အသက်ဖြင့်ပေးဆပ်ခြင်း

သေခြင်းတရားသည် လျင်မြန်လွန်းစွာ ရောက်ရှိလာသည်။ နောက်ဆုံးအချိန်ထိ ကျန်ရှင်းလီသည် သူမည်သို့သေသွားသည်ကို မသိခဲ့ချေ။ သူအဘယ့်ကြောင့် သေရသည်ကိုလည်း နားလည်သွားခွင့်မရခဲ့ပေ။

ကျန်ရှင်းလီ သေဆုံးသွားသည်နှင့်အတူ သိုင်းပြိုင်ကွင်းတစ်ခုလုံး ကြောက်မက်ဖွယ်တိတ်ဆိတ်မှုထဲ နစ်မျောသွားသည်။ အပ်ကျသံပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သည်။

ပွဲကြည့်စင်ပေါ်ရှိ လူအုပ်ကြီးသည် အားလုံး အံ့အားသင့်လျက် ငေးကြောင်သွားကြသည်။

ကျန်ရှင်းလီ၏ စွမ်းအားသည် သံသယဖြစ်စရာ မလိုပေ။ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရောက်နေသော သိုင်းသမားတစ်ဦးကို လက်ဖဝါးကိုးချက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်မှာ သာမန်ထက် သာလွန်ထူးကဲလှသည်။ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်၏ ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရပ်တည်နိုင်သူဟု ဆိုနိုင်သည်။

အစပိုင်းတွင် ဤတိုက်ပွဲသည် စွမ်းအားကွာခြားမှုကြီးမားလှသဖြင့် ဤသို့သော ရလဒ်ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ခဲ့ကြပေ။ အထူးသဖြင့် ကျန်ရှင်းလီ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းပြီးနောက် လော့ချန်သည် သေချာပေါက် ရှုံးနိမ့်လိမ့်မည်ဟု လူတိုင်းက ယူဆထားခဲ့ကြသည်။

ထို့ကြောင့် ယခုမြင်ကွင်းသည် လူတိုင်းအတွက် ကောင်းကင်ပြိုကျသော ထိတ်လန့်မှုကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

“သန်မာလွန်းတယ်... သိပ်ကို သန်မာလွန်းတယ်... ကျန်ရှင်းလီကိုတောင် လော့ချန်က အနိုင်ယူလိုက်ပြီ...”

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်တစ်ဦးက အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးက ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားကို သတ်ဖြတ်လိုက်တယ်... ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ကိုယ်တိုင်မြင်ဖူးဖို့ထားအုံး ကြားတောင်ကြားဖူးတာမဟုတ်ဘူး...”

“အားလုံးကြည့်ကြစမ်း... အကြီးအကဲတွေတောင် အံ့အားသင့်နေကြပြီ...”

မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရသော်လည်း လူအုပ်ကြီးသည် ဤမြင်ကွင်းကို ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေကြသည်။

အချို့သူများက မိမိတို့ အမြင်မှားယွင်းနေသည်ဟု ထင်ကာ မျက်လုံးများကို အလျင်အမြန် ပွတ်သပ်နေကြသည်။

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲများလည်း အကုန်လုံး အံ့အားသင့်လျက် အိပ်မက်ထဲရောက်နေသလို ခံစားနေကြရသည်။

“မကောင်းဆိုးရွားကောင်... ဒီအသုံးမကျသူက ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ဘာတွေကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့တာလဲ... ရွှေကိုယ်အဆင့်ကို ရောက်ရှိခဲ့တာနဲ့တင် သူ့ရဲ့စွမ်းအားက ဒီလောက်ထိ ထူးကဲလာတယ်လား...”

