အဆင့်အတန်းဖယ်ရှားခြင်း၊ စစ်မှန်သောနဂါးပြောင်းလဲမှုခုနှစ်ခု
Vol. 13 Ch. 184
ကျောက်ခန်းထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသောပုံရိပ်သည် ဝိုးတိုးဝါးတားအလင်းတန်းများဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ မည်မျှ အားထုတ်ကြည့်ရှုစေကာမူ ထိုပုံရိပ်၏ မျက်နှာကို မမြင်နိုင်ချေ။ သို့ရာတွင် ၎င်း၏မျက်လုံးနှစ်ဖက်သည် နေမင်းကြီးကဲ့သို့ တောက်ပလျက် ကြယ်တံခွန်ပမာ အရောင်ထိန်လင်းနေသည်။
ထိုပုံရိပ်သည် ရုပ်လုံးသက်သက်သာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏အရှိန်အဟုန်မှာ မြေပြင်ကို အုပ်စိုးသည့်ဘုရင်တစ်ပါးနှယ် လူတို့၏စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး မလွှဲမရှောင်သာ ဒူးထောက်ဦးညွတ်လိုစိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
ဆွန်ယင်ယန်သည် ခေါင်းကို ပိုမိုနှိမ့်ချလိုက်ပြီး ကိုယ်လုံးတစ်ခုလုံး အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။
ထိုသိမ်မွေ့သောပုံရိပ်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်သို့ပိုက်ထားလျက် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို စိုးမိုးထားသည့်နှယ် လူသားအားလုံးကို အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်နေသည်။ ၎င်းသည် ဆွန်ယင်ယန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး ဆိုသည်။
“မင်းပဲကိုး… အရင်တုန်းက ငါက မင်းကို ဝိညာဉ်မီးခိုးပေးခဲ့ပြီး လော့မိသားစုကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းခဲ့တယ်… အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စမရှိရင် ဒီဝိညာဉ်မီးခိုးကို မီးညှိပြီး ငါ့ကို အနှောင့်အယှက်မပေးဖို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား… မင်း မှတ်မိရဲ့လား…”
ဆွန်ယင်ယန်သည် တုန်ယင်စွာဖြင့် ဖြေကြားသည်။
“ကျွန်တော် အမြဲတမ်း မှတ်ထားပါတယ်… ဒီတစ်ခေါက် ဆရာကြီးကို ဆက်သွယ်ရတာက တကယ့်အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စကြောင့်ပါ…”
“ဘာကိစ္စလဲ…” ထိုပုံရိပ်က အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။
ဆွန်ယင်ယန်က အလျင်စလိုဖြင့် ဆိုသည်။
“ချီရှန်မြို့ ကျိမိသားစုရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ဖြစ်တဲ့ လော့ချန်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စပါ…”
“ဟွန်း…”
ဆွန်ယင်ယန်စကားမဆုံးခင်မှာပင် အဆိုပါပုံရိပ်က အေးစက်စွာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။ ထိုအသံသည် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သည့်နှယ် ကျောက်ခန်းတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားစေသည်။
ဆွန်ယင်ယန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လျက် ၎င်း၏မျက်လုံးများမှ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုသည့်အသံသည် နွေဦးပန်းများ ပွင့်လန်းသကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အသုံးမကျတဲ့ကောင်တစ်ကောင်က ကျိမိသားစုရဲ့ သွေးမျိုးဆက်လို့ ခေါ်ဖို့ ထိုက်တန်ရဲ့လား…”
ထိုအေးစက်သောအသံတစ်ချက်ကြောင့်ပင် ဆွန်ယင်ယန်သည် သွေးများဆူဖြိုးလာပြီး သွေးအန်မတတ်ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် အလျင်စလိုဖြင့် ဆိုသည်။
