အရည်အချင်းမရှိဘူး
Vol. 12 Ch. 176
“သူကပဲ ကျန်ရှင်းလီကိုး… ဒီလောက်ငယ်ရွယ်နေမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး…”
“ဆွန်ယင်ယန်က ဘာကြောင့် ဒီလောက်ယုံကြည်မှုရှိရတာလဲဆိုတာ အံ့သြစရာမရှိတော့ဘူး… သူက ဒီလူကို ခေါ်လာခဲ့တာကိုး။ သံလက်ဝူထုံက ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရောက်နေတဲ့ သိုင်းသမားဖြစ်ပြီး အင်အားမနည်းပေမယ့် ဒီလူက လက်ဖဝါးကိုးချက်အတွင်း အသက်ရှင်လျက် ရိုက်သတ်လိုက်တယ်တဲ့… ဒီလူရဲ့အလားအလာ တကယ်ကို ထူးကဲလွန်းတယ်…”
“ကျန်ရှင်းလီက သိပ်ကို အင်အားကြီးမားလွန်းတယ်… လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်မှာ ဘယ်သူမှ ယှဉ်မရလောက်အောင်ပဲ… လော့ချန်က သူနဲ့ယှဉ်ရင် မမီနိုင်ဘူး…”
ကျန်ရှင်းလီဆိုသည့် နာမည်ကို ကြားကြားချင်း ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းအကြီးအကဲများ၏ မျက်နှာများသည် ထင်ရှားစွာ တင်းမာသွားကြသည်။
ဤသည်မှာ လော့ချန်အား သူတို့က သိပ်ပြီး အထင်သေးနေ၍ မဟုတ်ပေ။ ကျန်ရှင်းလီ၏ တိုက်ပွဲစွမ်းရည် သတင်းများကသာ အံ့အားသင့်ဖွယ် ထူးချွန်လွန်းနေခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။
ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တစ်ဝက်တစ်ပြက်ရောက်နေသည့် သိုင်းသမားတစ်ဦးကို လက်ဖဝါးကိုးချက်ထဲနှင့် ရိုက်သတ်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသူဟု ခေါ်ဆိုရင်တောင် မလွန်ကျူးပေ။
လော့ချန်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားက မည်မျှသန်မာနေပါစေ၊ သူ့တွင် ခန္ဓာကိုယ်သန်မာမှုသာ ထူးကဲပြီး ချီစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုနိုင်သည့် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရောက်နေသူနှင့် ယှဉ်လျှင် အကွာအဝေးများစွာ နိမ့်ကျနေသေးသည်။
ပဉ္စမအကြီးအကဲကပင် မျက်နှာတင်းမာလာပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ချန်ရွှမ်… ငါ့အထင်တော့ လော့ချန်ကို ပြိုင်ပွဲက ဆုတ်ခွာစေရမယ့်အချိန်ရောက်ပြီထင်တယ်…”
သူသည် ဆွန်ယင်ယန်ကို မနှစ်သက်သည့်တိုင် ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် လော့ချန်၏ဘဝနှင့် အနာဂတ်ကို လောင်းကြေးထပ်လိုစိတ် မရှိပေ။
ချန်ရွှမ်က စကားမပြောဘဲ ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
စင်ပေါ်တွင် လော့ချန်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြောင့်မတ်စွာ ထားရှိထားပြီး ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ မိုးကောင်းကင်ကို ညွှန်ပြနေသလိုပင်။ ကျန်ရှင်းလီပေါ်လာသည့်တိုင် အနည်းငယ်မျှပင် ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိပေ။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချန်ရွှမ်က ခဏတွေးတောပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူ့ဘာသာသာ ဆုံးဖြတ်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ…”
လူအုပ်ကြီး၏ အာရုံစိုက်ကြည့်ရှုမှုအောက်တွင် ကျန်ရှင်းလီသည် လော့ချန်ရှေ့တွင် ဆယ်လှမ်းအကွာမှ ရပ်တန့်လိုက်သည်။
“ငါလည်း လူကို မမှတ်မိတဲ့အခါရှိလိမ့်မယ်လို့ တကယ်ကို မထင်မှတ်ထားမိဘူး… မင်းမှာ ဒီလောက်အင်အားရှိမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး… ရှူးလီကိုတောင် မင်းလက်ထဲမှာ ရှုံးသွားတယ်…”
“ဒါပေမယ့် ဒါက မင်းအတွက်တော့ ကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ကိုဆိုရင် မင်းမှာ အသက်ရှင်ဖို့ အနည်းငယ်မျှ အခွင့်အလမ်းရှိသေးတယ်… ဒါပေမယ့် ငါ့ရှေ့မှာတော့ သေရာလမ်းတစ်ခုပဲ ရှိတယ်…”