ယန်ချီသည် ပြိုင်ပွဲစင်ပေါ်ရှိ လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

ဤအချိန်တွင် ယန်ချီ ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်မှု ပြင်းပြစွာ တဖွားဖွားပေါ်ပေါက်နေသည်။

သူသည် လော့ချန်ကို လုံးဝမမှတ်ယူခဲ့ပေ။ လက်ဖဝါးတစ်ချက်နှင့် ညှစ်သတ်နိုင်သည့် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်သာဟု သဘောထားခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် လော့ချန်က ကျန်ရှင်းလီကို အနိုင်ယူလိုက်သည့်အချိန်တွင် သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အကြောက်တရားတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ အမြဲတမ်း မိမိကိုယ်ကို မြင့်မားစွာ တန်ဖိုးထားနေကျ ယန်ချီ အတွက် ဤအရာကို လက်ခံနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဘေးနားရှိ မင်းသားတန်းမှ တပည့်တစ်ဦးက သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို သတိပြုမိပြီး ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကျန်ရှင်းလီက သူ့ကိုယ်သူ အထူးတလှယ်ကြီးကျယ်တယ်လို့ ကြွားဝါထားပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ စက္ကူကျားတစ်ကောင်ပဲ... ယန်ဆရာကြီးသာ ထွက်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် လက်ဝါးတစ်ချက်နဲ့ လော့ချန်ကို အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်တယ်...”

“ဒါပေါ့...”

ယန်ချီ က အေးစက်စွာ ဟွှမ်းခနဲ အသံပြုလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းကာ လော့ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ကျန်ရှင်းလီကို အနိုင်ယူလိုက်လို့ သိပ်ကို ထူးချွန်တယ်လို့ မထင်လိုက်နဲ့... စစ်မှန်တဲ့ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားရဲ့ စွမ်းအားက မင်းတွေးထင်ထားတာထက် ကျော်လွန်နေတယ်... လဝက်အကြာမှာ ငါကိုယ်တိုင် မင်းကို သိစေမယ်... အသုံးမကျသူဆိုတာ အသုံးမကျသူပဲ၊ ဘယ်တော့မှ ထွန်းကားလာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

ကျန်ရှင်းလီ ၏ ရှုံးနိမ့်မှုသည် ယန်ချီ ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သော်လည်း ထိုမျှသာ ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှင်းလီသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ လတ်တလောမှသာ တက်လှမ်းခဲ့သဖြင့် သူ၏ စွမ်းအားအပြည့်အဝကို ထုတ်သုံးနိုင်ခြင်း ရှိမရှိကို မပြောနိုင်ပေ။

သို့ရာတွင် ယန်ချီ သည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ပထမအဆင့်အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူသည် လော့ချန်ကို သတ်ဖြတ်ရန် အင်အားအနည်းငယ်သာ အသုံးပြုရုံဖြင့် လုံလောက်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။

လူအုပ်ကြီးသည် အံ့အားသင့်မှုထဲတွင် နစ်မျောနေစဉ် မမျှော်လင့်ထားသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

မည်သည့်အချိန်က စတင်ဖြစ်ပေါ်သည်ကို မသိရသော်လည်း ဆွန်ချွမ်ဝူ သည် ပြိုင်ပွဲစင်ရှေ့တွင် ရောက်ရှိနေသည်။

“လော့ချန်... ပြိုင်ပွဲတစ်ခုမှာ မင်းက ဒီလောက်ထိ ရက်ရက်စက်စက် လက်ချပြီး လူအများရှေ့မှာ လူကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်... ငါတို့ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို မထီမဲ့မြင်ပြုလိုက်တာလား... အသက်နဲ့ ပေးဆပ်စမ်း...”

“ဘုန်း...”

ဆွန်ချွမ်ဝူက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး စကားများများမပြောဘဲ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ဤဓားတစ်ချက်သည် ဆွန်ချွမ်ဝူ က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့် ခုတ်ပိုင်းချက်ဖြစ်သည်။ မီတာပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော အေးစက်လှသည့် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် မယှဉ်နိုင်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြိုင်ပွဲစင်ပေါ်ရှိ လော့ချန်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ချလာသည်။

“ချင်း...”