“ဆရာကြီး ဒေါသမထွက်ပါနဲ့… ကျွန်တော် စကားမဆင်မခြင် ပြောမိသွားတာပါ…”
ထိုပုံရိပ်သည် အနည်းငယ် စိတ်မရှည်သလိုဖြစ်လာပြီး ဆွန်ယင်ယန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ဆိုသည်။
“အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားလာတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်တစ်ကောင်ကြောင့် မင်းက ဝိညာဉ်မီးခိုးကို မီးညှိပြီး ငါ့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးရဲတယ်ပေါ့… ပြော… ဘာကိစ္စလဲ… သင့်လျော်တဲ့အကြောင်းပြချက်မရှိရင် မင်းဘာဖြစ်မလဲ သိတယ်မဟုတ်လား…”
ဆွန်ယင်ယန်၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုပုံရိပ်ကို ဆက်သွယ်မိသည်ကို အနည်းငယ် နောင်တရသွားသည်။ သူသည် အသက်ကို နက်နက်ရှိုက်ရှူလိုက်ပြီး ဖြေကြားသည်။
“ဆရာကြီးကို တင်ပြပါတယ်… လွန်ခဲ့တဲ့ လေးလတုန်းက ကျွန်တော် ဒီလော့ချန်ကို တစ်ခါတွေ့ခဲ့ရပါတယ်… အဲ့ဒီတုန်းက သူက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ကို ရောက်ရှိခါစပဲ ရှိပါသေးတယ်… မနေ့က ကျွန်တော် သူ့ကို ထပ်တွေ့တဲ့အခါ သူ့မှာ ထုံရွှမ်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတွေနဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိနေပါပြီ…”
“ဟို့…”
ထိုပုံရိပ်၏ အကြည့်များသည် အနည်းငယ် အံ့ဩသလို ဖြစ်သွားသည်။
ဆွန်ယင်ယန်က ဆက်လက်ဖြင့် ဆိုသည်။
“ဒါတင်မကသေးပါဘူး… သူက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခုနစ်ဖြစ်တဲ့ ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကိုပါ အောင်မြင်အောင် ကျင့်ကြံပြီးစီးသွားပါပြီ…”
ထိုစကားကိုကြားလိုက်ရသည့်အခါ ထိုပုံရိပ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းတန်းများ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ တောက်ပသော အလင်းတန်းများသည် လှုပ်ရှားလာကာ စိတ်အေးချမ်းမှုမရှိသည့် အခြေအနေကို ဖော်ပြလိုက်သည်။
“ရွှေခန္ဓာအဆင့်တဲ့လား… ဒီစကားက တကယ်လား…”
ဆွန်ယင်ယန်က ရိုသေစွာဖြင့် ဖြေကြားသည်။
“ကျွန်တော်က ဆရာကြီးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လိမ်ညာရဲမှာလဲ…”
“အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားလာတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်တစ်ကောင်က လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခုနစ် ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို ကျင့်ကြံအောင်မြင်သွားတယ်တဲ့လား…”
ထိုပုံရိပ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတို့အား ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း မကြည့်နိုင်စေခဲ့ပေ။
ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ထိုပုံရိပ်က ဆွန်ယင်ယန်အား မေးလိုက်သည်။
“ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး မင်းရဲ့အမြင်က ဘယ်လိုလဲ…”
ဆွန်ယင်ယန်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖြေကြားသည်။
