အဆင့်တက်လှမ်းပြီး ထပ်တက်လှမ်းမှု။ ဆရာတူအစ်မကြီး

ကြယ်များသည် စစ်တုရင်ကွက်များကဲ့သို့ တန်းစီထားပြီး ကြယ်ရောင်များက အစက်အပြောက်ထွန်းလင်းနေသည်။

သန်းခေါင်ယံအချိန်သို့ ရောက်ရှိပြီဖြစ်ရာ မိုးမခတောင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

“အို့...”

ရုတ်တရက် မိုးမခတောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ အပြင်စည်းတပည့်များစွာသည် သိုင်းကျင့်စဉ်မှ နိုးထလာကြပြီး မျက်နှာထက်တွင် အံ့ဩမှုပြည့်နေသည်။

ခုနက တစ်ခဏအတွင်း သူတို့သည် ဝိညာဉ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ဖိအားတစ်ခုကို ဝိုးတဝါး ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် သေချာစူးစမ်းကြည့်သောအခါ မည်သည့်အရာမှ မရှိသလို ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်နေသည့်အလား။

“ရှူး...”

အပြင်စည်းအကြီးအကဲတစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် ကောင်းကင်သို့ ခုန်တက်သွားပြီး အကြည့်များဖြင့် ညအမှောင်ထဲတွင် လှည့်လည်စူးစမ်းနေသည်။ သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် အံ့ဩမှုနှင့် သင်္ကာမကင်းဖြစ်နေသည်။

“ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်သွားတာလား...”

ဘာမှမတွေ့ရသဖြင့် အပြင်စည်းအကြီးအကဲသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အကြည့်များကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ခြံဝင်းငယ်အတွင်းတွင် ထူးဆန်းသော လှုပ်ရှားသံများသည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

လော့ချန်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ တောက်ပသော အကြည့်များက ညအမှောင်ကို တစ်ခဏမျှ လင်းထိန်စေသည်။

ဤအချိန်တွင် သူ၏ဒျန်တန်အတွင်း၌ နဂါးချီစွမ်းအင်သည် ခန္ဓာတစ်ခုလုံး အကြေးခွံများဖြင့် အလင်းတဖျပ်ဖျပ် ထွက်ပေါ်နေပြီး မျက်လုံးနှစ်ဖက်သည် ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။ ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကျားခြေသည်းနှင့်တူသော လက်နှင့်ခြေထောက်လေးဖက်တို့ ပေါက်ဖွားလာသည်။ ၎င်းသည် ဒျန်တန်ချီစွမ်းအင်ပင်လယ်ထဲတွင် ပျံသန်းနေပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော အရှိန်အဟုန်သည် ရှေးဟောင်းရေနဂါးအစစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိမ်ထဲတွင် လှည့်လည်ပျံသန်းကာ ကြယ်များကို မျိုချပြီး လမင်းကို ဖမ်းယူနိုင်သည့်အလားပင်။

“စစ်မှန်သောနဂါးကျင့်စဉ် အဆင့်ခုနှစ်... တကယ်ကို အစွမ်းထက်လှတဲ့ ခံစားချက်ပဲ...”

စစ်မှန်သောနဂါးကျင့်စဉ်သည် တစ်ဆင့်တက်လှမ်းတိုင်း ခန္ဓာကိုယ်သန်မာမှုကို တိုးမြှင့်ပေးသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် လော့ချန်သည် ယခင်ကမရှိခဲ့ဖူးသော အားကြီးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသိုင်းကျင့်စဉ်သည် စစ်မှန်သောနဂါးကျင့်စဉ်တစ်ခုတည်းသာမက လော့ချန်သည် ရွှေခန္ဓာအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သော အလားအလာများပါ ပြည့်ဝစွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

ဤအရာနှစ်ခုပေါင်းစပ်မှုကြောင့် လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သန်မာမှုသည် များစွာမြင့်တက်လာခဲ့သည်။ သေချာစူးစမ်းရန်ပင် မလိုဘဲ သွေးသားနှင့်အရိုးများသည် သိပ်သည်းကျစ်လျစ်နေပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြတ်သန်းလက်သွားသည်ကို ခံစားရပြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာမည့် အင်အားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဘယ်လောက်ထိ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့လဲ ကြည့်ကြည့်ရအောင်...”

