အမတဖုန်း နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း

ရှချန်းဟိုင်သည် ထိုလူများရှေ့ရောက်လာပြီး နတ်မြို့တော်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို စကင်န်ဖတ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ကြီးမားသောအာဏာကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝတ်ပြုရေးဝန်ကြီးအဖြစ် ဆယ်စုနှစ်များစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သဖြင့် လည်ချောင်းရှင်းပြီး "ဒုက္ခပေးသူများ" ဟု ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

ထိုအခိုက်တွင် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခု လွဲချော်နေကြောင်း ခံစားချက်တစ်ခုက သူ့ကို ထိမိသွားသည်။

ဤလူများသည် ငယ်ရွယ်စဉ်မှ အသက်ကြီးသူများအထိ ကျင့်ကြံသူ၊ ဘုန်းကြီးများနှင့် တာအိုဝါဒီများ ဖြစ်ကြပြီး၊ အချို့မှာ ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှင်များကဲ့သို့ ၀တ်စားဆင်ယင်ကြသည်။ တစ်ဦးစီသည် ခံ့ညားထည်ဝါသော အသွင်အပြင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသလို သက်ကြီးဝါကြီးသံဃာတော် အများအပြားသည် ဗုဒ္ဓဘာသာကို လေးနက်စွာ တတ်မြောက်ထားသော ထင်ရှားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကာ ၎င်းတို့၏ ရောင်ဝါသည် ထူးထူးခြားခြား တောက်ပနေပေသည်။

ပိုအံ့သြစရာကောင်းတာက ရှမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးတွေထက်တောင် အသက်ပိုကြီးတယ်လို့ ထင်ရတဲ့ ရှေးခေတ် ခံစားချက်တွေ ပေါ်လွင်နေတဲ့ ဘုန်းကြီးအမြောက်အမြားရဲ့ ရှေးကျတဲ့ ၀တ်စုံတွေပါပဲ။

ရှချန်းဟိုင် : "ဒီလူတွေက တောင်နီခန်းမရဲ့ အဆောင်ဆွဲဆရာနဲ့ မတူဘူး။ အဲဒီဆရာတွေက အရမ်းသနားစရာကောင်းပြီး လူတိုင်းကို ငွေအကြွေးသုံးရာ အကြွေးတင်ထားသလိုပဲ... ဒီလူတွေကတော့ အကုန်လုံးကို လူသေတွေလိုပဲ ကြည့်နေကြတာ...."

ရှမိသားစု လူတစ်ယောက်က ရုတ်တရတ် ရှေ့ကို လှမ်းပြီး အော်လိုက်လေသည်။

"ယုတ်မာတဲ့လူတွေ! ဝတ်ပြုရေးဝန်ကြီးကို ဂါဝရပြုဖို့ ဒူးမထောက်သေးဘူးလား"

ရှချန်းဟိုင်က ထိုလူအား နောက်ပြန်ဆွဲကာ ပြင်းထန်စွာ ပါးရိုက်လိုက်သဖြင့် ခေါင်းက လည်ထွက်သွားကာ မျက်နှာတစ်ခြမ်းက ဖောင်းလာတော့သည်။ ရိုက်ချက်က ထိုလူကို အံ့သြသွားစေရုံသာမက ရှမိသားစုထဲက လူတိုင်းကိုလည်း ထိတ်လန့်စေခဲ့ပါ၏။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကလည်း ဤအလှည့်အပြောင်းကို မမျှော်လင့်ထားပေ။

နတ်မြို့တော်ကြီး၏ ဘေးဥပဒ်များနှင့် ဘေးဆိုးများသည် ၎င်းတို့အား စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုကာ ရယ်မောနေကြသည်။

ရှချန်းဟိုင်က ဒေါသတကြီးနဲ့ :"မင်းဘာတွေ လေကျယ်နေတာလဲ ချန်ကျွမ့်ယွမ် လက်ဖက်ရည်သောက်နေတာ မင်း မမြင်ဘူးလား... မင်းကသူ့ကို ရွှံ့ခြေထောက်ဆိုပြီး ဘယ်သတ္တိရှိလို့ စော်ကားချင်နေတာလဲ!"

