မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်လည်ရှင်သန်လာခဲ့
Vol. 32 Ch. 448
ရှမိသားစုသည် မိသားစုကြီးဆယ့်သုံးခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်တာမို့ ပေလိုင်တွင်လည်း ၎င်းတို့၏ ဘိုးဘွားအိမ် ရှိသည်။ နေက လေးနှစ်ကြာအောင် ပျောက်ဆုံးကာ ကမ္ဘာကြီးအပြင်မှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေပေမယ့် ပေလိုင်မြို့မှာတော့ အရာအားလုံးက ပြီးပြည့်စုံနေခဲ့ပါ၏။
အထက်ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားခြင်းက ၎င်းတို့မိသားစုကြီးအတွက် အနည်းငယ်သော ထိုးနှက်ချက်သာ ဖြစ်ပုံရသည်။ ကပ်ဘေးမတိုင်မီနှင့် အပြီးတွင် ရှမိသားစုသည် မရေမတွက်နိုင်သော စားနပ်ရိက္ခာနှင့် အစာအာဟာရများကို စုဆောင်းခဲ့ပြီး များစွာသောအသက်များကို ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ အနီးနားပတ်ဝန်းကျင်မှလူများသည် ရှမိသားစု၏ ကြင်နာမှုမှ အကျိုးခံစားခဲ့ရပြီး အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ မဖြစ်ခဲ့ကြပေ။
ပေလိုင်မြို့သည် စည်ကားသိုက်မြိုက်သော စီးပွားရေး ဈေးကွက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏စျေးကွက်များ၊ စားသောက်ဆိုင်များနှင့် တည်းခိုခန်းများက စည်ကားနေဆဲဖြစ်ပြီး ကျောင်းများကိုပင် ပုံမှန်အတိုင်း ဖွင့်လှစ်ထားခဲ့သည်။
ချန်ရှီသည် ဤနေရာများမှတဆင့် ခြေဗလာဖြင့် လမ်းလျှောက်ရင်း "မိသားစုဆယ့်သုံးစုက တခြားနေရာတွေနဲ့ မတူဘဲ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့တံခါးရှေ့မှာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိနေကြသေးတယ်" ဟု တွေးတောမိသည်။
သူ သိုးလမ်းကို ဖြတ်လာစဥ် ကျင့်ကြံသူတချို့သည် သရဲတစ္ဆေများကို ခေါ်ဆောင်လာကာ သံကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အနီးနားတွင် ကျွန်ယောက်ျား၊ မိန်းမတို့၏ လက်ခြေတို့ကို နွားကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားပြီး ရှန်းသားရဲ၏ဘေးတွင် ထားရှိထားသည်။
ရှန်းသားရဲက လှည့်ကြည့်လိုက်ရင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ လျှာရှည်ရှည်နဲ့ သူ့ဘေးနားက ကျွန်ကောင်မလေးကို ပတ်ရစ်ပြီး ကိုက်စားဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ကျင့်ကြံသူက အမြန်ပြေးလာပြီး နဖူးပေါ် အဆောင်လက်ဖွဲ့အား ကပ်ထားလိုက်၏။
သရဲနှင့် တစ္ဆေသားရဲများကို ဖမ်းခြင်းက ယနေ့ခေတ်တွင် အမြတ်များသော လုပ်ငန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဖမ်းမိထားသော သားရဲများ၊ အထူးသဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကို အသွေးအသားပေးသော ရှန်းရှန်းမှ ကံကောင်းခြင်းများကို ရရှိနိုင်သည်။ ဤနတ်ဆိုးသားရဲများ၏ အသွေးအသားကို ကုသဆေးအဖြစ်လည်း သုံးနိုင်သည်။ ယခုအခါ လူများစွာသည် ၎င်းတို့၏ ယန်ချီတွေ ပျက်စီးကာ ယင်ချီများ၏ ကျူးကျော်မှုကို ခံစားနေကြရသည်။ ရှန်းသားရဲ၏ အသွေးအသားကို စားသုံးခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့၏ ယန်ချီကို မြှင့်တင်နိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် ကျင့်ကြံသူများစွာတို့သည် ရှန်းရှန်းကို ဖမ်းကာ အသက်မွေးကြသည်။
အနီးနားရှိ ကျွန်ယောက်ျား၊ မိန်းမ အရောင်းအ၀ယ်ကိစ္စမှာလည်း သာမာန်ဖြစ်သည်။ ဤကျေးကျွန်အများစုသည် အခြားနေရာများမှ ပြန်ပေးဆွဲခြင်းခံခဲ့ရပြီး အချို့မှာ အသက်မရှင်နိုင်သဖြင့် အိမ်တွင် စားစရာရရှိရန် ရိုးရှင်းစွာရောင်းချခံကြရသူများ ဖြစ်ပေသည်။
ချန်ရှီလည်း စျေးကွက်၏ အမျိုးမျိုးသော မြင်ကွင်းများတွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ မြင့်တက်လာသည်။
စျေးကုပ်မှာ အထည်ဖိနပ်တစ်ရံဝယ်ပြီး စမ်းကြည့်တော့ သူနဲ့ လိုက်ဖက်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ငွေပေးချေပြီး ထွက်ခွာခါနီးတွင် ပြုံးရွှင်သော အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရလေ၏။
"ချန်ကျွမ့်ယွမ်... ငါတို့ ရှီးကျင်းမှာ လမ်းခွဲခဲ့တာ ငါးနှစ်ခြောက်နှစ်ရှိပြီ... ချန်ကျွမ့်ယွမ်က အရင်ကထက် ပိုချစ်စရာကောင်းလာသလိုပဲ"
ချန်ရှီ အသံ၏ဦးတည်ရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဝတ်ပြုရေးဝန်ကြီး ရှချန်းဟိုင်သည် ရှမိသားစု ကျွမ်းကျင်သူများနှင့်အတူ အခြားလူများကို လမ်းဘေးသို့ တွန်းဖယ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ခင်ဗျားကိုး..."
