အောင်ပွဲထပ်ဆင့်အောင်ပွဲ
Vol. 12 Ch. 175
“ဘုန်း…”
လက်သီးအင်အားသည် နဂါးတစ်ကောင်ပမာ လေထုကို ဖောက်ထွင်းကာ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခုနှင့်အတူ ရှူးလီကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
ရှူးလီ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အံ့ဩမှုတစ်ခုဖြတ်ပြေးသွားသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ခြေလှမ်းများ လှည့်ပတ်လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့်လာပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုပမာ မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“ဘယ်လောက်မြန်လိုက်တဲ့ အမြန်နှုန်းလဲ…”
ကွင်းပြင်ထဲရှိ လူအုပ်ကြီးထံမှ အံ့ဩသံများ ထွက်ပေါ်လာကာ ရှူးလီ၏ အမြန်နှုန်းကို ချီးကျူးကြသည်။
လူအချို့သည် ရှူးလီ၏ လှုပ်ရှားမှုကို မမြင်နိုင်ကြဘဲ ဝါးတားတားအရိပ်တစ်ခုသာ တွေ့မြင်နိုင်ကြသည်။
“ဒါက လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အရိပ်ဖမ်းခြေလှမ်းပဲ… ကြယ်လေးပွင့်သိုင်းပညာဖြစ်ပေမဲ့ အလင်းပြယ်လက်ဝါးနဲ့တွဲသုံးရင် ကြယ်ငါးပွင့်သိုင်းပညာနဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားကို ထုတ်ပြနိုင်တယ်…”
အချို့က အဆိုပါ သိုင်းပညာကို မျက်မြင်သိရှိထားသူများဖြစ်ကာ မထိန်းနိုင်ဘဲ ထုတ်ပြောလိုက်ကြသည်။
ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်တွင်...
“ဟား... ဟား… မင်းကတော့ မဆိုးဘူးပဲ… ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို ဖမ်းဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး…”
ရှူးလီသည် လော့ချန်၏ လက်သီးတစ်ချက်ကို ရှောင်လိုက်ပြီး ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
သူမသည် လော့ချန်၏ လက်သီးတစ်ချက်ကို ကံကောင်းမှုတစ်ခုအဖြစ်သာ မှတ်ယူထားပြီး သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုကို လော့ချန်က ဖမ်းမိနိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
“ဟုတ်လား… မင်းက အောင်ပွဲခံဖို့ စောလွန်းနေသေးတယ်နော်…”
လော့ချန်သည် မျက်နှာအမူအရာမပါဘဲ ရှေ့တွင်ဖြတ်ပြေးနေသော အရိပ်များကို လျစ်လျူရှုကာ လက်သီးအင်အားကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ဘယ်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက်ထိုးထုတ်လိုက်သည်။
“ဘာ…”
ရှူးလီ၏ မျက်နှာအရောင်ပြောင်းလဲသွားပြီး ဘေးသို့ အလျင်အမြန်ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သို့သော် လော့ချန်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လှုပ်ရှားမှုကို အလွယ်တကူ ခန့်မှန်းဖမ်းယူထားပြီးဖြစ်သည်။
“ဘုန်း…”
ရှူးလီ၏ အံ့ဩတကြီးအကြည့်များအောက်တွင် လော့ချန်၏ လက်သီးသည် လျင်မြန်စွာ ပိုမိုကြီးမားလာသည်။
“ဘုန်း…”
သွေးတစ်ပွက်ထွက်ကာ ရှူးလီသည် ပိုးအိတ်ဟောင်းတစ်ခုပမာ စင်မြင့်အပြင်ဘက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားပြီး လေထဲတွင် သွေးတလုတ်အန်ထွက်သည်။ ဤလက်သီးတစ်ချက်သည် သူမ၏ အဆုတ်နှင့် ကလီစာများကို လှုပ်ခတ်ပျက်စီးစေကာ ပြင်းထန်သော အတွင်းဒဏ်ရာကို ရရှိသွားသည်။
“ရှူးလီ…”
လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ မျက်နှာစတုရန်းပုံလူငယ်တစ်ဦးသည် ရှူးလီ ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး မျက်နှာအရောင်ပြောင်းသွားကာ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းဖြင့် ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာပြီး ရှူးလီကို လက်ဖြင့်ထိန်းကိုင်လိုက်သည်။
“မင်း စင်မြင့်ပေါ်တက်လာတာ ငါနဲ့ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ဖို့လား…”
လော့ချန်၏ အသံထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အရှိန်ဖြင့် ထိုးဖောက်ထွက်လာသည်။
“ပြေး…”
လော့ချန် အရှိန်ဖြင့် ထိုးဖောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာစတုရန်းပုံနှင့်လူငယ်သည် ဦးရေပြားပင် ထောင်ထလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ၏ စွမ်းအားသည် ရှူးလီထက်ပင် အနည်းငယ်နိမ့်ကျသေးသည်။ ယခုအခါ မည်သည့်နည်းဖြင့်မျှ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရဲမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ရှူးလီကို အမြန်ထူမကာ စင်မြင့်မှ အလျင်အမြန်ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“လွတ်နိုင်မယ်ထင်လား…”
ဆွန်ယင်ယန်နှင့် သက်ဆိုင်သူများကို လော့ချန်သည် တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ လွတ်မြောက်ခွင့်ပေးရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။
ထို့နောက် တစ်ခဏအတွင်း...
လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့်လာပြီး လူအုပ်ကြီး၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်တွင် လော့ချန်နှစ်ဦးပေါ်လာသလို ခံစားရပြီး သူ၏ အမြန်နှုန်းသည် ရုတ်တရက် ဆယ်ဆပင် မြင့်တက်သွားသည်။
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်မြန်နိုင်ရတာလဲ…”
စတုရန်းပုံမျက်နှာနှင့်လူငယ်သည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
“လဲကျသွားစမ်း…”
လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မြေပြင်မှ ထောင်ထလာပြီး တစ်ချက်ခြေထောက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ကန်ပေးလိုက်သည်။
“ငါ့ကို စဉ်းနှီးတုံးပေါ်ကငါးသား ထင်နေလား… မင်းနဲ့ငါ အသက်နဲ့ရင်းပြီး တိုက်မယ်…”
ထွက်ပြေးရန်မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ စတုရန်းပုံမျက်နှာနှင့်လူငယ်သည် ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး၏ စွမ်းအားကို စုစည်းကာ လက်သီးတစ်ချက်ထိုးထုတ်လိုက်သည်။
“ဘုန်း…”
စွမ်းအင်လှိုင်းလုံးများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အရှိန်ပြင်းထန်စွာ ထိုးထွက်လာသော မျက်နှာစတုရန်းပုံမျက်နှာနှင့်လူငယ်သည် သွေးတစ်ပွက်အန်ထွက်ကာ ရှူးလီနှင့်အတူ ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပြင်ပသို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အက်ကွဲရာများဖြစ်ပေါ်သွားသည်။
“အား…”
သွေးတစ်ချက်အန်ထွက်ပြီး မျက်နှာစတုရန်းပုံနှင့်လူငယ်သည် ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်ရှိ လော့ချန်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။
“မင်း…”
သူ့ထက် စွမ်းအားနိမ့်ကျသည်ကို သိရှိထားသော်လည်း လက်သီးတစ်ချက်ကိုပင် မခံနိုင်သည်ကို သူယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေသည်။ ပို၍ပင် ခုခံရန်အင်အားမရှိသည်ကို လက်ခံနိုင်စရာမရှိပေ။
လော့ချန်သည်လည်း လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သာရှိသည်။ သူမည်မျှထူးချွန်သည်ဖြစ်စေ ဤမျှလောက်အထိ မဖြစ်နိုင်ပေ။
“ဘုန်း…”
ဒေါသတကြီးနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မျက်နှာစတုရန်းတပည့်သည် သွေးတစ်ချက်ထပ်မံအန်ထွက်ပြီး နောက်သို့လဲကျကာ သတိလစ်သွားသည်။
သိုင်းပညာကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။
ထို့နောက် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အားကြီးတယ်… တကယ်ကို အားကြီးလွန်းတယ်… လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသူတွေတောင် လော့ချန်ရဲ့ လက်သီးတစ်ချက်ကို မခံနိုင်ကြဘူး…”
“ဒါက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသူတွေလို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းထင်လို့မရဘူး… ရှူးလီက အလင်းပြယ်လက်ဝါးနဲ့ အရိပ်ဖမ်းခြေလှမ်းကို ကျင့်ကြံထားပြီး သိုင်းပညာထူးချွန်သူတစ်ဦးပဲ… လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ထဲမှာ ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးပါ…”
“လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိ ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူတွေတောင် တစ်ချက်ကို မခံနိုင်ကြဘူး… ပြီးတော့ လော့ချန်က သူ့ရဲ့ စွမ်းအားအပြည့်ကို မသုံးသေးသလိုပဲ… ဒါက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်…”
“ဟားဟား… အခုဆို လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းက လူတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မာန်တက်နိုင်အုံးမလဲ…”
“ဟုတ်တယ်… တကယ်ကို ပျော်စရာပဲ…”