လော့ချန်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်အော်ဟစ်ကာ ရှေ့သို့တည့်တည့် လက်သီးတစ်ချက်ထိုးလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ခြံဝင်းထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ အသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး လေထုသည် ရေလှိုင်းကဲ့သို့ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

ပြင်းထန်သော လက်သီးရိုက်ချက်အသံကြောင့် ဆယ်လှမ်းအကွာရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်သည် ယိမ်းထိုးလှုပ်ခတ်သွားပြီး သစ်ရွက်များလည်း ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားသည်။

“အစွမ်းထက်လိုက်တာ... အနည်းဆုံး ပေါင်နှစ်သိန်းရှိမယ်... မဟုတ်ဘူး၊ ပေါင်နှစ်သိန်းထက်တောင် ပိုတယ်...”

ဤလက်သီးတစ်ချက်သည် မည်သည့်သိုင်းပညာကိုမှ အသုံးမပြုဘဲ ခန္ဓာကိုယ်အင်အားဖြင့်သာ ထုတ်လွှတ်ထားခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယခင်က လော့ချန်အစွမ်းထက်ဆုံး လက်သီးတစ်ချက်ထက်ပင် သာလွန်နေသည်။

လက်သီးကို ပြန်သိမ်းလိုက်ရင်း လော့ချန်၏မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်ထွက်လာသည်။

“ပေါင်နှစ်သိန်းအင်အား... ထုံရွှမ်အဆင့်တစ်အထွတ်အထိပ်ရှိတဲ့ သိုင်းသမားတစ်ယောက်တောင် ဒီလောက်ပဲ ရှိမှာပါ... အခု ငါယန်ချီနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရရင် အနိုင်ရဖို့ အနည်းဆုံး ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်ရှိတယ်...”

အကယ်၍ ခန္ဓာကိုယ်အင်အားတစ်ခုတည်းကိုသာ ယှဉ်ပြိုင်ရမည်ဆိုပါက လော့ချန်သည် သုံးအကွက်အတွင်း ယန်ချီကို ချက်ချင်းအနိုင်ယူနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။

သို့သော် တိုက်ပွဲစွမ်းရည်သည် ခန္ဓာကိုယ်အင်အားတစ်ခုတည်းသာ မဟုတ်ပေ။

ယန်ချီသည် ထုံရွှမ်အဆင့်တစ်အထွတ်အထိပ်ရှိသော သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ချီစွမ်းအင်သိပ်သည်းမှုကြောင့် တိုက်ခိုက်ရေးနှင့် ခုခံရေးကို ချီစွမ်းအင်ဖြင့် မြှင့်တင်နိုင်သည်မှာ သူ၏အားသာချက်ဖြစ်သည်။

အနိုင်ရဖို့ ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းသာရှိသည်ဆိုသော်လည်း ၎င်းသည် အတော်လေး ကြောက်မက်ဖွယ်ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ ယန်ချီသည် ထုံရွှမ်အဆင့်တစ်အထွတ်အထိပ်ရှိသော သိုင်းသမားဖြစ်ပြီး လော့ချန်ကမူ ထုံရွှမ်အဆင့်သို့ မရောက်ရှိသေးပေ။

အရုဏ်မတက်မီ လော့ချန်သည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းနက်ရှိုင်းစွာ ဝှက်ထားသော ဆေးဝါးစွမ်းအင်များကို သန့်စင်ပြီးစီးမှုမရှိသေးသည်ကို ခံစားရသဖြင့် ဓားစွမ်းရည်ကို ဆက်လက်ကျင့်ကြံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ချင်း...”

ကြယ်ကြွေဓားကို ဓားအိမ်မှ ထုတ်လိုက်ရာ အေးစိမ့်သော ဓားအလင်းများသည် မုန်တိုင်းမိုးသီးကဲ့သို့ ညအမှောင်ကို ဖြတ်တောက်သွားသည်။

အရုဏ်တက်ချိန်ရောက်သောအခါ...

“လေပြတ်ဖြတ်ခြင်း...”