“သူ့ရဲ့စွမ်းရည်တစ်ခုတည်းနဲ့ဆိုရင် ဒီလောက်အလားအလာရှိဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး… ဒီထဲမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားတဲ့ကိစ္စရှိမှာပါ… တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို နောက်ကွယ်ကနေ ကူညီပေးနေတာဖြစ်နိုင်ပါတယ်… ကျွန်တော် ကြားမိတာကတော့ လော့ချန်က သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားတဲ့အခါ ကျိမိသားစုရဲ့ နတ်သားကို စိန်ခေါ်မယ်လို့ ကြွေးကြော်ခဲ့တယ်လို့ သိရပါတယ်… ဒါက ကျိမိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ပတ်သက်တဲ့ကိစ္စဖြစ်လို့ ဆရာကြီးကို ဆက်သွယ်လိုက်တာပါ…”
“လူသာမန်မိန်းမဆီက မွေးဖွားလာတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်တစ်ကောင်က ယွမ်ဟောင်သခင်လေးနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ထိုက်တန်တယ်လို့ ထင်နေတာလား… စိန်ခေါ်တယ်ဆိုတာ ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ဟာသတစ်ခုပဲ…”
ထိုပုံရိပ်သည် မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ အေးစက်စွာ ဟစ်အော်လိုက်ပြီး ဆက်လက်၍ ဆိုသည်။
“မင်းပြောတာက တစ်ယောက်ယောက်က နောက်ကွယ်ကနေ ကူညီပေးနေတယ်ဆိုပြီး ကျိမိသားစုထဲကလူတွေလို့ ထင်နေတာလား…”
ဆွန်ယင်ယန်သည် စကားမပြောဘဲ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားလာသူတစ်ဦးသည် ရက်ပိုင်းအတွင်း ဤမျှလောက် သိသာထင်ရှားစွာ တိုးတက်လာရန်မှာ များပြားလှသော အရင်းအမြစ်များ လိုအပ်သည်။
ချီရှန်မြို့ရှိ လော့မိသားစုလေးတစ်ခုတည်းကမူ ထိုသို့သော အရင်းအမြစ်များကို မထောက်ပံ့နိုင်ပေ။
ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို ကျင့်ကြံအောင်မြင်ခြင်းဆိုသည်မှာ အရင်းအမြစ်ရှိမရှိဆိုသည့်ပြဿနာမျှသာ မဟုတ်တော့ပေ။
ထိုသို့သော ကျင့်ကြံမှုမှာ ကောင်းကင်ကိုပင် ဆန့်ကျင်နိုင်သည့် နည်းလမ်းများ လိုအပ်သည်။
တာယွဲ့မင်းဆက်တစ်ခုလုံးတွင် ထိုသို့သော စွမ်းရည်ရှိသည့် ဂိုဏ်းဂဏမရှိပေ။
တာယွဲ့မင်းဆက်တွင် လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းတစ်ရာအတွင်း ရွှေခန္ဓာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသူတစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့ပေ။
ဆွန်ယင်ယန်၏စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ထိုပုံရိပ်၏ အကြည့်များ ပြောင်းလဲသွားပြီး တိုးညှင်းစွာ ဆိုသည်။
“လော့ချန်က အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားလာကတည်းက မိသားစုထဲမှာ သူ့ကို အထူးသဘောထားကောင်းတဲ့ ယောင်အကြီးအကဲတောင် သူ့အပေါ်ထားတဲ့သဘောထားကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ မိသားစုအဆင့်အတန်းကို ဖယ်ရှားပြီး လုံးဝပြည်နှင်ဖို့ သဘောတူခဲ့တယ်… ဘယ်သူမှ အသုံးမကျတဲ့ကောင်တစ်ကောင်အပေါ် အချည်းနှီး အားစိုက်ထုတ်ပြီး အရင်းအမြစ်တွေ ဖြုန်းတီးချင်မှာ မဟုတ်ဘူး…”
ထို့နောက် သူက ဆက်လက်၍ ဆိုသည်။
“ဒါပေမဲ့ မင်းပြောတာလည်း အကြောင်းမဲ့မဖြစ်နိုင်ဘူး… ဒီကိစ္စကို ငါ လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းခိုင်းလိုက်မယ်…”
ဆွန်ယင်ယန်က ထပ်မံဖြည့်စွက်ပြီး ဆိုသည်။
“ဆရာကြီး… နောက်ထပ်တစ်ခုရှိပါသေးတယ်…”
“ပြော…”
“လော့မိသားစုကို ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်ဖို့ လိုသေးရဲ့လား…”