ကျန်ရှင်းလီသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်သို့ ပို့ထားပြီး လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့အကြည့်များသည် ရေကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေပြီး မြင့်မားသောအရပ်မှ လူသာမန်ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ဘုရားသခင်တစ်ပါးက ငေးကြည့်နေသလို ထည်ဝါနေသည်။
ဆွန်ယင်ယန်က လော့ချန်ကို မသန်မစွမ်းဖြစ်အောင်လုပ်ဖို့သာ သူတို့ကို အမိန့်ပေးခဲ့သော်လည်း ကျန်ရှင်းလီသည် ယခုအချိန်တွင် စိတ်ပြောင်းလိုက်သည်။
လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ လူများစွာကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည့်အတွက် အသက်ဖြင့်သာ ပေးလျော်ရမည်ဟု သူဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လော့ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်သူက သေရာလမ်းပေါ်မှာ ရှိမလဲဆိုတာ အခုပြောဖို့ စောလွန်းသေးတယ်ထင်တယ်…”
“အို့…”
ကျန်ရှင်းလီရဲ့ မျက်ခုံးတစ်ဖက်က မြှောက်တက်သွားသည်။
သူ့အား ဤကဲ့သို့ စကားပြောရဲသူများသည် အများအပြားမရှိသည့်တိုင် အားလုံးက သေသွားခဲ့ကြပြီပင်။
“မင်းက အတော်လေး ယုံကြည်မှုရှိတာပဲ… ဒါပေမယ့် အကြွင်းမဲ့အင်အားရှေ့မှာဆိုရင် ယုံကြည်မှုဆိုတာ ရယ်စရာတစ်ခုပဲ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်…”
ကျန်ရှင်းလီသည် ပေါ့ပါးစွာ ရယ်မောလျက် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
“ငါ မမှားဘူးဆိုရင် မင်းက ဓားသိုင်းသမားတစ်ယောက်ဖြစ်မယ်… ဓားထုတ်လိုက်စမ်း… မင်းရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ငါ အကျွင်းမဲ့ ဖျက်ဆီးပစ်မယ်…”
လော့ချန်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့ဓားကို ထုတ်ဖို့ဆိုရင် မင်းမှာ ထိုက်တန်တဲ့အရည်အချင်းရှိမရှိ ငါကြည့်ရဦးမယ်…”
ဓားစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုနိုင်ခြင်းသည် လော့ချန်၏ ယခုအချိန်တွင် အကြီးမားဆုံး အားသာချက်ဖြစ်သည်။
ဤကဲ့သို့ အားသာချက်အား အလွယ်တကူ ထုတ်ဖော်ပြသ၍ မဖြစ်ပေ။
လော့ချန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ နေရာတွင်ရှိသူအားလုံးသည် အံ့အားသင့်စွာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။
ဘယ်သူမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့သည်မှာ ကျန်ရှင်းလီကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ လော့ချန်က ဤမျှ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေနိုင်ပြီး ကျန်ရှင်းလီကို လုံးဝဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ပြုမူနေနိုင်ခြင်းပင်။
ဆွန်ချွမ်ဝူသည် လူမိုက်တစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
“တကယ်ကို မာနကြီးတာပဲ… သူ ရင်ဆိုင်နေရတာက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူမသိသေးဘူးထင်တယ်…”
“ကျန်ရှင်းလီက ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တစ်ဝက်တစ်ပြက်ရောက်နေတဲ့ သိုင်းသမားတစ်ယောက်ကို လက်ဖဝါးကိုးချက်ထဲနဲ့ ရိုက်သတ်ခဲ့တဲ့အကြောင်း သူသာ သိသွားရင် ချက်ချင်း ဒူးထောက်ပြီး အသနားခံတောင်းပန်မလား မသိဘူး…”
ဆွန်ချွမ်ဝူသည် မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးရွှင်မှုဖြင့် လော့ချန်က ကျန်ရှင်းလီ၏ စစ်မှန်သောအင်အားကို သိရှိသွားသည့်အခါ ထွက်ပေါ်လာမည့် မျက်နှာအမူအရာကို မျှော်လင့်နေသည်။
ပြိုင်ပွဲစင်ပေါ်တွင်...