“တိမ်ယံတည်နေရာ...”

လော့ချန်၏အရိပ်သည် သိုင်းကျင့်ကြံကွင်းအတွင်း လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး သူသည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အေးစက်သော ဓားအလင်းများကို ထုတ်လွှတ်ကာ လေထုထဲတွင် အက်ကွဲရာများအဖြစ် ဖြတ်တောက်နေသည်။

“လျှပ်စီးဖြတ်ကျော်နည်း...”

နောက်ဆုံးတွင် လော့ချန်သည် လက်ရှိအားအပြင်းထန်ဆုံးဖြစ်သော ဓားတစ်ချက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ အနည်းငယ်မျှရှည်လျားသော ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ထဲတွင် လက်သွားသည်။

“ရွှပ်... ခွပ်...”

သိုင်းကျင့်ကြံကွင်းရှေ့ရှိ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုသည် အနည်းငယ်တုန်ခါသွားပြီး အလယ်မှ ကွဲအက်သွားကာ ဖြတ်တောက်ရာမျက်နှာပြင်သည် ချောမွတ်ညီညာနေသည်။

“အို့...”

သိုင်းကျင့်စဉ်မှ ပြန်လည်နိုးထလာရင်း လော့ချန်သည် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

ဤဓားတစ်ချက်တွင် သူ၏စိတ်နှလုံးသည် ပိုမိုရှင်းလင်းလာသည်ကို သတိပြုမိပြီး ဓားစွမ်းရည်သည် စိတ်ဆန္ဒအတိုင်း လွတ်လပ်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“တိမ်ယံတည်နေရာ...”

“ချီ ချီ ချီ...”

သူ၏ယူဆချက်ကို စမ်းသပ်ရန် လော့ချန်သည် ကြယ်ကြွေဓားကို ထပ်မံဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားအလင်းများသည် တလှည့်စီဖြတ်သန်းသွားပြီး ထူးဆန်းစွာ လှုပ်ရှားနေကာ တိမ်မြူများကို ဖြတ်တောက်နေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လော့ချန်၏စိတ်ထဲရှိ ခံစားချက်သည် ပို၍ပင် ရှင်းလင်းလာသည်။

ယခုပင် ဓားဝှေ့ယမ်းစဉ်တွင် အတွေးတစ်ခုပေါ်လာသည်နှင့် ဓားသည် ချက်ချင်းထွက်ပေါ်လာပြီး အနည်းငယ်မျှပင် နှောင့်နှေးမှုမရှိဘဲ ဓားရှည်သည် သူ၏စိတ်နှလုံးနှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်နေသည့်အလား ထူးဆန်းသောခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။

“ဒါ... ဓားနှလုံးပြည့်စုံမှုပဲ...”

လော့ချန်၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာသည်။

ဓားသည် စိတ်အလိုအတိုင်း လှုပ်ရှားပြီး ဓားနှလုံးသည် ရှင်းလင်းတောက်ပလာသည်မှာ ဓားနှလုံးပြည့်စုံမှုသို့ ထိတွေ့မိသည့် လက္ခဏာများပင်ဖြစ်သည်။

သူ၏ဓားသိုင်းပညာသည် နောက်ထပ်တစ်ဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

အနည်းငယ်စဉ်းစားပြီးနောက် လော့ချန်သည် ချက်ချင်းနားလည်လိုက်သည်။

သူ၏ဉာဏ်အမြော်အမြင်သည် ထူးချွန်ပြီး ထိပ်တန်းအဆင့်ဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။ ယခင်က ဓားနှလုံးပြည့်စုံမှုသို့ ရောက်ရန် ပါးလွှာသော အလွှာတစ်ခုသာ ကျန်ရှိခဲ့ပြီး လိုအပ်ချက်မှာ စွမ်းအားနှင့် အဆင့်တက်လှမ်းရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုသာဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူသည် ရွှေခန္ဓာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီး စွမ်းအားများစွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဆွန်ချွမ်ဝူ၏ ဓားတစ်ချက်ကို ခုခံခဲ့ရာတွင် အလွန်အန္တရာယ်များသော အခြေအနေကြောင့် သူ၏အလားအလာများကို အပြည့်အဝ နိုးကြားလာစေခဲ့ပြီး ဓားသိုင်းအဆင့်သည် ဒီရေကဲ့သို့ မြင့်တက်လာကာ ပြည့်စုံမှုအဆင့်သို့ သဘာဝကျကျ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

