သိမ်းဆည်းမှု။ သုံးရက်အကြာ ဆုံးဖြတ်တိုက်ပွဲ

ပြင်းထန်သောနာကျင်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုက ချန်းလင်ကို မျက်ရည်များဖြင့် ဒူးထောက်လျက် အကြိမ်ကြိမ် အသနားခံစေသည်။

ချန်လင်းယု မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကျုံ့လိုက်သည်။ သိုင်းသမားတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤပုံစံမှာ အမှန်ပင် မထီမဲ့မြင်ဖွယ်ဖြစ်သည်။ သူမ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“မောင်လေး... ဒီလောက်ဆို ရပ်လိုက်ပါတော့...”

လော့ချန် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ချန်းလင်ကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

“မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေအားလုံး ထုတ်ပေးစမ်း...”

ချန်းလင်မှာ ကြောက်လန့်မှုကြောင့် သတ္တိများ ကုန်ခမ်းသွားပြီဖြစ်ရာ မည်သို့များ ငြင်းဆန်ရဲပါမည်နည်း။ သူက အလျင်စလိုပင် အိတ်ကပ်ထဲက ပစ္စည်းများကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

လော့ချန် တစ်ချက်မျှ မျက်လွှာလှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ငွေတစ်ရွက်များမှာ သိန်းနှစ်ဆယ်ခန့်ရှိပြီး ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးများမှာ တစ်ရာကျော်ရှိသည်။ ကျန်ပစ္စည်းများမှာ အနိမ့်အဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများသာဖြစ်ပြီး စုစုပေါင်းတန်ဖိုးမှာ သိန်းသုံးဆယ်ထက် မပိုလှပေ။

ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်ရာ လော့ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“မင်းက မင်းသားတန်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဒီလောက်ပဲ ပါလာတယ်လား...”

လော့ချန်၏ မကျေနပ်မှုကို သတိပြုမိရာ ချန်းလင်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး မျက်ရည်များဖြင့် ငိုကြွေးသံပြုကာ ဆိုသည်။

“ဒါတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပစ္စည်းအားလုံးပါပဲ... ကျိန်ဆိုပါတယ်...”

လော့ချန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ထိုပစ္စည်းများကို အားလုံးသိမ်းဆည်းကာ ရမ်ချင်အပါအဝင် လူလေးဦးဆီသို့ လှည့်ထွက်သွားပြီး တစ်ဦးချင်း စတင်ရှာဖွေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရာ ချန်လင်းယု အံ့အားသင့်သွားပြီး ဆိုသည်။

“မောင်လေး... မင်းဒါ...”

လော့ချန် လက်များကို မရပ်တန့်ဘဲ ဆိုသည်။

“သူတို့က ငါ့ကို ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာထိ လာခိုင်းတာပဲ... အနည်းဆုံးတော့ ပင်ပန်းရကျိုးနပ်အောင် ရသင့်တယ်မဟုတ်လား... ပြီးတော့ ကူးလင်ဖန်ရဲ့ ဒဏ်ရာကို ကုသဖို့လည်း ဝိညာဉ်ဆေးတွေ လိုအပ်နေသေးတယ်...”

ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းရန် အချိန်မှာ အလွန်နီးကပ်လာပြီဖြစ်သည်။

လော့ချန်အတွက် ယခုအခါ အကြီးမားဆုံး ပြဿနာမှာ ငွေကြေးဖြစ်သည်။ အခွင့်အရေးရှိလာသည်နှင့် အကောင်းဆုံး စုဆောင်းရမည်မဟုတ်ပါလား။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရာ ချန်လင်းယု နှုတ်ခမ်းကိုတွန့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ရယ်မိသည်။

လူတစ်ဦးက လုယက်မှုကို ဤမျှ တရားမျှတသယောင် ပြောဆိုနိုင်သည်ကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

ခဏအကြာ လော့ချန်သည် လူလေးဦးလုံးကို ရှာဖွေပြီးစီးသည်။ သို့သော် သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ပဲ ရှိတာလဲ...”

လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားသုံးဦးထံမှ စုစုပေါင်း ပစ္စည်းတန်ဖိုးမှာ သိန်းငါးဆယ်မှ ခြောက်ဆယ်ခန့်သာရှိသည်။

ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တစ်ဆင့်အလယ်အဆင့်ရှိ ရမ်ချင်ထံတွင်တော့ သိုလှောင်လက်စွပ်တစ်ကွင်းရှိပြီး အထဲတွင် ပစ္စည်းတန်ဖိုးမှာ သိန်းတစ်ရာထက်ပင် မပိုလှပေ။

ဤအရာများမှာ လော့ချန်၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် များစွာကွာခြားနေသည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရာ ချန်လင်းယု နှုတ်ခမ်းကို ဖွဖွပြုံးကာ ဆိုသည်။

“သူတို့က မင်းလို မဟုတ်ဘူး... ဂိုဏ်းထဲ ဝင်လာတာ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတယ်၊ စွမ်းအားလည်း အလျင်အမြန် တိုးတက်လာတယ်၊ ပြီးတော့ ဆုလာဘ်တွေလည်း အများကြီး ရထားတယ်...”

