ရွှေခန္ဓာဖြင့် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို စိန်ခေါ်ခြင်း

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပြင်းထန်လှသော ချီစွမ်းအင်ကို ခံစားရင်း ကျန်ရှင်းလီ မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို မ,လိုက်ပြီး လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကောင်းကင်ထိထွဋ်တက်နေသည့်နှယ် အာကာသထိအောင် မြင့်မားလျက်ရှိသည်။

“လော့ချန်၊ မင်းကံတရားက သိပ်မကောင်းဘူးထင်တယ်...”

ကျန်ရှင်းလီ ပါးစပ်ကို ကျယ်ဟလျက် ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ကျန်ရှင်းလီ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ သူသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းရန် အနည်းဆုံး တစ်လမှ နှစ်လခန့် အချိန်လိုအပ်သေးသည်။

သို့သော် ပြင်းထန်သော အရှက်တရားနှင့် ဖိအားများက သူ့အား ကန့်သတ်ချက်များကို ဖြတ်ကျော်စေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးပိတ်ဆို့အဆင့်ကို ချိုးဖျက်ကာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တစ်ခါတည်း တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဤအချက်အရ သူသည် လော့ချန်ကို ကျေးဇူးတင်ရဦးမည်ပင်။

“မသေချာဘူး... တကယ်တမ်းပြောရရင် မင်းက အခုမှ ငါနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိလာတာ...”

လော့ချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်အမူအရာမှ မပြသဘဲ မျက်လုံးနှစ်ဖက်မှသာ ယခင်က မမြင်ဖူးသော ထက်ရှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျန်ရှင်းလီ ရုတ်တရက် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းသွားသည်မှာ လော့ချန်လည်း ထင်မထားမိခဲ့ပေ။

သို့သော် သူ စိတ်မပူပေ။ စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယခင်တိုက်ပွဲများတွင် ရန်သူများသည် အားနည်းလွန်းသဖြင့် သူ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို လှုံ့ဆော်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ယခုမှသာ စစ်မှန်သော တိုက်ပွဲစိတ်ဓာတ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အောက်ရှိသူများအားလုံးသည် ပုရွက်ဆိတ်သာသာဟု ဆိုကြသည်မဟုတ်ပါလား။

လူများစွာက သူ့ကို ပုရွက်ဆိတ်ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ထိုသူများအားလုံး၏ အသက်တာသည် သိပ်မကြာရှည်ခဲ့ပေ။

“လော့ချန်မှာ ထပ်တိုက်ဖို့ ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသေးတယ်လား...”

“မဖြစ်နိုင်တာ...”

ကျန်ရှင်းလီ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းသွားသည်က လူအားလုံးကို အံ့အားသင့်စေခဲ့ပြီး လော့ချန်၏ စကားများမှာ လူတို့၏ ရင်ဘတ်ကို တူကြီးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည့်နှယ် ထိတ်လန့်ဖွယ်အံ့ဩမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အောက်ရှိသူများအားလုံးသည် ပုရွက်ဆိတ်သာသာဖြစ်သည်။ ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို ကျင့်စဉ်ပြီးမြောက်ထားသည်ဟု ဆိုစေကာမူ အဆုံးသတ်တွင် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးသာဖြစ်သည်။

ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားကို သူကိုယ်တိုင် စိန်ခေါ်ရဲသည်တဲ့လား။

ဤကမ္ဘာသည် အမှန်တကယ်ပင် ရူးသွပ်နေပြီထင်သည်။

“ဟဲဟဲ... သေမယ့်အချိန်ရောက်နေပြီး ပါးစပ်ကြီးနဲ့ ပြောရဲသေးတယ်... ငါအခုဆို လက်ဖဝါးတစ်ချက်နဲ့ မင်းကို ရိုက်သတ်လို့ရတယ်...”

ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းပြီးနောက် ကျန်ရှင်းလီ၏ ယုံကြည်မှုသည် အဆမတန် မြင့်တက်လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှယ် လော့ချန်ကို အေးစက်စွာ ပြုံးကြည့်လျက် ဆိုသည်။

“ဒါပေမယ့် မင်းကို အလွယ်တကူ သေခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းက ငါ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ အရှက်တရားကို ဆယ်ဆ၊ အဆတစ်ရာ ပြန်ပေးမယ်...”

လော့ချန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တိုက်ပွဲစိတ်ဓာတ် ပြင်းပြလျက်ရှိသည်။

“လာစမ်းပါဦး... စကားတွေ အများကြီး ပြောနေစရာမလိုဘူး...”

“သေရမှန်းမသိတဲ့ အမှိုက်ကောင်... မင်းနဲ့ငါရဲ့ အဆင့်ကွာဟချက်ကို ပြလိုက်မယ်...”

ကျန်ရှင်းလီ၏ မျက်လုံးများထဲမှ စွမ်းအင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ စင်မြင့်ပေါ်တွင် အပြာရောင်အရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အရှိန်မှာ ယခင်ထက် အဆပေါင်းများစွာ မြန်ဆန်လာသည်။

“ငါ့လက်ဖဝါးတစ်ချက်ကို ခံစမ်း...”

ချက်ချင်းဆိုသလို လော့ချန်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ကျန်ရှင်းလီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်မှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားကာ လက်ဖဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ယခင်ကအတိုင်း ရေပေါ်အလင်းလက်ဖဝါးစွမ်းရည်ကို သုံးထားသော်လည်း ယခုအား၏ ပြင်းထန်မှုမှာ လုံးဝကွဲပြားသည်။ ပြင်းထန်သော ချီစွမ်းအင်သည် အပြာရောင်လက်ဖဝါးရာတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းပြီး ထိတွေ့ရာ လေထုသည် ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားကာ ပြိုကွဲပြီး အက်ကွဲလျက်ရှိသည်။

လော့ချန်တွင် ရှောင်တိမ်းရန် အစီအစဉ်မရှိခဲ့ပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး၏ စွမ်းအားများကို စုစည်းကာ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

စွမ်းအင်နှစ်ခုသည် ပြင်းထန်စွာ ထိခတ်လိုက်ရာ လေထုမှာ တဟုန်းဟုန်းမြည်ဟီးကာ စွမ်းအင်လှိုင်းများ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ လူနှစ်ဦးကို ဗဟိုပြုထားသော မြေပြင်သည် အလွှာလိုက်အက်ကွဲကာ ပြိုကျသွားသည်။

ထို့နောက်။

လူနှစ်ဦး၏ ပုံရိပ်များသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းမထားနိုင်ဘဲ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အနောက်သို့ ဆယ်မီတာကျော်ခန့် ရုတ်တရက် ပြန်ဆုတ်သွားသည်။

“ဟင်... အင်အားမျှတနေတာပဲ... ငါမျက်စိမမှားဘူးမဟုတ်လား... လော့ချန်က ကျန်ရှင်းလီရဲ့ လက်ဖဝါးတစ်ချက်ကို တားဆီးနိုင်ခဲ့ပြီး ဒဏ်ရာတစ်စုံတစ်ရာမရှိဘူး...”

“ငါဘာတွေမြင်လိုက်ရတာလဲ... လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ယောက်က ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားကို ရင်ဆိုင်တွန်းလှန်နိုင်တယ်တဲ့လား...”

“စိတ်ကူးယဉ်လို့မရဘူး... လော့ချန်နိုးကြားထားတဲ့ဟာက အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ပဲ... ဘာလို့ ငါကိုယ်တိုင်ကမှ အသုံးမကျသလို ခံစားနေရတာလဲ...”

