သူက အားအင်အလုံးအရင်းထုတ်ပြီးပြီ… ဒါပေမဲ့ ငါက…
Vol. 13 Ch. 192
လော့ချန်၏ တည်ငြိမ်သောလေသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချန်လင်းယုမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
ဤသို့ အသက်နှင့်ဆိုင်သော ကြီးကြီးမားမားကိစ္စမျိုးတွင် သာမန်လူဆိုလျှင် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်ကာ အိပ်မပျော် စားမဝင်ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ သို့သော် လော့ချန်ကမူ ဘာမှမဖြစ်သလို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ရှိနေသည်။
“မောင်လေး… မကြောက်ဘူးလား…”
ချန်လင်းယုမှ မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
“ကြောက်လို့ရော ဘာဖြစ်မှာလဲ…”
လော့ချန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး အကြည့်ကို ရှေ့သို့ပို့လိုက်သည်။
“ငါ ဓားကိုင်ခဲ့တဲ့ နေ့ကတည်းက ရန်သူရှေ့မှာ ထွက်ပြေးဖို့ဆိုတာ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ဘူး…”
အစိမ်းရောင်တောင်တန်းများ အဆုံးမရှိထင်ရသည့် အဆုံးတွင် အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေကြီးရှိပြီး ထိုနေရာသည် ကျိမိသားစုရှိရာနေရာဖြစ်သည်။
ဤသေးငယ်သော အတားအဆီးကိုပင် မကျော်ဖြတ်နိုင်ပါက ကျိမိသားစုထံ မည်သို့ရောက်ရှိမည်နည်း…။
ချန်လင်းယု၏ မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ်တုန်ခါသွားသည်။
ယခု တဒင်္ဂလေးအတွင်း သူမသည် လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သေမည့်စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်သည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချန်လင်းယုသည် လော့ချန်သည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်တွင် ဓားသွားနှလုံးပြည့်စုံမှုအဆင့်သို့ အဘယ်ကြောင့် ရောက်ရှိနိုင်ခဲ့သည်ကို နားလည်သွားသည်။
ဓားသမားအတွက် အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ နှလုံးကို ကျင့်ကြံခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
နှလုံးသန်မာမှုမရှိပါက ဓားသွားထက်၏ ထက်မြတ်မှုကို မည်သို့ထမ်းပိုးနိုင်မည်နည်း။
“ငါ့ရဲ့ ဒီဆရာတူမောင်လေးက ဘယ်လိုအတွေ့အကြုံမျိုးတွေကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့တာပါလိမ့်…”
ချန်လင်းယုသည် လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ လက်ချောင်းများက သိုလှောင်ဝိညာဉ်လက်စွပ်ပေါ်တွင် ဖြတ်ကျော်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ လော့ချန်ထံ လှမ်းပေးလိုက်သည်။
လော့ချန်မှာ အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားသည်။
“အစ်မကြီး… ဒါက ဘာလဲ…”
ချန်လင်းယုက ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာမှာ လှပထက်မြက်စွာ တောက်ပလာသည်။
“ဒီထဲမှာ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ခုနစ်ထောင်ပါတယ်… ဆရာက ပြောဖူးတယ်… မင်း ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို ရောက်ပြီး ထုံရွှမ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ ပြင်ဆင်တဲ့အခါ ဝိညာဉ်ဆေးတွေ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေ များများပြင်ဆင်ထားရမယ်တဲ့…”
