ဖယ်ရှားခြင်းနှင့် အစားထိုးခြင်း

ဝမ်းဝူယွီသ ဆက်၍ပြေးလာသည်။ ချန်ရှီ သူ့ဘောင်းဘီကို ချွတ်ရန် ဟန်ဆောင်လိုက်သဖြင့် သူမ ထိတ်လန့်သွားကာ မျက်နှာကို အမြန်ဖုံးလိုက်သည်။ တစ်ဖန်ပြန်လှည့်ကာ သူမ၏လက်ချောင်းများကြားက ချောင်းကြည့်သည်။ ချန်ရှီက သူ့အဝတ်အစားများကို အမှန်တကယ် မချွတ်ခဲ့ဘဲ ထွက်ပြေးနိုင်ဖို့ ဤအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမသည် ဆက်လက် လိုက်နေခဲ့သည်။

"အစ်ကိုချန်ရှီ!"

သူမ အသံက ပြတ်သားလှသည်။

ဝမ်းဝူယွီက သူ့ကို ခွေးလေးတစ်ကောင်လို ချစ်ခင်ပြီး သူ့နောက်ကို ဆက်လိုက်လာဆဲ။ သူမ၏ နှောင့်ယှက်မှုကြောင့် ချန်ရှီ မတတ်သာသည့်အဆုံး သူမကို သူ့ဘေးနားတွင်သာ တိတ်တဆိတ် နေခွင့်ပေးခဲ့သည်။

လူများစွာသည် ခရိုင်မြို့သို့ လာခဲ့ကြသော်လည်း ထိုအချိန်က ချန်ရှီ၏ အထင်ရှားဆုံး အမှတ်တရများမှာ ဝမ်းဝူယွီ၊ ကျန်းယိုးနှင့် အခြားကစားဖော် တချို့ဖြစ်သည်။

ကျန်းယိုးက သူ့အရွယ်နှင့်သူ စကားပြောတတ်သူဖြစ်ပြီး မည်သူမဆို နားထောင်သည်ဖြစ်စေ နားမထောင်သည်ဖြစ်စေ မရပ်မနား ပြောနေတတ်သည်။ ပြီးတော့ အမြဲတမ်း လေးနက်ဟန်ဆောင်တတ်တဲ့ ကျွမ်းဝူကျို့လည်း ရှိသေး၏။

သခင်လေးမှာမူ သူတို့အားလုံးထက် အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ် ရှိပြီဖြစ်၍ ပိုရင့်ကျက်သည်။ သူ့နောက်လိုက်သူမှာ ရန့်ရှောင်း ဖြစ်ပြီး သူ၏မွေးစားဖခင် ဖြစ်သည်။

ကျုံးဝူဝမ့်ကိုလည်း သူ မြင်သည်။ ကျုံးဝူဝမ့်က ငယ်ရွယ်ပြီး အမြဲတမ်း ပြုံးနေသော်လည်း ရင့်ကျက်သည်။ သူ့ကိုကြည့်တဲ့ပုံစံက ထူးဆန်းတာတစ်ခု ရှိပေမယ့် ချန်ရှီဟာ အဲဒီအချိန်မှာ နုံအပြီး အပြစ်ကင်းစင်းတာမို့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့အန္တရာယ်ကို မမြင်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။

ကျုံးဝူဝမ့်က သူ့ဆရာသခင် တာအို ဝေ့လော်နှင့် ရောက်လာကာ မျက်နှာဖြူနှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးမရှိသော တာအိုဝေ့က ချန်ရှီကို ပြုံးပြသည်။

"ကလေးပညာရှင် မင်းရဲ့ တာအိုသန္ဓေသားကို တွေ့ပါရစေ"

ချန်ရှီသည် သူ၏ မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသားကို ပြသခဲ့သည်။ တာအို ကျက်သရေ အပြည့်ရှိတဲ့ အဲဒီနတ်ကွန်းထဲမှာ နတ်သန္ဓေသားလေး ထိုင်နေ၏။ အသက်သွင်းသည်နှင့်အမျှ တောက်ပသော အလင်းတန်းတို့သည် ထိုနေရာ၌ ဆုံစည်းလာလေသည်။

မျက်လုံးအစုံသည် ဤမွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသား အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ချန်ရှီ ရွှန်းရွှန်းစိုရွှဲအရုပ်ကို ပြသနေသည့် ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မိုက်မဲနေပြီး သူတို့၏ အကြည့်များထဲက လောဘနှင့် ဆိုးရွားသော သဘောသဘာဝကို သတိမမူမိပေ။

"အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ နတ်သန္ဓေသားပဲ... ကမ္ဘာမှာ ယှဉ်လို့မရတဲ့ နတ်သန္ဓေသား"