သူသည် ထိုလူကို တင်ပါးကို ကန်ထုတ်လိုက်တာကြောင့် ပျံတက်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူက ချန်ရှီဘက်ကို လှည့်ကြည့်ကာ စိုးရိမ်သောက မျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ချန်ကျွမ့်ယွမ် အနားယူနေသေးတာလား ဒါဆိုလည်း ငါတို့ သူ့ကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး နှုတ်ဆက်ပါတယ် နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

ထို့နောက် ရှမိသားစုဝင်များကို စိုက်ကြည့်ကာ အော်လိုက်သည်။

"မင်းဘာရပ်နေတာလဲ ဘာလို့ အိမ်ပြန်မသေးတာလဲ... ချန်ကျွမ့်ယွမ်ရဲ့ အနားယူမှုက မင်းတို့အသက်ကို နုတ်ပစ်နိုင်တယ်... လူကြီးမင်းကော်က စကားမပြောပေမယ့် ထဖို့ မလိုပါဘူး။ နှုတ်ဆက်ပါတယ် နှုတ်ဆက်ပါတယ်!"

သူသည် ရှမိသားစုကို အလျင်အမြန် ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ဘုန်းကြီးတစ်ပါးသည် ရှချန်းဟိုင်ကို လှမ်းခေါ်ရန် ရှေ့တိုးလာသော်လည်း ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီးက သူ့အား တားရန် လက်မြှောက်ကာ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ယမ်းပြလိုက်သည်။

"စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းက တစ်ယောက်ယောက် လာနေပြီ"

မြို့တော်ထဲရှိ ကပ်ဘေးများ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကာ သူတို့၏မျက်နှာများသည်လည်း လူသတ်ချင်လာသည့် ရည်ရွယ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အားလုံးက သူ့အကြည့်သွားရာဆီသို့ ခေါင်းလှည့်သွားကြသည်။

ဖုန်းရော့ထုံသည် မြို့ထဲသို့ဝင်ကာ သိုးလမ်းမတစ်လျှောက် လျှောက်ဝင်လာသည်။ အနီးနားပတ်ဝန်းကျင်သည် ထင်ရှားစွာ စည်ကားနေသည့် မြို့တစ်မြို့ဖြစ်သော်လည်း သူလမ်းလျှောက်လာသည့်အခါတွင် အုံ့ဆိုင်းနေသော အမတနယ်မြေထဲ လမ်းလျှောက်နေသလို ခံစားရလေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဈေးသည်များ၊ လူများ၊ တိရစ္ဆာန်များ၊ ကျွန်များနှင့် ညစ်ညမ်းသောလမ်းများသည် ဖုန်မှုန့်များကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ တောက်ပသော ထက်မြက်မှုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဖုန်းရော့ထုံသည် ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် နုပျိုသော မျက်နှာ၊ အဘိုးအိုပုံစံ၊ ကလေးတစ်ယောက်၏ အသွင်အပြင် ရှိသည်။

သို့သော် နတ်မြို့တော်က လူတိုင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ ခံစားလာခဲ့ရသည်။

ဖုန်းရော့ထုံဟာ အထက်ကမ္ဘာကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီး ရှည်လျားလှသော နတ်နှစ်ထောင်နီးပါးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ မိသားစုဆယ့်သုံးစု၏ ဘိုးဘေးများနှင့်အတူ သူသည် ဘုရင်ကျန်း၏ နန်းတော်ကိုးခုနှင့် အခြား အမတ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို နှိမ်နင်းခဲ့သည်။

