လက်သီးသုံးချက်ဖြင့်အပြီးသတ်၊ ခြေလက်ကိုယ်တိုင်ဖြတ်ပစ်ခြင်း

ရမ်ချင်သည် လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေရင်း မျက်လုံးများ သွေးနီရဲလျက် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရွှေရောင်ချီစွမ်းအင်သည် ဆူပွက်လုမတတ် ပြင်းထန်လှသည်။

သူ့ထင်မြင်ချက်အရ သူရှိနေသည့်နေရာတွင် လော့ချန်သည် လုံးဝမဖြစ်နိုင်သည့် အမူအရာမျိုးဖြင့် လည်ပင်းကိုသာ ဆန့်ထုတ်ပေးပြီး သူ့လက်အောက်တွင် အဆုံးစီရင်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လော့ချန်သည် ဤမျှထိ ရယ်စရာကောင်းအောင် မာနကြီးနေမည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သူ့မျက်စိရှေ့တွင် လော့ချန်သည် တမင်သက်သက် လူကိုထိခိုက်စေရန် လက်ဦးသဘောဖြင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး မင်းသားတန်းမှ အဖွဲ့ဝင်သုံးဦးစလုံးကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရအောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ဤမျှ ရဲရင့်ပြီး မာနကြီးလှသည့် လုပ်ရပ်သည် သူ့ကို လုံးဝမထီမဲ့မြင်ပြုသည့် ပြတ်ပြတ်သားသား စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုပင်။

“ချန်လင်းယု... ဒီကောင်လေးက သူ့ဘာသာသူ သေလမ်းရှာနေတာပဲ... ငါ့လက်ထဲ ရက်စက်စွာ အဆုံးစီရင်ခံရရင်တော့ ငါ့ကို မအပြစ်တင်နဲ့...”

ရမ်ချင်သည် ချန်လင်းယုအား စကားတစ်ခွန်းပြောလိုက်ပြီး လော့ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော ရန်လိုမှုတို့ ပြည့်နှက်နေပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အပြုံးတစ်ခုဖြင့်...

“လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ကိုယ့်ဘာသာဖြတ်မလား... ဒါမှမဟုတ် ငါကူညီပေးရမလား...”

လော့ချန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“မင်းလိုကောင် တစ်ယောက်လောက်နဲ့တင်လား... ငါ့လက်သီးသုံးချက်ကို ပိတ်ဆို့နိုင်ရင် ဒီနေ့ မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်...”

ဘေးတွင်ရှိနေသော ချန်းလင်သည် ဤစကားကိုကြားလိုက်ရပြီး အေးစက်သောလေကို အလျင်အမြန် ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။

ဤအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လော့ချန်သည် ဤမျှထိ မာနကြီးစွာ ပြောဆိုနိုင်သေးသည်။

ဤသည်မှာ သူ့ဘာသာသူ သေလမ်းရှာနေခြင်းပင်။

“ဒီကောင်က ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ဘယ်လိုမှ မရှင်နိုင်တော့ဘူး...”

ချန်းလင်သည် စိတ်ထဲတွင် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ရမ်ချင်က လော့ချန်ကို သေရာပါအောင် ရိုက်နှက်ပြီး မသန်မစွမ်းဖြစ်သွားစေရန် မျှော်လင့်နေသည်။

“မိုက်မဲလိုက်တာ...”

ရမ်ချင်သည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ချီစွမ်းအင်ကို ပေါက်ကွဲထွက်အောင် ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် မျက်ခုံးအမြင့်ရှိ တိုတောင်းသော တုတ်တစ်ချောင်း ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ တောင်တစ်လုံးကို ဖြတ်ခွဲသကဲ့သို့ အားပြင်းစွာ လော့ချန်ထံ ဦးတည်ရိုက်ချလိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော အင်အားကြောင့် တုတ်ရိပ်သည် လေထဲတွင် ပြတ်သားသော အက်ကွဲရာတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

“ပထမလက်သီးချက်...”

