မှော်အိမ်တော်၊ ပြဿနာတက်ပြီ

ဆရာတူ အစ်ကိုကြီးလင်ရှောင်ယွမ်သည် မင်းသားတန်းမှ တပည့်တစ်ဦးဖြစ်သည်တဲ့လား။

ချန်လင်းယု၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လော့ချန်တစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤကိစ္စကို သူယခင်က တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့်ပင် ထိုသူက မျက်နှာမပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူနှင့် မင်းသားတန်းသည် မီးနှင့်ရေကဲ့သို့ ရန်လိုနေသည့်အခါ မကြာမီ ယန်ချီနှင့် သေရေးရှင်ရေး ဆုံးဖြတ်ရတော့မည်ဖြစ်သည်။

လော့ချန်ကိုယ်တိုင်ပင် တွေ့ဆုံရပါက ဤဆရာတူ အစ်ကိုကြီးကို မည်သို့ရင်ဆိုင်ရမည်ကို မသိခဲ့။

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက ချောင်းဟန့်လိုက်ကာ ပြောသည်။

“မင်းရဲ့ဆရာတူအစ်ကိုကြီးက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ... နောင်တွေ့ဆုံရရင် သိလာလိမ့်မယ်...”

ချန်ရွှမ်က ဤသို့ပြောရင်း လက်ချောင်းကို ကွေးကာ တစ်ချက်လွှတ်လိုက်သည်။

“ရှူး...”

ဝိညာဉ်အလင်းတန်းတစ်ခုက လော့ချန်ဆီသို့ လွှားခနဲ ပျံသန်းလာသည်။

လော့ချန်က လက်လှမ်းကာ ဖမ်းလိုက်ရာ ၎င်းမှာ ကြယ်တစ်ပွင့်အဆင့် သိုလှောင်လက်စွပ်တစ်ကွင်းဖြစ်နေသည်။

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက ဆက်လက်ပြောသည်။

“ဒါက ငါမင်းကို ကတိပေးထားတဲ့ သိုလှောင်ဝိညာဉ်လက်စွပ်ပါ... ဒါ့အပြင် ဒီတစ်ခေါက် မင်းက ငါ့ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းအတွက် ဂုဏ်သတင်းရလာအောင် လုပ်ပေးခဲ့လို့ ငါ အတိုင်းမသိ ဝမ်းမြောက်နေတယ်... ဒါကြောင့် မင်းကို ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး တစ်ထောင် ထပ်ပေးမယ်...”

အကြီးအကဲချန်ရွှမ်က သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး လက်တစ်ချက်ဝှေ့လိုက်ရာ ထိုသေတ္တာသည် လော့ချန်ရှေ့တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တန့်သွားသည်။

လော့ချန်၏ မျက်လုံးများ တလက်လက်တောက်ပလာသည်။

သိုလှောင်ဝိညာဉ်လက်စွပ်သည် အလွန်ရှားပါးပြီး ကြယ်တစ်ပွင့်အဆင့်လက်စွပ်တစ်ကွင်းသည် တန်ဖိုးအားဖြင့် ငွေကျပ်သန်းပေါင်းများစွာ ရှိသည်။

ထို့အပြင် ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးတစ်ထောင်ပါ ထပ်မံရရှိခြင်းသည် မသေးသိမ်လှသော စည်းစိမ်တစ်ခုပင်။

“ဆရာကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

လော့ချန်သည် ဤဆရာကြီးကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။

စည်းစိမ်သည် ဒုတိယအနေဖြင့်သာ ရှိပြီး ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည့်အချိန်မှစ၍ ယခုအချိန်ထိ ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲသည် သူ့အပေါ် ဘက်လိုက်မှုမရှိသူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

