ဂိုဏ်းစည်းကမ်းဆိုတာ ဘာမှမဟုတ်ဘူး

ကူးလင်ဖန်...

လော့ချန် မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်လိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ... တိတိကျကျပြောစမ်းပါ...”

ယွမ်ချီလန်က နီရဲသောနှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ ကူးလင်ဖန်နဲ့ ဒီနေ့ မင်းဆီကို အတူလာဖို့ ချိန်းထားတာ... လမ်းခုလတ်မှာပဲ အပြင်စည်းတပည့် အုပ်စုတစ်စုနဲ့ တွေ့တယ်... သူတို့က မင်းကို စော်ကားပြီး ပြဿနာရှာတယ်... ကူးလင်ဖန်က ဒါကို မကြည့်ရက်လို့ သူတို့နဲ့ အနည်းငယ်စကားများပြီး ရန်ဖြစ်တယ်... အဲဒီနောက် ရန်ပွဲဖြစ်သွားတာ...”

“သူတို့က လူအင်အားများတယ်... ငါတို့ဘက်က ပြန်ချဖို့မလွယ်ဘူး... ငါလည်း အကူအညီတောင်းဖို့ အကြီးအကဲတွေဆီ ပြေးလာတာ...”

လော့ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသမီးလျှံတစ်ခု လှုပ်ခတ်ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူတို့သုံးဦးသည် ချီယွမ်ကျွန်းစမ်းသပ်မှုမှစ၍ အချင်းချင်း ကူညီရင်းနှီးလာခဲ့ပြီး ယခုအခါ သူသည် သူတို့နှစ်ဦးကို မိတ်ဆွေများအဖြစ် မှတ်ယူထားပြီးဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ကူးလင်ဖန်သည် သူ့ကိုယ်စား ထောက်ခံပြောဆိုရင်း ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသည်ပင်။

ဒေါသမီးကို ဖိနှိပ်ထားရင်း လော့ချန်က အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

“သူတို့ ဘယ်မှာလဲ...”

“ဟိုက တောအုပ်ထဲမှာ... ငါထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ ကူးလင်ဖန်ကို သူတို့ တောထဲဆွဲခေါ်သွားတာ ငါမြင်လိုက်တယ်...”

ယွမ်ချီလန်က ဝေးကွာသော မြူခိုးတိမ်တိုက်များဖုံးလွှမ်းနေသည့် ရှေးဟောင်းတောအုပ်တစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သွားစို့... သူတို့ဆီ အခုသွားမယ်...”

“ခဏလောက်...”

ယွမ်ချီလန်က လော့ချန်ကို ချက်ချင်းထွက်သွားမည့်ပုံစံမြင်လျှင် အလျင်အမြန်တားလိုက်သည်။

“သူတို့မှာ လူငါးယောက်ရှိတယ်... အဲဒီထဲမှာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သိုင်းသမားလည်း ပါတယ်... ငါတို့တင်ဆိုမလွယ်ဘူး... အကြီးအကဲတစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ...”

“မလိုပါဘူး...”

လော့ချန်က စကားတစ်ခွန်းသာထားခဲ့ပြီး တောအုပ်ထဲသို့ အလျင်စလိုပြေးထွက်သွားသည်။

ကူးလင်ဖန်သည် သူ့ကိုယ်စား ထောက်ခံပြောဆိုရင်း အပြစ်ပေးခံရသည်ကို သူဘယ်လိုလုပ် လက်ပိုက်ကြည့်နေနိုင်ပါမည်လဲ။

ယွမ်ချီလန် တုံ့ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် ချန်လင်းယုက ပြုံးလျက်ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး...”

စကားဆုံးသည်နှင့် ချန်လင်းယုက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို အသာလှုပ်လိုက်သည်။

“ရှူး...”

လက်ညှိုးမှ ထွက်လာသော စွမ်းအားတစ်ခုသည် ရာပေအကွာရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ဖောက်ထွင်းလိုက်သည်။

“ရာပေစွမ်းအင်လှိုင်း... ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တတိယအဆင့်...”

ယွမ်ချီလန် အံ့အားသင့်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာ ချက်ချင်းဂါရဝပြုလိုက်သည်။

“ဆရာမကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်...”

“သွားစို့...”

သူတို့နှစ်ဦးသည် လော့ချန်နောက်သို့ လိုက်ကာ ရှေးဟောင်းတောအုပ်ဆီသို့ အပြေးသွားလိုက်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ချန်လင်းယုက မေးလိုက်သည်။

“ညီမလေး... သူတို့က လော့ချန်မောင်လေးကို ဘယ်လိုစော်ကားတာလဲ...”

