အပေးအယူနှင့် ကြံစည်မှု...

လူအုပ်ကြီး၏ တီးတိုးပြောဆိုသံများကို လော့ချန် လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ ဆေးလုံးပြတိုက်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ကျောက်စိမ်းကောင်တာတစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

ကောင်တာနောက်တွင် အသက်သုံးဆယ်ခန့် ငြိမ်သက်တည်ကြည်သော အမျိုးသမီးအကြီးအကဲတစ်ဦးရှိပြီး သူမသည် လော့ချန်ကို မျက်လုံးတစ်ချက်မှိတ်ပြလိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ဘာလိုချင်တာလဲ... အပြင်စည်းဆေးလုံးပြတိုက်မှာ ကြယ်တစ်ပွင့်ကနေ လေးပွင့်အထိ ဝိညာဉ်ဆေးနဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေ ဝယ်လို့ရတယ်... ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းဖို့ စီစဉ်နေတယ်ဆိုရင် မင်ကျင့်ဆေးလုံးကို ရွေးဝယ်ဖို့ အကြံပေးပါတယ်... အဆင့်တက်ဖို့ အခွင့်အလမ်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ်...”

ထိုနေ့တွင် ဆွန်ယင်ယန် ရောက်လာချိန်က ဤအမျိုးသမီးအကြီးအကဲလည်း ရှိနေခဲ့ပြီး လော့ချန်အပေါ် သဘောကောင်းစွာ ထားသူဖြစ်သည်။ သုံးရက်ကြာလျှင် လော့ချန်ကို ဗိုလ်ပြိုင်ပွဲတွင် သေဆုံးမည်ကို မလိုလားခဲ့ပေ။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အထောက်အထားတံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့် ငွေတစ်ရွက်များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“မင်ကျင့်ဆေးလုံး သုံးလုံးဝယ်ချင်ပါတယ်... ကျန်တဲ့ငွေကို အကြီးအကဲက ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးတွေနဲ့ အကုန်လဲပေးပါ...”

အမျိုးသမီးအကြီးအကဲက တံဆိပ်ပြားနှင့် ငွေရွက်များကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး သူမ၏လက်ထဲတွင် မှော်အလင်းတစ်ချက် ဖြတ်သန်းသွားသည်နှင့် မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုအရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

တံဆိပ်ပြားထဲရှိ ငွေပမာဏနှင့် ငွေရွက်များကို ပေါင်းလိုက်ရာ တစ်ဘီလီယံကျော်သော စည်းစိမ်ရှိနေသည်ပင်။

သူမသည် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းအကြီးအကဲအဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ထိပ်သီးသိုင်းသမားများပင်လျှင် ဤမျှလောက် စည်းစိမ်ကြီးကြီးမားမားကို တစ်ခါတည်း ထုတ်ယူနိုင်ရန်မှာ ခဲယဉ်းသည်ကို သိသည်။ ထိုသို့လုပ်နိုင်သူများမှာ မျိုးရိုးမိသားစုမှ သူဋ္ဌေးသားများ သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ ထိပ်သီးထူးချွန်သူများသာ ဖြစ်နိုင်သည်။

သူမ ဘာမှမမေးဘဲ ဆေးပုလင်းတစ်လုံးနှင့် သစ်သားသေတ္တာနှစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“မင်ကျင့်ဆေးလုံး သုံးလုံးက ၉ သန်းရှိတယ်... ဒီကိုးသန်းနှုတ်ပြီးရင် မင်းမှာ ၉၅၆ သန်း ကျန်တယ်...”

“ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးက တစ်လုံးကို ၁ သိန်း ၁ သောင်း နှုန်းနဲ့ဆိုရင် အားလုံးပေါင်း ၈၆၉၀ လုံး ရတယ်... အကုန်ဒီမှာပါ...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ ဆေးလုံးဈေးနှုန်းများသည် အပြင်ပိုင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အနည်းငယ်ကွာခြားမှုရှိသည်ကို သူကြားဖူးသည်။

မင်ကျင့်ဆေးလုံး၏ ပုံမှန်ဈေးနှုန်းမှာ သုံးသန်းထက် မကျော်လွန်ပေ။

ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး၏ လဲလှယ်နှုန်းမှာ လင်ယွမ်ပြတိုက်တွင် တစ်သိန်းငါးရာမှ ရှစ်ရာအတွင်း အတက်အကျရှိပြီး တစ်သိန်းတစ်သောင်းအထိ လုံးဝမရောက်နိုင်ပေ။

ဘာမှမပြောဘဲ လော့ချန်က ပစ္စည်းများကို သိမ်းလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ့တွင် စည်းစိမ်မလုံလောက်သည်မှန်သော်လည်း ဤမျှလောက် သေးသိမ်သောအမြတ်အစွန်းကို ဂရုမစိုက်ပေ။

သက်သာသွားသော အချိန်နှင့် စွမ်းအင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤမျှလောက်ကွာခြားမှုသည် ဘာမှမဟုတ်ပေ။

“အိုက်ယား... ဒီလောက်ချမ်းသာတာလား... တစ်ဘီလီယံကျော်စည်းစိမ်ကို တစ်ခါတည်း တန်းထုတ်လိုက်တာပဲ...”

“အိုက်ယား... ငါကတော့ တစ်လလုံး စရိတ်ကို တွက်ချက်ပြီးမှ သုံးရတာ... ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းဖို့ ခြောက်လလောက်စုပြီးမှ မင်ကျင့်ဆေးလုံး တစ်လုံးဝယ်နိုင်တာ... သူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်စည်းစိမ်များနိုင်တာလဲ...”

“ဟွန်း... စည်းစိမ်ဘယ်လောက်များများ ဘာမှအသုံးမကျဘူး... သူများအတွက် လက်ဆောင်ပေးဖို့ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်... သုံးရက်ကြာရင် ဒီစည်းစိမ်တွေက ယန်ချီဆရာကြီးရဲ့ အိတ်ထဲရောက်သွားမှာပဲ...”

အနီးအနားရှိ အပြင်စည်းတပည့်များက လော့ချန်တွင် တစ်ဘီလီယံကျော်သော စည်းစိမ်ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ နီရဲလာကြပြီး တီးတိုးပြောဆိုကာ မနာလိုဖြစ်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် မင်းသားတန်းမှ အဖွဲ့ဝင်အနည်းငယ်က မျက်နှာတင်းတင်းနှင့် အအေးဓာတ်ပြည့်လျှံစွာ ပြုံးကြသည်။

လော့ချန်၏ အာရုံခံစားနိုင်မှုသည် အလွန်ထက်ထက်မြက်မြက်ရှိပြီး လူတိုင်း၏ စကားသံများကို ကြားနေရသော်လည်း ဂရုမစိုက်ပေ။

သုံးရက်ကြာလျှင် အမှန်တရားကိုယ်တိုင်က သက်သေပြလိမ့်မည်။ ဤနေရာတွင် စကားအလွန်အကျွံပြောနေရန် မလိုအပ်ပေ။

ပစ္စည်းများကို သိမ်းပြီးနောက် လော့ချန်က အမျိုးသမီးအကြီးအကဲထံ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ပြန်လှည့်ထွက်သွားသည်။

အရာအားလုံး ပြည့်စုံပြီးဖြစ်သဖြင့် သူသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

ဆေးလုံးပြတိုက်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် လော့ချန်သည် ချင်းရွှမ်တောင်ထိပ်သို့ တရိပ်ရိပ်လျှောက်သွားသည်။

လူသူကင်းမဲ့သော တောင်လမ်းတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းစဉ် လော့ချန်က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ရောက်လာပြီလား... မိတ်ဆွေ...”

“ရှူး... ရှူး...”