လော့ချန်သည် သိုလှောင်ဝိညာဉ်လက်စွပ်ကို ချက်ချင်းဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး စိတ်အာရုံဖြင့် တစ်ချက်လှုပ်ရှားလိုက်ရာ သစ်သားသေတ္တာကို လက်စွပ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချန်ရွှမ်နှင့် ချန်လင်းယုတို့သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ရောက်ရှိထားသည့် သိုင်းသမားတစ်ဦးသည် သန့်စင်ထားသည့် ချီစွမ်းအင်သည် အတုအယောင်သာဖြစ်ပြီး သိုလှောင်ဝိညာဉ်လက်စွပ်ကို လှုံ့ဆော်နိုင်စွမ်းမရှိပေ။

ချီစွမ်းအင်ကို အဆုံးစွန်ထိ သန့်စင်ပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ ဖြတ်ကျော်တော့မည့်အချိန်တွင်သာ အတုအယောင်ချီစွမ်းအင်သည် စစ်မှန်သည့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ သိုလှောင်ဝိညာဉ်လက်စွပ်ကို လှုံ့ဆော်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက လော့ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“မင်းဟာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ သိပ်မဝေးတော့ဘူးလို့ ထင်တယ်...”

“ဒါပေမဲ့ ငါ သတိပေးရမယ်... မင်းဟာ ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်ပြီး သိုင်းပညာရဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး အုတ်မြစ်ကို တည်ဆောက်ထားတယ်... မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ သန်မာပြီး အာဏာရှိလှတယ်... ဒါကြောင့် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းဖို့ဆိုတာ တခြားသူတွေထက် ပိုပြီး ခက်ခဲလိမ့်မယ်... အဲဒီအတွက် ချီစွမ်းအင်အမြောက်အမြား လိုအပ်ပြီး ပိတ်ဆို့အဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်ရမယ်...”

“မင်း အဆင့်တက်လှမ်းတဲ့အခါ ဝိညာဉ်ဆေးနဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေ အများကြီး ပြင်ဆင်ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ...”

လော့ချန်က မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်လိုက်ပြီး မေးသည်။

“ဆရာကြီး... ဘယ်လောက်ထိ ပြင်ဆင်ထားရမလဲ...”

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“တာယွဲ့မင်းဆက်မှာ ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို အောင်မြင်သူ နှစ်တစ်ရာအတွင်း တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့တော့ အတိအကျ ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ငါလည်း မသိဘူး...”

“ဒါပေမဲ့ ရွှေခန္ဓာအဆင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အာဏာရှိပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သိုင်းသမားတွေနဲ့ ယှဉ်နိုင်တယ်... သွေးစွမ်းအင်ဟာလည်း တူညီတဲ့အဆင့်က သိုင်းသမားတွေထက် ဆယ်ဆလောက် ပိုများတယ်... ဒီအချက်ကိုကြည့်ရင် အရင်းအမြစ်တွေ သုံးစွဲရမှုဟာ သာမန်လူတွေထက် ဆယ်ဆလောက် ပိုလိုအပ်လိမ့်မယ်... အနည်းဆုံးတော့ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ထောင်ပေါင်းများစွာ လိုလိမ့်မယ်...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် တီးတိုးတွေးတောမိသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအားသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သိုင်းသမားများနှင့် ရိုးရိုးယှဉ်နိုင်ရုံသာမဟုတ်။

စစ်မှန်သောနဂါးကျင့်စဉ်ကို သတ္တမအဆင့်သို့ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သည့်အခါ သူ၏ အင်အားသည် ပေါင်နှစ်သိန်းကျော်သွားခဲ့သည်။

ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအားအားဖြင့်သာ ဆိုလျှင် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ပထမအဆင့် အထွတ်အထိပ်သိုင်းသမားများပင် သူနှင့် ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်။

ဤသို့ဆိုလျှင် ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ထောင်ပေါင်းများစွာသည်ပင် မလုံလောက်နိုင်ပေ။

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက ထပ်မံပြောသည်။

“မင်းနဲ့ ယန်ချီ တိုက်ပွဲအတွက် နောက်ထပ် နှစ်ပတ်ပဲ ကျန်တော့တယ်... ယုံကြည်ချက်ရှိရဲ့လား... ငါ့မှာ အနည်းငယ်တော့ သြဇာရှိသေးတယ်... မင်းမှာ ယုံကြည်ချက်မရှိရင် ငါကိုယ်တိုင် ထွက်ပြီး ကိုင်တွယ်ပေးမယ်... ယန်ချီက မင်းကို ဒုက္ခမပေးရဲစေရဘူး...”