သူတို့က ရယ်မောကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်ရှီဟာ အမြင် တိုတောင်းပြီး သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ဤလူကြီးများသည် မြင့်သော နတ်ဘုရားများကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ဖော်ဖော်ရွေရွေ အပြုံးများ ၀တ်ဆင်ကြပြီး လူကြီးများသာ နားလည်နိုင်သော ဘာသာစကားဖြင့် ပြောဆိုကြသည်။ သူတို့သည် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာများကို ဖလှယ်ကြပြီး သိမ်မွေ့သောဉာဏ်ဖြင့် ပြောဆိုကြကာ တစ်ဖက်ကို ပြန်ဆုတ်ရန် အချက်ပြတတ်ကြသည်။

ရှင်းရှန်မြို့ငယ်လေးတွင် ရေစီးကြောင်းများသည် တိုတိုတုတ်တုတ် ဖလှယ်မှုများဖြင့် လှိုင်းလုံးကြီးများ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

"တစ်ယောက်ယောက် သေသွားပြီ.... လူတစ်ယောက်သေပြီ"

ကျန်းယိုးက ချန်ရှီကို လှည့်ပြော၏။

"ငါ့ဦးလေး တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်လိုက်ပြီ"

ချန်ရှီ: "ဘယ်မှာလဲ?"

ကျန်းယိုးက သူတို့အလောင်းကို ဘယ်မှာထားလဲကြည့်ဖို့ ခေါ်သွားပေးသည်။ ဝမ်းဝူယွီက သွားရမှာကြောက်လို့ ချန်ရှီရဲ့အဝတ်အစားတွေကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပေမယ့် လိုက်ခဲ့သေး၏။ လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းငယ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ အလောင်းကို မတွေ့ခဲ့ရသလို မြေပြင်မှာလည်း သွေးအစအန မရှိဘဲ အစက်အပြောက်တွေ ကင်းစင်နေခဲ့သည်။

ကျန်းယိုး တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားသည်။

"တစ်ယောက်ယောက် အသတ်ခံရပြီး ငါ့ဦးလေး တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်လိုက်တာကို ငါတကယ် မြင်ခဲ့တာ"

"ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ?"

ကျန်းယိုး၏ ဦးလေးကြီးဆီမှ စကားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုသူက လမ်း၏အဆုံးတွင် ရပ်နေကာ ရွှေရောင်လက်ကိုင်ပုဝါကို ကိုင်ကာ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ သူတို့ကို ကြည့်နေသည်။ ကလေးတွေက ခေါင်းငုံ့နေကြကာ ချန်ရှီကပဲ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" လို့ ရဲဝံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့သည် လမ်းကြားမှ ထွက်သွားကြပြီး မကြာမီတွင် မှော်ဆန်သံများ ပိုမိုတိုတောင်းလာသည်။ ချန်ရှီနဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းတွေက အသံကြားရာကို ပြေးလာကြတဲ့အခါ လမ်းပေါ်မှာ စုဝေးနေတဲ့ လူအုပ်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လူကြီးတွေရဲ့ ခြေထောက်တွေကြားကို ချောင်းကြည့်ရတော့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ထောင့်တွေကိုသာ မြင်လိုက်ရလေ၏။

ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို လိုက်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြပေမယ့် လူစုခွဲလိုက်ချိန်မှာတော့ မြေပြင်ပေါ်မှာ အလောင်းမရှိသလို သွေးစွန်းထင်းစရာလည်း မရှိပါဘူး။

ဒီလိုပဲအကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဒီလိုဖြစ်ပြီးနောက်မှာတော့ ရထားလုံးတွေ ညနေတိုင်း မြို့က ထွက်ခွာသွား၏။ သူတို့ အဲဒီနောက်ကို လိုက်ဖို့ကြိုးစားပေမယ့် ရထားလုံးပိုင်ရှင်က ရက်စက်လွန်းတာကြောင့် သူတို့ တွေ့တာနဲ့ ပျောက်သွားကြသည်။

ချန်ရှီ: "မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို စုဆောင်းဖို့ နည်းလမ်းကို ငါသင်ပေးမယ် ငါတို့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို စုဆောင်းပြီး ဘာတွေဖြစ်နေလဲ သွားကြည့်ရအောင်"