စကားသံထွက်ပြီးသည်နှင့် အပြင်စည်းဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာတွင် အနက်ရောင်အဝတ်တစ်ထည်စည်းထားသည့် လူရိပ်နှစ်ခုသည် တောအုပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကာ တောင်လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

“ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်သုံးထားသူပီပီ ငါတို့ကို ရှာတွေ့သွားတာပဲ...”

ရှေ့မှ မျက်ခုံးထူထူရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦးက လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ပိုက်ထားပြီး လော့ချန်ကို အထက်စီးမှ အကဲခတ်ကြည့်ရှုသည်။ သူ၏ မျက်လုံးရှည်ရှည်နှစ်လုံးသည် ပြုံးနေသလိုလို မပြုံးသလိုလို ဖြစ်နေသည်။

“ဘာကိစ္စရှိလဲ...”

လော့ချန်က သူတို့နှစ်ဦးကို အေးဆေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

လီယွမ်တို့၏ သိုင်းဝိညာဉ်အနှစ်သာရကို မျိုချပြီးနောက် သူ၏ အာရုံခံစားနိုင်မှုသည် သိသာစွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ဆေးလုံးပြတိုက်မှ ထွက်ခွာစဉ်ကတည်းက တစ်ယောက်ယောက်က သူ့နောက်လိုက်နေသည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။

ယခုအခါ ဤနှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း လော့ချန်သည် သူတို့၏ အထောက်အထားကို သိချင်စိတ်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူသည် ယန်ချီနှင့် သုံးရက်အတွင်း လက်ဝဗိုလ်ပြိုင်ပွဲဝင်ရန် စည်းရုံးထားပြီးဖြစ်သဖြင့် မင်းသားတန်းမှလူများက သူ့အပေါ် မကျေနပ်သည်ဖြစ်စေ၊ ဤအချိန်တွင် အလျင်စလိုလုပ်ဆောင်လာမည်မဟုတ်ဟု ထင်သည်။

လော့ချန်၏ ဤမျှအေးဆေးတည်ငြိမ်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အပြင်စည်းတပည့်နှစ်ဦးမှာ အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားသည်။

မျက်ခုံးထူထူလူငယ်က ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးလာပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောသည်။

“ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မရှိပါဘူး... မင်းနဲ့ အပေးအယူတစ်ခု လုပ်ချင်ရုံပဲ...”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ချီစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လက်သီးတစ်ချက်ထိုးထုတ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ဘုန်းခနဲအသံနှင့်အတူ လေထုထဲတွင် စွမ်းအင်လှိုင်းများ ထကြွလာပြီး ခုနစ်လှမ်းရှစ်လှမ်းအကွာတွင်ရှိသော ပန်းကန်လုံးအရွယ်ရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်သည် ခါးလယ်တွင် ကျိုးထွက်သွားပြီး နှစ်ပိုင်းဖြစ်သွားသည်။

ချီစွမ်းအင်ထုတ်လွှတ်မှု... ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့်သိုင်းသမား...

လော့ချန်က မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်လိုက်သည်။

စွမ်းအားအဆင့်သည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းမှသာလျှင် ချီစွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ပြီး အကွာအဝေးမှ လူကို ထိခိုက်နိုင်သည်။

အကယ်၍ သိုင်းသမားတစ်ဦးသည် မှော်စွမ်းအင်တံခါးကို ဖွင့်လှစ်ပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ပါက မီတာရာဂဏန်းလှမ်းသော နေရာကိုပင် မှော်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုနိုင်ပြီး တစ်ကီလိုမီတာအကွာမှ ရန်သူ၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်ယူနိုင်သည်။

ဤလူ၏ လက်သီးစွမ်းအင်သည် ခုနစ်လှမ်းရှစ်လှမ်းအကွာမှ သစ်ပင်ကို ကျိုးထွက်စေနိုင်သဖြင့် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့်သို့ မကြာသေးမီကမှ တက်လှမ်းပြီးစီးသူဖြစ်ပုံရသည်။