မျက်လုံးများ တဖျတ်ဖျတ်လက်သွားရင်း လော့ချန်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဓားနှလုံးပြည့်စုံမှုကို ရောက်ဖို့ အချိန်အကြာကြီး ကျင့်ကြံရမယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ... ဒီလောက်လွယ်သွားမယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး... တကယ်ကျေးဇူးတင်ရမှာက မင်းပဲ ဆွန်ချွမ်ဝူ...”

ဤအချိန်တွင် ဆွန်ချွမ်ဝူသာ သူ၏ဓားတစ်ချက်ကြောင့် လော့ချန်သည် ဤမျှထူးကဲသော အကျိုးကျေးဇူးကို ရရှိခဲ့သည်ကို သိခဲ့ပါလျှင် ဒေါသထွက်ပြီး သွေးအန်မည်ဖြစ်သည်။

သိုင်းပညာအဆင့်သည် မမြင်ရသည့် သိမ်မွေ့သောအရာဖြစ်ပြီး ကျင့်စဉ်အနည်းငယ်တက်လှမ်းရန်ပင် အလွန်ခက်ခဲသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ပါးလွှာသောအလွှာတစ်ခုသာ ကျန်ရှိသော်လည်း သင့်လျော်သော အခွင့်အရေးမရှိလျှင် သုံးနှစ်၊ ငါးနှစ်၊ သို့မဟုတ် ဆယ်နှစ်ပင်လျှင် ထိုအလွှာကို ဖယ်ထုတ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဤအချက်မှ ဆွန်ချွမ်ဝူသည် လော့ချန်အား အမှန်တကယ် အကူအညီတစ်ခု ပေးခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

အချိန်မနှောင်းမီ လော့ချန်သည် ဝတ်ရုံတစ်စုံလဲလိုက်ပြီး ချင်းရွှမ်တောင်ထိပ်သို့ ဦးတည်သွားသည်။

မနက်စောစောအချိန်ဖြစ်ရာ သိပ်သည်းသော မိုးမြေချီစွမ်းအင်သည် မြူမှုန်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ချင်းရွှမ်တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး နတ်ဘုံကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

တောင်လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းရင်း လော့ချန်သည် အသက်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိုးမြေချီစွမ်းအင်သည် မိုးမခထက် အဆပေါင်းများစွာ သိပ်သည်းကာ အပေါ်သို့ တက်လှမ်းလေ ပို၍သန့်စင်လာပြီး သိုင်းကျင့်စဉ်အတွက် အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ နှစ်ဆပိုမိုထိရောက်သည်ကို ခံစားရသည်။

ဤသည်မှာ အံ့ဩစရာမဟုတ်ပေ။

မိုးမခသည် သာမန်အပြင်စည်းတပည့်များနေထိုင်ရာ တောင်ထိပ်ဖြစ်ပြီး ချင်းရွှမ်တောင်ထိပ်တွင်မူ အပြင်စည်းထိပ်သီးအကြီးအကဲဆယ်ဦး နေထိုင်ကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက် ရှုခင်းများကို သဘောကျရင်း မကြာမီတွင် လော့ချန်သည် ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲနေထိုင်ရာ အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

“ဝင်လာခဲ့...”

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲ၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

လော့ချန်သည် ရင်းနှီးပြီးသား လမ်းကြောင်းအတိုင်း သိုင်းကျင့်ကြံခန်းမကြီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲသည် အဓိကထိုင်ခုံပေါ်ရှိ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး အနားတွင် အနီရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးရှိနေသည်။

အနီရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော မိန်းကလေးသည် အသက်တစ်ဆယ့်ငါးနှစ် သို့မဟုတ် တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့်ရှိပြီး နှုတ်ခမ်းများသည် နီရဲသောအမှတ်အသားနှင့်တူကာ မျက်လုံးများသည် ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။ ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာသည် အနည်းငယ်မှောင်မိုက်နေသော သိုင်းကျင့်ကြံခန်းမကို ပိုမိုလင်းထိန်စေသည့်အလား တောက်ပနေသည်။ သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ပြည့်ဝသော မျက်လုံးများသည် လော့ချန်ကို သိချင်စိတ်ဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

“ဆရာကြီး...”