ချန်ရှီလည်း သူ့ကို ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"လူကြီးမင်းရှ ရှီးကျင်းကနေ မြောက်ဘက်ကို ပြန်လာခဲ့တာ ဘယ်တုန်းကလဲ"
"တော်တော် ကြာသွားပြီ"
ရှချန်းဟိုင်က သူ့အနားကို ချဉ်းကပ်လာပြီး သက်ပြင်းချလေသည်။
"နေဝင်သွားတော့ ရှီးကျင်းမှာလည်း ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်ခဲ့တယ်... ဘုရင်ကျန်းရဲ့ နန်းတော် ကိုးခုနဲ့ နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်း မရှိတော့ ရှီးကျင်းက မိစ္ဆာတွေနဲ့ နတ်ဆိုးတွေရဲ့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှုကြောင့် အသေအပျောက် များခဲ့ပါတယ်.... မိသားစုနဲ့အတူ ထွက်ပြေးရတဲ့ ခရီးမှာ မိသားစုနဲ့အတူ နစ်မြောနေခဲ့ရတာပါ... မြောက်ဘက်ခရီးကို တစ်နှစ်ကျော်ကြာအောင် ခရီးထွက်ခဲ့ကြရတယ်...."
သူ့မျက်နှာက အုံ့မှိုင်းနေပြီး လေးလေးနက်နက် တုန်လှုပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရကာ။
"ဘေးဒုက္ခတွေ ကြုံလာတဲ့အခါ မိသားစုဆယ့်သုံးစု၊ ဝတ်ပြုရေးဝန်ကြီး ဖြစ်ရင်တောင် သာမန်လူတွေနဲ့ မကွာပါဘူး"
ချန်ရှီ နှလုံးသားက အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။
"အထက်ကမ္ဘာ ပြိုကျတုန်းက ခင်ဗျား ရှီးကျင်းက ထွက်သွားတယ်ပေါ့... ရှီးကျင်း ပြည်သူတွေကရော?"
"ကိုယ့်ကံကြမ္မာကို လက်ခံကြရတာပေါ့"
"ကိုယ့်ကံကြမ္မာကို လက်ခံရတယ်?"
ချန်ရှီက အပြုံးတစ်ဝက်နဲ့ :"လူကြီးမင်းရှက ဝတ်ပြုရေးဝန်ကြီး... အခုလို အရေးကြီးတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ ကိုယ့်ကံကြမ္မာကို လက်ခံဖို့ လာပြောနေတာလား... ဒီတရားဝင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဖို့ရော ထိုက်တန်ရဲ့လား"
ရှချန်းဟိုင် မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။
"ဒီအရေးကြီးတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ လူကြီးမင်းလေးချန်ကရော ဘာလုပ်နေတာလဲ?"
"လူတွေကို ကယ်တင်နေတာ!"
ရှချန်းဟိုင်က လှောင်ပြောင်ပြီး :"ဒါဆို လူကြီးမင်းလေးချန်က လူဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ကယ်ခဲ့တာလဲ"
ချန်ရှီက ခေါင်းခါပြီး :"မများပါဘူး... ခရိုင်ငါးဆယ်မှာရှိတဲ့ လူတွေထဲက ဆယ်ယောက်မှာ နှစ်ယောက် သုံးယောက်ပဲ ကျနော့်ကြောင့် ကယ်တင်ခံရတယ်"
ရှချန်းဟိုင်က ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောရင်း ခေါင်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ခါပြလေသည်။
"လူကြီးမင်းလေးချန်က အရမ်း နောက်တတ်တာပဲ!"
တစ်ဖန် သူ့မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားပြီး :“မင်း မြို့ထဲကို ဝင်လာတုန်းက တစ်စုံတစ်ယောက်က မင်းကို မှတ်မိပြီး ငါ့ကို ပြောပြတယ်...လူကြီးမင်းလေးချန် ငါ့ရဲ့ ရှမိသားစုမှာ သားတစ်ယောက်ရှိတယ်... ရှထျန်းကျယ်က ကုံကျိုးမှာ သေဆုံးသွားတယ်... ဒါကို မင်းသိလား?"