ဆွန်ချွမ်ဝူ ၏ စွမ်းအားမှာ မည်မျှထူးကဲသနည်း။ သူသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်ရှိ သိုင်းသမားဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းတပည့်များထဲတွင် အဆင့်ခြောက်နေရာတွင် ရပ်တည်နေသူဖြစ်သည်။ သူ၏ စွမ်းအားကို ကြောက်မက်ဖွယ်ဟူ၍သာ ဖော်ပြရပေမည်။ ဓားစွမ်းအင်သည် ဖြတ်သန်းသွားရုံမျှဖြင့် ပြိုင်ပွဲစင်ပေါ်တွင် သုံးပေနက်သော ကြောက်မက်ဖွယ် ဓားရာတစ်ခုကို ထင်ရှားစွာ ဖြစ်ပေါ်သွားစေသည်။

ဤဖြစ်ရပ်အားလုံးသည် လျင်မြန်လွန်းလှသဖြင့် ဆွန်ချွမ်ဝူ က ရုတ်တရက် လူသတ်ရန် ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့သည့်အတွက် မည်သူမျှ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရနိုင်ခဲ့ကြပေ။

“မကောင်းဘူးတော့...”

ဓားအလင်းတန်းသည် အနီးသို့ မရောက်ရှိသေးမီ လော့ချန် ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ထိတ်လန့်စွာ တုန်ယင်လာပြီး စိတ်နှလုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဓားအလင်းတန်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထက်ရှသော အရိပ်အယောင်သာလျှင် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ဖြစ်နေပြီဆိုလျှင်၊ အကယ်၍ ဤဓားတစ်ချက်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ထိမှန်ခဲ့ပါက အသက်ရှင်နိုင်ပါမည်လား။

“အရာအားလုံးကို ထုတ်သုံးရမယ်...”

လက်ပိုက်ကြည့်နေရင်း သေရခြင်းသည် လော့ချန် ၏ စရိုက်လက္ခဏာမဟုတ်ပေ။

သူသည် အံကို ကျိတ်လျက် သိုင်းဝိညာဉ်ကို အလိုအလျောက် ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာအတွင်းရှိ ချီစွမ်းအင်ကို အဆမတန် ထုတ်ယူကာ ဓားတစ်ချက်ကို ဝှေ့ရမ်းခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

“ကောင်းကင်ဖြတ်ပိုင်းခြင်းဓားစွမ်းရည် လျှပ်စီးဖြတ်သန်းခြင်း...”

လေဟာနယ်ထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသော ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုသည် လေထုကို ဆူညံစေပြီး ဓားအလင်းတန်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။

“ချင်း...”

သို့ရာတွင် ချက်ချင်းဆိုသလို ဓားစွမ်းအင်သည် ကွဲအက်သွားပြီး ဓားအလင်းတန်းသည် မည်သည့်အတားအဆီးမှမရှိဘဲ ဆက်လက်ဒလဟောပြေးလွှားနေသည်။

“ကောင်းကင်ဖြတ်ပိုင်းခြင်းဓားစွမ်းရည် တိမ်ယံတည်မြဲခြင်း...”

“ကောင်းကင်ဖြတ်ပိုင်းခြင်းဓားစွမ်းရည် လေပြတ်ဖြတ်ခြင်း...”

လော့ချန် ၏ မျက်ဝန်းများသည် အေးစက်လျက်ရှိပြီး ကြယ်ကြွေဓားမှ ဓားစွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်ကာ မိုးသက်မုန်တိုင်းကဲ့သို့ ဓားအလင်းတန်းဆီသို့ ဆက်လက်ခုတ်ပိုင်းနေသည်။

“ချံ... ချံ... ချံ...”

ဓားအရိပ်များသည် ပိုးဖလံများ မီးထဲသို့ ခုန်ဝင်သကဲ့သို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကွဲအက်သွားကြပြီး ဓားအလင်းတန်းသည် သေးငယ်သော လှိုင်းကလေးများသာ ဖြစ်ပေါ်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် ကြယ်ကြွေဓားပင် အင်အားကြီးမားစွာ တုန်ခါလျက် လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်ပျံသန်းသွားသည်။

“ဘုန်း...”