“ကျင့်ကြံမှုအတွက် သုံးစွဲရတာက အတော်လေး ကုန်ကျတယ်... ကြယ်သုံးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတစ်လုံးတည်းကပဲ သိန်းတစ်ရာကျော်တန်ဖိုးရှိတယ်... အပြင်စည်းတပည့်တွေထဲက အများစုက ဂိုဏ်းရဲ့အလုပ်တွေကို ကြိုးစားလုပ်ပြီး နေ့စဉ်ကျင့်ကြံမှုအတွက် လုံလောက်အောင် ရှာဖွေရတယ်...”

လော့ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အပြင်စည်းတပည့်များအတွက် တစ်လစာ လစာမှာ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးငါးဆယ်သာရှိပြီး ထိုပမာဏမှာ သိန်းငါးဆယ်နှင့် ညီမျှသည်။ ၎င်းမှာ သာမန်ကျင့်ကြံမှုအတွက်သာ လုံလောက်သည်။

ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများ သောက်သုံးလိုလျှင်၊ ကြယ်အဆင့်ရတနာလက်နက်များ ဝယ်ယူလိုလျှင်၊ သို့မဟုတ် အဆင့်မြင့်သိုင်းကျမ်းများ ရယူလိုလျှင် မိမိကိုယ်တိုင် ကြိုးစားရှာဖွေရမည်ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းတပည့်များအတွက်တော့ အနည်းငယ်ပိုမိုကောင်းမွန်သည်။ စွမ်းအားလုံလောက်ပါက သိုင်းကျမ်းများနှင့် ပညာရပ်များ ရရှိရန် မခက်ခဲပေ။

သို့သော် သိုင်းလောကမှ တစ်ကိုယ်တော်သိုင်းသမားများအတွက်ကား အရာအားလုံးကို မိမိဘာသာ ရှာဖွေရပြီး အခြေအနေမှာ ပို၍ဆိုးရွားသည်။

ဤသည်ပင် လူတိုင်းက အင်အားကြီးမားသော ဂိုဏ်းအဖွဲ့အစည်းများထဲ ဝင်ရောက်လိုကြခြင်း၏ အကြောင်းအရင်းပင်။

ကျင့်ကြံမှုအရင်းအမြစ်များ မရှိလျှင် အရည်အချင်းမည်မျှထူးချွန်စေကာမူ အချည်းနှီးဖြစ်သည်။

“မောင်လေး... ခုနက မင်းနဲ့ ရမ်ချင်တိုက်ပွဲမှာ မင်းရဲ့ စွမ်းအားဘယ်လောက်သုံးခဲ့တာလဲ...”

ချန်လင်းယု သိချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့သဖြင့် မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းကာ ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။

လော့ချန် ခဏတွေးတောပြီးနောက် ဆိုသည်။ “အကြမ်းအားဖြင့်တော့ ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ...”

“ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း...”

ချန်လင်းယု၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ လော့ချန်သည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ မတက်လှမ်းရသေးဘဲ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တစ်ဆင့်နောက်ပိုင်းအဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများနှင့် ယှဉ်နိုင်သည့် စွမ်းအားရှိနေပြီဖြစ်သည်။

အမှန်တွင် လော့ချန်သည် ထိုတိုက်ပွဲတွင် စွမ်းအင်ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ အသုံးပြုခဲ့သည်။ သို့သော် လူအများကို အလွန်အံ့အားသင့်စေမည့် အခြေအနေကို ရှောင်ရှားရန် ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းဟု ပြောင်းလဲပြောဆိုလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ချန်းလင်ပြောတာလည်း မမှားဘူး... မင်းက ရမ်ချင်ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်လိုက်တော့ ဒီအကြောင်းကို အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းလို့ ရမှာမဟုတ်ဘူး... သူ့အကိုဖြစ်တဲ့ ရမ်ရှောင်ကွမ်က ငါ့အတွက်တောင် ခေါင်းကိုက်စရာပဲ...”