ကလေးများသည်လည်း ထိုနည်းလမ်းကို ကျင့်သုံးကြပြီး မြို့ပြင်မှ ရထားလုံးနောက်သို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်ကြသည်။ ရထားလုံးနောက်ကနေ မြို့ပြင်က တောသို့ လိုက်သွားကာ တွင်းကြီးတစ်ပေါက် ပေါ်လာသည်။ ပိုင်ရှင်သည် ရှည်လျားပြီး ပါးလွှာသော ပစ္စည်းများကို လှည်းပေါ်မှ ဆွဲယူကာ တွင်းထဲသို့ စွန့်ပစ်ခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် ပိုင်ရှင်သည် ၎င်းတို့ကို စွန့်ပစ်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့သဖြင့် ရထားလုံးကို ပြန်မောင်းထွက်သွား၏။ ကလေးတွေလည်း တွင်းထဲကို သတိထားပြီး ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ တွင်းထဲမှာ လူသေအလောင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး ဖရိုဖရဲ ရှုပ်ပွနေခဲ့သည်။ ရာနှင့်ချီ ရှိနေခြင်းပင်။

အရွယ်ရောက်ပြီးသူ ကလေးများ၏ အစုလိုက်အပြုံလိုက် အလောင်းများသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် သေဆုံးသွားကြသည်။ ကလေးအချို့သည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်မသွားမီ သူတို့နှင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကစားခဲ့ဖူးသည်။ သူတို့အလောင်းတွေ အဲဒီနေရာမှာ ပေါ်လာမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပါကြဘူး။

အကုန်လုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ပြီး ခရိုင်မြို့ကို ပြန်လာကြသည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ချန်ရှီ အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ အရွယ်ရောက်ပြီးသူနှင့် ကလေးဦးရေ လျော့နည်းသွားပြီး ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ယောက်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

လူကြီးများ၏ အပြုံးများသည် ပိုမိုတောက်ပလာကာ နှိမ့်ချသော လူကြီးမင်းများကဲ့သို့ အချင်းချင်း ပိုမိုယဉ်ကျေးလာကြသည်။

"မိသားစု ဆယ့်သုံးစုက ဘုံမျိုးရိုးရှိကြတယ်!"

ဤသည်မှာ ထိုအချိန်က ချန်ရှီ မကြာခဏကြားရသော စကားလုံး ဖြစ်သည်။

"လူတွေက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အော်ဟစ် ငိုကြွေး နေကြတာ..."

တာအိုဝေ့ : "အကျင့်စာရိတ္တချို့တဲ့သူတွေက အကျင့်စာရိတ္တအတွက် အမြဲအော်ငေါက်တတ်ကြတယ်... စိတ်ဓာတ်ချို့တဲ့သူတွေက တခြားသူတွေထက် ပိုထက်မြက်တယ်လို့ အမြဲထင်နေကြတယ်... မေတ္တာကင်းမဲ့သူတွေက အချစ်ကြီးတယ်လို့ အမြဲပြောတတ်ကြတယ် မိသားစုဆယ့်သုံးစုက ဘာများချို့တဲ့နေကြတာလဲ"

"စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းကရော ဘာများ ချို့တဲ့နေလဲ"

ကျန်းယိုးရဲ့ ဦးလေးကြီးက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ သူ့လက်တွေကို လက်ကိုင်ပုဝါနဲ့ သုတ်နေသည်။

ကြင်နာတတ်သော အခြားလူများသည်လည်း လက်ကိုင်ပုဝါများကို ထုတ်ယူကာ လက်ကို သုတ်နေကြပြီး တာအိုဝေ့နှင့် အခြားသူများကို အပြုံးဖြင့် ကြည့်ကြသည်။

တာအိုဝေ့က မယိမ်းယိုင်စွာ ပြုံးကာ :"ငါတို့ စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းမှာ မွေးရာပါ တာအို သန္ဓေသား မရှိဘူး မင်းမှာ ကန့်ကွက်စရာ ရှိသေးလား?"

သေဆုံးမှု မရှိတော့သော်လည်း မကြာမီ ကျန်းယိုး၏ဦးလေး ဒဏ်ရာရသွားခဲ့သည်။ လက်ကိုင်ပုဝါကို ပါးစပ်မှာ အုပ်ထားပြီး ဆက်တိုက် ချောင်းဆိုးကာ ချောင်းဆိုးသွေးပါလာသည်။ ကြင်နာတတ်တဲ့ မျက်နှာရှိတဲ့ တခြားသူတွေလည်း ချောင်းဆိုးပြီး ပါးစပ်ကို လက်ကိုင်ပုဝါနဲ့ အုပ်ပြီး ဒဏ်ရာတွေ ရကုန်ကြ၏။

တာအိုဝေ့နှင့် စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းက အခြားသခင်နှစ်ဦးလည်း ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။ ဝမ်းဝူယွီ ဆရာက လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ကာ သူမနှလုံးသားကို အဆက်မပြတ် ဖုံးအုပ်ထားသည်။

ထိုစဥ် တာအိုဝေ့က ထိုင်ချလိုက်ပြီး ချန်ရှီကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြသည်။

"ကလေးပညာရှင်... ကောင်းကင်ပြင်နတ်ဘုရားကို သစ္စာခံပြီး သူ့ရဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာကို စောင့်ထိန်းဖို့ ဆန္ဒရှိပါသလား ဒါက မင်းရဲ့ မယိမ်းယိုင်တဲ့ သန္နိဋ္ဌာန်ပဲလား မင်းရဲ့ တစ်သက်တာ ကတိကဝတ်ပြုနိုင်လား...."