လော့ချန်သည် ဓားကိုလုံးဝ အသုံးမပြုရန် ရည်ရွယ်ထားပြီး လက်သီးတစ်ချက်ကို ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း ထိုးထုတ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ခြံဝင်းအတွင်း မိုးကြိုးတစ်ချက်ကဲ့သို့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်သော လေတိုက်ခတ်သံများ လေးဘက်လေးတန်သို့ ပျံ့နှံ့ထွက်သွားသည်။

“ထန်း... ထန်း... ထန်း...”

ရမ်ချင်သည် တုတ်ချောင်းမှတဆင့် ပြင်းထန်သော အင်အားတစ်ခု ရိုက်ခတ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး တုတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရန်ပင် မတတ်နိုင်တော့သလို ဖြစ်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ထိန်းမထားနိုင်ဘဲ နောက်သို့ ဆက်လက်ဆုတ်ခွာသွားရပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရှုပ်ထွေးနှောက်ယှက်နေသည်။

“ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

ချန်းလင်သည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ထွက်လာပြီး အံ့အားသင့်နေသည်။

ရမ်ချင်သည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တစ်ဆင့် အလယ်အဆင့်ရှိ စစ်မှန်သော သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ချီစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုကာ ရိုးရှင်းသော ရိုက်ချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ပေါင်တစ်သိန်းငါးသောင်းနီးပါး အင်အားကို ထုတ်လွှတ်နိုင်သည်။

ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တစ်ဆင့် အစောပိုင်းအဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများပင် ဤအင်အားကို မခုခံနိုင်သလို လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်တွင်သာ ရှိနေသေးသည့် လော့ချန်က ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

ရမ်ချင်သည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။

ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အလယ်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်သူသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ မရောက်ရှိသေးသည့် လော့ချန်က ပြန်လည်တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရသည်မှာ သူ့အတွက် လက်ခံနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ ချီစွမ်းအင်ကို အမြင့်ဆုံးထိ လည်ပတ်လိုက်ပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်တွင် စီးဆင်းလျက်၊ မျက်ခုံးအမြင့်ရှိ တုတ်ချောင်းသည် ရွှေဖြင့်ပြုလုပ်ထားသည့်အလား တောက်ပနေသည်။

“အရှုံးပေးစမ်း...”

အင်အားကို အထွတ်အထိပ်သို့ မြှင့်တင်ပြီးနောက် ရမ်ချင်သည် အော်ဟစ်ကာ လော့ချန်ထံ ပြေးဝင်လာပြီး လက်ထဲရှိ လူတစ်ရပ်အမြင့်ရှိ တုတ်ချောင်းဖြင့် ရူးသွပ်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်လာသော တုတ်ရိပ်များသည် နံရံတစ်ခုကဲ့သို့ လော့ချန်၏ လေးဖက်လေးတန်ရှိ နေရာအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး ရှောင်ဖယ်ရန်လမ်းမရှိ၊ ဆုတ်ခွာရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။

လော့ချန်သည် ရှောင်ဖယ်ရန် လုံးဝမရည်ရွယ်ဘဲ ကောင်းကင်အိုးလက်သီးစွမ်းရည်ကို လည်ပတ်လိုက်ရာ လေးဖက်လေးတန်ရှိ လေထုသည် တင်းမာလာပြီး မှုန်ဝါးစွာဖြင့် အိုးကြီးပုံစံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ အင်အားကို စုစည်းကာ လက်သီးတစ်ချက်ကို ထိုးထုတ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ပြင်းထန်သော လက်သီးအင်အားအောက်တွင် လေထုသည် တစ်နေရာတည်း ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားရပြီး ထို့နောက် အစိတ်အပိုင်းများ ကွဲထွက်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရမ်ချင်ထုတ်လွှတ်လိုက်သော တုတ်ရိပ်များစွာလည်း အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲထွက်သွားသည်။

“လက်သီးတစ်ချက်နဲ့ ငါ့တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးကို ဖျက်ဆီးလိုက်တယ်...”