“အရင်တုန်းက လော့မိသားစုကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းခဲ့တာက သူတို့သားအဖနှစ်ယောက် ကျိမိသားစုထဲမှာ မလိုအပ်တဲ့ပြဿနာတွေ မဖြစ်ပေါ်စေချင်လို့ပဲ… အခုတော့ သားအဖနှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်က မသန်စွမ်းဖြစ်နေပြီး တစ်ယောက်က အသုံးမကျတဲ့ကောင်… သူတို့တစ်သက်လုံး ယွမ်လန်နယ်မြေအုပ်စုထဲက မထွက်နိုင်တော့ဘူး… ဒါကြောင့် ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်စရာ မလိုတော့ဘူး…”
ဆွန်ယင်ယန်က ထပ်မံမေးမြန်းသည်။
“ဒါဆိုရင် သူတို့သားအဖနှစ်ယောက် သေဆုံးသွားရင်ရော…”
ထိုပုံရိပ်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှယ် အေးစက်စွာ ဖြေကြားသည်။
“ငါပြောပြီးပြီ… လော့ချန်ကို မိသားစုအဆင့်အတန်းကနေ ဖယ်ရှားပြီးပြီ… ဒီနေ့ကစပြီး ဒီကောင်နဲ့ ကျိမိသားစုက ဘာမှဆက်နွယ်မှုမရှိတော့ဘူး…”
“အင်း… ဒီကိစ္စ ဒီမှာပဲ ပြီးသွားပြီ… နောက်ကျရင် ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်မီးခိုးကို ထပ်ပြီး မသုံးနဲ့…”
ထိုနတ်ဘုရားကဲ့သို့သော အသံသည် ဟိန်းဟုန်းပေါက်ကွဲလာပြီး ဆွန်ယင်ယန်၏ ဦးခေါင်းကို ဗုံးကွဲသလို ဖြစ်သွားစေသည်။
သူ သတိပြန်ဝင်လာသည့်အခါ ကျောက်ခန်းအတွင်း အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီး ခရမ်းရောင်ရွှေမီးဖိုထဲတွင် ဝိညာဉ်မီးခိုးတစ်ဝက်သာ လောင်ကျွမ်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
ယခုမှပြီးဆုံးသွားသည့်အရာအားလုံးသည် အိပ်မက်တစ်ခုနှယ် ဖြစ်သွားသည်။
ဆွန်ယင်ယန်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ၎င်း၏ အကြည့်များသည် မည်းနက်ကာ ရက်စက်မှုအပြည့်ဖြစ်နေသည်။
“လော့ဟုန်… မင်းတို့သားအဖ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်နိုင်ဖို့ ငါမျှော်လင့်တယ်… မဟုတ်ရင် နောက်ဆို ငါက အခုလောက် ယဉ်ကျေးနေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး…”
ကျိမိသားစုနှင့် ဆက်နွယ်မှုကြောင့် ဆွန်ယင်ယန်သည် အရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ရာတွင် အမြဲတမ်း လျှို့ဝှက်နေခဲ့ရသည်။
ယခုမူ ထိုသို့သော ကန့်သတ်ချက်များ မလိုအပ်တော့ပေ။
---
ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၊ မိုးမခတောင်ထိပ်။
လော့ချန်သည် ယူယွဲ့တို့နှင့် လမ်းခွဲပြီးနောက် ၎င်းနေထိုင်ရာ ခြံဝင်းသို့ တိုက်ရိုက်ပြန်လာခဲ့သည်။
သိုင်းကျင့်ကြံကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး လော့ချန်သည် တစ်ဝက်သာကျန်တော့သည့် သိုင်းကျင့်ကြံတိုင်ကို လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။
“ဟုန်း…”
ဧရာမအသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ သိုင်းကျင့်ကြံတိုင်သည် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး အစိတ်အပိုင်းများ လွင့်စင်ကာ မြေပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
“အင်း… ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ… အင်အားက ထပ်မံတိုးတက်လာပြီ… အနည်းဆုံးတော့ ပေါင်တစ်သိန်းခုနှစ်သောင်းလောက်ရှိမယ်ထင်တယ်…”
ပေါက်ကွဲသွားသော သိုင်းကျင့်ကြံတိုင်ကို ကြည့်ရင်း လော့ချန်၏ မျက်လုံးများသည် တောက်ပလာသည်။
စုလန်တို့နှင့် တိုက်ပွဲဝင်နေစဉ်အတွင်း လော့ချန်သည် ၎င်း၏ သွေးသားနှင့် အရိုးများသည် တစ်ဖြည်းဖြည်း သန်မာလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်အင်အားမှာ ဆက်လက်တိုးတက်လာသည်ကို ခံစားမိခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထုံရွှမ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသော ကျန်ရှင်းလီကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ချက်ချင်း အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။