“ဒါ…”
လော့ချန်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ခုနစ်ထောင်ဆိုသည်မှာ သေးသိမ်သောပမာဏမဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် သူမ၏ စုဆောင်းထားသမျှ အားလုံးဖြစ်နိုင်သည်။
ချန်လင်းယုက မျက်ခုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ ပင့်လိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ဆိုသည်။
“ဒီချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးတွေကို မင်းကို အလကားပေးတာမဟုတ်ဘူး… ဆရာတူအစ်မကြီးရဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုလို့ မှတ်လိုက်… မင်း ထုံရွှမ်အဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ယန်ချီကို အနိုင်ယူပြီးတဲ့နောက်မှ နှစ်ဆပြန်ပေးရမယ်… ဘယ်လိုလဲ…”
လော့ချန်၏ နှလုံးသားမှာ နွေးထွေးသွားပြီး ချန်လင်းယုထံ ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုလိုက်သည်။
“ဆရာတူအစ်မကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… နောက်မှ သုံးဆပြန်ပေးပါ့မယ်…”
သူနှင့် ယန်ချီ၏ တိုက်ပွဲတွင် မည်သူမဆို ယန်ချီ၏အောင်မြင်မှုကို ယုံကြည်နေကြသည်။
သို့သော် ဤအချိန်တွင် ချန်လင်းယုက ဤမျှလောက်ကြီးမားသော စည်းစိမ်ဥစ္စာကို သူ့ထံ အပ်နှံလိုက်ခြင်းသည် သူ့အပေါ် အလေးထားမှုကို ပြသခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
သစ်သားသေတ္တာကို သိမ်းလိုက်ပြီး လော့ချန်က ဆိုသည်။
“ဆရာတူအစ်မကြီး… ရမ်ချင်ဘက်က ဘာမှ ပြဿနာမရှိဘူးမဟုတ်လား…”
ချန်လင်းယုက ခေါင်းယမ်းပြီး ပြောသည်။
“မင်း စိတ်ချလိုက်ပါ… အပြင်စည်းမှာ မင်းရဲ့လုပ်ရပ်က သိပ်မလွန်ကျူးရင် ဆရာက မင်းကို အကာအကွယ်ပေးနိုင်တယ်… ဒီတစ်ခေါက်ကိစ္စမှာလည်း အမှားက မင်းမှာ မရှိဘူး… မင်းလုပ်ရမှာက သုံးရက်အကြာ ယန်ချီနဲ့ ရင်ဆိုင်ဖို့ပဲ ပြင်ဆင်ထားရင် ရပြီ…”
လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆိုသည်။
“ကျွန်တော် ကူးလင်ဖန်ကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်…”
“လိုက်ခဲ့မယ်… ငါလည်း အတူသွားမယ်…”
---
သာမန်အိမ်ကလေးတစ်လုံးထဲတွင် ကူးလင်ဖန်သည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပတ်တီးဖြည်းထုံးထားပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသည်။ သူသည် နိုးလာပြီဖြစ်သည်။
“ကူးလင်ဖန်… မင်း ဘယ်လိုနေသေးလဲ…”
ကူးလင်ဖန်၏ ဖြူဖတ်ဖြူရော်နေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ လော့ချန်မှာ စိတ်ပူပန်စွာ မေးလိုက်သည်။
ကူးလင်ဖန်က နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ဆိုသည်။
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး… တစ်လလောက် အနားယူရင် ပြီးပြည့်စုံသွားလိမ့်မယ်…”
လော့ချန်မှာ စကားမပြောဘဲ ငြိမ်သက်သွားသည်။ ယခုအချိန်သည် ကျင့်ကြံမှု၏ အရေးပါသောအချိန်ဖြစ်ပြီး တစ်လနှစ်လ နှောင့်နှေးသွားပါက သူတစ်ပါးထက် နောက်ကျသွားမည်ဖြစ်သည်။
ချန်လင်းယုက လေထုမှာ မွန်းကြပ်နေသည်ကို မြင်ပြီး ပြုံးလျက်ဆိုသည်။
“လော့ချန်က မင်းအတွက် လက်စားချေပြီးပြီ… အဲ့ဒီလူတွေရဲ့အဆုံးသတ်က မင်းထက် ပိုဆိုးတယ်…”
