အလိုရှိသလို သတ်ဖြတ်နိုင်သည်

လော့ချန်သည် ကွင်းပြင်ထဲသို့ အပြေးဝင်လာရင်း မြေပေါ်တွင် လဲကျနေသော ကူးလင်ဖန်ကို တစ်ချက်မြင်လိုက်သည်နှင့် မျက်နှာအမူအရာ မည်းမှောင်သွားသည်။

ကူးလင်ဖန်၏ မျက်နှာသည် အပြာရောင်ညိုမည်းနေပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ ထူးဆန်းစွာ အလိမ်အထွေးဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ဝတ်ရုံတစ်ခုလုံးသည် သွေးများဖြင့် စွန်းပေနေပြီး လူတစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ချိနဲ့ကာ သတိလစ်နေသည်။

“ရှူး... ရှူး...”

လေဖြတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယွမ်ချီလန်နှင့် ချန်လင်းယုတို့လည်း လိုက်လာကြသည်။

“ကူးလင်ဖန်...”

ကူးလင်ဖန်၏ ဖြစ်ရပ်ဆိုးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ယွမ်ချီလန်တစ်ယောက် ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်ဝန်းထောင့်များ နီရဲလာသည်။

ဤမျှ ဆိုးရွားသော အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ကူးလင်ဖန်သည် မကြာသေးမီက မည်သည့်ဒုက္ခများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်ကို တွေးလိုက်မိသည်။

ချန်လင်းယု၏ မျက်ခုံးများလည်း အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး ဒေါသဖြစ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလူတွေက တကယ့်ကို လွန်လွန်းတယ်... တူညီတဲ့ ဂိုဏ်းသားတွေဖြစ်ပြီး ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ရက်စက်စွာ လက်ချလို့ရတာလဲ...”

သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် မကျေမနပ်ဖြစ်မှု ထင်ဟပ်နေသည်။

လော့ချန်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ သိုလှောင်ဝိညာဉ်လက်စွပ်ထဲမှ ဒဏ်ရာကုစားဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ကူးလင်ဖန်အား ကျွေးလိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်သူတွေလဲ...”

ယွမ်ချီလန်သည် မျက်ခုံးများကို တွန့်ကွေးကာ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“တခြားသူတွေကို ငါ မသိပေမယ့် သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က မနေ့က ယန်ချီရဲ့နောက်မှာ လိုက်လာတဲ့သူပဲ... သူ့နာမည်က ချန်းလင်လို့ ထင်တယ်...”

“အို့...”

လော့ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထရပ်လိုက်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ယွမ်ချီလန်... မင်း ကူးလင်ဖန်ကို အရင်ခေါ်သွားပြီး ဒဏ်ရာကုသပေးပါ...”

လော့ချန်၏ အသံသည် အလွန်တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ချန်လင်းယုတစ်ယောက် အေးစက်သော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက အလျင်စလိုပြောလိုက်သည်။

“ဆရာတူမောင်လေး... မင်း ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလဲ...”

လော့ချန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒီလူတွေက ငါ့ကို ပစ်မှတ်ထားပြီး လုပ်ကြံတာပဲလေ... ဒါဆိုရင် ငါကိုယ်တိုင် သွားပြီး နှုတ်ဆက်ရမှာပေါ့...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ယွမ်ချီလန်က စိုးရိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“လော့ချန်... သူတို့ထဲမှာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိတဲ့ သူတွေပါတယ်...”

ချန်လင်းယုကလည်း ထပ်ပြောသည်။

“ဆရာတူမောင်လေး... ငါတို့ ဆရာကြီးကို သွားရှာတာ ပိုကောင်းမယ်... ဆရာကြီးက ထိန်းကျောင်းရင် ဒီလူတွေ အပြစ်ပေးခံရမှာ သေချာတယ်...”

လော့ချန်သည် ကူးလင်ဖန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်သော ဓားသွားနှင့်တူသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာသည်။

“ဆရာတူအစ်မကြီး... မင်း ထပ်မပြောနဲ့တော့... ငါ့သူငယ်ချင်းကို ဒီလိုရက်ရက်စက်စက် နှိပ်စက်ခံရတာကို မြင်ပြီး လက်စားမချေရဲရင် ငါ ဘာကြောင့် သိုင်းပညာကို ဆက်ကျင့်ကြံနေရမှာလဲ... ဘာကြောင့် ဓားကို ဆက်ကိုင်ထားရမှာလဲ...”

“ငါ့ဓားကို ငါ့နှလုံးသားက ထိန်းချုပ်တယ်... ဒီအရာက ငါ့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတာ... ဒါကြောင့် ငါကိုယ်တိုင် သွားပြီး အဆုံးသတ်ရမှာပဲ...”