ကျန်ရှင်းလီ၏ မျက်ဆံများသည် အနည်းငယ်ကျုံ့သွားသည်။
သူသည် သံလက်ဝူထုံကို အနိုင်ယူခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း သွားရောက်သည့်နေရာတိုင်းတွင် လူအုပ်၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို ရရှိခဲ့ပြီး အဆင့်တူသိုင်းသမားများထဲမှ သူ့အား မျက်လုံးချင်းဆုံအောင် ကြည့်ရဲသူတစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့ပေ။
ယခုမူ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသည့် သိုင်းသမားတစ်ဦးက သူ့အား အရည်အချင်းမရှိဟု ပြောဆိုလာသည်။
ကျန်ရှင်းလီသည် ဒေါသမထွက်ခဲ့ဘဲ ဤအခြေအနေကို အလွန်ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားမိသည်။
သူသည် သွားစွယ်များနှင့် လက်သည်းထက်နေသည့် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ကြည့်နေရသလိုပင်။
“ဟီး… ဒါဆိုရင် ငါ့မှာ အရည်အချင်းရှိမရှိ မင်းကို ပြလိုက်မယ်…”
သူ့ပါးစပ်ထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး ကျန်ရှင်းလီသည် ဆယ်လှမ်းအကွာကို တစ်လှမ်းတည်းဖြင့် ကျော်ဖြတ်လိုက်ကာ လက်ဖဝါးတစ်ချက်ကို လော့ချန်ဆီသို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။
“ဘုန်း…”
ဤလက်ဖဝါးတစ်ချက်သည် အင်အားပြည့်ဝစွာ လော့ချန်ကို ရိုက်ချရန် ကြမ်းတမ်းစွာ ဖိစီးလာသည်။
လော့ချန်က ဂရုမစိုက်ဘဲ လက်သီးတစ်ချက်နှင့် ရင်ဆိုင်ထွက်လာသည်။
“ဘုန်း…”
လက်သီးနှင့် လက်ဖဝါးထိတွေ့သွားသည့်အခါ မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြိုင်ပွဲစင်တစ်ခုလုံးတွင် ဖုန်မှုန့်များ ဖြည်းဖြည်းချင်း လွင့်ပျံလာသည်။
“ဝူး…”
ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည့် စွမ်းအင်လှိုင်းများထဲတွင် လူရိပ်တစ်ခုသည် နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်သွားပြီး ပြိုင်ပွဲစင်အစွန်းသို့ ရောက်မှသာ ရပ်တန့်နိုင်ခဲ့သည်။
ပြန်ဆုတ်သွားသည့် လူရိပ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည့်အခါ နေရာတွင်ရှိသူအားလုံးသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ မယုံကြည်နိုင်စွာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
ပြန်ဆုတ်သွားသူသည် အံ့သြစရာကောင်းစွာဖြင့် ကျန်ရှင်းလီဖြစ်နေသည်။
ဤအချိန်တွင် သူ့မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး ညာလက်သည် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေကာ လက်ချောင်းထိပ်မှ သွေးစက်များ တစ်စက်ချင်း ကျဆင်းနေသည်။
“ကျန်ရှင်းလီကို တကယ်ကြီး ပြန်ဆုတ်သွားအောင် ရိုက်နိုင်ခဲ့တယ်လား…”
ဆွန်ချွမ်ဝူရဲ့ မျက်လုံးများသည် ပြူးထွက်လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။
ဆွန်ယင်ယန်၏ မျက်ခုံးများလည်း တွန့်လိမ်သွားပြီး မျက်နှာကမည်းမှောင်သွားသည်။
သိုင်းပညာကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးမှ ရှူရှိုက်သံများ ထင်ရှားစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုတွင် ကျန်ရှင်းလီသည် အောက်ကဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး…”