လော့ချန်က ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ဒီတိုက်ပွဲက မဖြစ်မနေ ဖြစ်ရမှာပါ... ဆရာကြီးကို ဒုက္ခမပေးတော့ပါဘူး...”

ချန်လင်းယုက မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်ကာ သတိပေးသည်။

“မောင်ငယ်... ဆရာကြီးက မင်းအတွက်ပဲ စဉ်းစားပေးနေတာ... ယန်ချီက ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ပထမအဆင့် အထွတ်အထိပ်သိုင်းသမားဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့စွမ်းအားက သာမန်မဟုတ်ဘူး... သူက မင်းသားတန်းက လူလည်းဖြစ်သေးတယ်... တစ်ခါလောက် သည်းခံလိုက်ရင် လေပြတ်ပြီး အေးချမ်းသွားလိမ့်မယ်... စိတ်အားထက်သန်ပြီး အလျင်စလိုမလုပ်ပါနဲ့...”

“နှစ်ပတ်အတွင်း ငါ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို မဖြစ်မနေ တက်လှမ်းနိုင်မှာပါ...”

လော့ချန်က ထပ်မံ၍ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဤအစ်မကြီးသည် စိတ်နေစိတ်ထားမှာ အလွန်ရိုးသားဖြူစင်လွန်းသည်ဟု ခံစားမိသည်။

တစ်ခါသည်းခံလိုက်ခြင်းသည် များစွာသောအခါမျိုးတွင် အဆုံးသတ်ပြီး အေးချမ်းသွားမည်မဟုတ်ပေ။ အခြားသူများက မင်းကို အားနည်းသူဟု ထင်ကာ ပိုမိုအနိုင်ကျင့်လာကြလိမ့်မည်။

လက်သီးတစ်ချက်ထိုးထုတ်လိုက်ခြင်းဖြင့်သာ လက်သီးချက်တစ်ရာကို ရှောင်ရှားနိုင်ပြီး ဓားတစ်ချက်ဖြတ်ချလိုက်ခြင်းသည်သာ ရှုပ်ထွေးမှုများကို ဖြတ်တောက်ရာ၌ လော့ချန်၏ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ဖြစ်သည်။

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက လော့ချန်၏ စိတ်ဓာတ်ကို သိမြင်နိုင်ခဲ့ပြီး ပြောသည်။

“ဒါဆိုလည်း ဒီကိစ္စကို ငါ ဝင်မပါတော့ဘူး... မင်းသာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းနိုင်ရင် ဒီတိုက်ပွဲမှာ အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အလမ်းရှိလိမ့်မယ်...”

“ဒါပေမဲ့ နှစ်ပတ်ပဲ ကျန်တော့တယ်... မင်းကောင်းကောင်း ပြင်ဆင်ထားရမယ်... မဟုတ်ရင် အဆင့်တက်လှမ်းမှု မအောင်မြင်ရင် အချိန်နဲ့ အားအင်တွေ ဖြုန်းတီးရရုံသာမက ပြန်လည်ထိခိုက်မှုပါ ခံရနိုင်တယ်...”