ချန်ရှီ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"အဘိုးက နေနဲ့လ ထွန်းလင်းတဲ့ နေရာတိုင်းကို ဟွာရှက ပိုင်တယ်လို့ သင်ပေးထားတယ်... ကျနော်တို့ဘိုးဘေးတွေကို နတ်ဘုရားအဖြစ် ရိုသေတယ်။ ဖျားနာသူတွေကို ကုသပေးပြီး အသက်ကို ကယ်တင်တဲ့သူတွေဟာ သေပြီးနောက်မှာ နံ့သာပေါင်း၊ ပူဇော်သက္ကာတွေကို ခံယူကြပြီး ဆေးနတ်ဘုရားတွေလို့ ရိုသေကြတယ်တဲ့... စက်ယန္တရားတွေကို ကျွမ်းကျင်ပြီး စက်ယန္တရားတွေကို တီထွင်သူနိုင်တွေဟာ နံ့သာပေါင်းနဲ့ ပူဇော်ခြင်းကို ခံကြရမယ်... ဆည်တွေ ဆောက်ပြီး ရေထိန်းသိမ်းတဲ့ စီမံချက်တွေ ဖော်ဆောင်တာကတော့ ရေနတ်ဘုရားတွေ... ကျူးကျော်မှုတွေကို တွန်းလှန်ရင်း သေဆုံးသွားတဲ့ စစ်နတ်ဘုရားတွေ အကြောင်း ကျမ်းဂန်တွေမှာ ရေးထားပြီး ကျက်သရေရှိတဲ့ နတ်ဘုရားတွေက ရာသီဥတု သာယာပြီး စပါးရိတ်သိမ်းစေတဲ့ သူတွေ က နဂါးနတ်ဘုရားတွေပဲတဲ့...."

တာအိုဝေ့၏ အပြုံးကလည်း အေးခဲသွားသည်။

သူ့မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း အမှောင်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားပြီး ချန်ရှီလည်း အိပ်ရာမှ နိုးလာပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ထလိုက်သည်။ သူ လှည့်ပတ်ကြည့်ရာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက်တွင် အစောင့်အကြပ်အဖြစ် ထူးဆန်းစွာ ရပ်နေသော လူစိမ်းများကလည်း တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ရှိနေသည်။

မှတ်ဉာဏ်တွေက အခုမှ ပြန်နိုးထလာသဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ လုံးဝသတိမမူမိဘဲ အဲဒါတွေထဲမှာ နစ်မြုပ်နေခဲ့၏။

"အံ့ဖွယ်ယင်ကိုးစင်းကျင့်စဥ်က မယုံနိုင်လောက်အောင် ထူးဆန်းတာပဲ... လေ့ကျင့်လိုက်တာနဲ့ အမှတ်တရတွေ နိုးထလာစေတယ်"

သူ့မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေပေမယ့် လှိုင်းထန်နေတဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ သူ့အဖိုး ချန်ယင်တူးက သူ့မှတ်ဉာဏ်တွေကို တံဆိပ်ခတ်ထားကြောင်း သိနေသည်။ ဘာ့ကြောင့်ဆိုတာ မသိပေမယ့် သူ့လုပ်ရပ်အတွက် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုတော့ ရှိလိမ့်မည်။

စည်းတံဆိပ်က အမြဲခိုင်ခံ့ခဲ့သည်။ ဤအံ့ဖွယ်ကျင့်စဥ်ကို လေ့ကျင့်မှ ဘာကြောင့် စတင်ပြိုကွဲလာရသလဲ စဥ်းစားစရာပင်။

ချန်ရှီ မဝေးလှသော နေရာက ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီကျင့်စဥ်နဲ့ ပတ်သတ်ပြီး ထူးဆန်းတာ တစ်ခုခုရှိတယ်.... ကျူးရှို့ချိုင်က ငါက နတ်သန့်စင်နယ်ပယ်ကို တစ်ကြိမ်လောက် ရောက်ဖူးပြီးဖြစ်လို့ အလောင်းနတ်သုံးပါး ဘုံမှာ နတ်ဝိညာဥ်က ၁၈ပေကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တာတဲ့... အဲဒီတုန်းက နယ်ပယ်အတားအဆီးက ငါ့ကြောင့် ကျိုးပဲ့သွားတဲ့အတွက် ငါ့ရဲ့ နတ်ဝိညာဥ်ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကြီးထွားခွင့် မပေးနိုင်တော့ဘူး"

