ငါက မိုးကောင်းကင်ထက်ကထူးချွန်တဲ့စွမ်းရည်ရှင်ပဲ

သိုင်းပြိုင်ကွင်းတစ်ခုလုံး ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီး အပ်ကျသံပင် ကြားနိုင်လောက်သည်။

အကြိမ်နှစ်ကြိမ်သုံးကြိမ်မျှ အသက်ရှူသံထွက်ပြီးနောက် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းသို့ ထိုးဖောက်လာသော ဆူညံသံများက တဟုန်ထိုးထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒါက ဘာလဲ...”

“ဒါက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိသူတစ်ဦးလား။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရှိန်အဝါရှိနိုင်ရတာလဲ...”

စွမ်းအားနိမ့်ကျသော အပြင်စည်းတပည့်အချို့က လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုအရိပ်များဖြတ်ပြေးသွားသည်။

လော့ချန်၏ အရှိန်အဟုန်ပေါက်ကွဲထွက်လာသည့်အခိုက်၊ သူတို့ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် စိတ်ဓာတ်မထိန်းနိုင်သော တုန်ယင်မှုများဖြစ်ပေါ်လာပြီး မည်သို့ပင်ဖိနှိပ်ထားလိုက်စေကာမူ ထိန်းမရဖြစ်နေသည်။ တကယ့်ရိုင်းစိုင်းသော သားရဲရိုင်းတစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည့်အလားပင်။

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများလည်း အံ့အားသင့်လျက် မျက်လုံးများပြူးပြူးပြဲပြဲဖြစ်နေကြသည်။

“အကြီးအကဲချန်၊ ဒါက...”

ပဉ္စမအကြီးအကဲက ချန်ရွှမ်ကို ကြည့်ရင်း မယုံကြည်နိုင်သောအကြည့်များဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ချန်ရွှမ်က လော့ချန်ကို ကြည့်လျက် နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် စွမ်းအင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ချီစွမ်းအင်က တိမ်ယံတွေနဲ့ ထိစပ်နေပြီး သွေးစွမ်းအင်က ရေလှိုင်းတွေနှင့်တူတယ်... ဒီလိုမျိုး တောင်တန်းတစ်ခုလို သိမ်းကျုံးနိုင်တဲ့ အရှိန်အဟုန်နဲ့ဆိုရင် မမှားနိုင်ဘူး... ဒါ... ဒါက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့် ခုနစ်ဆင့်မြောက် ရွှေခန္ဓာအဆင့်ပဲ...”

အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် အကြီးအကဲချန်ရွှမ်၏ အသံသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

သူသည် လော့ချန်အား ရွှေခန္ဓာအဆင့်အကြောင်း တစ်ခါပြောဖူးသော်လည်း တစ်နေ့တွင် လော့ချန်က ဤအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ပေ။

လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်တွင် ပေါင်တစ်သိန်းအင်အားရှိလျှင် ရွှေခန္ဓာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသည်။

ဤအခြေအနေသည် ရိုးရှင်းပုံပေါ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများစွာသည် ပေါင်ရှစ်သောင်းခန့်အင်အားရှိလာသည့်အခါ ထပ်မံတိုးတက်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

အင်အား ပေါင်တစ်သိန်းနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ တက်လှမ်းရန်ခက်ခဲမှု ပိုမိုတိုးလာသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ပေါင်တစ်ရာ နှစ်ရာခန့်သာ လိုအပ်သော်လည်း ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကဲ့သို့ ကွာဟမှုကြီးကြီးမားမားရှိပြီး ရွှေခန္ဓာအဆင့်နှင့် လွဲချော်သွားရသည်။

တာယွဲ့မင်းဆက်တစ်ခုလုံးတွင် လူသိရှင်ကြားထင်ရှားသူများအနက် နှစ်တစ်ရာကျော်ကြာအောင် ရွှေခန္ဓာအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။