ရမ်ချင်သည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ထွက်လာပြီး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့မြင်လိုက်ရသလို ဦးနှောက်ထဲတွင် ဗလာဖြစ်သွားကာ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် လော့ချန်၏ လက်သီးသည် မျက်စိရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာနေပြီဖြစ်သည်။ အလျင်အမြန် တုတ်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ထောင်ကာ ပိတ်ဆီးလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

တုတ်ချောင်းသည် ပြင်းထန်စွာ ကွေးညွတ်သွားပြီး ရုတ်တရက် ပြန်လည်ဖြောင့်တန်းလာသည်။ ရမ်ချင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ချီစွမ်းအင်သည် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး သွေးတစ်ပွက်ထွက်ကျလာကာ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိန်းမထားနိုင်ဘဲ နောက်သို့ အရှိန်ဖြင့် လွင့်ထွက်သွားသည်။

“ရှူး...”

လော့ချန်သည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းပြီး ရမ်ချင်ကို လိုက်ဖမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ခြံဝင်းအတွင်း မြူခိုးလွှမ်းသောမြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး လော့ချန်၏ ညာလက်သီးပေါ်တွင် မှုန်ဝါးသော ခြေထောက်သုံးချောင်းရှိ အိုးသေးတစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုအိုးသေးသည် ခြေထောက်သုံးချောင်းနှင့် နားရွက်နှစ်ဖက်ပါရှိပြီး ရှေးဟောင်းဆန်ကာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသည်။ ကောင်းကင်ကို ဖိနှိပ်ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် အရိပ်အယောင်မျိုးပင်။

“အိုးဖြင့် တောင်တန်း မြစ်ကမ်းကို ဖိနှိပ်ခြင်း...”

လော့ချန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လျှပ်စီးရောင်တစ်ခုဖြတ်ပြေးသွားပြီး လက်သီးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးထုတ်လိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး...”

လက်သီးအင်အားမရောက်မီ ထိုဖိအားပေးလှသော ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုသည် ရမ်ချင်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်စေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။ အသက်ရှူသံများနှင့်အတူ ချီစွမ်းအင်ကို အလျင်အမြန် လည်ပတ်ကာ တုတ်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ထောင်ပိတ်ဆီးလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

အကြီးမားဆုံး အသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး လူတစ်ရပ်အမြင့်ရှိ တုတ်ချောင်းသည် တိုက်ရိုက်လွင့်ထွက်သွားသည်။

ရမ်ချင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ချီစွမ်းအင်သည် ချက်ချင်းပင် ပြိုကွဲပျက်စီးသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ အရိုးများကွဲအက်သံများ တကျွတ်ကျွတ် ထွက်ပေါ်လာကာ သူသည် ကြယ်ကြွေတစ်လုံးကဲ့သို့ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး စားသောက်စရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကျောက်သားစားပွဲကို ထိမှန်ကာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွားသည်။

“မင်း... ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

ရမ်ချင်သည် မြေပေါ်တွင် အားအင်ချိနဲ့စွာ လဲကျနေပြီး နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်မှ သွေးညစ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ယခင်လက်သီးတစ်ချက်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အရိုးများအားလုံးကို နီးပါးကွဲအက်သွားစေပြီး လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းမရှိတော့ပေ။ မျက်လုံးတစ်စုံသည် လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးထောင့်များမှာ အက်ကွဲထွက်နေသည်။

သူသည် လော့ချန်၏ လက်သီးသုံးချက်ကိုပင် မခုခံနိုင်ခဲ့သည်ကို ယုံကြည်ရန်ခက်ခဲလှသည်။

သူသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တစ်ဆင့် အလယ်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားဖြစ်ပြီး လော့ချန်သည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ မရောက်ရှိသေးသလို နိုးကြားထားသည့်ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာလည်း အသုံးမကျသည့်အရာဖြစ်ပြီး အသုံးမကျသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။

“ဝေါ့...”