“ဘုန်း...”

လော့ချန်၏ စကားသံ ကျဆုံးသွားသည်နှင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သိမ်းကျုံးထွက်ပေါ်လာသော ဓားအရှိန်တစ်ခုသည် တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာပြီး တစ်ဖန် မြင့်တက်လာသည်။ ထိုအရှိန်ကြောင့် သစ်တောတစ်ခုလုံး၏ အပင်များနှင့် အရွက်များ ယိမ်းခါသွားသည်။

ထွက်ပေါ်လာသော ဒေါသလှိုင်းများနှင့် တုန်လှုပ်စရာ ဓားစိတ်ဆန္ဒတို့က လော့ချန်၏ ဓားသိုင်းအဆင့်ကို ယခင်ကထက် ပိုမိုသန့်စင်ပြီး ယခင်က ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်လွှားသွားခဲ့သည်။

ချန်လင်းယု၏ လှပသော မျက်ဝန်းများသည် ပြူးကျယ်သွားပြီး ပါးစပ်ငယ်လေးလည်း အံ့အားသင့်စွာ ဟောင်းလောင်းပွင့်သွားသည်။

“ဒါ... ဓားနှလုံးပြည့်စုံမှုအဆင့်ပဲ...”

သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ထင်ဟပ်နေသည်။

ဤအချိန်တွင် သူမသည် ဆရာကြီးက လော့ချန်သည် သာမန်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားလာခဲ့လျှင် ထူးချွန်သော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု ပြောခဲ့သည့် အကြောင်းကို နားလည်သွားသည်။

ဓားနှလုံးပြည့်စုံမှုအဆင့်...

ဤအဆင့်သည် သွေးကြောနိုးကြားမှုအဆင့်ရှိ ဓားသမားများပင် ရောက်ရှိရန် ခက်ခဲသော နယ်ပယ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် လော့ချန်သည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်။

စကားတစ်ခွန်းသာ ထားခဲ့ပြီး လော့ချန်သည် တောအုပ်အပြင်ဘက်သို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ချန်လင်းယုသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ယွမ်ချီလန်ကို ပြောလိုက်သည်။

“ယွမ်ဆရာမလေး... ဒီနေရာကို မင်းကို အပ်လိုက်မယ်...”

“ရှူး...”

ခြေလှမ်းတစ်ချက်လှည့်လိုက်ပြီး ချန်လင်းယုသည် အလျင်စလိုလိုက်သွားသည်။

---

မိုးမခတောင်ထိပ်...

ဤသည်မှာ အပြင်စည်းတပည့်များ နေထိုင်ရာ တောင်ထိပ်ဖြစ်ပြီး အေးစက်သော မိုးမခပင်များစွာရှိသည့်အတွက် ဤအမည်ဖြင့် တင်စားခေါ်ဝေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။

တောင်စောင်းတစ်နေရာရှိ ဇိမ်ခံအိမ်တော်ငယ်တစ်ခုအတွင်း။

ချန်းလင်အပါအဝင် လူငါးဦးသည် အစားအသောက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကျောက်စားပွဲတစ်ခုတွင် ဝိုင်းထိုင်ကာ ရယ်မောပြောဆိုနေကြသည်။

အပြင်စည်းတပည့်တစ်ဦးက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့ဒီ ကူးလင်ဖန်ကတော့ တကယ့်ကို ခေါင်းမာတဲ့သူပဲ... နောက်ဆုံးထိ ခေါင်းငုံ့ဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်... လော့ချန်ကို နှစ်ခွန်းလောက် ကျိန်ဆဲလိုက်ရင် ဘာမှမဖြစ်ဘူးဆိုတာ သိရက်နဲ့ ဒီလိုဒုက္ခခံဖို့ပဲ ရွေးချယ်လိုက်တယ်... ဒီတစ်ခေါက်ဆို တစ်လ နှစ်လလောက်ထိ သူ ကုတင်ပေါ်က မဆင်းနိုင်တော့ဘူး...”

သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် အထင်အမြင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

ချန်းလင်သည် လော့ချန်ကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးနေသူဖြစ်ပြီး အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

“လော့ချန်က ငါတို့ မင်းသားတန်းနဲ့ မီးနဲ့ရေလို မဖြစ်မနေ ဆန့်ကျင်နေမှန်း သိရက်နဲ့ သူနဲ့အတူ လိုက်ပါရဲတယ်ဆိုတာ တကယ့်ကို ဝက်ဝံရဲ့အသည်းနဲ့ ကျားသစ်ရဲ့အဆီကို စားထားတာပဲ... ဒီတစ်ခေါက်က ပါးပါးလေး ဆုံးမလိုက်တာ... နောက်ထပ် ခေါင်းမာပြီး ဆန့်ကျင်ရဲရင် သူ့အတွက် ဆိုးရွားတဲ့အကျိုးဆက်တွေ စောင့်ကြိုနေလိမ့်မယ်...”