ဤနှစ်တစ်ရာအတွင်း မြစ်ထဲသို့ဖြတ်ကူးသွားသော ငါးများသဖွယ် ထူးချွန်ထက်မြက်သူများ မရေမတွက်နိုင်အောင်ရှိခဲ့သည်။

ဤမျှလောက်များပြားသောသူများထဲတွင် ရွှေခန္ဓာအဆင့်သို့ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရောက်ရှိခဲ့သဖြင့် ဤအဆင့်၏ခက်ခဲမှုကို ထင်ရှားစွာ သိမြင်နိုင်သည်။

ချန်ရွှမ်သည် အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားသူဖြစ်သည့် လော့ချန်က ဤမျှတိုတောင်းသောအချိန်အတွင်း မရေမတွက်နိုင်သော ထူးချွန်သူများက အိပ်မက်မက်လိုသော ရွှေခန္ဓာအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်ကို မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူ၏ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်အံ့အားသင့်မှုသည် မဆုံးနိုင်အောင်ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

“တကယ်ပဲ ရွှေခန္ဓာအဆင့်ပဲ... ဒါကြောင့်လည်း သူက လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်တွေကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သုတ်သင်နိုင်ခဲ့တာပဲ...”

“ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်သူဟာ အသွေးအသားတွေ ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီး သိုင်းပညာအတွက် ထူးကဲတဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို တည်ဆောက်နိုင်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်... ခန္ဓာကိုယ်သန်မာမှုက တစ်ဆင့်တည်းမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်... ဘုရင်အဆင့်ရောက်ပြီး သူတော်စင်သူရဲကောင်းဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အလားအလာရှိတယ်...”

“သနားစရာကောင်းတာက သူ့မှာ အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ပဲ နိုးကြားခဲ့တာ... မဟုတ်ရင် ချူဧကရီနဲ့တူတဲ့ နောက်ထပ်တစ်ဦးဖြစ်လာနိုင်ပြီး ငါတို့ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို တာယွဲ့မင်းဆက်ကနေ ကျော်လွှားပြီး ယွမ်လန်နယ်မြေအုပ်စုကို ဖြတ်ကျော်ကာ မိုးကောင်းကင်ထက်က စွမ်းရည်ရှင်တွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်လိမ့်မယ်... သနားစရာ၊ တကယ့်ကို သနားစရာပဲ...”

လော့ချန်သည် ရွှေခန္ဓာအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများသည် ချီးကျူးစကားများပြောကြပြီး အချို့ကမူ သူ့အတွက် သနားစိတ်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထိုစဉ်က ချူဧကရီသည် ရွှေခန္ဓာအဆင့်သို့ တက်လှမ်းခဲ့ပြီး ထို့နောက် လျင်မြန်စွာ ထွန်းကားလာကာ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော စွမ်းရည်အလှတရားဖြင့် မိုးကောင်းကင်အောက်ရှိ ထူးချွန်သူများကို အနိုင်ယူခဲ့သည်။ ယွမ်လန်နယ်မြေအုပ်စုကို တစ်ယောက်တည်းအုပ်စိုးခဲ့ပြီး နိုင်ငံပေါင်းရာချီအား အမိန့်ပေးခဲ့ရာ မည်သူမျှ မနာခံဘဲ မနေရဲခဲ့ပေ။

သို့သော် ချူဧကရီက ထူးကဲသော သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားခဲ့ပြီး လော့ချန်ကမူ အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားခဲ့သည်မှာ ကွဲပြားခြားနားသည်။

“ချီစွမ်းအင်က တိမ်ယံတွေနဲ့ထိစပ်နေပြီး သွေးစွမ်းအင်က ရေလှိုင်းတွေနဲ့တူတယ်... ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ရွှေခန္ဓာပဲ...”

ဆွန်ယင်ယန်သည် ထိုင်နေရာမှ ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။

ဆွန်ချွမ်ဝူက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ရွှေခန္ဓာ... ဒီအသုံးမကျတဲ့သူက ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တာလား... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ... မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါသိထားတာက တာယွဲ့မင်းဆက်တစ်ခုလုံးမှာ ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို တစ်ယောက်မှ မတက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ဘူး...”