“ဒါ့အပြင် ဒီနေ့ကစပြီး မင်း ငါ့ရဲ့ ချင်းရွှမ်တောင်ထိပ်မှာ လာနေတော့... ငါ မင်းအတွက် အိမ်တော်တစ်လုံး စီစဉ်ပြီးသားပါ... ခဏနေ မင်း လင်းယုဆရာမကြီးက မင်းကို ခေါ်သွားပေးလိမ့်မယ်...”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လော့ချန်၏ မျက်လုံးများ တလက်လက်တောက်ပလာသည်။

သူဤသို့ လာရောက်ခြင်းသည် ဤကိစ္စအတွက်ပင်ဖြစ်သည်။

မိုးမခတောင်ထိပ်သည် လူပေါင်းများစွာ ရောက်ရှိနေပြီး မိုးမြေချီစွမ်းအင်သည်လည်း ချင်းရွှမ်တောင်ထိပ်ထက် များစွာ နည်းပါးသည်။

ချင်းရွှမ်တောင်ထိပ်တွင် နေထိုင်ခွင့်ရှိသည့်အခါ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် လာနေဘဲရှိမည်နည်း။

“ဆရာကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

ဆွန်ယင်ယန်နှင့် ပတ်သက်သည့် အကြောင်းအရာအချို့ကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးပြီးနောက် လော့ချန်နှင့် ချန်လင်းယုတို့သည် သိုင်းကျင့်ကြံရေးခန်းမကြီးမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

တောင်လမ်းပေါ်တွင်...

ချန်လင်းယုက မျက်တောင်တစ်ချက်ဖွင့်ပိတ်လိုက်ပြီး စပ်စုစိတ်ဖြင့် မေးသည်။

“မောင်ငယ်... မင်းတကယ်ပဲ မပြည့်စုံတဲ့သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားခဲ့တာလား...”

လော့ချန်က စကားဖြင့် ပြန်မပြောဘဲ သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှတ်ပြလိုက်သည်။

“အို့... ကြယ်တစ်ပွင့်တောင် မရှိဘူး...”

ချန်လင်းယုက သိုင်းဝိညာဉ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်စွာ ချီးကျူးသည်။

“ဆရာကြီးက ငါ့ကို ပြောပြတဲ့အခါ ငါတောင် မယုံခဲ့ဘူး...”

“မင်းကလည်း တကယ်ကို ထူးချွန်တာပဲ... မပြည့်စုံတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားခဲ့ပေမယ့် ချီယွမ်စမ်းသပ်မှုမှာ ပထမနေရာရခဲ့တယ်... မင်းသားတန်းကိုလည်း စိန်ခေါ်ရဲတယ်... ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကိုလည်း အောင်မြင်ခဲ့တယ်... လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်မှာတင် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သိုင်းသမားကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တယ်... မင်းကတော့ တကယ့်ကို ပြဿနာဖြစ်အောင် လုပ်တတ်တဲ့သူပဲ...”

လော့ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“အစ်မကြီး... ဒါက ငါ့ကို ချီးကျူးနေတာလား... အပြစ်တင်နေတာလား...”

ချန်လင်းယုက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသောအသွင်သည် ပိုမိုထင်ရှားလာစေသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်... မင်းကို ချီးကျူးနေတာပေါ့... ဆရာကြီးကပြောတယ်... မင်းသာ ပုံမှန်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားခဲ့မယ်ဆိုရင် ကမ္ဘာမှာ မဖြစ်ပေါ်ဖူးတဲ့ ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ ပါရမီရှင်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်တဲ့...”

“အခုတော့ မပြည့်စုံတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားခဲ့တာဆိုတော့ ကမ္ဘာမှာ မဖြစ်ပေါ်ဖူးတဲ့ ဆိုတဲ့အပိုင်းကို ဖယ်ထားလိုက်... မောင်ငယ် မင်းက သာမန်အားဖြင့် ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်သွားတော့မယ်...”

သာမန်အားဖြင့် ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ ပါရမီရှင်...