ယွမ်ချီလန်က လော့ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဒေါသတကြီးပြောလိုက်သည်။

“သူတို့က လော့ချန်က အသုံးမကျတဲ့သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားလာလို့ ကျိမိသားစုက စွန့်ပစ်ထားတဲ့ အသုံးမကျသူတစ်ယောက်လို့ ပြောတယ်... ဒါပေမယ့် ကျိမိသားစုရဲ့ စွန့်ကျဲမှုကြောင့်သာ သူ့မှာ အနည်းငယ်စွမ်းအားရှိလာတာ... မရှက်မမရှိဘူးတဲ့... နောက်လဝက်လောက်ဆို ယန်ချီက သူ့ကို သေအောင်ရိုက်မှာ သေချာတယ်လို့ ပြောကြတယ်...”

“ဘုန်း...”

ယွမ်ချီလန်၏ စကားမဆုံးမီ အေးစက်လှသော အရိပ်တစ်ခုသည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

လော့ချန်သည် ခြေလှမ်းများရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ လူတစ်ရပ်ခန့်အမြင့်ရှိ ကျောက်တုံးကြီးကို လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ကြေမွအောင် ရိုက်ခွဲလိုက်သည်။

ယွမ်ချီလန်နှင့် ချန်လင်းယုတို့ ထိတ်လန့်သွားသည်။

လော့ချန်၏ မျက်ဝန်းများသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သွေးရောင်ရဲလျက်ရှိသည်။

သူ့ကို အသုံးမကျသူဟု စော်ကားခြင်းကို သည်းခံနိုင်သော်လည်း ကျိမိသားစုအကြောင်း ထည့်ပြောခြင်းကို သည်းမခံနိုင်ပေ။

လော့ချန်သည် သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားသည့်နေ့က ကျိမိသားစုက ပေးခဲ့သော အရှက်တရားကို တစ်သက်လုံး မေ့မရနိုင်ပေ။

မိခင်ဖြစ်သူကလွဲပြီး ကျိမိသားစုနှင့် ဆက်နွယ်မှုကို သူ၏စိတ်နှလုံးထဲတွင် ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ဖြတ်တောက်ထားပြီးဖြစ်သည်။ သူ့ကို ကျိမိသားစုနှင့် ဆက်စပ်ပြောဆိုခြင်းကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးသည်။

ထို့အပြင် သူ၏စွမ်းအားသည် ကျိမိသားစု၏ စွန့်ကျဲမှုကြောင့်သာ ရရှိလာသည်ဟု ပြောဆိုခြင်းကို လက်မခံနိုင်ပေ။

“ကောင်းတယ်... သိပ်ကောင်းတယ်...”

လော့ချန်၏ အကြည့်များသည် အေးစက်လျက်ရှိပြီး ပြင်းထန်သော ဒေါသမီးကြောင့် သူ၏အသံသည် အနည်းငယ်တုန်ယင်နေသည်။ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းဖြင့် တောအုပ်ထဲသို့ အလျင်စလိုပြေးဝင်သွားသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး... မြန်မြန်လိုက်သွားစို့...”

ချန်လင်းယုသည် လော့ချန်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစက်လှသည့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ခံစားမိပြီး အလျင်စလိုလိုက်သွားသည်။

အနည်းငယ်ရန်ဖြစ်ခြင်းကို သည်းခံနိုင်သော်လည်း လော့ချန်က ဂိုဏ်းအတွင်း၌ လူသတ်မှုကျူးလွန်ပါက ကြီးမားသောပြစ်မှုဖြစ်သည်။ ဆရာဖြစ်သူထံမှာပင် ဖြေရှင်းရန်ခက်ခဲလိမ့်မည်။

ဤတောအုပ်သည် ဧရိယာကျယ်ပြန့်ပြီး အကျယ်အဝန်း ကီလိုမီတာရာဂဏန်းခန့်ရှိသည်။ အစွန်းပိုင်းတွင် လမ်းကျဉ်းများရှိသော်လည်း အတွင်းပိုင်းသည် လူသူအရောက်အပေါက်နည်းပါးပြီး သစ်ပင်ကြီးများ၏ အကိုင်းအခက်များသည် ကောင်းကင်ကိုဖုံးလွှမ်းထားသည်။

တောအုပ်အတွင်းရှိ ကွင်းပြင်တစ်ခုတွင် လူငါးဦးသည် လူတစ်ဦးကို ဝိုင်းထားပြီး မြေပေါ်တွင် သွေးစက်များစွန်းထင်းနေသည်။

“ကူးလင်ဖန်... မင်းက အလုပ်သင်တပည့်တစ်ယောက်ကနေ ကြိုးစားပြီး အပြင်စည်းတပည့်ဖြစ်လာတယ်... ဒီလောက် မလွယ်ကူခဲ့ဘူးမဟုတ်လား... အသုံးမကျတဲ့သူတစ်ယောက်အတွက် ဘာလို့ မင်းရဲ့ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးချင်ရတာလဲ...”