"ကျွန်တော် သူ့ကိုသတ်ခဲ့တာလေ" ချန်ရှီက အလွယ်တကူပဲ ဝန်ခံခဲ့သည်။
"ကျနော် ဖုန့်ယန်အိမ်တော်ကို ဖြိုခွင်းပြီး ခင်ဗျားတို့ရှမိသားစုရဲ့ နတ်ဆိုး ရာပေါင်းများစွာကို သတ်ပစ်ခဲ့တယ်... ရှထျန်းကျယ်က ကျနော့်ကို တိုက်ခိုက်ပြီး ကျနော့်လက်နဲ့ပဲ သေသွားခဲ့တာ"
ရှချန်းဟိုင် မျက်လုံးများ ပြူးသွားသည်။ ရုတ်တရက် ကောင်းကင်တွင် တိမ်မည်းများကို မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ဖိသိပ်ကာ အရပ်ရပ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။ မိုင်ရာနှင့်ချီသော ကျယ်ပြောလှသော အတုအယောင် နယ်မြေကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အမြင့်ပေရာနှင့်ချီမြင့်သော နတ်တစ်ပါးသည် ကောင်းကင်ဘုံနတ်ဘုရားကဲ့သို့ နယ်မြေအတွင်း၌ ထိုင်နေကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်နေ၏။
မြို့မှာ ကျင့်ကြံသူတွေဟာလည်း ဖိနှိပ်မှုဒဏ်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ရှေးဦးနတ်ဝိညာဥ်ကြောင့် ထိတ်လန့်ကာ မျှော်ကြည့်နေကြပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအားကြောင့် အံ့အားသင့်ကာ အသက်မရှူနိုင်ကြပေ။
ချန်ရှီသည် စွမ်းအားကြီးမားသော အတုအယောင်နယ်မြေ ကျင့်ကြံသူများ၏ ရှေးဦး နတ်ဝိညာဥ်များကို မြင်ဖူးသောကြောင့် သူဘာမှ မတွေးတောပါ။ သို့သော် အခြားကျင့်ကြံသူများနှင့် သာမန်လူများအတွက်မူ အဆိုပါ နတ်စိတ်ဝိညာဉ်များသည် အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။
"အရှင်ဖုန့်ယန်က ကျနော့်လက်မှာ အသေခံပြီး ရှရှိုးတဲလည်း အလားတူပါပဲဗျ...ရှမိသားစုရဲ့ နတ်ဆိုးတွေနဲ့ ဝိညာဉ်တွေဟာ အဲဒီဒေသမှာ အပျက်အစီးတွေ ဖြစ်အောင် လုပ်လို့ သူတို့ကို ကျနော် ပြန်ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်"
ရှချန်းဟိုင် ပိုမိုအားကောင်းလာပြီး သူ့အမူအရာမှာလည်း ကြမ်းတမ်းလာသည်။
"ရှထျန်းကျယ်က ငါတို့ ရှမိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်သစ် ဘိုးဘေးမှန်း မင်းသိလား"
ချန်ရှီက သတိမမူမိသလိုပင်။
"အရှင်ဖုန့်ယန်က ဒုစရိုက်ကို ကျူးလွန်တဲ့အတွက် သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်တာ... ရှထျန်းကျယ် ကျနော့်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားတော့ သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်ရတယ်... လူကြီးမင်းရှ ခင်ဗျား သူတို့အတွက် လက်စားချေရင် ခင်ဗျားလည်း သေလိမ့်မယ်... ကျနော်တို့ အတူတူ တရားရုံးမှာ အမှုထမ်းခဲ့ပြီးပြီ ဒီနေ့က ခင်ဗျားရဲ့ သေခြင်း နှစ်ပတ်လည်နေ့ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူးမလား"
ဟေးကော်က စိုးရိမ်တကြီး လှည့်ပတ်ကြည့်မေသည်။ အစွမ်းထက်သော ရှမိသားစု ကျင့်ကြံသူများ လမ်းဘေးမှ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ အချို့က ခေါင်မိုးပေါ်၌ ရပ်ကာ အချို့က လေထဲ၌ ခုန်တက်လာကြသည်။ လေ့ကျင့်သူအများအပြားသည် မှော်လက်နက်ကြီးများကို ယူဆောင်လာပြီး သိုးထိန်းလမ်း၏ ရှေ့မှနောက်၊ ဘယ်မှညာနှင့် အပေါ်မှအောက်ခြေအထိ လုံးလုံး ပိတ်ဆို့ထားကြသည်။
ရှချန်းဟိုင် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ချန်ရှီ... ငါ့ကို အမှန်အတိုင်းပြော....ပေလိုင်မြို့မှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"
"ဖိနပ်ဝယ်နေတာ..."