လော့ချန်တစ်ယောက် ရယ်ချင်စိတ်ဖြစ်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်လင်းယုသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး သူမ၏ သိုလှောင်ဝိညာဉ်လက်စွပ်ပေါ်တွင် လက်ချောင်းဖြင့် တစ်ချက်ပွတ်လိုက်ကာ ဆေးပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာဖြစ်သွားပြီး ပြောသည်။

“ဒီကိစ္စကို မေ့တော့လို့... ဒါက ဆရာတူအစ်ကိုကြီးက မင်းကို ပေးဖို့ ငါ့ကို မှာထားတဲ့ မင်ကျင့်ဆေးလုံးတစ်လုံးပါ... မင်း ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို ဖြတ်ကျော်ဖို့အတွက် ဒီဆေးလုံးက အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်တဲ့ အခွင့်အလမ်းကို တိုးပေးနိုင်တယ်...”

လော့ချန်က ဆေးပုလင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“အကျိုးမဲ့ လက်ဆောင်မယူဘူး...”

သူသည် ချန်လင်းယု၏ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးကို လက်ခံရယူခြင်းသည် ဤဆရာတူအစ်မကြီးကို အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤဆရာတူ အစ်ကိုကြီးမှာ တစ်ခါမျှမတွေ့ဖူးသူဖြစ်ပြီး မင်းသားတန်းမှလူဖြစ်သည်။ ဤမျှတန်ဖိုးကြီးသော လက်ဆောင်ကို မဆင်မခြင်လက်ခံလိုက်ပါက သူ့ကို ဂုဏ်သိက္ခာမရှိသူဟု ထင်မှတ်ခံရလိမ့်မည်။

ယခုအချိန်တွင် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများ လိုအပ်နေသည့်တိုင် လော့ချန်သည် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ရောင်းစားရန် မလိုလားပေ။

“မောင်ငယ်... အင်း... မင်းကလည်း မာနကြီးတဲ့သူပဲ... ဒါဆိုလည်း နောက်မှ သူကိုယ်တိုင် မင်းကို လာပေးလိမ့်မယ်...”

ချန်လင်းယုက လော့ချန်၏ ခိုင်မာသောဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မတတ်သာဘဲ ဆေးလုံးကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ရသည်။

ခဏအကြာ သူတို့နှစ်ဦးသည် ခမ်းနားထည်ဝါသော အိမ်တော်တစ်လုံးရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုအိမ်တော်ကို မှော်အိမ်တော်ဟု အမည်ပေးထားပြီး ချင်းရွှမ်တောင်ထိပ်၏ အရှေ့ဘက်တောင်စောင်းတွင် တည်ရှိကာ ဧရိယာအလွန်ကျယ်ပြန့်သည်။ ၎င်းတွင် ပင်မအိမ်တော်တစ်လုံးနှင့် ဘေးဘက်အိမ်တော်သုံးလုံးပါဝင်သည်။

ပင်မအိမ်တော်အတွင်းတွင် ကျောက်စိမ်းစင်များ၊ ရေကန်ငယ်တစ်ခုနှင့် ရှေးဟောင်းသစ်ပင်များဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး အေးချမ်းသာယာသော ရသတစ်ခုကို ဖန်တီးထားသည်။

ရေကန်တစ်ဖက်တွင် သိုင်းကျင့်ကြံရေးကွင်းတစ်ခုရှိပြီး ၎င်းကို အလွန်ခိုင်မာသော အနက်ရောင်ကျောက်သားဖြင့် ခင်းထားသည်။ ဧရိယာသည် အချင်းဆယ်တောင်ခန့် ကျယ်ပြန့်ပြီး လော့ချန်ယခင်နေထိုင်ခဲ့သည့် အိမ်တော်ထက် ဆယ်ဆခန့် ပိုကြီးမားသည်။

သိုင်းကျင့်ကြံရေးကွင်း၏ အစွန်းတွင် သတ္တုဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော သိုင်းကျင့်ကြံတိုင်လေးတိုင်ရှိပြီး ၎င်းတို့သည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ပထမအဆင့်မှ တတိယအဆင့်အထိ သိုင်းသမားများ၏ အဆုံးစွန်ခုခံနိုင်မှုကို ကိုယ်စားပြုသည်။ စတုတ္ထတိုင်သည် သွေးကြောနိုးကြားမှုအဆင့် သိုင်းသမားတစ်ဦး၏ ခုခံနိုင်မှုနှင့် ညီမျှသည်။