ဆွန်ယင်ယန်သည် မျက်နှာအမူအရာ မည်းမှောင်လျက် လေးနက်သောလေသံဖြင့် ဆိုသည်။

“သူ့ဘာသာသူဆိုရင်တော့ ဘယ်လိုမှဖြစ်နိုင်စရာမရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က ကူညီပေးခဲ့မယ်ဆိုရင်...”

ဆွန်ယင်ယန်သည် စကားကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း နက်ရှိုင်းသောအကြည့်များဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာကို တွေးတောနေသည့်အလားပင်။

ဆွန်ချွမ်ဝူက စိုးရိမ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဖခင်၊ လော့ချန်က ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တယ်... ဒီတိုက်ပွဲမှာ ကျန်ရှင်းလီက အနိုင်ရအုံးမှာလား...”

ဆွန်ယင်ယန်က ယုံကြည်စိတ်ချစွာဖြင့် ဆိုသည်။

“သေချာတာပေါ့... ရွှေခန္ဓာအဆင့်ဆိုတာ အဆင့်တူတွေထဲမှာပဲ ခန္ဓာကိုယ်သန်မာမှုက ပြိုင်ဘက်ကင်းတာပါ... ကျန်ရှင်းလီက ထုံရွှမ်အဆင့်နီးကပ်နေတဲ့ စွမ်းအားရှိပြီး ချီစွမ်းအင်က သူ့ရဲ့အင်အားကို အလုံးစုံမြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ်... လော့ချန်က ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ရင်တောင် သူ့ရဲ့ပြိုင်ဘက်ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ဆွန်ယင်ယန်သည် အေးစက်သောအကြည့်များဖြင့် ဆက်လက်ပြောသည်။

“ချွမ်ဝူ၊ သတိထားဖို့အတွက် အကယ်၍ ကျန်ရှင်းလီက မတော်တဆရှုံးသွားခဲ့ရင် မင်းက အကြောင်းအမျိုးမျိုးပြပြီး လော့ချန်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပါ... ဒီလူကို ဆက်လက်ကြီးပြင်းလာခွင့်ပေးလို့မဖြစ်ဘူး... မဟုတ်ရင် နောင်မှာ ဒုက္ခတွေဖြစ်လာလိမ့်မယ်...”

“ဖခင် စိတ်ချပါ... သူဒီနေ့ ဒီလျှောက်စင်ပေါ်က အသက်ရှင်လျက်ထွက်သွားလို့မရဘူး...”

ဆွန်ချွမ်ဝူ၏ မျက်နှာသည် အေးစက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထိန်းမရအောင်ထွက်ပေါ်နေသည်။

တစ်ဖက်တွင်။

ယန်ချီ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ မည်းမှောင်နေသည်။

သူသည် လော့ချန်က ရွှေခန္ဓာအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ထိုစဉ်က သူသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်တွင်ရှိစဉ် ရွှေခန္ဓာအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ခန္ဓာကိုယ်အင်အား ပေါင်ရှစ်သောင်းနီးကပ်လာသည့်အခါ တစ်လက်မမျှပင် တိုးတက်မှုမရှိတော့ပေ။ အချိန်နှင့် အင်အားများစွာ အလဟဿဖြုန်းတီးခဲ့ရသည်။

ယန်ချီက အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားသူတစ်ဦးသည် သူပင် အစပင်မထိတွေ့နိုင်ခဲ့သော ရွှေခန္ဓာအဆင့်သို့ မည်သို့ရောက်ရှိနိုင်သည်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဤမျှပြင်းထန်သော မနာလိုမှုက ယန်ချီ၏ရင်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကို ပိုမိုတိုးပွားစေပြီး ယခုချိန်တွင်ပင် လျှောက်စင်ပေါ်သို့ တက်ကာ လော့ချန်နှင့် သေခြင်းရှင်ခြင်းတိုက်ပွဲ ဖြစ်စေချင်လာသည်။

စင်မြင့်ပေါ်တွင်...