ရှေ့တွင်မြင်ရသော ရလဒ်များက လူအားလုံးကို ထိတ်လန့်အံ့အားသင့်စေသည်။

အပြင်စည်းတပည့်များဆိုလျှင် ပါးစပ်ထဲသို့ ကြက်ဥတစ်လုံးထည့်၍ရလောက်အောင်ပင် အံ့ဩနေကြသည်။

ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အောက်ရှိသူများအားလုံးသည် ပုရွက်ဆိတ်သာသာဖြစ်သည်ဟူသော သံမဏိစည်းမျဉ်းကို လော့ချန်၏ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် လုံးဝချိုးဖျက်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။

ပဉ္စမအကြီးအကဲနှင့် ချန်ရွှမ်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မျက်လုံးချင်းဆုံကြည့်လိုက်ရာ ထိတ်လန့်အံ့ဩမှုများသာလျှင် ပြည့်နှက်နေသည်။

ယနေ့ လော့ချန်က သူတို့ကို ထိတ်လန့်စေသည့်အရာများ အလွန်များပြားလွန်းသဖြင့် ယခုဆိုလျှင် အနည်းငယ်ထုံကျင်နေပြီဖြစ်သည်။

“သေစမ်း... ဒီကောင်လေးရဲ့ ကန့်သတ်ချက်က ဘယ်နားမှာလဲ...”

ဆွန်ချွမ်ဝူသည် လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

စင်မြင့်ပေါ်တွင်...

“ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားဆိုတာ တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ...”

လော့ချန်၏ ယခင်လက်သီးတစ်ချက်သည် သူ၏ အထွတ်အထိပ်စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်ခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ်မျှပင် အားသာချက်မရခဲ့ပေ။ အခြားနည်းလမ်းများကို မသုံးလျှင် အနိုင်ရရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်ဖြစ်သည်။

“ဘမ်း...”

တစ်ဖက်တွင် ကျန်ရှင်းလီ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းဖြင့် မြေပြင်ကို အက်ကွဲစေပြီး ဆုတ်ယုတ်နေသော အရှိန်ကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ ခေါင်းမော့ကာ လော့ချန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများထဲတွင် ယခင်ကမမြင်ဖူးသော ပြင်းထန်လှသည့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ကောင်းတယ်... သိပ်ကောင်းတယ်... ဒီနေ့ မင်းသေမှာသေချာတယ်...”

လော့ချန် ပြသသည့် စွမ်းအားမှာ ပိုမိုအားကောင်းလေလေ ကျန်ရှင်းလီ၏ စိတ်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပိုမိုပြင်းထန်လာလေဖြစ်သည်။

ဤအရာထဲတွင် အရှက်တရား၊ ဒေါသများနှင့် နက်ရှိုင်းသော မနာလိုမှုများ ပါဝင်နေသည်။

“ရေပေါ်အလင်း ပုံရိပ်...”

ပုံရိပ်တစ်ခု လှစ်ခနဲဖြတ်ပြီးသွားပြီး ကျန်ရှင်းလီ မူရင်းနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထို့နောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အပြာရောင်လက်ဖဝါးရာများသည် လော့ချန်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဖန်း ဖန်း ဖန်း ဖန်း ဖန်း ဖန်း...”

ဤလက်ဖဝါးတစ်ချက်စီသည် စွမ်းအားအပြည့်ဖြင့် သန့်စင်ထားပြီး ကျန်ရှင်းလီ လော့ချန်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် လုံးဝသတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

“ငါ့ကို တကယ်မတတ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား...”

လော့ချန် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဟုန်မှာ ရုတ်တရက် လေးလံလာသည်။ စွမ်းအင်များသည် စုစည်းလျက်ရှိပြီး ပတ်ဝန်းကျင်လေထုသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလျက်ရှိသည်။ သေသေချာချာ ကြည့်လျှင် လေထုသည် ဧရာမအိုးကြီးပုံစံအဖြစ် စုစည်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ဤသည်မှာ ကောင်းကင်အိုးလက်သီးစွမ်းရည်၏ စတင်အကွက်ဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရင်း ခုခံကာကွယ်နိုင်သည့် စွမ်းအင်ထုတ်လွှတ်နည်းဖြစ်သည်။

“ချီစွမ်းအင်စုစည်းအိုးကြီး...”