ချန်လင်းယုက ရှေ့မှလျှောက်လှမ်းရင်း မိတ်ဆက်ပြောပြသည်။

“မောင်ငယ်... နောက်ပိုင်းမှာ မင်း ဒီမှော်အိမ်တော်မှာ နေရမယ်... ဒီသိုင်းကျင့်ကြံရေးကွင်းထဲကို လူဝင်လိုက်တာနဲ့ အဆင့်မြှင့်တင်ထားတဲ့ အစီအမံတွေ အလိုလိုဖွင့်လာမယ်... ချီစွမ်းအင်ကို စုစည်းပေးရုံသာမက အပြင်ကလူတွေရဲ့ အနှောင့်အယှက်ကိုလည်း ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်...”

လော့ချန်က အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးသည်။

“ဒီမှော်အိမ်တော်တစ်ခုလုံးက ငါတစ်ယောက်တည်းအတွက်လား...”

ချန်လင်းယုက လော့ချန်၏ အတွေးကို သိမြင်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောသည်။

“ဟုတ်တာပေါ့... မင်းက ဆရာကြီးရဲ့ တပည့်ရင်းဖြစ်တာကိုး... အပြင်စည်းမှာ ထူးခြားတဲ့ အဆင့်အတန်းရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း ဘာမှမဟုတ်သေးဘူး... မင်းရဲ့စွမ်းအားအဆင့်က သွေးကြောနိုးကြားမှုအဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အတွင်းစည်းတပည့်ဖြစ်လာတဲ့အခါ ဒီထက် ဆယ်ဆလောက် ပိုကောင်းတဲ့ ဆက်ဆံမှုကို ရလာလိမ့်မယ်... တပည့်ရင်းတွေဆိုရင် သူတို့ရဲ့ သီးသန့်တောင်ထိပ်ကိုယ်ပိုင်တောင် ရထားတယ်...”

လော့ချန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လှပသောမြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချမိသည်။

တကယ်ပဲ အင်အားသည်သာ အရာအားလုံးဖြစ်သည်။ ဤဆက်ဆံမှုသည် မိုးနှင့်မြေလောက် ကွာခြားလှသည်။

ခဏအကြာ မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် လော့ချန်သည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ ဖြတ်ကျော်ရန် ပြင်ဆင်ရန်အတွက် ဤနေရာသို့ ချက်ချင်းပြောင်းရွှေ့လာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ချန်လင်းယုသည် တည်ငြိမ်မှုကို မနှစ်သက်ဘဲ တက်ကြွလှုပ်ရှားမှုကို နှစ်သက်သူဖြစ်ပြီး ယခုမှရလာသည့် ညီငယ်လေးတစ်ယောက်ကို ရခဲ့သည့်အတွက် လော့ချန်အား အိမ်ပြောင်းရာတွင် ကူညီပေးရန် တောင်းဆိုလာသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မိုးမခတောင်ထိပ်သို့ အတူတကွ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

“လော့ချန်...”

သူတို့နှစ်ဦး မိုးမခတောင်ထိပ်၏ ခြေရင်းသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် အရပ်ရှည်ရှည်ပုံရိပ်တစ်ခုက အလျင်အမြန် လှမ်းကြိုနှုတ်ဆက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ယွမ်ချီလန်ဖြစ်သည်။

ယွမ်ချီလန်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး အမူအရာမှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

လော့ချန်က မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်ကာ မေးသည်။

“ယွမ်ချီလန်... ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

ယွမ်ချီလန်က အနည်းငယ်အသက်ရှူသံကို ထိန်းလိုက်ပြီး အလျင်စလိုဖြင့် ပြောသည်။

“ကူးလင်ဖန် ပြဿနာတက်နေပြီ...”