ဤလူအပြင် လော့ချန်က နောက်တစ်ဦးသည်လည်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်းမဟုတ်ကြောင်း သတိပြုမိသည်။ သူ၏ အသက်ရှုစွမ်းအင်သည် ရမ်ချင်ထက် သိသာစွာမြင့်မားပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ပထမအဆင့်၏ နောက်ဆုံးအပိုင်းသိုင်းသမားဖြစ်ပုံရသည်။

မျက်နှာပေါ်တွင် ဘာမှမထင်ဟပ်စေဘဲ လော့ချန်က မေးလိုက်သည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက်က ငါနဲ့ ဘယ်လိုအပေးအယူလုပ်ချင်တာလဲ...”

အရပ်ပုသော လူငယ်က အေးစက်စွာ ပြောသည်။

“ငါကြားလာတာက ယန်ချီက အဋ္ဌမမင်းသား ကျင်းမင်ရဲ့ စီစဉ်မှုနဲ့ အတွင်းစည်းမှာ ကျင့်စဉ်ကျင့်ကြံနေတယ်တဲ့... မထင်မှတ်ဘဲ မကြာခင်မှာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်တော့မယ်တဲ့... သုံးရက်ကြာရင် မင်းတို့ သေချင်းရှင်ချင်းတိုက်ပွဲ ယှဉ်ပြိုင်တဲ့အခါ မင်းသေမှာသေချာတယ်...”

“ဒါက မင်းတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လဲ...”

လော့ချန်က မျက်နှာမပြောင်းလဲဘဲ ပြန်မေးသည်။

မျက်ခုံးထူထူလူငယ်က လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ပြောသည်။

“ငါတို့ရဲ့ စွမ်းအားကို ခုနက မင်းမြင်ပြီးပြီပဲ... ငါတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ဘဝမှာ မတရားမှုကို မမြင်ချင်ဘူး... မင်းကို ကူညီပေးချင်တယ်... မင်းသာ မင်းရဲ့ စည်းစိမ်တွေကို ငါတို့လက်ထဲ အပ်လိုက်ရင် ငါတို့က အခွင့်အရေးရှာပြီး ယန်ချီကို လျှို့ဝှက်တိုက်ခိုက်မယ်... သူ့ကို သုံးရက်ကြာရင် သိုင်းပြိုင်ကွင်းပေါ် တက်မလာနိုင်အောင် လုပ်ပေးမယ်...”

အရပ်ပုလူငယ်က လော့ချန်၏လက်ထဲရှိ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ဆွဲဆောင်နည်းဖြင့် ပြောသည်။

“စည်းစိမ်ဆိုတာ ကုန်သွားရင် ပြန်ရှာလို့ရတယ်... ဒါပေမယ့် အသက်ကတော့ တစ်ခါပဲရှိတာ... ဒီအပေးအယူက မင်းအတွက် အတော်အသင့်တန်တယ်... မဟုတ်ဘူးလား...”

လော့ချန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြောသည်။

“မင်းတို့က မင်းသားတန်းကို ရန်စရဲမရဲဆိုတာ ထားဦးတော့... မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် ဒီအပေးအယူကို လုပ်ဖို့ အဆင့်မမီဘူးထင်တယ်...”

မျက်ခုံးထူထူလူငယ်က မျက်လုံးပြူးကြီးဖြင့် အော်ပြောသည်။

“မင်း သေမှာမကြောက်ဘူးလား...”

ရုတ်တရက် လော့ချန်က တောင်လမ်း၏ တစ်ဖက်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်သလို အော်ပြောသည်။

“ရမ်ရှောင်ကွမ်...”

“ရမ်ရှောင်ကွမ်ဆရာကြီး...”