အပြင်စည်းတပည့်တစ်ဦးက ခေါင်းယမ်းလျက် ပြောလိုက်သည်။

ကွင်းပြင်အလယ်တွင် ထိုင်နေသည့် အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်သည် ကူးလင်ဖန်ပင်ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ဝတ်ရုံပေါ်တွင် ရွှံ့များပေကျံလျက်ရှိပြီး နှာခေါင်းနှင့်ပါးစပ်မှ သွေးများစီးကျနေသည်။ သူက အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။

“ခုနက ရန်ဖြစ်မှုအတွက် ငါ တောင်းပန်ပြီးပြီ... မင်းတို့ လူကိုအလွန်အမင်းမလုပ်နဲ့...”

အင်အားအရ သူတို့ထက်နိမ့်ကျသည့်အခါ ကူးလင်ဖန်သည် မမှားသည့်တိုင် ခေါင်းငုံ့လိုက်ရသည်။

“ဟဲ... တောင်းပန်တယ်လား... ဒါတင်နဲ့ မလုံလောက်ဘူး...”

ပိုးထည်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးက အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

သူ၏သွားများသည် မညီမညာဖြစ်နေပြီး ရယ်သံသည် ထူးဆန်းစွာထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် လော့ချန်ထံမှ အရိုက်ခံခဲ့ရသူ ချန်းလင်ဖြစ်သည်။

ကူးလင်ဖန်ကို ကစားသလို ကြည့်ရင်း ချန်းလင်က ကျေနပ်စွာပြောလိုက်သည်။

“ဒီလိုလုပ်ပါလား... မင်းကို နောက်ထပ်အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးမယ်... ဒူးထောက်ပြီး အမှားဝန်ခံလိုက်... ပြီးတော့ လော့ချန်က အသုံးမကျသူလို့ သုံးခါအော်ပြီး ဒီနေ့ကစပြီး လော့ချန်နဲ့ လမ်းခွဲမယ်လို့ ကတိပေး... ဒါဆို ဒီနေ့ မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်...”

“ဟားဟား... ဒီအကြံက မဆိုးဘူးပဲ...”

ဘေးနားရှိ လူလေးဦးက အော်ရယ်ကြသည်။

ကူးလင်ဖန်၏ မျက်နှာသည် သံမဏိလိုမာကျောလျက်ရှိပြီး ဒေါသတကြီးပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ ဒီလိုမထီမဲ့မြင်ပြုမှုတွေ လုပ်နေတာ... ဂိုဏ်းစည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်ပြီး ပြစ်ဒဏ်ခံရမှာကို မကြောက်ဘူးလား...”

“ဂိုဏ်းစည်းကမ်း...”

လူအုပ်ကြီးသည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ပြီး အော်ရယ်ကြသည်။

“ဖန်း...”

ချန်းလင်က ကူးလင်ဖန်၏မျက်နှာကို လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာပြောလိုက်သည်။

“နန်ကုန်းကျွယ်ဆရာကြီးက ငါတို့ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်လာတဲ့အခါ အဋ္ဌမမင်းသား ကျင်းမင်ဆရာကြီးကို တာယွဲ့မင်းဆက်ရဲ့ ဧကရာဇ်အဖြစ် ထောက်ခံမယ်... အဲဒီအခါ တာယွဲ့မင်းဆက်တစ်ခုလုံးကို ငါတို့မင်းသားတန်းက ဆုံးဖြတ်မယ်... ဂိုဏ်းစည်းကမ်းဆိုတာ ဘာမှမဟုတ်ဘူး...”

“မင်းကို ငါတို့က ရက်ပေါင်းများစွာ မလှုပ်မရှားဖြစ်အောင် ရိုက်လည်း ဘာပြစ်ဒဏ်မှ မခံရဘူးဆိုတာ ယုံလား...”

ကူးလင်ဖန်သည် မျက်နှာကိုငုံ့ထားရင်း တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ချန်းလင်က သူအလျှော့ပေးလိုက်ပြီဟု ထင်ပြီး ကျေနပ်စွာပြောလိုက်သည်။

“ဒါမှ မင်းက အခြေအနေကို နားလည်တတ်တဲ့သူပဲ... အသုံးမကျတဲ့သူအတွက် ဘာလို့ အတင်းထောက်ခံပေးနေရတာလဲ... လော့ချန်ဆိုတဲ့သူလည်း သိပ်မကြာခင်သေတော့မှာ... နောက်လဝက်လောက်ဆို ယန်ချီဆရာကြီးက သူ့ကို လူအများရှေ့မှာ သေအောင်ရိုက်မှာ... သေတော့မယ့်သူတစ်ယောက်အတွက် ဘာလို့...”