အရှိန်စုစည်းမှု ပြီးစီးသွားပြီး လော့ချန် လက်သီးတစ်ချက် တိုက်ရိုက်ထုရိုက်လိုက်သည်။

“ကျစ်... ကျစ်...”

ထူးဆန်းသည့်မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ လော့ချန်၏ လက်သီးတစ်ချက်ထုရိုက်လိုက်သည်နှင့်အမျှ မမြင်ရသော ဧရာမအိုးကြီးသည် ရုတ်တရက် ကြီးမားလာပြီး အနီးကပ်ရောက်လာသော အပြာရောင်လက်ဖဝါးရာများသည် အကုန်လုံး ကွဲထွက်သွားကာ စွမ်းအင်လှိုင်းများ ပြင်းထန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

“ဘုန်း...”

ကျန်ရှင်းလီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ချီစွမ်းအင်များသည် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး ဆက်လက်ဆုတ်ယုတ်ကာ သွေးတစ်ပွက်ကို အန်ထွက်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် ချီစွမ်းအင်သိုက်ကို ဖွင့်လှစ်ပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းပြီးပြီဖြစ်သည်။

ချီစွမ်းအင်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို မြှင့်တင်ထားသဖြင့် သူ၏ လက်ဖဝါးတစ်ချက်ထုရိုက်မှုသည် အနည်းဆုံး ပေါင်သိန်းချီရှိသည်။

သို့သော် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးက သူ့ကို တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့သည်တဲ့လား။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါရှုံးမှာ မဟုတ်ဘူး... ရေပေါ်အလင်းကောင်းကင်ဖြတ်ပိုင်းခြင်း...”

မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကျန်ရှင်းလီ ခန္ဓာကိုယ်ကို လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ကာ နောက်ထပ်သေစေနိုင်သော အကွက်တစ်ခုကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

“ဟုန်း...”

ချီစွမ်းအင်များ ပြင်းထန်စွာ စီးဆင်းလာပြီး ကျန်ရှင်းလီ၏ လက်ျာလက်သည် အပြာရောင်လက်ဖဝါးရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လော့ချန်ကို လေထဲမှ ဖိချလိုက်ရာ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကွဲအက်စေမည့် ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ချီစွမ်းအင်ကို မသုံးရင် မဖြစ်တော့ဘူးထင်တယ်...”

လော့ချန်လည်း သတိပြုမိသည်မှာ ကျန်ရှင်းလီ၏ ကာကွယ်ရေးချီစွမ်းအင်မှာ အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ ပြင်းထန်လှသည်။

အနိုင်ရရန်အတွက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် ရန်သူကို ချေမှုန်းနိုင်ရမည်။

ထိုအတွေးတစ်ခုသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ဖြတ်သန်းသွားပြီး လော့ချန် မျက်တောင်တစ်ချက်မှိတ်ရုံမျှဖြင့် ချီစွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်။

“ဘုန်း...”

ပြင်းထန်သော ချီစွမ်းအင်လှိုင်းများသည် လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထုသည် ရေလှိုင်းများနှယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ သူ၏ အရှိန်အဟုန်မှာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာပြီး စစ်နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှယ် စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်တည်နေသည်။

ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းဖြင့် လော့ချန်၏ မျက်လုံးများသည် မိုးကြိုးလျှပ်စီးနှယ် ထက်ရှလာပြီး လက်ျာလက်သည် လက်သီးတစ်ချက်အဖြစ် ပြင်းထန်စွာ ထုရိုက်လိုက်သည်။

“အိုးဖြင့် မြေတောင်တန်းကို ဖိချခြင်း...”