“မြန်မြန်ထွက်ပြေးစမ်း...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်းပင် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ တောအုပ်ထဲသို့ တချိုးတည်း ဝင်ရောက်ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

အနည်းငယ်အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးမှ သူတို့နှစ်ဦးက နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ရဲကြသည်။

တောင်လမ်းပေါ်တွင် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသော လော့ချန်တစ်ဦးတည်းသာရှိပြီး အခြားမည်သူမျှ မရှိပေ။

“မိုက်မဲလိုက်တာ... ငါတို့ ဒီကောင်လေးရဲ့ လှည့်စားတာကို ခံလိုက်ရတာပဲ...”

အရပ်ပုလူငယ်၏ မျက်လုံးများသည် အေးစက်စွာ ပြူးကျယ်လာပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပူထူလာသည်။ သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောသည်။

“ကျန်းဆရာကြီး... ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ပစ်လိုက်ရအောင်... တစ်ဘီလီယံဆိုရင် ငါတို့ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တတိယအဆင့်ထိ ကျင့်စဉ်ကျင့်ကြံနိုင်မှာ...”

ကြံစည်မှုမအောင်မြင်ဘဲ ပြန်လည်လှည့်စားခံလိုက်ရသဖြင့် မျက်ခုံးထူထူလူငယ်၏ မျက်နှာသည်လည်း မကြည့်ကောင်းတော့ပေ။ သူက ဟွန်းခနဲ ပြောသည်။

“မင်း သေချင်နေရင်လည်း ငါ့ကို မဆွဲထည့်နဲ့... သူ့ကို ငွေညှစ်တာလောက်ကတော့ အကောင်းသား... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သုံးရက်ကြာရင် သက်သေမရှိတော့ဘူး... ဒါပေမယ့် ဆူညံသံတွေ ဖြစ်လာရင် ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲနဲ့ မင်းသားတန်းကလူတွေ ငါတို့ကို လုံးဝခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

အရပ်ပုလူငယ်က လည်ပင်းကို အနည်းငယ်ကျုံ့လိုက်ပြီး နောက်ကျောတွင် အေးစက်စက်ခံစားလိုက်ရသည်။

“ကဲ... ဒီကောင်က လူတစ်ယောက်လုံးကို လှည့်စားလို့မရဘူး... သွားကြစို့...”

သူတို့နှစ်ဦးသည် စိတ်ညစ်ညစ်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

တောင်လမ်းအဝေးတွင် လော့ချန်သည် စိတ်ထဲတွင် အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ဤနှစ်ဦးသည် သူ့ကို လူလောကမရင့်ကျက်သေးသည့် စိတ်ထဲတွင် ရိုးသားဖြူစင်နေသေးသည့် လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ် သဘောထားကာ သေရေးရှင်ရေးတိုက်ပွဲ၏ ကြောက်စရာကောင်းမှုကို အသုံးချ၍ သူ၏စည်းစိမ်အားလုံးကို လိမ်ညာယူရန် ကြံစည်ခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ သူသာ သဘောတူလိုက်ပါက နောက်ဆုံးတွင် လူရောငွေပါ ဆုံးရှုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လော့ချန်သည် အစကတည်းက ယန်ချီကို မကြောက်ရွံ့ခဲ့သဖြင့် ဤနှစ်ဦး၏ လှည့်ဖျားမှုကို မည်သို့လိုက်လျောနိုင်မည်နည်း။

“ဒီကျင်းမင်ကတော့ တကယ်ပဲ အရိပ်မည်းလို လိုက်လိုက်ကပ်နေတာပဲ... ဒီအတိုင်းဆိုရင် ငါ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို မြန်မြန်တက်လှမ်းရတော့မယ်...”

သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားများကို ပြန်လည်တွေးတောရင်း လော့ချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထက်ထက်မြက်မြက်အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ခြေလှမ်းများကို အလျင်အမြန်လှမ်းလိုက်သည်။