"တစ်နည်းဆိုရရင် ငါ သေဆုံးချိန်ဝန်းကျင်မှာ ငါက နတ်သန့်စင်နယ်ပယ်အထိ ကျင့်ကြံခဲ့တယ်... ဒီကျင့်စဥ်က အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါ လေ့ကျင့်ခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းဖြစ်နိုင်လား"

သူ့မျက်လုံးတွေ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်လာသည်။ အကယ်၍ ၎င်းသည် ထိုအချိန်က သူလေ့ကျင့်ခဲ့သည့် ကျင့်စဥ်သာ ဖြစ်မည်ဆိုလျှင် နတ်သန့်စင်နယ်ပယ်ဖြင့် အဘိုး၏ စည်းတံဆိပ်ကို တွန်းလှန်နိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း အဘိုးက တံဆိပ်ခတ်သောအခါတွင် ၎င်းကို ခြယ်လှယ်ရန် ဤနတ်ဆိုးကျင့်စဥ်ကို အသုံးပြုနိုင်သည်။

တကယ်တော့ ဒါက ကမ္ဘာပေါ်မှာ ပထမဆုံး တာအိုနတ်ဆိုးကျင့်စဥ် ဖြစ်နိုင်သလို ဘယ်သူမှ မမြင်ဖူးလောက်ချေ။ အဘိုးလည်း ထိုနည်းတူပင်။

"အဘိုးက စည်းတံဆိပ်ကို ခြယ်လှယ်ဖို့ ဒီကျင့်စဥ်ကို သုံးခဲ့တာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... ဒီလိုဖြစ်ရင် ဒီကျင့်စဥ်ကို လေ့ကျင့်တဲ့အခါ အဘိုးရဲ့ ကျန်ခဲ့တဲ့ စည်းတံဆိပ်ကို အစပျိုးပြီး အထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ အမှတ်တရတွေကို တဖြည်းဖြည်း လွှတ်ထုတ်ပစ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ချန်ရှီ၏ နှလုံးခုန်သံများ တဒုန်းဒုန်း ခုန်မြန်လာသည်။ ဒီထင်မြင်ယူဆချက်က အမှန်ဆိုရင် ဒီထူးဆန်းတဲ့လူက ဘယ်သူဖြစ်နိုင်မလဲ။ ထိုသူ ဖန်ဆင်းထားတဲ့ နတ်ဆိုးကျင့်စဥ်ကို ဘာကြောင့် သူတို့ပိုင်တာလဲ။ သူတို့ဘာလို့ ဒီကိုလာပြီး ပေးကြသလဲ၊ ပြီးအောင်လုပ်ဖို့ တောင်းဆိုကြတာ ဘာကြောင့်လဲ။

တစ်ခုခုမှားနေပြီ!

"ဒါဆို ငါ ဆက်ပြီး လေ့ကျင့်ပြီး မှတ်ဉာဏ်တွေကို ထပ်ဖွင့်ရမလား...."

ချန်ရှီ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ အကြောင်းပြချက်က သူ့ကိုချက်ချင်းရပ်ပြီး ကျန်အမှတ်တရတွေကို မထိဖို့ပြောခဲ့ပေမယ့် အတွင်းက ခံစားချက်တွေ အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ တံဆိပ်တွေကို သော့ဖွင့်ဖို့ သူ့ကို တိုက်တွန်းနေခဲ့၏။

ထိုစည်းတံဆိပ်များကို သော့ဖွင့်ပြီး ထိုဝေဒနာများကို သက်သာရာရစေခြင်းဖြင့်သာ သူပြီးပြည့်စုံနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချန်ရှီ ငြိမ်သက်စွာထိုင်ကာ သူ့မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစများကို ခွဲထုတ်လိုက်သည်။ ငယ်ဘဝအမှတ်တရများက သူ့စိတ်ထဲတွင် စမ်းချောင်းတစ်ခုလို စီးဆင်းကာ လှိုင်းလုံးများသဖွယ် စီးဆင်းလာနေသည်။

သူသည် မွေးကတည်းကပင် အမှတ်ရစရာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။ သူ့အပေါ်ကို စောင်းငဲ့ကြည့်ရင်း သူ့မိဘတွေရဲ့ စူးစူးရှရှမျက်လုံးတွေနဲ့ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးတွေကို သူ မှတ်မိနေခဲ့သည်။

သူစကားစတတ်ပြောတုန်းက ချန်ထန်နဲ့ ဝူးချင်းယွီရဲ့ ကြည်နူးစရာကောင်းတဲ့ အမူအရာတွေကို မှတ်မိနေသေးသလို သိမ်မွေ့တဲ့ ချန်ယင်တူးဟာ မြို့ကပြန်လာပြီး သူ့ကိုတွေ့တဲ့အခါ စိတ်ကြွဆေးပြားတွေ စားထားသလို ပျော်ရွှင်နေတာအား မှတ်မိနေပါသေး၏။