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကူးလင်ဖန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ လင်းလက်သွားပြီး အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားသည်။ ချန်လင်းယုကို မြင်သောအခါမှ နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီး ချန်လင်းယုကသာ ရမ်ချင်ကို အနိုင်ယူခဲ့သည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…”
လော့ချန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ဆိုသည်။
“ဘာကို ကျေးဇူးတင်နေတာလဲ… ဒီကိစ္စက ငါ့ကြောင့်ဖြစ်လာတာ… မင်းက ငါ့အတွက် ထိခိုက်ခံရတာပဲ…”
ထိုသို့ပြောရင်း လော့ချန်က ဆေးပုလင်းတစ်လုံးနှင့် သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
“ဒါက ကြယ်နှစ်ပွင့်ဒဏ်ရာကုသဆေးလုံး… မင်းရဲ့ဒဏ်ရာကို အမြန်ပြန်လည်သက်သာစေနိုင်တယ်… ဒီထဲမှာ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး တစ်ထောင်ပါတယ်… မင်းနဲ့ ယွမ်ချီလန်က တစ်ယောက်ကို ငါးရာစီ ယူပြီး ဝိညာဉ်ဆေးတချို့ ဝယ်ယူသုံးစွဲပြီး ထုံရွှမ်အဆင့်ကို အမြန်ဆုံး ဖြတ်ကျော်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်…”
ကူးလင်ဖန်မှာ အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး တစ်ထောင်… ဒါက အရမ်းတန်ဖိုးကြီးတယ်… ဒါတင်မကသေးဘူး… လဝက်လောက်အကြာ မင်းနဲ့ ယန်ချီရဲ့ ရင်ဆိုင်မှုမှာ မင်းက ထုံရွှမ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးတွေ လိုအပ်နေတဲ့အချိန်မှာ…”
“တော်သင့်ပြီ… ငါပေးလိုက်တဲ့အရာကို ပြန်သိမ်းမှာမဟုတ်ဘူး… မင်းက ထပ်ငြင်းရင် ငါ့ကို သူငယ်ချင်းမဟုတ်ဘူးလို့ သဘောထားတာပဲ…”
လော့ချန်က စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုလည်း… ကောင်းပြီ…”
ကူးလင်ဖန်သည် လော့ချန်၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို သိပြီးဖြစ်သည်။ ထပ်မံငြင်းဆိုပါက ပိုမိုစိမ်းကားသွားမည်ဖြစ်သည်။
လော့ချန်က ချန်လင်းယုထံ ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာတူအစ်မကြီး… ကျွန်တော့်ရဲ့ မှော်အိမ်တော်မှာ တခြားလူတွေကို နေရာပေးလို့ရလား…”
ချန်လင်းယုက ပြန်ဖြေသည်။
“မှော်အိမ်တော်ကို ဆရာချန်က မင်းကို ပေးထားတာ… အားလုံးက မင်းဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်းပဲ…”
လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ကူးလင်ဖန်နှင့် ယွမ်ချီလန်ထံ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ နောက်နေ့ကျရင် မှော်အိမ်တော်မှာ လာနေကြပေတော့…”
တစ်ခုရှိလျှင် နှစ်ခုရှိတတ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် လော့ချန်သည် ရမ်ချင်တို့ကို ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မင်းသားတန်းမှလူများက သူတို့၏ ဒေါသကို ကူးလင်ဖန်နှင့် ယွမ်ချီလန်ထံ ပုံချမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မှော်အိမ်တော်တွင် ဘေးဘက်အိမ်သုံးလုံးမှာ လစ်လပ်နေပြီး သူတစ်ယောက်တည်းနေရန်မှာလည်း ဖြုန်းတီးရာကျသည်။
ထို့နောက် လူအုပ်စုသည် ဤအချိန်အတွင်း ၎င်းတို့၏ အတွေ့အကြုံများနှင့် ချီယွမ်စမ်းသပ်မှုတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ဆွေးနွေးကြသည်။