ချန်ရှီ၏ ခြေချောင်းကြီးသည် သူ့ဖိနပ်အသစ်အတွင်းတွင် ဝှက်ထားပြီး အပေါ်ပိုင်းကို ပွတ်လိုက်သည်။ သူက ပြုံးပြီး။
"ငါ့ဖိနပ်က ဟောင်းနေပြီမို့ တစ်စုံ အသစ်ဝယ်လာတာ"
ရှချန်းဟိုင် သူ့ဖိနပ်တွေကို စိုက်ကြည့်ပြီး လှောင်ရယ်လိုက်သည်။
"ချန်ရှီ မင်း ဖိနပ်ဝယ်ဖို့လာတာဆိုရင်တော့ ပိုကောင်းတာပေါ့"
ချန်ရှီက ပြန်ပြုံးပြသည်။
"ဒီမှာ ကျနော် ဘာလုပ်နေတယ် ထင်လို့လဲ"
"ချန်ရှီ ပေလိုင်မြို့က ငါတို့ရှမိသားစုရဲ့ နယ်မြေပဲ... ငါတို့ ရှမိသားစုက မင်းကိုတော့ ဒီကလူတွေအတွက်ကြောင့် တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး မင်း မြို့က ထွက်သွားတာနဲ့ မင်းရဲ့ ဘဝ ဒါမှမဟုတ် သေခြင်းတရားက ကံကြမ္မာက အဆုံးအဖြတ်ပေးလိမ့်မယ်... ဒီတစ်ခါ ငါတို့ ရှမိသားစုက မင်းကို ချန်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး!"
သူသည် သူ၏ အတုအယောင်နယ်မြေကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သိုးထိန်းလမ်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှမိသားစုမှ ကျင့်ကြံသူများကလည်း ချန်ရှီကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ လူသတ်ချင်နေသော အငွေ့အသက်နဲ့အတူ လူစုခွဲခြင်းမရှိပေ။
ချန်ရှီလည်း ဟေးကော်ကို ဆင့်ခေါ်ကာ မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို ဖြတ်သွားစဉ် အထဲမှာ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်က မတ်တပ်ရပ်ပြီး ဦးညွှတ်ကာ ပြုံးပြလာ၏။
"လူငယ်လေး မင်းက အင်အားကြီး ရှမိသားစုရဲ့ မျက်နှာရှေ့မှာတောင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ရှိနေတာ... မင်းတကယ် ရဲရင့်တာပဲ ခဏလောက်ထိုင်ဦးမလား"
ချန်ရှီ အဖိုးအိုဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် မီးခိုးရောင်ဆံပင်ရှိပြီး မင်မင်းဆက်စတိုင်နှင့်မတူဘဲ ဖီးနစ်အမွေးများဖြင့် မြင့်မားသောသရဖူကို ၀တ်ဆင်ထားသည်။ အဘိုးအိုသည် သူ့ရှေ့တွင် လက်ဖက်ရည်ခွက်များ ခင်းကျင်းထားပြီး မျက်နှာပေါ်က အပြုံးတစ်ခုဖြင့် စောင့်နေသည်။
"ဒါက ရှမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးဖြစ်နိုင်လား"
ချန်ရှီသည် မယိမ်းယိုင်သွားဘဲ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲသို့ တည့်တည့် လျှောက်ဝင်သွားသည်။ လက်ဖက်ရည်ခွက် ကိုင်ဆောင်ထားသော်လည်း မည်သူမျှ မသောက်ကြ။ အားလုံးက သူ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။
အချို့က သူ့အား ကျောခိုင်းထားကာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မြဲမြံနေသေးသော်လည်း ခွက်များကို မျက်နှာမူကာ ဦးခေါင်းကိုနောက်သို့ လိမ်ထားကြသည်။ သူတို့သည် သူ့ကို စူးစူးစိုက်စိုက် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များသည် တစ်စုံတစ်ခုသော ရူးသွပ်မှုဖြင့် နီရဲလျက်ရှိသည်။
Chen Shi သည် သူ့စိတ်ထဲတွင် အေးတိအေးစက် ခံစားရပြီး အရပ်မြင့်မြင့် သရဖူဆောင်းသော အဘိုးအိုဆီသို့ တည့်တည့် လျှောက်လာပြီး
"ခွင့်လွှတ်ပါ...."
အဘိုးအိုက ပြုံးပြီးပြော၏။
"မဝံ့ရဲပါဘူး...ကလေးပညာရှင် ထိုင်ပါ"
နှစ်ယောက်သား ထိုင်လိုက်ကြပြီး အဖိုးအိုက ချန်ရှီအတွက် လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးသည်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က ဧည့်သည်တွေက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသေးတာကို သတိထားမိတော့ သူက ချောင်းဆိုး သတိပေးလိုက်ရာ ဧည့်သည်တွေလည်း နောက်ပြန်လှည့်ပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်ကြတော့၏။
ချန်ရှီ ဤမြင်ကွင်းထဲ ငြိမ်သက်စွာပဲ ပါဝင်နေခဲ့သည်။
အဘိုးအိုက ပြုံးပြီး: "ဒါတွေက ငါ့မွေးရပ်မြေက ငါ့ညီအစ်ကိုတွေ... မင်းရဲ့နာမည်ကြီး ကလေးပညာရှင် အကြောင်း ကြားဖူးတော့ မင်းကိုတွေ့ဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေတာ ကြာပြီ... သူတို့အားလုံးက ဒေါသကြီးပြီး ကြမ်းကြုတ်တဲ့သူတွေမို့ အပြစ်မတင်ပါနဲ့"
ချန်ရှီ သူ့လက်ဖက်ရည်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
"ရှမိသားစုနဲ့ ကျွန်တော်က ရန်ငြိုး အာဃာတတွေ ရှိတယ်... လူကြီးမင်း ဒီလိုပြောတာက ကျနော် ဒုက္ခရောက်မှာကို မကြောက်ဘူးလား "
"ဒုက္ခမကြောက်ပါဘူး... အကြံဉာဏ်လေး လာတောင်းတာပါ"
သူက စာရွက်တစ်ရွက်ကို ဂရုတစိုက်ယူပြီး ချန်ရှီရှေ့သို့ တွန်းပို့ပေးလိုက်သည်။
"ငါ့မှာ ကျင့်စဥ် အပိုင်းတစ်ပိုင်းရှိတယ်... ထိပ်တန်းပညာရှင်ချန်က မယုံနိုင်လောက်အောင် ထက်မြက်ပြီး တတ်သိနားလည်သူလို့ ကြားရတာ အံ့သြမိပါတယ်...."