ယန်ချီက လော့ချန်ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ့လက်ဖဝါးဖြင့် ကျောက်ထိုင်ခုံကို ဆုပ်ညစ်လိုက်ရာ တကျီးကျီးအသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဤမြင်ကွင်းသည် ယုံကြည်ရန်ခက်ခဲလွန်းလှသည်။
ကျန်ရှင်းလီသည် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းမှ ထင်ရှားသည့် ထူးချွန်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရောက်နေသည့် သိုင်းသမားတစ်ဦးကို လက်ဖဝါးကိုးချက်ဖြင့် ရိုက်သတ်နိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။
သူ၏ အရည်အချင်းနှင့် နာမည်ဂုဏ်သတင်းသည် ယန်ချီကိုပင် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။
ယန်ချီကိုယ်တိုင် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်တွင် ရှိစဉ်က ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရောက်နေသူကို လက်ဖဝါးကိုးချက်ဖြင့် ရိုက်သတ်နိုင်သည့် အင်အားမရှိခဲ့ပေ။
သို့သော် ဤသိုင်းပညာထူးချွန်သူသည် လော့ချန်၏ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ပြန်ဆုတ်သွားခဲ့ရသည်။
ဤအခြေအနေသည် ယန်ချီ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထိတ်လန့်စရာ ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာစေသည်။
“ကောင်းတယ်… သိပ်ကောင်းတယ်…”
အနိမ့်သံဖြင့် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျန်ရှင်းလီက လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးထဲမှ မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အစားထိုးအနေဖြင့် အေးစက်သော ရန်လိုမှုများ ပြည့်နှက်လာသည်။
“မင်းက ရှူးလီတို့ ဆရာမလေးတို့ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တာ အံ့သြစရာမရှိဘူး… မင်းမှာ မာနကြီးဖို့ အရည်အချင်းရှိတာပဲ… ဒါပေမယ့် ငါက မင်းမှာ သေရာလမ်းတစ်ခုပဲ ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့ရင် မင်းမှာ သေရာလမ်းတစ်ခုပဲ ရှိလိမ့်မယ်… ဒုတိယလမ်းဆိုတာ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး…”
“ဟုန်း…”
သူ့စကားသံကျဆင်းသွားသည်နှင့်အမျှ အင်မတန်ကြမ်းတမ်းသော အရှိန်အဟုန်တစ်ခုသည် ကျန်ရှင်းလီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြိုင်ပွဲစင်ပေါ်တွင် မုန်တိုင်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် အပြာရောင်အလင်းတန်းများ အနည်းငယ်မျှ တောက်လျက်ရှိသည်။
ဤအပြာရောင်အလင်းတန်းများသည် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ သန့်စင်ပြီး အလွန်သိပ်သည်းထားသည့်ပုံစံဖြင့် ဖဲကြိုးများကဲ့သို့ တလှုပ်လှုပ်နှင့် မျောနေသည်။
“ဒါက ချီစွမ်းအင်ပဲ… ကျန်ရှင်းလီက တကယ်ကြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တစ်ဝက်တစ်ပြက်ရောက်နေပြီပဲ…”
“ချီစွမ်းအင်က ဒီလောက် သိပ်သည်းပြီး ဖဲကြိုးလို ထူထပ်နေတာ… ဒါက ချီစွမ်းအင်ကို သန့်စင်တဲ့ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုတာပဲ… ချီစွမ်းအင်သိုက်ကို ဖွင့်ပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းဖို့ဆိုတာ သိပ်မဝေးတော့ဘူး…”