တစ်ဦးက ထပ်ပြောသည်။

“မင်းတို့ပြောကြည့်ပါဦး... နှစ်ပတ်အကြာမှာ ယန်ချီဆရာကြီးက လော့ချန်ကို ဘယ်နှစ်ကွက်နဲ့ အပြီးသတ်နိုင်မလဲ...”

“ဆယ်ကွက်အတွင်းလောက်ပေါ့...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချန်းလင်က မထီမဲ့မြင်ပြုဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဆယ်ကွက်ဟုတ်လား... လီဆရာလေး... မင်း ဒီအသုံးမကျသူကို အထင်ကြီးလွန်းနေပြီ... ယန်ချီဆရာကြီးက ဘယ်လိုအဆင့်လဲ... ဒီအသုံးမကျသူက ဘယ်လိုအဆင့်လဲ... သုံးကွက်အတွင်း လော့ချန်ဟာ သေမှာသေချာတယ်...”

ထိုအခါ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ကြီးမားသူ ရမ်ချင်က ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... ရွှေရောင်ခန္ဓာကိုယ်အဆင့်ကို ရောက်ရှိထားတာဟာ ဘာမှမထူးခြားဘူး... ခန္ဓာကိုယ်သန်မာပြီး အင်အားနည်းနည်းကြီးတယ်ဆိုတာပဲ...”

“အင်အားဆိုတာ နောက်ဆုံးမှာ စွမ်းအားအဆင့်ပေါ်မှာ မူတည်တယ်... ဘာတွေကို သိမြင်ထားတယ်၊ ဘာတွေကို ကျင့်ကြံအောင်မြင်ထားတယ်ဆိုတာက မဟုတ်ဘူး... ဆယ်ကွက်ဆိုရင် ငါတောင် သူ့ကို အသက်ရှင်လျက် ရိုက်သတ်နိုင်တယ်...”

ရမ်ချင်သည် မာန်ဖီစွာ ပြောလိုက်ပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ရပ်တည်နေသည်။

သူသည် လော့ချန်နှင့် ကျန်ရှင်းလီတို့၏ တိုက်ပွဲကို မျက်ဝါးထင်ထင် မမြင်ခဲ့ရဘဲ သတင်းမျှသာ ကြားဖူးသည်။

လော့ချန်သည် ကျန်ရှင်းလီကို လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် အနိုင်ယူခဲ့သည့်ကိစ္စကို ရမ်ချင်သည် အထင်အမြင်သေးကာ လုံးဝဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

သူ၏အမြင်တွင် ကျန်ရှင်းလီသည် တိုက်ပွဲအတွင်း အဆင့်တက်လာခဲ့သူဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သော ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိသူဟု မသတ်မှတ်နိုင်ပေ။

သို့သော် သူကိုယ်တိုင်ကမူ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်တစ် အလယ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်... ရမ်ဆရာကြီးသာ လက်ချရင် ဆယ်ကွက်ထိ ဘယ်လိုလို့ လိုအပ်မှာလဲ... တစ်ကွက်နဲ့တင် အဲ့ဒီကောင်လေးကို မထနိုင်အောင် လုပ်နိုင်တယ်...”

တစ်ဦးက ချီးကျူးစကားဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ရမ်ချင်သည် အားရပါးရ ခံစားလိုက်ရပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

“ယန်ချီဆရာကြီးနဲ့ အဲ့ဒီကောင်လေးက သေချင်းရှင်ချင်းတိုက်ပွဲအတွက် ကတိမထားထားရင် ငါကိုယ်တိုင် သူ့ကို သေချာလေး ဆုံးမပြီး လူဖြစ်ပုံကို သင်ပေးလိုက်မယ်...”

ချန်းလင်က ထပ်ပြောသည်။

“ထားလိုက်ပါတော့... အဲ့ဒီစိတ်ပျက်စရာကောင်ကို ဘာလို့ ထပ်ပြီး ပြောနေရမှာလဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နှစ်ပတ်အကြာမှာ သူက သေသွားမယ့်သူပဲလေ... လာ... ငါတို့ အရက်သောက်ကြစို့...”

လူငါးဦးသည် ခွက်များကို အပြန်အလှန်မြှောက်ကာ ရယ်မောပြောဆိုနေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင်...

“ဘုန်း...”