ချီစွမ်းအင်များ ပြင်းထန်စွာ စီးဆင်းလာပြီး လော့ချန်၏ လက်သီးသည် ခြေသုံးချောင်းပါသော အိုးငယ်တစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပြင်းထန်သော လက်သီးအားသည် ရေအောက်မှ ဒလဟောစီးဆင်းနေသော သမုဒ္ဒရာနှယ်လည်းကောင်း၊ ထူးခြားပြီး မတ်စောက်သော တောင်ကြီးတစ်ခုနှယ်လည်းကောင်း၊ ကောင်းကင်ယံသို့ ဆန်တက်ကာ ကျန်ရှင်းလီကို ရင်ဆိုင်သွားသည်။

“သေစမ်း...”

ကျန်ရှင်းလီသည် လော့ချန်တွင် နောက်ထပ်သေစေနိုင်သော အကွက်တစ်ခုရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ ဆုတ်ခွာရန်နေရာမရှိတော့သဖြင့် အံကြိတ်ကာ လက်ဖဝါးအားကို အဆုံးစွန်ထိ မြှင့်တင်လိုက်ရသည်။

“ဘုန်း...”

လက်သီးအားနှင့် လက်ဖဝါးရာသည် ပြင်းထန်စွာ ထိခတ်လိုက်ရာ ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော လှိုင်းတံပိုးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ရုတ်တရက် ကြီးမားလာကာ ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးတွင် မုန်တိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော မျက်လုံးများက စူးစိုက်ကြည့်နေရင်း အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ကျန်ရှင်းလီ၏ လက်ဖဝါးရာသည် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရပြီး လော့ချန်၏ လက်သီးအားသည် အကြွင်းအကျန်မရှိ ကျန်ရှင်းလီ၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ကျန်ရှင်းလီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ချီစွမ်းအင်သည် လုံးဝဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီး သွေးတစ်လုံးကို မိုးပေါ်သို့ အန်ထွက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိန်းမနိုင်ဘဲ စင်မြင့်အပြင်ဘက်သို့ ပျံထွက်သွားသည်။

လော့ချန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဓားလက်ကိုင်ရိုးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်လျှပ်တပြက် ရောက်ရှိသွားသည်။

ချီရှန်မြို့မှ ထွက်ခွာလာချိန်မှစ၍ လော့ချန်သည် အဘိုးဖြစ်သူ၏ သွန်သင်ချက်ကို အမြဲသတိရနေသည်။ သိုင်းလောကသည် အန္တရာယ်များပြည့်နှက်နေသည်။ ကြီးကျယ်သောအရာများကို အောင်မြင်လိုသူသည် ရက်စက်ရမည်။ သတ်သင့်သူကို သတ်ရမည်။ နောက်ဆက်တွဲဒုက္ခများ မကျန်ရစ်စေရ။ ကျူပင်ခုတ်ကျူငုတ်ပင် မချန်သင့်ပေ။

ဤသူသည် သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် သတ်မည်ဟု ကြွေးကြော်ခဲ့သဖြင့် ဤသူ၏အသက်ကို ချမ်းသာပေးထားလျှင် နောင်တွင် ဒုက္ခများသာ ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်။

မိုးကောင်းကင်အောက်တွင် လျှပ်စီးတစ်ချက် လက်ခနဲ လင်းလက်သွားသည်။

ထိုနေရာရှိ အကြီးအကဲများမှအပ တခြားသူများအားလုံးက လော့ချန် ဓားထုတ်လိုက်သည်ကို မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။ လက်ခနဲ အလင်းတန်းတစ်ခုကိုသာ လျှပ်တပြက် တွေ့မြင်လိုက်ကြရပြီး နှလုံးသားထဲတွင် အမည်မသိ ထိတ်လန့်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။

“အ...”

“မဟုတ်ဘူး...”

“မ.....”

ကျန်ရှင်းလီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

“ဘုန်း...”

ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ အလောင်းနှစ်ပိုင်းသည် စင်မြင့်အပြင်ဘက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပျံထွက်သွားသည်။