ဤရလဒ်အပေါ် လော့ချန်သည် အံ့ဩခြင်းမရှိခဲ့ပေ။
ထုံရွှမ်အဆင့်သို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရောက်ရှိနေသော သိုင်းသမားနှစ်ဦး၊ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားနှစ်ဆယ်ကျော်၏ သိုင်းဝိညာဉ်အနှစ်သာရ၊ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးအမျိုးမျိုးပေါင်းငါးဆယ်ကျော်တို့ကို တစ်ရက်အတွင်း အပြည့်အဝ သန့်စင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
ဤအကြွင်းအကျန်သော အနှစ်သာရများနှင့် ဆေးစွမ်းအား တိုက်ပွဲများမှတစ်ဆင့် နှိုးဆွလာခဲ့ပြီး ၎င်း၏စွမ်းအားကို လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာစေခဲ့သည်။
လော့ချန်ခန့်မှန်းချက်အရ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အင်အားသည် ထုံရွှမ်အဆင့်နောက်ပိုင်းရှိ သိုင်းသမားများထက်ပင် သာလွန်နေသည်။
“အင်း… စစ်မှန်သောနဂါးကျင့်စဉ်က အဆင့်ခုနှစ်ကို ဖြတ်ကျော်တော့မယ်…”
မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး အတွင်းသို့ စူးစမ်းကြည့်ရင်း လော့ချန်သည် အံ့ဩစွာဖြင့် သူ့ထဲတွင် ရှိသော နဂါးချီစွမ်းအင်သည် အကြေးခွံများ ပေါက်ဖွားလာပြီး ရေနဂါးတစ်ကောင်နှယ် ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။
ထိုနဂါးချီစွမ်းအင်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အသားထုံးလေးခု ပေါက်ဖွားလာပြီး တစ်စုံတစ်ခုသည် ထွက်ပေါ်လာတော့မည့်နှယ် ဖြစ်နေသည်။
စစ်မှန်သောနဂါးကျင့်စဉ်သည် အဆင့်ကိုးဆင့်ရှိပြီး အဆင့်တစ်ခုစီသည် နဂါးချီစွမ်းအင်၏ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုနှင့် သက်ဆိုင်သည်။ ယခုဖြစ်ပေါ်နေသည့် အခြေအနေသည် အဆင့်ခုနှစ်သို့ ဖြတ်ကျော်တော့မည့် လက္ခဏာဖြစ်သည်။
“ကောင်းတယ်… စစ်မှန်သောနဂါးကျင့်စဉ်က အဆင့်ခုနှစ်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ရင် ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အင်အားက ဆက်လက်တိုးတက်နိုင်မယ်… အဲ့ဒီအခါကျရင် ယန်ချီကို ရင်ဆိုင်ရရင်တောင် အနိုင်ရဖို့ ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်တော့ ရှိမယ်… တကယ်လို့ ငါ ထုံရွှမ်အဆင့်ကို ရောက်သွားရင်တော့…”
လော့ချန်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သိုင်းကျင့်ကြံကွင်း၏ အလယ်ဗဟိုသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကာ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ခေါက်ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး စစ်မှန်သောနဂါးကျင့်စဉ် အဆင့်ခုနှစ်သို့ တက်လှမ်းရန် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
အချိန်သည် တစ်ဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။
“ဂီး…”
တစ်နေ့၏တစ်ဝက်အကြာတွင် ထူးဆန်းသော နဂါးဟစ်သံတစ်ခုနှင့်အတူ ထူးခြားသော စည်းချက်တစ်ခုသည် လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ထူးခြားသော အရှိန်အစွမ်းတစ်ခုသည် မိုးမခတောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။