ပြင်းထန်သော အရှက်တရားနှင့် ဒေါသတို့ကြောင့် ရမ်ချင်သည် ထိန်းမထားနိုင်တော့ဘဲ သွေးတစ်ပွက် အန်ထွက်ကျလာပြီး ခေါင်းငိုက်ဆိုက်ကျကာ သတိလစ်သွားသည်။

လော့ချန်သည် မျက်နှာအမူအရာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူသည် ယခုအခါ ကိုယ်ခန္ဓာအင်အားတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ပေါင်နှစ်သိန်းကျော်ရှိပြီး ကောင်းကင်အိုးလက်သီးစွမ်းရည်ကို ထည့်သွင်းလိုက်လျှင် လက်သီးတစ်ချက်၏ အင်အားသည် သူကိုယ်တိုင်ပင် ခန့်မှန်းရန်ခက်ခဲလှသည်။

ရမ်ချင်တစ်ဦးတည်းဖြင့် သူ့အတွက် မလုံလောက်သည့် ပြိုင်ဘက်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူသည် အင်အားကို အချို့အဝက် ထိန်းမထားခဲ့လျှင် ဤလက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ရမ်ချင်ကို ချက်ချင်းအပြီးသတ်နိုင်သည်။

“ဒါ... တကယ်ပဲ လက်သီးသုံးချက်နဲ့ ရမ်ချင်ကို အနိုင်ယူလိုက်တာလား...”

ချန်လင်းယုသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်လေးအနည်းငယ်ဟကာ ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ရပ်တန့်နေသည်။

သူမသည် လော့ချန်သည် ရွှေခန္ဓာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားပြီး သာမန်လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများနှင့် မတူညီသည်ကို သိရှိထားသည်။

သို့သော်လည်း ဤမျှထိ ပြင်းထန်လွန်းသည်မှာ မဖြစ်နိုင်လောက်အောင်ပင်။

လက်သီးသုံးချက်ဖြင့် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အလယ်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးကို ချက်ချင်းအပြီးသတ်နိုင်သည်မှာ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးက လုပ်နိုင်သည့်အရာလား။

ထို့အပြင် ချန်လင်းယုသည် လော့ချန်သည် ဓားနှလုံးပြည့်စုံမှုအဆင့်ကို ဉာဏ်အမြော်အမြင်ရှိထားသည့် ထူးချွန်သော ဓားသမားတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားသည်။

ယခင်တိုက်ပွဲတွင် လော့ချန်သည် ဓားကို လုံးဝမထုတ်သုံးခဲ့ပေ။

ဆိုလိုသည်မှာ ဤသည်မှာ သူ၏ စွမ်းအားအားလုံးမဟုတ်သေးပေ။

သို့ဆိုလျှင် လော့ချန်၏ စွမ်းအားအားလုံးသည် မည်မျှထိ ပြင်းထန်နိုင်မည်နည်း။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်ချိန်တွင် ချန်လင်းယုသည် လော့ချန်ကို ကြည့်နေရင်း နှလုံးခုန်သံများကို ထိန်းမထားနိုင်ဘဲ တဒိန်းဒိန်း ပြင်းထန်စွာ ခုန်လှုပ်နေသည်။

လော့ချန်သည် ရမ်ချင်ကို ထပ်မံဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အရိုးများအားလုံး ကွဲအက်သွားပြီးဖြစ်သည့်အတွက် လက်နှင့်ခြေထောက်ဖြတ်ပစ်ခြင်းထက် ပိုမိုဆိုးရွားလှသည်။ ပြန်လည်သက်သာလာရန်အတွက် အနည်းဆုံး ခြောက်လခန့် အိပ်ရာထဲတွင် အနားယူရမည်ဖြစ်ပြီး စွမ်းအားအဆင့်ကိုပါ ထိခိုက်စေနိုင်သည့် နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးများပင် ရှိနိုင်သည်။

အကြည့်ကို လှည့်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် ချန်းလင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ချန်းလင်သည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်သွားပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုတို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ နောက်သို့ ဆက်လက်ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားပြီး နက်ရှိုင်းသော အသံဖြင့်...