ချန်ထန်နဲ့ ချန်ယင်တူးတို့ ငြင်းခုံကြတဲ့အခါ သူတို့ဘေးနားက သူ့ကိုမြင်တာနဲ့ ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်သွားခဲ့တာလည်း မှတ်မိနေပါသေးသည်။ ချန်ယင်တူးက သူ့ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးနဲ့ လိုက်စသည်။

သူ့အဖိုးရဲ့ပေါင်ပေါ်မှာထိုင်၊ သူ့မိဘတွေက သူတို့နောက်မှာ ရပ်နေပြီး ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက ပရှေ့မှာ ပန်းချီဆွဲပေးနေတာကို သူ မှတ်မိလာသည်။

သူက ချန်ထန် နယ်ချဲ့စာမေးပွဲဖြေဖို့ ထွက်သွားတာကို သတိရပြီး ဝူးချင်းယွီက သူ့ရှေ့မှာ ရပ်နေပြီး ခရီးဆောင်အိတ်တွေကို ထုပ်ပိုးပေးနေသည်။ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူသည် မိုးမခပင်ဟောင်းတစ်ပင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပညာရှင်တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်ဟု ဆိုကာ လျော့ပါးသော တောင်စောင်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို သတိရမိသည်။

…

သူသည် ချန်ထန်နဲ့ ဝူးချင်းယွီတို့၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး သူ့အဖိုးကို အပြင်မှ ပြန်လာရန် တောင့်တနေတတ်သည်။ အဘိုးက ထူးဆန်းသော အရုပ်မျိုးစုံကို ယူဆောင်လာပြီး ဦးလေးရှောင်ဝူ က သူ့အား အရသာရှိသော မုန့်မျိုးစုံ ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည်။

ချန်ရှီ အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။

စည်းတံဆိပ် အတွင်းတွင် သူ၏ငယ်ဘဝအမှတ်တရများ ၊ အကောင်းနှင့်အဆိုး ပိုများသည်။ အားလုံးက သူ၏ အမှတ်တရများသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကောင်းသော အမှတ်တရများကို မြတ်နိုးသော်လည်း မကောင်းမှုများကို လက်ခံနိုင်တဲ့အထိလည်း ခံနိုင်ရည်ရှိပါ၏။

သူ အံ့ဖွယ်ယင်ကိုးစင်းကျင့်စဥ်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည်အသက်သွင်းခဲ့တဲ့အခါ အမှောင်ထုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

အခန်းထဲတွင် အလင်းရောင်က မှိန်ဖျော့ဖျော့သာ ရှိ၏။

"အစ်ကိုဝူဝမ့် ငါ့ကိုကယ်ပါဦး"

ချန်ရှီသည် မီးရောင်အောက်တွင် တင်းတင်းမာမာ ရပ်ကာ လှုပ်ရှားရန် ကြိုးစားသော်လည်း မတတ်နိုင်ပေ။ တာအိုဝေ့က ပြုံးပြီး သူ့အနားကို ချဉ်းကပ်လာကာ သူ့ရှေ့မှ နောက်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။

ကျုံးဝူဝမ့်ကလည်း တာအိုဝေ့နောက်သို့ လိုက်သွားလေသည်။ သူ့အမူအရာ ရှုပ်ထွေးကာ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စွာဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဝူဝမ့်... မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသားက ကောင်းကင်ပြင်နတ်ဘုရားဆီက လက်ဆောင်တစ်ခု... အဲဒါကို လူဆိုးဆီ ပေးလိုက်လို့ မဖြစ်ဘူး"

တာအိုဝေ့ အသံက သူ့အနောက်မှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

ထိုအခိုက် ချန်ရှီလည်း သူ့ခေါင်းနောက်ဘက်တွင် ကိုက်ခဲနာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ဦးခေါင်းခွံကွဲသွားကာ သွေးနွေးနွေးများက လည်ပင်းနောက်ဘက်သို့ စီးကျလာပြီး ကျောနှင့် ရင်ဘတ်တို့အထိ စီးဆင်းကျလာတဲ့အခါ အေးမြသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"နတ်ကွန်းကို ကျောက်စိမ်းခေါင်းအုံးထဲမှာ ဝှက်ထားတယ်... အဖွင့်အပိတ်လုပ်မှ နတ်သန္ဓေသားကို အန္တရာယ်ကင်းကင်း ထုတ်ယူနိုင်မှာ.... လှပတယ်... လုံးဝကို လှပတဲ့ နတ်ဘုရားအစစ်နဲ့တူတဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ နတ်သန္ဓေသားလေး..."