ချန်းလင်သည် စကားတဟုန်ထိုးပြောနေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ကူးလင်ဖန်၏ပုံသဏ္ဌာန်သည် ယုန်တစ်ကောင်လို လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချန်းလင်ကို လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

“ခရမ်းရောင်ရွှမ်လက်ဖဝါး...”

ဤလက်ဖဝါးတစ်ချက်သည် ကူးလင်ဖန်က အင်အားစုစည်းထားပြီး မိုးကြိုးလို လျင်မြန်လှသည်။

“ဖန်း...”

ချန်းလင်သည် လုံးဝမပြင်ဆင်ထားသဖြင့် ဤလက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် နောက်သို့ ဆက်လက်ဆုတ်ခွာသွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးစီးကျလာသည်။

ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ကူးလင်ဖန်သည် တောအုပ်အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

သူသည် တောအုပ်အပြင်သို့ ထွက်ပြေးနိုင်မှသာ လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေးရှိမည်ကို နားလည်သည်။

“ပြေးချင်တာလား...”

ချန်းလင်၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားပြီး ဘေးနားရှိ မျက်နှာမှာ ရွှေရောင်ရိပ်သန်းနေပြီး အရပ်ရှည်သည့် လူငယ်တစ်ဦးကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ရမ်ချင်ဆရာကြီး...”

“မနာခံတတ်တဲ့ကောင်...”

အရပ်ရှည်လူငယ်က အေးစက်စွာ ဟွှမ်း တစ်ချက်လုပ်ပြီး ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုလှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ချက်ချင်း ကူးလင်ဖန်ကို လိုက်ဖမ်းကာ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ဤရမ်ချင်သည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သိုင်းသမားဖြစ်သဖြင့် ကူးလင်ဖန်သည် မည်သည့်နည်းဖြင့်မျှ လွတ်မြောက်ရန်မလွယ်ပေ။ သူသည် ဤလက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် သုံးမီတာအကွာသို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ဝင်ရိုက်မိကာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ပါးစပ်မှ သွေးများအန်ထွက်လာပြီး မခံမရပ်နိုင်အောင်ဖြစ်သွားသည်။

“ဟဲ... မင်းက အသုံးမကျတဲ့သူနဲ့ တစ်လမ်းတည်းလိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပဲပေါ့... ဒီနေ့ ငါ မင်းကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်မယ်...”

ချန်းလင်က ရက်စက်စွာ ရယ်လိုက်ပြီး ကူးလင်ဖန်၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို အားဖြင့် နင်းချလိုက်သည်။

“ကျွတ်...”

ခြေထောက်နှစ်ဖက်သည် ချက်ချင်းကျိုးသွားပြီး ကူးလင်ဖန်သည် ညည်းတွားသံတစ်ချက်ထုတ်လွှတ်ကာ သွေးတစ်ချက်ထပ်အန်ထွက်လာပြီး မျက်နှာသည် စက္ကူလို ဖြူဖျော့သွားသည်။

ရမ်ချင်က ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလောက်ဆို ရပြီ... လူသတ်မှုဖြစ်မသွားစေနဲ့... ဒီလိုအသုံးမကျတဲ့သူကို နောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကိုင်တွယ်လို့ရတယ်...”

ချန်းလင်က နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ကူးလင်ဖန်ကို ရက်စက်စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မှတ်ထား... နောက်တစ်ခါ လော့ချန်ဆိုတဲ့ အသုံးမကျသူနဲ့ အတူလျှောက်သွားတာ ငါမြင်ရင် တစ်ခါတွေ့တိုင်း တစ်ခါရိုက်မယ်...”

“ဖန်း...”

စကားဆုံးသည်နှင့် ချန်းလင်က ကူးလင်ဖန်ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

“လော့ချန်ဆိုတဲ့ကောင် ပေါ်လာကတည်းက ဘယ်သူမဆို ငါတို့မင်းသားတန်းကို မထီမဲ့မြင်ပြုရဲလာကြတယ်...”

“စိတ်အေးအေးထား... အဲဒီအသုံးမကျသူက သိပ်မကြာခင်သေတော့မှာ...”

“သွားစို့... ပြန်ပြီး အရက်သောက်ကြမယ်...”

လူငါးဦးသည် ရယ်မောရင်း တောအုပ်အပြင်သို့ ထွက်သွားကြသည်။

“ရှူး...”

သူတို့ထွက်သွားပြီး မကြာမီတွင် ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုသည် လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုသူသည် လော့ချန်ပင်ဖြစ်သည်။