အံ့အားသင့်မှုကို ကျော်လွန်ပြီးနောက် ချန်လင်းယု စိုးရိမ်လာသည်။

ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ စွမ်းအားမှာ အပြင်စည်းထိပ်တန်းတပည့်ဆယ်ဦးနှင့် ယှဉ်နိုင်သည်။ သူ၏ညီဖြစ်သူ ရမ်ချင်ကို ဤမျှ ဆိုးရွားစွာ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့သည်ကို သိရှိပါက အလွယ်တကူ လက်လွှတ်မည် မဟုတ်ပေ။

လော့ချန်က ဂရုမစိုက်သယောင် ဆိုသည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ သူတို့ကို ရန်ပြုပြီးပြီ... ကြောက်နေလည်း အလကားပဲ... ဒီနေ့ ငါ ရမ်ချင်ကို မထိခိုက်စေခဲ့ရင်တောင် တခြားသူတွေက ငါ့ကို လာရှာမှာပဲ... ဒီလိုအခါမျိုးမှာ ငါ အလျှော့ပေးရင် သူတို့ကို ပိုပြီး ရိုင်းစိုင်းလာစေရုံပဲ...”

“ဟုတ်တာပေါ့...”

ချန်လင်းယု မတတ်နိုင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သတိပေးသည်။

“ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ချင်းရွှမ်တောင်ထိပ်ကနေ မထွက်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ...”

လော့ချန်သည် မင်းသားတန်းကို ရန်ပြုမိပြီးဖြစ်ရာ နောင်ရက်များတွင် အေးချမ်းမှု ရရှိရန် မလွယ်ကူတော့ပေ။

သို့သော် လော့ချန်ထံတွင် ယွမ်မန်လီဆိုသည့် စစ်မှန်သည့်တပည့်တစ်ဦး၏ အကာအကွယ်ရှိသည်။ ရမ်ရှောင်ကွမ်ပင်လျှင် အင်အားကြီးသူအနေဖြင့် ကိုယ်တိုင်ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် မဝံ့ရဲနိုင်ပေ။

“သွားရအောင်... ဒီကနေ အရင်ထွက်သွားကြတာပေါ့...”

ချန်လင်းယုသည် ထပ်မံပြဿနာဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ခြံဝင်းအပြင်သို့ ထွက်သွားကြသည်။

ခုနက ဆူညံသံများက လူအများကို ဆွဲဆောင်လာပြီး အပြင်စည်းတပည့်များစွာ ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုနေကြသည်။

ပြိုပျက်နေသော ခြံဝင်းတံခါးကိုဖြတ်ကာ လူအုပ်ကြီးသည် အတွင်းမှ ဆိုးရွားသော အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရာ ဆူညံစွာ အံ့အားသင့်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“လော့ချန်...”

လော့ချန်နှင့် ချန်လင်းယု ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရာ လူအုပ်ထဲမှ လူငယ်နှစ်ဦး ထွက်လာသည်။

ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးက လော့ချန်ကို ခပ်ပြတ်ပြတ်မေးမြန်းသည်။

“မင်းဆိုတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်... ဒီနေရာကို လာပြီး ရန်စရဲတဲ့ သတ္တိက ဘယ်ကရလာတာလဲ... လူတွေကိုပါ ထိခိုက်အောင် လုပ်ရဲတယ်ပေါ့...”

သူတို့သည် ဖြစ်စဉ်ကို မမြင်ခဲ့ရဘဲ ရမ်ချင်တို့၏ ဒဏ်ရာများမှာ ချန်လင်းယု၏ လက်ချက်ဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။

သူ ချန်လင်းယုကို မေးမြန်းရန် မဝံ့ရဲသဖြင့် လော့ချန်ကိုသာ ရန်စလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

လော့ချန် အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

“အဲ့ဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ... မင်း မကျေနပ်ဘူးလား...”

ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ဆိုးရွားသွားသည်။ သို့သော် သူမှာ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်သာရှိသဖြင့် လော့ချန်၏ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ကြောင်း သိရှိထားသည်။ ရှက်ရွံ့ဒေါသထွက်စွာ ဆိုသည်။

“ဟမ်... ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို ရောက်လာလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘူးပေါ့လေ... ငါတို့ မင်းသားတန်းမှာ အပြင်စည်းနဲ့ အတွင်းစည်းထဲက ထိပ်တန်းသိုင်းသမားတွေ အများကြီးရှိတယ်... တစ်ယောက်ယောက်ကပဲ မင်းကို ဖျက်စီးလို့ရတယ်... မင်း ဆက်ပြီး မာနကြီးနေရင်၊ ယန်ချီ ဆရာကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမယ့်နေ့ထိ မင်း အသက်ရှင်နိုင်မယ် မထင်ဘူး...”

“ဟုတ်လား...”

လော့ချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သောအလင်းတန်း ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ခြေတစ်လှမ်းထွက်လိုက်ရာ တခဏအတွင်း ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားကာ လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။

“မင်းရဲတယ်ပေါ့...”

ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်သည် လော့ချန်က ပြောပြီးဆိုပြီး ချက်ချင်းလှုပ်ရှားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ရာ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အလျင်စလို လက်သီးဖြင့် ခုခံရန် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

“ဖန်း...”

လေထုထဲတွင် တုန်ခါသံဖြစ်ပေါ်ပြီး ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်သည် အော်ဟစ်ကာ လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် မီတာဆယ်ပုံလေးခန့်အကွာသို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး လေထဲတွင် သွားများပါသော သွေးတစ်ပုံကြီးကို အန်ထွက်သည်။

“ဒီလောက်စွမ်းအားနဲ့ ငါ့ရှေ့မှာ ခွေးလို ဟောင်ရဲတယ်ပေါ့...”

လော့ချန် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ ငြိမ်သက်သွားပြီး လော့ချန်၏ လျင်မြန်ပြတ်သားသော လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

လော့ချန် မင်းသားတန်းမှ နောက်ထပ်တပည့်တစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုသူ၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး လော့ချန်၏ ရက်စက်ပြတ်သားမှုက သူ့ကို တုန်လှုပ်စေသည်။ လူတိုင်းက ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေရသည့် မင်းသားတန်းကို လော့ချန်က လုံးဝဂရုမစိုက်သလို ပုံစံဖြင့် တံတွေးကို အောင့်သက်သက်မျိုချကာ အလျင်စလို ဆိုသည်။

“လော့ချန်... ငါ... ငါ ဘာမှ မပြောခဲ့ပါဘူး...”

လော့ချန် မျက်လုံးများကို အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

“ယန်ချီကို စကားတစ်ခွန်း ပို့ပေးပါ... သုံးရက်အကြာ သိုင်းပြိုင်ကွင်းမှာ ငါ သူနဲ့ တိုက်ပွဲဝင်မယ်...”

“ဘုန်း...”

လော့ချန်၏ စကားထွက်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ဆူညံသွားသည်။

“ငါ နားကြား မမှားဘူးမဟုတ်လား... လော့ချန်က သုံးရက်အကြာ ယန်ချီနဲ့ ကြိုတင်ရင်ဆိုင်မယ်တဲ့...”

“သူ ယန်ချီကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်နေတာလား...”

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... ယန်ချီက ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တစ်ဆင့်အထွတ်အထိပ်ရှိတဲ့ သိုင်းသမားပဲ... သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားက အလွန်ကြီးမားတယ်... လော့ချန်က ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုပေမဲ့ အခုမှ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို ရောက်လာရင်တောင် ယန်ချီနဲ့ ယှဉ်လို့ မရဘူး...”

လူအုပ်ကြီးသည် တိုးညှင်းစွာ ဆွေးနွေးနေကြပြီး လော့ချန်သည် ရူးသွပ်သွားပြီဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။

လော့ချန်က လူအုပ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ချန်လင်းယု အလျင်စလို လိုက်လာပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆိုသည်။

“မောင်လေး... မင်း တကယ်ပဲ သုံးရက်အကြာ ယန်ချီနဲ့ ရင်ဆိုင်မလို့လား...”

လော့ချန်က ဆိုသည်။

“ဒီလိုမလုပ်ရင်၊ ဒီတစ်လလုံး ငါ အေးချမ်းမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီသုံးရက်အတွင်း ငါ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို အပြည့်အဝ တက်လှမ်းဖို့ ကြိုးစားမယ်...”

စွမ်းအားအရ လော့ချန်သည် ယခုအခါတွင်ပင် ယန်ချီနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည့် ယုံကြည်မှုရှိသည်။

သုံးရက်အကြာ ရင်ဆိုင်ရန် သတ်မှတ်လိုက်ခြင်းမှာ သုံးရက်ကြာ အေးချမ်းမှုကို ရယူရန်နှင့် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ အပြည့်အဝ တက်လှမ်းရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။

ချန်လင်းယု လော့ချန်၏ စိတ်ကူးကို နားလည်သွားပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်စွာ ဆိုသည်။

“ဒီလို အလျင်စလို လုပ်လိုက်တာ မသင့်တော်ဘူးလား... ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းဖို့ဆိုတာ ကျင့်ကြံမှုရဲ့ ပထမဆုံး အခက်အခဲပဲ... မင်း အဆင့်တက်လှမ်းမှု မအောင်မြင်ခဲ့ရင်...”

လော့ချန် ဖျော့ဖျော့ပြုံးကာ ဆိုသည်။

“အဆင့်တက်လှမ်းမှု မအောင်မြင်ခဲ့ရင်တောင်၊ လဝက်အကြာ ငါ ယန်ချီနဲ့ သေချင်းရှင်ချင်းတိုက်ပွဲ ဝင်ရမှာပဲ... ဘာမှ မကွာခြားဘူး...”