ချန်ရှီက ဂရုတစိုက်ဖတ်ရင်း အံ့သြမှု တိုးလာသည်။
"ဒါက မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်ကို မွေးမြူတဲ့ နည်းလမ်းပဲ...လူကြီးမင်း ဒီကျင့်စဥ်ကို ဘယ်က ရလာတာလဲ"
"ဒါက မိသားစုက လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ အမွေပါ..."
ချန်ရှီ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ခင်ဗျားအဖေက ခင်ဗျားကိုပေးခဲ့တာလား..."
အဘိုးအို၏ မျက်နှာ တင်းမာလာပြီး လက်များ တုန်ရီလာသည်။ သူသည် မြင့်မြတ်သောမြို့တော်၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း ဖြစ်သည်။ နတ်မြို့တော်မှ ချန်ရှီကို တွေ့ပြီဟု ဆိုသောအခါ ချန်ရှီသည် တာအိုနတ်ဆိုးကျင့်စဥ်ကို ပြီးမြောက်အောင် ကူညီပေးရန် မျှော်လင့်ကာ ချက်ချင်းပင် ဤနေရာသို့ အမြန်ပြေးခဲ့သည်။
ချန်ရှီက တစ်ချက် စဉ်းစားကြည့်နေသည်။
"ဒါက နတ်ဆိုးကျင့်စဥ် တစ်ခုပဲ... ဒါပေမယ့် အရမ်းလေးနက်ပါတယ် တစ်ချိန်က ရှင်းရှန်မှာ နတ်ဆိုးလမ်းစဉ်ကို ကျင့်သုံးခဲ့တဲ့ ခရိုင်တရားသူကြီးတစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးတယ်... လရောင်ရဲ့ အနှစ်သာရကို ကျင့်ကြံဖို့ သုံးတယ်.. မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်တွေကို မသန့်စင်နိုင်တော့ နောက်ဆုံးမှာ နတ်ဆိုးဖြစ်လာစေခဲ့တယ်"
လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှိ ဖောက်သည်တစ်ဦးက :"ဒီနည်းလမ်းကို ကျွန်တော်လည်း သိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် တကယ်ကို မှော်ဆန်တာတော့ မဟုတ်ဘူး... လရောင်ညတွေမှာ လေ့ကျင့်နေတဲ့ ပညာရှင်တွေက လရောင်ထဲမှာရှိတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးစွမ်းအင်တွေကို ဆွဲယူပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဆိုးယုတ်သွားအောင် လုပ်တာ... ဒီနည်းက ကိုယ်ခံပညာနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး"
ချန်ရှီ တစ်ချက် ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။
"လူကြီးမင်းရော ဘယ်လိုထင်လဲ... ဟုတ်သား ခင်ဗျားနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ မေးလို့ရမလား"
လက်ဖက်ရည်သောက်သူက မတ်တပ်ရပ်ပြီး ဦးညွှတ်ပြီး :"မဝံ့ရဲပါဘူး... ရသေ့ယွင်ရှုပါ...ချန်... ချန်... ချန်ကျွမ့်ယွမ်ကို နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ်"
ချန်ရှီ ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။
"ဒီခေါင်းစဉ်ကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးသလိုပဲ... ခင်ဗျား မကောင်းမှုအသွင်ပြောင်းခြင်းလို့ ခေါ်တဲ့ နည်းက ဆိုးယုတ်တဲ့စွမ်းအင်ကို လျင်မြန်စွာ အောင်မြင်ဖို့အတွက် ဆိုးယုတ်တဲ့စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုတာ... အဲဒီကျင့်စဥ်က နတ်ဆိုးနည်းလမ်း မဟုတ်ဘူး... ကျနော် ပြောနေတဲ့ တာအိုနတ်ဆိုးလမ်းစဉ်က လေ့ကျင့်တာဖြစ်လို့ ပဋိပက္ခမဖြစ်ဘူး.... ဒီအပိုင်းအစက မကောင်းဆိုးဝါးစွမ်းအင်ကို လွန်ကဲအောင် သန့်စင်ပေးပြီး ဖြောင့်မတ်တဲ့ ချီစွမ်းအင်ကို မကောင်းဆိုးဝါးစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးတာ... မှန်ကန်တဲ့ တာအိုနတ်ဆိုးကျင့်စဥ်ပဲ..."