လက်ကောက်ဝတ်မှ ရောက်လာသော အင်အားကြီးမားမှုကြောင့် လော့ချန်သည် မထိန်းနိုင်ဘဲ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားရပြီး လည်ချောင်းထဲတွင် သွေးနံ့သင်းသင်း တက်လာသည်။ သို့သော် အနီးကပ်ရောက်ရှိနေသော ဓားအလင်းတန်းကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှု အလျဉ်းမရှိခဲ့ဘဲ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ထင်ဟပ်ပြသနေသည်။

“အိုးဖြင့်မြေကြီးတောင်တန်းထိန်းစွမ်းရည်...”

စွမ်းအားကို အထွတ်အထိပ်သို့ မြှင့်တင်လိုက်ပြီး လော့ချန် ၏ ခန္ဓာအတွင်းရှိ သွေးစွမ်းအင်နှင့် ချီစွမ်းအင်များသည် အဆမတန် ပြင်းထန်စွာ စီးဆင်းလာသည်။ ညာဖက်လက်သီးသည် တောက်ပလှသော သေးငယ်သည့် အိုးတစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဘုန်း...”

လော့ချန် ၏ လက်သီးတစ်ချက်ထိုးထွက်သွားသည်နှင့်အတူ တောက်ပသော သေးငယ်သည့် အိုးသည် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး ဓားအလင်းတန်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ချလိုက်သည်။

“ကျစ်...”

တောက်ပသော သေးငယ်သည့် အိုးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလျက် အက်ကွဲရာများ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးမဲ့ အလင်းတန်းအဖြစ် ပြိုကွဲပျက်စီးသွားသည်။

လျှပ်စီးမီးပွားများကဲ့သို့ အချိန်အတွင်း လော့ချန်သည် သူ၏ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နိုင်သမျှ အကွက်များကို အကုန်အသုံးပြုခဲ့သည်။

သူ၏ အဆမတန် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် မယှဉ်နိုင်သော ဓားအလင်းတန်းသည် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင်...

“ရှူး...”

ရုတ်တရက် လူရိပ်တစ်ခု လော့ချန်ဘေးတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

“အစွမ်းကုန်မီးလျှံလက်သီးစွမ်းရည်... ကွဲအက်စမ်း...”

လွှမ်းမိုးထားသော အရှိန်အဟုန်ကြီးမားမှုသည် ပျံ့နှံ့လာပြီး မီးလျှံလက်သီးစွမ်းအင်တစ်ခုသည် မယှဉ်နိုင်သော ဓားအလင်းတန်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

သမုဒ္ဒရာပင် ပုန်ကန်ထကြွလျက်၊ တောင်ကြီးများ ပြိုကျသကဲ့သို့၊ လွှမ်းမိုးထားသော အင်အားနှစ်ခုသည် အချင်းချင်း ဖျက်ဆီးသွားသည်။

ဤသူမှာ ယူယွဲ့ ဖြစ်သည်။

ဆွန်ချွမ်ဝူ ထံမှ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး ထိုသူထံမှ ဒဏ်ရာရခဲ့သဖြင့် ယူယွဲ့ သည် ဆွန်ချွမ်ဝူ ကို အရိုးထဲထိ မုန်းတီးနေသူဖြစ်သည်။ သူသည် ဆွန်ချွမ်ဝူ ၏ လှုပ်ရှားမှုကို အမြဲတမ်း အာရုံစိုက်ကြည့်ရှုထားခဲ့ပြီး ပထမဆုံးအကြိမ်တွင် ထိုသူ၏ ထူးခြားသော လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိကာ အချိန်မီ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

“ညီနောင်လေး... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား...”