ခဏကြာတော့ ချန်ရှီ လဲကျသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပိုအေးလာပြီးရင်း အေးစက်လာသည်။

"အစ်ကိုဝူဝမ့် ငါ့ကို ကယ်ပါ"

သူ တိုးတိုးလေးပင် အသက်ရှုနိုင်လိုက်သည်။ ကျုံးဝူဝမ့်က သူ့အလောင်းကို ထိတ်လန့်စွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။ တာအိုဝေ့က ကျုံးဝူဝမ့်ရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ မျက်နှာကို သွေးစွန်းနေတဲ့ လက်နဲ့ ပွတ်သပ်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်... မင်းရဲ့ မွေးရာပါတာအိုသန္ဓေသားကို ငါ အစားထိုး ပေးမှာပါ... ဝူဝမ့် ငါ့မျှော်လင့်ချက်တွေကို မပျက်စီးပါစေနဲ့!"

ချန်ရှီ၏ တစ္ဆေဝိညာဥ်သည် မီးခွက်ငယ်၏ အောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေကာ မြင်ကွင်းကို လုံးဝ အမှောင်ထုထဲမှနေ၍ ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

တာအိုဝေ့သည် မှိန်းနေသော ကျုံးဝူဝမ့်ထဲသို့ မွေးရာပါ သန္ဓေသားကို အစားထိုးစိုက်ပြီး ဆီမီးခွက်ဆီသို့ လှမ်းသွားလိုက်သည်။

"ဒါကို စိတ်မပူပါနဲ့... တချို့လူတွေက မွေးရာပါ နှိမ့်ချတဲ့ သူတွေ...!"

မီးမှုတ်လိုက်တဲ့အခါ မီးခွက်လည်း ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။ အသက်ရှုသံက ပြင်းထန်သော လေအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ တစ္ဆေဝိညာဥ် ချန်ရှီကို ဖယ်ထုတ်ကာ ၎င်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မြေအောက်ကမ္ဘာသို့ ပို့လိုက်သည်။

"ဖေဖေ... မေမေ... ဘယ်မှာလဲ"

"ကူညီပါဦး!"

"ဖေဖေ မေမေ... သား... သေတော့မယ်"

...

မှိန်ဖျော့ဖျော့ ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ တစ္ဆေငယ်လေးတစ်ကောင်က ကြောက်လန့်တကြား လှည့်ပတ်ကြည့်နေ၏။ အရိပ်များသည် အမှောင်ထုထဲ ပြည့်နှက်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော မိစ္ဆာများ ပုန်းအောင်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"အဘိုး... ဦးလေးရှောင်ဝူ... အဘိုးတို့ ဘယ်မှာလဲ"

"တစ်ယောက်ယောက် ငါ့ကို ကူညီကြပါဦး..."

အော်နေပေမယ့် ရယ်သံတွေကသာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။ သရဲတစ္ဆေတွေက သူ့ကိုကြည့်ကာ ရယ်မောနေခဲ့သည်။

သူသည် နေရာတိုင်းတွင် ပြေးလွှား ပုန်းအောင်းရင်း ကြောက်လန့်နေလေသည်။ ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ချန်ရှီ သူ့ကိုယ်သူ သေဆုံးခဲ့ကြောင်း လက်ခံခဲ့ရသည်။ ငရဲဆီကခေါ်သံကို တွန်းလှန်ရန် ဤခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးပြု၍ မကြာသေးမီက သေဆုံးသွားသော နတ်ဆိုးလေးတစ်ကောင်နှင့် သူ့ကိုယ်သူ တွယ်ကပ်ခဲ့သည်။

"ဘာလို့လဲ...ဘာလို့လဲ?!"

ပြင်းထန်သောရန်လိုမှု အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်းသည် သူ့နှလုံးသား၏ နက်နဲသော နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့စိတ် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

အံ့ဖွယ်ယင်ကိုးစင်းကျင့်စဥ် ပျံ့နှံ့သွားသောအခါ ချန်ရှီအတွင်းရှိ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များသည် တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာပြီး ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။ တာအိုနတ်ဆိုးကျင့်စဥ်ကလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးမြင့်လာစေသည်။

ရှအိမ်တော်၌။

ရှချန်းဟိုင် စာဖတ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ချန်ရှီ၏ ပေလိုင်မြို့သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းအကြောင်း ရှရွှမ်းမင်ကို အကြောင်းကြားနေခဲ့သည်။