ဤနည်းပညာကို ဖန်တီးသူသည် စစ်မှန်သော ပါရမီရှင်ဖြစ်ပြီး အခြားသူများ လက်လှမ်းမမီနိုင်သော တွေးခေါ်နိုင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သူ လေးစားမှုအပြည့်ဖြင့် ခံစားခဲ့ရသည်။
"လူအိုကြီး... ခင်ဗျားရဲ့ဘိုးဘေးက တကယ့်ကို ယုတ်မာတဲ့သူပဲ ဒီကျင့်စဉ်မှာ မကောင်းမှုဆီကို ဦးတည်သွားနိုင်တယ်... အဲဒါက စိတ်ကို ထိန်းထားနိုင်တုန်းပဲ ဆိုရင်တောင် ဆိုးကျိုးရှိတယ် ဒီကျင့်စဥ်ရဲ့ နာမည်က ဘာတဲ့လဲ"
"မင်းရဲ့ဘိုးဘေး" လို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းရဲ့ ဆံပင်ဖြူက အနည်းငယ် တဖျပ်ဖျပ်လွင့်သွားသည်။ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနှစ်ပါး နတ်ဆိုးသံစဥ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လျှင်ပင် ၎င်း၏ဆံပင်ကြိုးတစ်ချောင်းသည် ခုနစ်ကြိမ်သာ တုန်လှုပ်သွားမည် ဖြစ်သည်။ ယခု ချန်ရှီ၏ စကားများကတော့ ပို၍ကြီးမားသော အဖျက်စွမ်းအားကို သယ်ဆောင်လာပုံရသည်။
"ဒီကျင့်စဥ်ကို အံ့ဖွယ်ယင်ကိုးစင်းကျင့်စဥ် လို့ခေါ်တယ်... ချန်ကျွမ့်ယွမ်မှာ အဲဒါကို ပြင်ဖို့ နည်းလမ်းရှိလား"
ချန်ရှီ လေးလေးနက်နက် တွေးတောရင်းမှ ဤကျွမ်းကျင်မှု၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။
"ပြင်နိုင်ပါတယ်..."
ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ နှလုံးသည် ပြင်းထန်စွာခုန်နေသော်လည်း သူ့ကိုယ်သူ ငြိမ်သက်သွားအောင် ထွန်းထား၏။
"ပြီးဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမလဲ"
ချန်ရှီ အံ့ဖွယ်ယင်ကိုးစင်းကျင့်စဥ်၏ လိုအပ်ချက်ကို အဖြေရှာရန် ကြိုးပမ်းနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် သူက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါက ကြာမယ်... အနည်းဆုံး လေးငါးရက်!"
ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"လေးငါးရက်လား လေးငါးလ မဟုတ်ဘူးလား လေးငါးနှစ်ရော မဟုတ်ဘူးလား?"
ချန်ရှီ ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။
"အံ့ဖွယ်ယင်ကိုးစင်းကျင့်စဥ်က နတ်ဆိုးကျင့်စဥ် တစ်ခုဆိုပေမယ့် နယ်ပယ်အနည်းငယ်ပဲ ကျန်တော့တာ... အဲဒါကို ပြင်ဖို့က သိပ်မခက်သင့်ပါဘူး... ဘာလို့ လေးနှစ်၊ ငါးနှစ်လောက် အချိန်ယူရမှာလဲ ဒါပေမယ့် အခုရက်ပိုင်းအတွင်း အိမ်ပြန်ဖို့ စိတ်တွေပူနေပြီး ရှမိသားစုနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ လုပ်စရာတွေလည်း ရှိသေးတော့ ခင်ဗျားကို ကူညီဖို့ အချိန်မပေးနိုင်မှာကို ကြောက်ရတယ်"
ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြန်ပြုံးပြကာ။
"မင်းသာ ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်နိုင်ရင် ငါတို့ဘက်ကလည်း ကျေးဇူးတရားကို ပြသပြီး မင်းရဲ့ အခက်အခဲတွေကို ကူညီဖြေရှင်းပေးသင့်ပါတယ်"
ချန်ရှီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"အံ့ဖွယ်ယင်ကိုးစင်းကျင့်စဥ်က ကျနော့်မျက်လုံးတွေကို ပွင့်သွားစေတယ်... အဲဒါကို ပြီးအောင်လုပ်တာက ကျနော့်အတွက်လည်း အများကြီး အကျိုးရှိပါတယ် ခင်ဗျားတို့ ပြန်ဆပ်ဖို့ မလိုဘူး ရှမိသားစုက အရမ်းတန်ခိုးကြီးတယ်... ဒါပေမယ့် ကျနော့်မှာ တန်ပြန်မှုတွေရှိပါတယ် ခင်ဗျားကို ဘာဒုက္ခမှ မပေးချင်ဘူး"
"ငါ့လက်ချောင်းတွေကို တစ်ချက် လှုပ်လိုက်ရုံနဲ့ တောင်တန်းနဲ့မြစ်တွေကို ခွဲထုတ်နိုင်တယ်... ကမ္ဘာကြီးကို အပေါ်စီးကနေ မြင်ရပြီး ရန်သူထောင်ပေါင်းများစွာကို ငုံ့ကြည့်နိုင်တယ်"
လက်ဖက်ရည်သောက်သူတစ်ဦးက စိတ်အားထက်သန်စွာ အော်ပြောနေခဲ့သည်။
"တန်ခိုးကြီးတဲ့ မိသားစုကို ရင်ဆိုင်ဖို့ လုံးဝမကြောက်ပါနဲ့... မင်းက နတ်ဘုရား ကောင်းချီးပေးထားတဲ့ ကလေးပညာရှင် ဖြစ်ထိုက်ပေတယ်... ဒီလိုမောက်မာမှုက ကမ္ဘာပေါ်မှာ တုနှိုင်းမယှဉ်နိုင်တဲ့ ကလေးပညာရှင်ဆီမှာပဲ ရှိတာ...."