ဓားအလင်းတန်းကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီးနောက် ယူယွဲ့ သည် လော့ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရင်း မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထူးခြားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ဆွန်ချွမ်ဝူ ၏ တိုက်ခိုက်မှုသည် မည်သည့် အရိပ်အမြွက်မှ မပြခဲ့ပေ။ သူသည် ပြိုင်ပွဲစင်ဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ယူယွဲ့ က အချိန်မီ သတိပြုမိခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ် နောက်ကျသွားခဲ့သည်။

လော့ချန်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည့် အကြီးမားဆုံးအကြောင်းအမှာ လော့ချန်ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။

ဆွန်ချွမ်ဝူ ဆိုသူမှာ မည်သူနည်း။

လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းတပည့်ဆယ်ဦးထဲတွင် အဆင့်ခြောက်နေရာတွင် ရပ်တည်နေသူ၊ ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်ရှိ သိုင်းသမားဖြစ်သည်။ သူ၏ စွမ်းအားသည် ထူးကဲလှသည်။

လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးမဟုတ်သည့်တိုင် သာမန် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားများပင်လျှင် ဆွန်ချွမ်ဝူ ၏ ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ချက်ချင်းသေဆုံးနိုင်ပြီး ပြန်လည်ခုခံရန် အတွေးပင် မရှိဝံ့ကြပေ။

သို့သော် လော့ချန်သည် လုံးဝကြောက်ရွံ့မှု မရှိခဲ့ပေ။

သူသည် အနည်းငယ်မျှသာ ခဏတာ ဟန့်တားနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဤအရာသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ထူးကဲလှသည်။

ရလဒ်အရ ဤအရာသည် လော့ချန် ကျန်ရှင်းလီကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ထက်ပင် ပိုမိုအံ့အားသင့်ဖွယ် ဖြစ်သည်။

လော့ချန် ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့လျက်ရှိပြီး သွေးနံ့သင်းသော ညစ်ညမ်းလှသော အသက်ရှူမှုတစ်ခုကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

“ဆရာကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ငါ အဆင်ပြေပါတယ်...”

ယူယွဲ့ က ခေါင်းညိတ်ပြီး အကြည့်ကို လှည့်ကာ ဆွန်ချွမ်ဝူ ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဆွန်ချွမ်ဝူ... မင်းဘာလုပ်ချင်တာလဲ... ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းက မင်း သဘောထက်ဆန္ဒအတိုင်း လုပ်ချင်ရာ လုပ်လို့ရတဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူး...”

ဆွန်ချွမ်ဝူ ၏ မျက်ဝန်းများသည် ရက်စက်စွာ တောက်လောင်နေသည်။

သူ၏ စွမ်းအားဖြင့် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ ကြက်သတ်ခွေးသတ်ရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။

သေချာပေါက် အောင်မြင်မည်ဟု ထင်ထားသော ဤဓားတစ်ချက်သည် အလဟဿဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဤရလဒ်သည် ဆွန်ချွမ်ဝူ ကို ဒေါသထွက်လျက် စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်စေပြီး သွေးပူမှုတစ်ခုသည် ဦးခေါင်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးတက်လာသည်။ သူသည် ယူယွဲ့ ကို ကြည့်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဘာလုပ်ချင်တာလဲ... ဒီနေ့ သူ ကျန်ရှင်းလီရဲ့ အသက်အတွက် ပေးဆပ်ရမယ်... ဘယ်သူမှ တားလို့မရဘူး...”

“အစွမ်းကုန်လေဟာနယ်တိမ်ခွဲဓားစွမ်းရည်...”

“ဘုန်း...”

စကားသံထွက်ပြီးသည်နှင့် ဆွန်ချွမ်ဝူ သည် ပြိုင်ပွဲစင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော ဓားအရှိန်အဟုန်သည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ မျက်ဝန်းနှစ်ဖက်သည် လော့ချန်ကို သေချာစွာ ချိန်ရွယ်ထားပြီး ဓားကို အဆမတန် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

“ရိုင်းစိုင်းလှချည်လား...”

ပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ မည်သည့်အချိန်က စတင်ဖြစ်ပေါ်သည်ကို မသိရသော်လည်း ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲ သည် လော့ချန်ရှေ့တွင် ရောက်ရှိနေပြီး အနည်းငယ် မသဲမကွဲဖြစ်နေသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။