“သူက သံလက်ဝူထုံကို လက်ဖဝါးကိုးချက်နဲ့ ရိုက်သတ်နိုင်ခဲ့တာ အံ့သြစရာမရှိဘူး… သူ့ရဲ့အင်အားက ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သိုင်းသမားနဲ့ အကန့်အသတ်မရှိ နီးစပ်နေပြီ… လော့ချန်က သူ့ရဲ့ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ဘူး… လုံးဝမဟုတ်ဘူး…”
ကျန်ရှင်းလီက သံလက်ဝူထုံကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သည်ကို လူအများက ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရောက်နေသူဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားကြသည်။
သို့သော် သူ၏ စွမ်းအားအဆင့်သည် ဤမျှ နက်ရှိုင်းလှမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။
သူသည် ချီစွမ်းအင်ကို သန့်စင်သည့် နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းရန် တစ်လှမ်းသာလိုတော့သည်။ ဤအချိန်တွင် လော့ချန်တွင် အနိုင်ရရန် မျှော်လင့်ချက်ရှိသေးသည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ကြတော့ပေ။ ချန်ရွှမ်ပင်လျှင် ထိုနည်းတူ ထင်မြင်နေသည်။
ချီစွမ်းအင်သည် သိုင်းသမား၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို များစွာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။ ကျန်ရှင်းလီ၏ စွမ်းအားအဆင့်ဖြင့်ဆိုလျှင် သူနှင့် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများသည် အနှစ်သာရအားဖြင့် ကွဲပြားနေပြီဖြစ်သည်။
“အခု ငါ့မှာ မင်းဓားထုတ်ဖို့ အရည်အချင်းရှိပြီလား…”
ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်တွင် ချီစွမ်းအင်များ လှိုင်းထနေပြီး ကျန်ရှင်းလီရဲ့ အရှိန်အဟုန်သည် တစ်ဆင့်ချင်း မြင့်တက်လာသည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်သို့ ပို့ထားပြီး မျက်လုံးတစ်စုံဖြင့် လော့ချန်ကို ငေးကြည့်လျက် အေးစက်စွာ ပြုံးနေသည်။
လော့ချန်က မျက်လုံးများကို မြှောက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ စူးရှသောအကြည့်များသည် တကယ့်အရာဝတ္ထုတစ်ခုကဲ့သို့ ထင်ရှားနေသည်။
“မရှိသေးဘူး…”
“ဘုန်း…”
ဤစကားလုံးသုံးလုံးကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်နှင့်အမျှ လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ်ချက်တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ အသက်ရှူစွမ်းအင်ဖုံးကွယ်မှုကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလို အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သန့်စင်သောစွမ်းအင်သည် မိုးကောင်းကင်ဆီသို့ ထိုးတက်သွားပြီး တိမ်များကို ထိုးဖောက်သွားသည်။
လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ မွေးညှင်းပေါက်များထဲမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တလက်လက်တောက်ပနေပြီး မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်လက်လျက်ရှိသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ မြစ်ကြီးတစ်ခု စီးဆင်းနေသည့်အလား တဟုန်းဟုန်းတောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်လေထုကိုပင် တုန်ခါစေသည်။
လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့် သတ္တမနယ်ပယ်ရွှေခန္ဓာအဆင့်၏ အရှိန်အဟုန်သည် အပြည့်အဝ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။