လပေါင်းများစွာသာ ကြာသေးသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကွဲကွာနေသလို ခံစားရသည်။
အထူးသဖြင့် ကူးလင်ဖန်နှင့် ယွမ်ချီလန်တို့အတွက် ပို၍သိသာသည်။
၎င်းတို့သည် အတူတကွ အပြင်စည်းသို့ တက်လှမ်းခဲ့ကြပြီး လေးလကျော်အတွင်း လော့ချန်သည် ၎င်းတို့ကို များစွာကျော်လွန်သွားပြီး တာယွဲ့မင်းဆက်တွင် နှစ်ရာချီအချိန်အတွင်း မရှိခဲ့သော ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို ကျင့်ကြံအောင်မြင်ခဲ့သည်ကို မည်သူမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
---
လော့ချန်သည် ကူးလင်ဖန်ကို သွားရောက်ကြည့်ရှုနေစဉ် သတင်းတစ်ခုသည် လေမုန်တိုင်းတစ်ခုလို အပြင်စည်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။
“သုံးရက်အကြာ လော့ချန်က သိုင်းပညာကွင်းပြင်မှာ ယန်ချီနဲ့ ကြိုတင်ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုတာ ကြားပြီးပြီလား…”
“ဟုတ်လို့လား… ဒီတိုက်ပွဲကို လော့ချန်က ရှောင်ဖယ်ဖို့တောင် မလုံလောက်ဘူး… ဘယ်လိုလုပ် ကြိုတင်တိုက်မှာလဲ…”
“သေချာတယ်… လော့ချန်ကိုယ်တိုင် ပါးစပ်က ကတိပေးခဲ့တာ… အဲ့ဒီအချိန်က လူတွေအများကြီး ရှိနေတယ်…”
“ရူးသွားပြီထင်တယ်… လော့ချန်က သေချာပေါက် ရူးသွားတာပဲ… ယန်ချီဆရာကြီးက ထုံရွှမ်အဆင့်တစ်ထွတ်အထိပ်က သိုင်းသမား… လက်ဖဝါးတစ်ချက်နဲ့တင် သူ့ကို အသားပြားလိပ်လို့တောင်လုပ်နိုင်တယ်…”
“အောင်မြင်မှုတွေက သူ့စိတ်ကို မျက်စိလည်သွားစေတာဖြစ်မယ်… ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို ကျင့်ကြံမိလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူးထင်နေတာ… နောက်ဆုံးမှာ ဘယ်လိုသေမယ်မှန်းတောင် မသိလောက်ဘူး…”
မကြာခင်မှာပင် အပြင်စည်းမှ တပည့်များအားလုံးနီးပါးက ဤကိစ္စကို သိရှိသွားကြသည်။
လူအများစု၏ ပထမဆုံးအတွေးမှာ လော့ချန်သည် အရူးဖြစ်သွားပြီး မိုးမြေမသိဘဲ သေမည့်လမ်းကို ကိုယ်တိုင်ရှာနေသည်ဟူ၍ဖြစ်သည်။
---
ဇိမ်ခံအိမ်ကလေးတစ်လုံးထဲတွင် ရမ်ချင်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး သွေးစွန်းနေသော ပတ်တီးများဖြင့် ထုံးထားကာ အားအင်ချိနဲ့နေသည်။
အခန်းထဲတွင် လူငယ်အမျိုးသား အမျိုးသမီးများစွာရှိနေပြီး ၎င်းတို့တစ်ဦးချင်းစီမှာ ထူးခြားသောအသက်ရှူသံများနှင့် ပြည့်နှက်နေကာ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပြင်းထန်သော ချီစွမ်းအင်လှိုင်းများရှိနေသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ထုံရွှမ်အဆင့်သိုင်းသမားများဖြစ်သည်။
“ဖန်း…”
ရမ်ချင်နှင့် ရုပ်ရည်အနည်းငယ်ဆင်တူသော အရပ်ရှည်လူငယ်တစ်ဦးက ရမ်ချင်ကို ကြည့်ရင်း ဒေါသထွက်စွာ သစ်သားစားပွဲကို လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်ခွဲလိုက်သည်။
“ငါ ဒီကောင်လေးကို သွားသတ်လိုက်မယ်…”
ထိုအရပ်ရှည်လူငယ်မှာ ရမ်ချင်၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ ရမ်ရှောင်ကွမ်ဖြစ်သည်။
“ဆရာကြီးရမ်… ဒေါသထွက်တာကို နည်းနည်းလျှော့ပါဦး…”
မျက်ဝန်းများမှာ မက်မွဲပန်းပွင့်နှင့်တူသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ရမ်ရှောင်ကွမ်ကို တားလိုက်ပြီး ဆွဲဆောင်စွာ ပြောသည်။