ကျန်ရှင်းလီက လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း အကြည့်များသည် လေးနက်လာပြီး အေးစက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ရွှေခန္ဓာအဆင့်တဲ့... ငါ့ဆရာက ပြောဖူးတယ်... တကယ့်ထူးချွန်တဲ့မိုးကောင်းကင်ထက်စွမ်းရည်ရှင်တွေ၊ နတ်ဆိုးကြီးတွေမှသာ ဒီအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်ရှိတယ်တဲ့... မင်းလို အသုံးမကျတဲ့သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီအဆင့်ကို ရောက်နိုင်ရတာလဲ...”

လော့ချန်က ခပ်ပေါ့ပေါ့လေသံဖြင့် အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ရှင်းရှင်းလေးပဲလေ... ငါက မင်းဆရာပြောတဲ့ မိုးကောင်းကင်ထက်ကထူးချွန်တဲ့စွမ်းရည်ရှင်ပဲ...”

ကျန်ရှင်းလီ၏ မျက်ဆံများသည် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုစွာဖြင့် စကားတစ်ခွန်း ပြောထုတ်လိုက်သည်။

“တကယ့်ကို ကြီးကျယ်တဲ့စကားတွေပဲ... ဒါပေမဲ့ မင်းက ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ရင်တောင် ဒီနေ့ ငါ့လက်ထဲမှာ သေရမှာပဲ... ရွှေခန္ဓာအဆင့်ရှိတဲ့ သိုင်းသမားတစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်နိုင်ရင် ငါ့ရဲ့ဂုဏ်သတင်းက တာယွဲ့မင်းဆက်တစ်ခုလုံးမှာ ပိုမိုထင်ရှားလာလိမ့်မယ်...”

လော့ချန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“သေသွားတဲ့သူကလည်း ဂုဏ်သတင်းကို လိုချင်နေသေးတယ်ပေါ့လေ... စကားများနေတာလည်း အလကားပဲ... တိုက်ကြစို့...”

လော့ချန်၏ သူ့ကိုလျစ်လျူရှုသည့်သဘောထားက ကျန်ရှင်းလီ၏ရင်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ပိုမိုပြင်းထန်စေပြီး လက်ငါးချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်၏။

“တစ်ခုသတိပေးထားမယ်... ငါလည်း မီးလျှံလက်ဖဝါးနဲ့ အရိပ်ဖမ်းခြေလှမ်းကို လေ့ကျင့်ထားတယ်... ချီစွမ်းအင်နဲ့အတူ သုံးတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့တကယ့်စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်နိုင်တယ်...”

“ရှူး...”

စကားသံပြတ်လျှင်ပြတ်ချင်း ကျန်ရှင်းလီသည် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာတစ်ခုလုံးသည် အပြာရောင်အလင်းစီးကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ တမဟုတ်ချင်း လော့ချန်ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

မီးလျှံလက်ဖဝါးကို ကျန်ရှင်းလီက အသုံးပြုလိုက်သည့်အခါ အလွန်ထူးခြားသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဘုန်း...”

သူ၏လက်ဖဝါးတစ်ချက်ရိုက်ချလိုက်သည်နှင့်အမျှ ညာလက်တစ်ဖက်လုံးသည် ဝေဝါးသွားပြီး လမ်းကြောင်းများသည် ပုံမမှန်ဖြစ်လျက် မသိမသာ ပြောင်းလဲနေသည်။ အလင်းနှင့်အရိပ်ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေသည်။

လေထုသည် ပြင်းထန်စွာ လိမ်ကျည်းလျက် ပြိုကွဲပြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာသော စွမ်းအင်လှိုင်းများက လူတစ်ယောက်လုံးကို ထိတ်လန့်စေသည်။

“ဒီလက်ဖဝါးစွမ်းရည်က တကယ့်ကို ထူးဆန်းလှချည်လား...”