အိမ်တော်တံခါးမှာ ပေါက်ကွဲသံတစ်ခုနှင့်အတူ ပြိုကျသွားပြီး အိမ်တော်တစ်ခုလုံး သဲမှုန်များနှင့် ကျောက်စလွယ်များ ဖုံးအုပ်သွားသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ...”

“ဘယ်သူလဲ...”

လူငါးဦးစလုံး ထိတ်လန့်သွားပြီး တစ်ဦးချင်း ထရပ်လိုက်ကာ အိမ်တော်တံခါးရှိရာ ဦးတည်ချက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဖုံးမှုန့်များနှင့် ပြိုကျလာသော အစိတ်အပိုင်းများကြားမှ လူတစ်ယောက်၏ အရိပ်သည် ဖြည်းညင်းစွာ လှမ်းဝင်လာသည်။

ထိုသူသည် မင်ရောင်ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ညီညာသည်။ ခါးတွင် ရတနာဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အကြည့်များသည် စူးရှသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။

“လော့ချန်...”

လာရောက်သူကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ချန်းလင်တစ်ယောက် ထိတ်လန့်သွားပြီး ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ပြန်လဲကျလုမတတ်ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် အနားတွင်ရှိသော ရမ်ချင်နှင့် အခြားသူများကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူသည် ချက်ချင်း စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အသုံးမကျသူ... မင်း ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလဲ... ဒီနေရာက မင်း လာပြီး ရိုင်းစိုင်းလို့ရတဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူး...”

လော့ချန်သည် အိမ်တော်အလယ်တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ချန်းလင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“တကယ်ပဲ မင်းပဲလား... မနေ့က မင်းကို ပေးခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာက မလုံလောက်သေးဘူးပဲ... ကောင်းပြီလေ... ဒီနေ့ဆိုရင် မင်းရဲ့ ကျန်တဲ့သွားတွေကိုပါ ငါ ထုထုတ်ပစ်မယ်...”

“မင်း...”

ချန်းလင်၏ မျက်နှာသည် ဒေါသတကြီးနီရဲလာပြီး လော့ချန်ကို မျက်စိတဆုံး စိုက်ကြည့်ကာ သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထားသည်။

“မင်းက အဲ့ဒီ လော့ချန်လား...”

ရမ်ချင်သည် လော့ချန်၏ အထောက်အထားကို အတည်ပြုလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“နှစ်ပတ်လောက်ဆို မင်းနဲ့ ယန်ချီဆရာကြီးရဲ့ သေချင်းရှင်ချင်းတိုက်ပွဲ ရောက်လာတော့မယ်... မင်း ပုန်းနေပြီး သေချာကျင့်ကြံမနေဘဲ ဒီကို လာပြီး ရိုင်းစိုင်းဖို့ လာရဲတယ်ပေါ့... မင်း ကိုယ့်အသက်ကို ရှည်လွန်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား...”

လော့ချန်သည် ထိုသူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်တစ် အလယ်အဆင့်ရှိသူသာဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်နှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့အသက် ရှည်မရှည်ဆိုတာ မင်းပြောစရာအကြောင်းမရှိဘူး... ပြောစမ်း... ကူးလင်ဖန်ကို ဘယ်သူ ထိခိုက်အောင် လုပ်ခဲ့တာလဲ...”

လော့ချန်၏ အကြည့်များသည် လူငါးဦးထံသို့ လှည့်လည်ကြည့်ရှုသွားသည်။

မည်သူတစ်ဦးမှ စကားမပြောသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် လော့ချန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်... မင်းတို့အားလုံးပဲ ပါဝင်ခဲ့တာပေါ့...”

ချန်းလင်သည် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... ဟုတ်ရင်ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ... သူက မင်းနဲ့ အတူရှိတာ... ဒါက ငါတို့ မင်းသားတန်းနဲ့ ရန်ဖြစ်တာနဲ့ အတူတူပဲ... တကယ့်ကို ရဲတင်းလွန်းတယ်...”

“အပြင်စည်းတပည့်လေးတစ်ယောက်က ငါတို့ မင်းသားတန်းရှေ့မှာ ဘာမှမဟုတ်ဘူး... အလိုရှိသလို သတ်ဖြတ်နိုင်တယ်... မင်းလည်း အတူတူပဲ... ယန်ချီဆရာကြီးက မင်းကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မှာ...”

လော့ချန်၏ မျက်ဝန်းများသည် အနည်းငယ်မှိတ်ကျသွားပြီး ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အလိုရှိသလို သတ်ဖြတ်နိုင်တယ်တဲ့လား... ကောင်းပြီလေ... ဒီနေ့မှာ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို အလိုရှိသလို သတ်ဖြတ်နိုင်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ရမယ်...”