ချန်ရှီ အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်တော့ လက်ဖက်ရည်သောက်သူတွေ အားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး သူ့ကို တယူသန်တဲ့ သဘောကျမှုတွေ ရောပြီး သူ့ကို ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဒီလူတွေက ဘယ်ကလာတာလဲ ငါ့ကို ကြွားလုံးထုတ်နေတယ်? ဘာလို့ သူတို့က ငါ့ကို အရမ်းလေးစားနေကြတာလဲ... ဒီရသေ့ယွင်ရှုကလည်း အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေပါလား"
သူက သူ့သံသယတွေကို မျိုသိပ်ပြီး :"စိတ်မပူပါနဲ့ လူကြီးမင်း... ဒီလက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာပဲ သင်ပေးမယ် ပြီးရင် ကျနော်တို့ သီးခြားဆီ သွားကြမယ်"
"ဒါဆို ငါ မင်းကို ဒုက္ခပေးပါရစေ!"
ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် ထ၍ လေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ ချန်ရှီကလည်း မတ်တပ်ထရပ်ပြီး နှုတ်ခွန်းဆက်စကား ပြန်ပြော၏။
"ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီရက်ပိုင်း တခြားဘာမှ မနှောက်ယှက်ပါစေနဲ့"
ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းက ပြုံးပြီး။
“ငါတို့ရှိနေရင် မင်းကို ဘယ်အရာကမှ မနှောင့်ယှက်နိုင်ပါဘူး”
သူ့ရင်ထဲ ဝမ်းမြောက်ခြင်းတွေနဲ့ ပြည့်နေ၏ မရဏကမ္ဘာမှာ ချန်ရှီနဲ့တွေ့ပြီး ကွဲကွာသွားတာ ဆယ့်လေးနှစ်ကြာသွားပြီ။ ဆယ့်လေးနှစ်ကြာ စောင့်နေခဲ့ရသည်။ ၎င်းက ကောင်းကင်က နတ်ဘုရားကို ချိုးဖျက်နိုင်သည့် ဤနတ်ဆိုးကျင့်စဥ်အတွက်သာ ဖြစ်လေ၏။
ဤကျင့်စဥ်သာ ရှိရင် ပထမက ကောင်းကင်အပြင်က နတ်ဘုရားကို ချိုးဖျက်နိုင်ပြီး ဒုတိယမှာ စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းကို ချိုးဖျက်နိုင်သည်။ အချိန်ပိုကြာအောင် စောင့်ရမည်ဟု သူထင်ထားသော်လည်း ဒီလောက် ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားပေ။
ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီးသည် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ လူတိုင်းကို လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှ ထွက်ခွာရန်နှင့် ချန်ရှီကို မနှောင့်ယှက်ရန် အချက်ပြခဲ့သည်။ အားလုံးလည်း အမြန်ထရပ်ပြီး ထွက်သွားကြသည်။
ချန်ရှီ သူ့စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေပြီး အံ့ဖွယ်ယင်ကိုးစင်းကျင့်စဥ်ကို သေသေချာချာ စဉ်းစာနေ၏။
ဟေးကော်: "ဝုတ်"
ချန်ရှီ ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး :"သိတယ် ဒီလူတွေက ထူးဆန်းတဲ့ ဇစ်မြစ်နဲ့ ယုတ်ညံ့တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိတယ်"
ဟေးကော် သံသယနဲ့ မေးလိုက်သည်။
"ဝုတ်?"
ချန်ရှီက ပြုံးပြီး: "ဒါပေမယ့် ဒီကျင့်စဥ်ကို ငါ့အတွက် တကယ်ကို လက်ရာမြောက်ပြီး အရမ်းအရေးကြီးတယ်... အဲဒါက ငါ့ရဲ့ ချို့ယွင်းချက်တွေကို တိတိကျကျ ပြင်ဆင်နိုင်ပြီး သွေးအသွင်ပြောင်းတဲ့ နတ်ဓားရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကနေ လွတ်မြောက်နိုင်စေတယ်"
သူသည် အံ့ဖွယ်ယင်ကိုးစင်းကျင့်စဥ်ကို ဖတ်ပြီး ကောင်းကင်၊ မြေကြီးနှင့် သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးအတွက် မုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် ဤကျင့်စဥ်အတွင်းမှ နတ်ဆိုးများ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သတိပြုမိလာသည်။ အလွန်လွှမ်းမိုးကြီးစိုးပြီး ရူးသွပ်စေမည့် ကျင့်စဥ်ပင်။
သို့သော် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားရှိ မကောင်းသော စွမ်းအင်များကို ဤကျင့်စဥ်ရဲ့ ခြယ်လှယ်မှုက ယင်ယန်ဟာ တာအို ဖြစ်သော်ငြား အကောင်းနှင့်အဆိုးသည် တာအိုနှင့် လုံးဝသက်ဆိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း သူ့အား သဘောပေါက်စေသည်။ အံ့ဖွယ်ယင်ကိုးစင်းကျင့်စဥ်က သူ့အား နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းတက်စေပြီး သွေးအသွင်ပြောင်း နတ်ဓားကို အမှန်တကယ် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စေနိုင်၏။
"ဒီကျင့်စဥ်ကို ပြီးအောင်လုပ်ဖို့က မခက်ပါဘူး ဒါပေမယ့် ငါ လက်တွေ့ လုပ်ကြည့်မယ်ဆိုရင် ကောင်းကင်ပြင်နတ်ဘုရားက ငါ့ကို နတ်ဆိုးသန္ဓေသားအဖြစ် ပေးသနားမှာလား?"