လော့ချန်သည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်တင်လိုက်သည်။

ယခင်က ရှူးလီက ဤစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုခဲ့စဉ်တွင် သူသည် ဘာမှမခံစားရခဲ့ပေ။

ယခု ကျန်ရှင်းလီက လှုပ်ရှားလိုက်သည့်အခါ မီးလျှံလက်ဖဝါးစွမ်းရည်၏ ထူးခြားမှုကို ချက်ချင်းသတိပြုမိသည်။ လမ်းကြောင်းများသည် ပြောင်းလဲမှုများနှင့် လျင်မြန်လှပြီး မျက်လုံးဖြင့် လိုက်မမီနိုင်သဖြင့် မျက်စိရှုပ်ထွေးစေသည်။

အကယ်၍ အခြားလူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားဖြစ်ခဲ့ပါက ဤရိုက်ချက်ကို လုံးဝမခံနိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် လော့ချန်သည် မျက်လုံးဖြင့်သာ ကြည့်နေသူမဟုတ်ပေ။ သူ၏အားကောင်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် အချိန်တိုင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံခံစားနေသည်။

“ဒီနေရာမှာ...”

ပြိုင်ဘက်၏ ညာလက်ဖဝါးကို သော့ခတ်မိသွားသည်နှင့် လော့ချန်သည် လက်သီးတစ်ချက်ကို ချက်ချင်းထိုးထုတ်လိုက်သည်။

ဤလက်သီးတစ်ချက်သည် မည်သည့်ထိန်းသိမ်းမှုမှ မရှိဘဲ သူ၏အထွတ်အထိပ်အင်အားကို ထည့်သွင်းထားသည်။

မှိန်ဖျော့ဖျော့ရွှေရောင်လက်သီးတစ်ချက်သည် ပြိုင်ဘက်ကင်းသောအလှတရားဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပေါင်တစ်သိန်းခွဲကျော်သော ဧရာမအင်အားသည် အလုံးစုံထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဘုန်း...”

လေထုသည် ပေါက်ကွဲလှုပ်ရှားသွားပြီး အင်အားနှစ်ခုတိုက်မိသည့်အခါ ဖြစ်ပေါ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ်ထိခိုက်မှုသည် လျှောက်စင်ပေါ်တွင် မျက်စိဖြင့်မြင်နိုင်သော လှိုင်းရိပ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ပြင်းထန်သောလေတိုက်လှိုင်းများသည် ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ပရိသတ်များသည် မျက်လုံးများကို မှေးမှိန်လျက် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

“ရှူး...”

စွမ်းအင်လှိုင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်နှင့်အမျှ ကျန်ရှင်းလီ၏ ခန္ဓာပေါ်ရှိ ချီစွမ်းအင်သည် ပြင်းထန်စွာ လိမ်ကျည်းလျက် သူ၏ခန္ဓာသည် အနောက်သို့ တစ်ဆယ့်ခြောက်မီတာခန့် ပြန်လည်ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ပရိသတ်ထိုင်နေရာမှ လူအများ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်အံ့အားသင့်မှုများ ထပ်မံဖြစ်ပေါ်လာပြီး စကားမပြောနိုင်ဖြစ်နေကြသည်။

လူသိများသည့်အတိုင်းပင် ထုံရွှမ်အဆင့်သို့ တစ်ဝက်တစ်ပြက်ရောက်ရှိသူများသည် ချီစွမ်းအင်ဖြင့် ရန်သူကို ရင်ဆိုင်နိုင်ပြီး ၎င်းတို့၏စွမ်းအားသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများထက် ကျော်လွန်နေသည်။

ကျန်ရှင်းလီသည် သာမန်ထုံရွှမ်အဆင့်တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရှိသူမဟုတ်ပေ။ သို့သော် လော့ချန်၏ လက်သီးတစ်ချက်၏ အစွမ်းကို မခံနိုင်ခဲ့ပေ။