“လော့ချန်... မင်းပြီးပြီ... မင်းပြီးပြီ... ရမ်ချင်ရဲ့ အစ်ကိုကြီးက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိလား... သူ့အစ်ကိုကြီး ရမ်ရှောင်ကွမ်က ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်ရှိ သိုင်းသမားဖြစ်ပြီး အင်အားကလည်း ပြင်းထန်လှတယ်။ အပြင်စည်းဆယ်ယောက်မြောက် ထူးချွန်တပည့်တွေနဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့အဆင့်ပဲ... မင်းက သူ့ကို ဒီလို ပုံစံဖြစ်အောင် ရိုက်နှက်လိုက်တာဆိုတော့ ရမ်ရှောင်ကွမ်က မင်းကို လုံးဝလွှတ်မပေးဘူး...”

ချန်းလင်သည် အပြင်ပန်းတွင် ပြင်းထန်ပုံပေါ်သော်လည်း အတွင်းစိတ်တွင် ကြောက်ရွံ့နေပြီး ရမ်ရှောင်ကွမ်ကို အသုံးပြုကာ လော့ချန်ကို ဖိနှိပ်ရန်ကြိုးစားပြီး ဤအခြေအနေမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြံစည်နေသည်။

လော့ချန်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာသည်။

“မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရင်စိုးရိမ်သင့်တယ်မဟုတ်လား... ရမ်ရှောင်ကွမ်ရဲ့ အင်အားက ဘယ်လောက်ပြင်းထန်နေပါစေ၊ အခုချိန်မှာ မင်းကို ကယ်တင်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

လော့ချန်၏ အေးစက်သော အကြည့်ကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် ချန်းလင်သည် မျက်နှာအရောင်ပြောင်းလဲသွားပြီး အတွင်းစိတ်ထဲရှိ ကြောက်ရွံ့မှုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဘုန်းခနဲ ဒူးထောက်လျက် အကြိမ်ကြိမ် ခွင်းလွှတ်ပေးရန် တောင်းပန်သည်။

“လော့ချန်... ငါမျက်စိမရှိလို့ပါ... ငါက လူမဟုတ်ဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး သနားညှာတာပါဗျာ... တစ်ခါလောက်ပဲ လွှတ်ပေးပါ...”

လော့ချန်သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် အေးစက်စက်ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ငါ့ကို သတ်ဖြတ် ဖြတ်တောက်မယ်လို့ ပြောနေတာမဟုတ်ဘူးလား...”

ချန်းလင်သည် မျက်ရည်ထွက်လုမတတ်ဖြစ်သွားပြီး ကိုယ့်မျက်နှာကို ကိုယ်ပင် လက်ဖဝါးနှစ်ချက်ဖြင့် ပိတ်ရိုက်လိုက်သည်။

“ငါ့ပါးစပ်က ညစ်ပတ်လို့ပါ... ငါကသာ သတ်ဖြတ် ဖြတ်တောက်ခံရမှာပါ... လော့ချန်... မင်းက စိတ်နှလုံးကျယ်ဝန်းတယ်လေ... ငါလို ကောင်နဲ့ တန်းတူမတွက်ပါနဲ့...”

လော့ချန်သည် မတုန်မလှုပ်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ချန်းလင်သည် အားအင်ချိနဲ့နေသော ရမ်ချင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖယ်ထုတ်ကာ လက်ဖဝါးကို မြှောက်လိုက်ပြီး ကိုယ့်ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

“ချွတ်... ချွတ်...”

ပြင်းထန်သော အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ ချန်းလင်၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်သည် ချက်ချင်းပြတ်ထွက်သွားပြီး သူသည် မြေပေါ်တွင် လဲကျလျက် တောင်းပန်သည်။

“လော့ချန်... ငါ ကိုယ့်ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ဖြတ်လိုက်ပြီ... မင်းပြောဖူးတယ်လေ... ငါ ကိုယ့်ခြေထောက်ကို ဖြတ်လိုက်ရင် မင်းက ငါ့ကို လွှတ်ပေးမယ်ဆို... မင်းပြောဖူးတာပဲ...”

လော့ချန်သည် အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူသည် ဤလူသည် ဤမျှထိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး တကယ်ပင် ကိုယ့်ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ဖြတ်ပစ်ရန် သတ္တိရှိမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။