ချန်ရှီသည် အံ့ဖွယ်ယင်ကိုးစင်းကျင့်စဥ်ကို မသိစိတ်ဖြင့် အသက်သွင်းကြည့်ခဲ့သည်။ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲတွင် ချန်ယင်တူး ချန်ခဲ့သော စည်းတံဆိပ်က တဖြည်းဖြည်း လင်းလက်လာသည်။ မှော်စွမ်းအင်များ စီးဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ စည်းတံဆိပ်သည် တဖြည်းဖြည်း ပျော်ဝင်သွားရာ ရေတဖွဲဖွဲကဲ့သို့ မရေမတွက်နိုင်သော အမှတ်ရစရာ အပိုင်းအစများက ချန်ရှီ၏ စိတ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာသည်။
ချန်ရှီ အေးခဲသွားပြီး မျက်လုံးဖွင့်ကာ ဗလာအကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ဟေးကော်....ငါ ငယ်ငယ်က တစ်ခုခုကို အမှတ်တမဲ့ သတိရသွားသလိုပဲ... တစ်ခါက ဦးလေးရှောင်ဝူက ငါ့ကို ဆော့ကစားဖို့ ခေါ်သွားတာ မှတ်မိသေးတယ် သူက ငါ့ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ရေချိုးကန်လောက်ကျယ်တဲ့ ပါးစပ်ကို ဖွင့်ပြီး မျိုချဖို့ ကြိုးစားနေတာ... သူက ငါ့ကို အရမ်းစားချင်နေတာ။"
အကြောက်တရား လှိုင်းလုံးတွေကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဝုတ်?"
"ဘာလို့လဲမသိဘူး ဒါပေမယ့် ဒီအမှတ်တရတွေက ငါ့ဆီ ချက်ချင်း ပြန်ရောက်လာတယ်"
ချန်ရှီလည်း အနည်းငယ် ပဟေဋ္ဌိဖြစ်သွားသည်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ အမှတ်ရစရာတွေ အများကြီးရှိနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမယ့် ၎င်းတို့ဟာ ငါးနှစ် ခြောက်နှစ်သားအရွယ်မှာ ရုတ်တရက် ရပ်သွား၏။
သူသည် အံ့ဖွယ်ယင်ကိုးစင်းကျင့်စဥ်ကို ဆက်လက် လေ့ကျင့်ခဲ့ရာ အမှတ်ရစရာအပိုင်းအစများ ပြန်လည်ပြည့်လျှံလာသည်။ ချန်ရှီ ခရိုင်စာမေးပွဲဖြေသည့်နေ့ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။
ကောင်းကင်မှာ ခရမ်းရောင်လေတွေက ကောင်းကင်ကို စိမ့်ဝင်သွား၏။ မွေးရာပါ တာအို သန္ဓေသားလေးသည် ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းမှ ဆင်းသက်လာပြီး ထူးဆန်းသောရနံ့များဖြင့် လေကိုဖြည့်ပေးသည်။ ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ သူ့နတ်ကွန်းထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာသည်။
"ဒီကျင့်စဥ်က တစ်ခုခုမှားနေပြီ!"
ချန်ရှီ လေ့ကျင့်မှုကို ရပ်တန့်ခါနီးတွင် သူ့စိတ်ထဲသို့ အခြားမှတ်ဥာဏ်များ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ အရပ်ရှည်သော အမျိုးသားများစွာသည် သူ့အသက်အရွယ်ကလေးများဖြင့် ရှင်းရှန်ခရိုင်သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။
"အစ်ကိုချန်ရှီ... ငါ့နာမည်က ဝမ်းဝူယွီ!"
ကလေးမလေးတစ်ယောက်က သူ့နောက်က ပြေးလာသည်။
"အစ်ကို ချန်ရှီ... ငါ့ကို စောင့်ပါဦး!"
"ငါ့နောက်ကို မလိုက်နဲ့... အလုပ်ကို ရှုပ်တယ်!"
ချန်ရှီက လှည့်ပြီး ဒေါသတကြီးနဲ့ :"မင်းငါ့နောက်ကို ဆက်လိုက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါ့ဘောင်းဘီကို ချွတ်ပြီး သေးပန်းပစ်မယ်!"