"ချန်ရှီက ဖိနပ်ဝယ်ဖို့ ဟန်ဆောင်ပြီး ဒီကိုလာခဲ့တာ ဒါပေမယ့် သူက မကောင်းဆိုးဝါးတွေလို ကြံကြံခံပြီး ငါတို့ ရှမိသားစုကို နှိုးဆော်ဖို့ ကြံစည်နေမှာပဲ ကြောက်ရတယ်.... ပေလိုင်မြို့မှာ သူ့ကို မထိနဲ့လို့ အမိန့်ထုတ်ထားပြီးသား သူ ပေလိုင်က ထွက်သွားရင် သူ့ကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ဂိုဏ်းချုပ်က ညွှန်ကြားပေးပါဦး "

ရှရွှမ်းမင်က ရှမိသားစု၏ အကြီးအကဲဖြစ်သည်။ ရှမိသားစုကို အတွင်းနှင့် အပြင်ပိုင်း ပိုင်းခြားထားသည်။ ရှချန်းဟိုင်က ပြင်ပကိစ္စများကို တာဝန်ခံသူဖြစ်ပြီး ရှရွှမ်းမင်ကတော့ ဤရှေးခေတ် မိသားစုအတွင်းက အာဏာကို ကိုင်စွဲထားသူဖြစ်သည်။

ရှရွှမ်းမင်သည် "ဒုတိယမြောက် မြို့တော်သို့ ခရီးဆက်ခြင်း" မှ စာတိုတစ်ပုဒ်ရေးနေပြီး "ဖြေရှင်းရန် အခက်ခဲဆုံးအရာမှာ ကိစ္စ" ဟုသာ ရေးသားခဲ့သည်။

ရှရွှမ်းမင် သူ့ရဲ့စုတ်တံကို ချပြီး မေးလိုက်သည်။

"ချန်ရှီ မြို့ထဲမှာရှိသေးလား"

"ဟုတ်ကဲ့ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူသစ်တွေလည်း ရှိသေးတယ် သူတို့ရဲ့ အပြုအမူက ထူးဆန်းတယ် ခေါင်းဆောင်က ခရီးသွားကုန်သည်နဲ့တူတဲ့ အဘိုးကြီးပါ... သူဘယ်ကလာတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး ဒါပေမယ့် ချန်ရှီကို အရမ်းသဘောကျပြီး မြှောက်ပင့်ပေးနေတယ်..."

"တောင်နီခန်းမထဲက တစ်ယောက်ယောက်လား"

ရှရွှမ်းမင်က ခေါင်းငုံ့ကာ မေးလိုက်သည်။

ရှချန်းဟိုင်လည်း ပြုံးပြီး။

"ဖြစ်နိုင်တယ်"

ရှရွှမ်းမင် သူ့လက်တွေကို မြှောက်လိုက်ရာ အိမ်အကူတစ်ယောက်က လက်သုတ်ပေးဖို့ အလျင်အမြန် ထွက်လာ၏။

ရှရွှမ်းမင်: "ချန်ရှီက တောင်နီခန်းမကို ကြိုးကိုင်ထားခဲ့တယ်... နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ တပြည်လုံးမှာ ပြန့်နှံ့သွားပြီး လူတွေရဲ့ နှလုံးသားကို ဝယ်ပြီး အမြတ်အစွန်းတွေ ပေးတယ်... နတ်ဆိုးတွေကို ချေမှုန်းပစ်ဖို့ အကြောင်းပြပြီး လူထုရဲ့ အမြင်ကို ခြယ်လှယ်တယ်... ပြည်သူ့စစ်တွေ ဖွဲ့ပြီး မကောင်းမှုတွေကို ကြံကြံခံခဲ့တယ်... ဒါတွေက အသေးအမွှား အဓိကရုဏ်းတွေ သက်သက်ပါ... ရှမိသားစုတစ်စုကို ဘယ်လိုမျိုး ရန်လိုမှုတွေ ဖြစ်စေတာလဲ... ပေလိုင်မြို့မှာ သူ့ကို မတိုက်ခိုက်ပေမယ့် တောင်နီခန်းမက ငါတို့ ရှမိသားစုကို အရှက်ကွဲစေတယ်... တခြားသူတွေကို သတိပေးတဲ့အနေနဲ့ သူတို့ကို အပြစ်ပေးရမယ်"

“ကျွန်တော် အဲဒီတောင်သူလယ်သမားတွေကို အခုသွား အပြစ်ပေးလိုက်ပါ့မယ်”

တစ်ဖက်မှာတော့ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အပြင်ဘက်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်စောင့်နေသည်။ ရုတ်တရက် လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အတွင်းမှ နတ်ဆိုးတို့၏ အရှိန်အဝါကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့နှင့် လန့်ဖျပ်သွားပြီး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဆီသို့ ချက်ချင်း ဦးတည်သွားသည်။

ရှချန်းဟိုင်က အဝေးမှ အော်ဟစ်လာ၏။

"ရွှံ့ခြေထောက် တစ်စုက ဘယ်လိုတောင် လာရဲတင်းနေတာလဲ"

ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းလည်း ရပ်လိုက်သည်။