“လော့ချန်က ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲရဲ့ တပည့်ရင်းဖြစ်တာကို မမေ့ပါနဲ့… အခုကိစ္စက အပြင်စည်းမှာ ဟိုးလေးတကျော်ကျော်ဖြစ်နေပြီ… မင်းက သူ့ကို ထိရင် အပြစ်ဒဏ်ခံရရုံတင်မကဘူး… လူတွေရဲ့ ပြစ်တင်ပြောဆိုမှုတွေလည်း ရလာလိမ့်မယ်… ဒါတင်မကသေး… ချန်လင်းယုဆိုတဲ့ မိန်းကလေးကလည်း လော့ချန်နဲ့ အတူရှိနေတယ်လေ…”
“ချန်လင်းယုဆိုတာ ဘာမှမဟုတ်ဘူး… ငါ့လက်အောက်မှာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့တဲ့သူပဲ…”
ရမ်ရှောင်ကွမ်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် အေးစက်စွာ မယုံကြည်သလို ဟွှတ်ခနဲ ရေရွတ်ပြီး ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။
မက်မွဲပန်းမျက်ဝန်းရှိသော အမျိုးသမီးက သက်ပြင်းချလျက် ဆိုသည်။
“ငါတို့အားလုံး ဒီကောင်လေးကို အထင်သေးမိခဲ့တာပဲ… ထုံရွှမ်အဆင့်ကို မဖြတ်ကျော်သေးဘဲနဲ့ ရမ်ချင်ကို အနိုင်ယူနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်ဆိုတာ မယုံကြည်နိုင်စရာပဲ… ယန်ချီ… ဒီတိုက်ပွဲက မင်းတစ်ယောက်တည်းရဲ့ အနိုင်အရှုံးနဲ့မဆိုင်တော့ဘူး… ငါတို့မင်းသားတန်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့လည်း သက်ဆိုင်နေပြီ… မင်း ယုံကြည်ချက်ရှိရဲ့လား…”
လူအုပ်စုသည် ယန်ချီထံသို့ တပြိုင်နက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
လူအများ၏ အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရင်း ယန်ချီက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်းတို့ သိပ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားနေကြတာပဲ… ရမ်ချင်ကို ကံကောင်းလို့ အနိုင်ယူခဲ့တာပဲ ဖြစ်မယ်… ကြည့်ရတာ သူက အားအင်အလုံးအရင်းထုတ်ပြီးပြီဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့စွမ်းအားက ထုံရွှမ်အဆင့်တစ်ရဲ့ နောက်ပိုင်းအဆင့်လောက်ပဲ ရှိမယ်ထင်တယ်… ဒါပေမဲ့ ငါက…”
စကားပြောရင်း ယန်ချီက လက်ချောင်းကို ကွေးညွှတ်လိုက်ပြီး စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုစွမ်းအင်လှိုင်းသည် နံရံကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်။
“ချီစွမ်းအင် အပြင်သို့ ထုတ်လွှတ်ခြင်း…”
လူအုပ်စု၏ မျက်ဝန်းများမှာ လင်းလက်သွားသည်။
ရမ်ရှောင်ကွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုသည်။
“မင်းက အသက်ဝိညာဉ်အလင်းကို မီးမညှိရသေးဘူးမဟုတ်လား… ထုံရွှမ်အဆင့်နှစ်ကို မဖြတ်ကျော်သေးဘူးမဟုတ်လား…”
ယန်ချီက ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်… မဖြတ်ကျော်သေးဘူး… ဒါပေမဲ့ လော့ချန်ဆိုတဲ့ အသုံးမကျသူကို အနိုင်ယူဖို့ဆိုရင် လုံလောက်နေပြီ…”
“ဒါဆိုရင် လော့ချန်က ထုံရွှမ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းသွားရင်ရော…”
ယန်ချီ၏ စကားသံမဆုံးမီ ရှင်းလင်းသောအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အခန်းထဲရှိလူများအားလုံး တပြိုင်နက် ထရပ်လိုက်ကြသည်။
အခန်းထဲသို့ လူငယ်တစ်ဦးဝင်ရောက်လာသည်။
မမြင်ရသော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုရှိနေသလို လူအားလုံး၏ အကြည့်များသည် ထိုလူငယ်ထံသို့ ချက်ချင်းစုစည်းသွားသည်။