လူအုပ်ကြီးထဲမှ ဝမ်းမြောက်သံများ၊ အံ့ဩသံများနှင့်အတူ မယုံကြည်နိုင်သူများလည်း ရှိနေသည်။
လော့ချန်ပြသခဲ့သော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသူများအပေါ် လူအများ၏ အသိဉာဏ်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။
လူအုပ်ကြီး၏ ဆွေးနွေးသံများကို ကြားရသော်လည်း လော့ချန်သည် ဂရုမစိုက်ပေ။
သူသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးတွင်ရှိစဉ်ကပင် အဆင့်ခြောက်ရှိသူများကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။
ယခုအခါ ရွှေခန္ဓာအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားသည် နှစ်ဆထက်ပင် ပိုမိုမြင့်တက်လာသည်။ တစ်ချက်ထဲဖြင့် ပြိုင်ဘက်ကို ချေမှုန်းနိုင်ခြင်းမရှိလျှင်သာ ထူးဆန်းမည်ဖြစ်သည်။
ကွင်းပြင်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်။
ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲအပါအဝင် အကြီးအကဲများသည်လည်း အနည်းငယ် အံ့ဩတကြီးဖြစ်နေကြသည်။
သူတို့သည် လော့ချန်အား အလွန်အားကောင်းသူတစ်ဦးအဖြစ် သိရှိထားသော်လည်း ဤမျှလောက်အထိ အားကောင်းလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိ ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူများကိုပင် တစ်ချက်ထဲဖြင့် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။
“သူ ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တစ်ဝက်တစ်ပြက်ရောက်ရှိသွားပြီလား… ဒီလိုကျင့်ကြံမှုအမြန်နှုန်းက တကယ်ကို မြန်လွန်းတယ်…”
အကြီးအကဲတစ်ဦးသည် အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။
အချို့က ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။ “မဖြစ်နိုင်ဘူး… လော့ချန်က တိုက်ခိုက်ရာမှာ ချီစွမ်းအင်ကို မသုံးခဲ့ဘူး… သူသုံးတာက ရုပ်ခန္ဓာစွမ်းအားသက်သက်ပဲ…”
တတိယအကြီးအကဲက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောသည်။
“ရုပ်ခန္ဓာစွမ်းအားတစ်ခုတည်းနဲ့တင် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိ ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူကို တစ်ချက်ထဲ အနိုင်ယူဖို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…”
အကြီးအကဲများအားလုံးသည် ဤသည်မဖြစ်နိုင်ဟု ခံစားရသည်။
လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိ ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူများသည် ရုပ်ခန္ဓာအင်အားသည် အဆင့်ခြောက်၏ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိပြီးဖြစ်ကာ ပေါင်ရှစ်သောင်းမှ ကိုးသောင်းအထိ အင်အားရှိသည်။ ချီစွမ်းအင်ဖြည့်စွမ်းမှုမရှိဘဲ ဤမျှလောက် အင်အားကွာဟမှုကြီးမားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
ဤသည်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။
ပြောသူများက မရည်ရွယ်ဘဲ ပြောလိုက်သော်လည်း နားထောင်သူများက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ နားထောင်လိုက်သည်။
“သူ ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို ကျင့်ကြံအောင်မြင်သွားပြီလား…”
ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲသည် ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်ရှိ လော့ချန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အလိုလိုသက်ပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။
သူသည် လော့ချန်ကို တပည့်အဖြစ်လက်ခံစဉ်က ရွှေခန္ဓာအဆင့်အကြောင်း တစ်ခါလောက် ပြောဖူးသည်ကို သတိရလိုက်သည်။
ထိုစဉ်က သူသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောလိုက်ရုံသာဖြစ်ပြီး မည်သည့်မျှော်လင့်ချက်မျှ မထားခဲ့ပေ။
