလာသည်။
လက်ဖဝါးတစ်ခုချင်းစီ၏ တိုက်ခိုက်မှုဦးတည်ရာသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မတူညီဘဲ လော့ချန်၏ ဆုတ်ခွာရာလမ်းကြောင်းကို အပြည့်အဝ ပိတ်ဆို့ထားသည်။
သို့သော် လော့ချန်တွင် ရှောင်တိမ်းရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။
လော့ချန်၏ ထက်ထက်မြက်မြက် အာရုံခံစားမှုအောက်တွင် ရှူးလင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။
“ဘုန်း…”
အနေအထားကို အနည်းငယ် ပြင်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။