လော့ချန်သည် ရှေ့သို့တက်လှမ်းကာ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး စကားပြောရန်ပြင်ဆင်နေစဉ် ဘေးရှိ အနီရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော မိန်းကလေးသည် ပြုံးရွှင်စွာ ထွက်လာသည်။

“မောင်လေး... ငါက ချန်လင်းယုပါ... မင်းရဲ့ ဆရာတူ ဒုတိယအစ်မကြီးလေ...”

လော့ချန်သည် ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲထံတွင် တပည့်နှစ်ဦးရှိသည်ကို သိရှိထားပြီးဖြစ်သည်။ တပည့်ကြီးမှာ လင်ရှောင်ယွမ်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယဆရာမကြီးမှာ ဤရှေ့တွင်ရှိသော ချန်လင်းယုဖြစ်သည်ကို သိထားသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ဆရာမကြီးကို ဖူးမြင်ရပါတယ်...”

“ဟိဟိ... တကယ်ကို နာခံတတ်တဲ့ မောင်လေးပဲ... မင်းက ထုံရွှမ်အဆင့်ကို မကြာခင် တက်လှမ်းတော့မယ်လို့ ကြားတယ်... ဒါက အစ်မကြီးဆီက ပထမဆုံး တွေ့ဆုံလက်ဆောင်လေးပါ...”

ချန်လင်းယုသည် ချစ်စရာကောင်းစွာ ပြုံးရယ်ရင်း လော့ချန်၏ပါးပြင်ကို လှမ်းညှစ်လိုက်ပြီး ဆေးပုလင်းတစ်လုံးကို သူ၏လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။

ဤမျှရင်းနှီးသော အပြုအမူကြောင့် လော့ချန်သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသော်လည်း လက်ထဲရှိ ဆေးပုလင်းကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

၎င်းသည် တန်ဖိုးငွေသိန်းပေါင်းများစွာရှိသော ကြယ်လေးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး မင်ကျင့်ဆေးလုံးဖြစ်နေသည်။

အပြင်စည်းတပည့်များအတွက် ဤဆေးလုံးသည် မသေးသိမ်သော အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

“ကျေးဇူးပါ အစ်မကြီး...”

လော့ချန်၏ စိတ်နှလုံးသည် အနည်းငယ် နွေးထွေးလာသည်။

သူသည် မင်းသားတန်းကို ပြစ်မှားထားသဖြင့် လူအများက သူ့ကို ကြောက်ရွံ့ပြီး ခပ်ခွာခွာနေကြသည်။ သူနှင့် ရင်းနှီးစွာ ဆက်ဆံရဲသူများမှာ အနည်းငယ်သာရှိသည်။

ယခုအခါ သူ့အား ကရုဏာစိတ်ဖြင့် ဆက်ဆံပေးနိုင်သူများသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိပေသည်။

“အစ်မကြီး... ဆရာတူ အစ်ကိုကြီးတစ်ဦးရော ဘယ်မှာလဲ...”

လော့ချန်သည် ဆရာကြီးလင်ရှောင်ယွမ်သည် အပြင်စည်းထိပ်သီးတပည့်ဆယ်ဦးတွင် ဒုတိယနေရာတွင်ရှိပြီး စစ်မှန်သောထူးချွန်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်ကို သိထားသဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဤစကားကိုကြားသောအခါ ချန်လင်းယု၏ တောက်ပသောမျက်လုံးများသည် တဖြတ်ဖြတ်လက်သွားပြီး အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာဖြစ်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

“မောင်လေးက မသိသေးဘူးထင်တယ်... ဆရာကြီးလင်ရှောင်ယွမ်က မင်းသားတန်းထဲကလူပဲ...”

ချန်လင်းယုသည် မျက်လုံးများကို တဖျတ်ဖျတ်လှည့်ကာ စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။