ယခုအခါတွင်လည်း ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲသည် လော့ချန်များလွန်းသွားသည်ဟု ခံစားနေရသည်။
ရှေးယခင်ကတည်းက ထူးချွန်ထက်မြက်သော ပါရမီရှင်များစွာသည် ရွှေခန္ဓာအဆင့်သို့ ကျင့်ကြံရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း အောင်မြင်သူမရှိခဲ့ပေ။
“ဟား... ဟား... ဟား…”
ရုတ်တရက် ရယ်မောသံကြီးတစ်ခုသည် သိုင်းပညာကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို ထွက်ပေါ်လာသည်။
ပဉ္စမအကြီးအကဲသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဝမ်းမြောက်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ဆွန်ယင်ယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဆွန်ယင်ယန်… မင်းတို့ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ထူးချွန်သူတွေက ဒီလောက်ပဲလား…”
စောစောက ဆွန်ယင်ယန်က သူ့ကို ဖိနှိပ်ထားခဲ့ရာ ယခုအခါ အောင်မြင်မှုအပြည့်ရရှိထားသောကြောင့် မျက်နှာပြန်လည်ရယူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“ဖန်း…”
ဆွန်ယင်ယန်လက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်သည် အမှုန့်များအဖြစ် ပြိုကွဲသွားပြီး သူ၏မျက်နှာသည် မည်းမှောင်စွာ ညှိုးငယ်သွားသည်။
စုလန်နှင့် ရှီချွမ်တို့ ရှုံးနိမ့်သွားသည်ကို သူသိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။
အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးသာရှိသဖြင့် ရှုံးနိမ့်ခြင်းသည် ပုံမှန်သာဖြစ်သည်။
သို့သော် ဆွန်ယင်ယန်သည် ရှူးလီနှင့် မျက်နှာစတုရန်းတပည့်တို့သည် လော့ချန်၏ ပြိုင်ဘက်မဖြစ်နိုင်ကြောင်း လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
တစ်ခဏအတွင်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားသည်။
လော့ချန်ပြသခဲ့သော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားသည် သူ၏ ထင်မှတ်ထားသည်ထက် များစွာကျော်လွန်နေသည်။
သို့သော် ဤတစ်ကြိမ် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသို့လာရောက်ရာတွင် သူသည် လုံလောက်စွာ ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
“မုယွမ်… မင်းက အောင်ပွဲခံဖို့ စောလွန်းနေသေးတယ်…”
အသက်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဆွန်ယင်ယန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျန်ရှင်းလီ… မင်းသွားပြီး တိုက်ပါ… ငါတို့ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို သူတို့မြင်အောင်ပြသလိုက်စမ်း…”
“ဟုတ်ကဲ့…”
ဆွန်ယင်ယန်၏ အမိန့်မပေးခင်ကတည်းက ကျန်ရှင်းလီသည် ဤအကြံရှိထားနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။
ခန္ဓာကိုယ်တစ်ချက်လှည့်လိုက်ရာ ကျန်ရှင်းလီသည် ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်တည်နေပြီဖြစ်သည်။
ထို့နောက် လူအုပ်ကြီး၏ အကြည့်များအားလုံးသည် ကျန်ရှင်းလီထံသို့ စုစည်းလာပြီး အံ့ဩမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
ဆယ်ရက်ခန့်က ကျန်ရှင်းလီသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရှိသူ ဓားပြဝူထုံကို တစ်ယောက်တည်း သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့်အကြောင်း သတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ လူအများသည် ကျန်ရှင်းလီ၏ နာမည်ကို ကြားဖူးကြပြီး သူ၏ ထူးချွန်သော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကိုလည်း သိရှိထားကြသည်။
လက်ဝါးကိုးချက်သာဖြင့် ကျန်ရှင်းလီသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တစ်ဝက်ရှိသူ ဝူထုံကို ခုနစ်ပေါက်မှ သွေးထွက်သည်အထိ ရိုက်နှက်ပြီး သေဆုံးစေခဲ့သည်။