ဤတိုက်ပွဲအပြီးတွင် အထက်ကမ္ဘာ ပြိုကွဲသွားကာ မိသားစုများ၏ အနှစ်ခြောက်ထောင် စီမံကိန်းကလည်း ဘာမှမဖြစ်လာခဲ့။ တစ်ဆက်တည်း မြင့်မြတ်သော နတ်မြို့တော်ကို ကြီးမားသော ဖိအားများ ပေးဆောင်လာခဲ့သည်။

ဖုန်းရော့ထုံသည် လူစုလူဝေးကို လျစ်လျူရှုပြီး ၎င်းတို့ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လူအုပ်အပေါ် ဖိအားများ တိုးလာသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ညည်းတွားကာ မျက်နှာ ကွဲအက်သွားသည်။ အသားစများသည် ၎င်းတို့၏ အရေပြားအောက်တွင် တွန့်လိမ်နေပုံရပြီး ၎င်းတို့၏ စစ်မှန်သော ရက်စက်ယုတ်မာသော ပုံစံကို မကြာခင် ထုတ်ဖော်မိတော့မည်။

ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် သူ့လက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်ရာ စားပွဲတစ်လုံးနှင့် ကုလားထိုင်နှစ်ခုက သူ့ရှေ့သို့ ပျံတက်သွားသည်။

"တာအိုဖုန်း ငါတို့နောက်ဆုံးတွေ့တာ တော်တော် ကြာပြီ... မင်းအရင်ကထက်တောင် ပိုကြော့ရှင်းနေပုံရတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါဦး"

ဖုန်းရော့ထုံ၏ အကြည့်သည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲရှိ ချန်ရှီအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူက မျက်ခုံးပင့်ကာ လျှောက်လာ၍ နေရာယူလိုက်သည်။

"အစ်ကိုယင်း ဒါက လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဆိုတော့ ငါတို့ကို လက်ဖက်ရည် မတိုက်တာက ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံတဲ့ နည်းလမ်းမှန်တော့ မဟုတ်ဘူးနော်"

"ဒါ ငါ့အမှားပါ..."

ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းက အနည်းငယ်ပြုံးကာ နတ်မြို့တော်ရှိ လူများကို တစ်ချက်ကြည့်၍ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြန်သည်။

ဖုန်းရော့ထုံ ရောက်ရှိလာခြင်းက စွမ်းအားကြီးသော အမတအသွင်အပြင်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ နတ်မြို့တော်တွင် သခင်များစွာရှိသော်လည်း အများစုမှာ တာအိုကို မအောင်မြင်သေးပေ။ ရှိတဲ့သူတွေတောင် သူတို့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားတွေက မရေရာ။ ဖုန်းရော့ထုံ၏ အရိပ်အာဝါသအောက်တွင် လက်ဖက်ရည်ကို အေးအေးဆေးဆေး လောင်းထည့်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ အမတ ရောင်ဝါကြောင့် လွှမ်းခြုံသွားလိမ့်မည်မှာ သေချာပါသည်။

သူသည် သူ၏နတ်ဆိုးသဘာ၀ကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ပေလိုင်မြို့ကို သတ်ဖြတ်ပါက နတ်မြို့တော်ကို အရှက်တကွဲ ဖြစ်စေနိုင်သည်။ ဒါပေမယ့် လက်ဖက်ရည်ဖျော်ပြီး လောင်းနိုင်တဲ့သူကို ရွေးချယ်ဖို့ ပျက်ကွက်တာက ဖုန်းရော့ထုံရှေ့မှာ သူ့ကို မြင်သာထင်သာအောင် လွှမ်းမိုးနိုင်စေမယ့် အရှက်ကွဲမှုတစ်ခုပင်။

ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အတွင်းမှ သက်ပြင်းချသံကို ကြားရသောအခါ သူ့အတွေးထဲတွင် ပျောက်ကွယ်လုနီးနီး ဖြစ်နေ၏။ ချန်ရှီ ခွေးလေးသည် ခေါင်းယမ်းကာ လက်ဖက်ရည် တည်ဖို့ စားပွဲဆီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ခွေးသည် မီးသွေးမီးဖိုငယ်ကို တပ်ဆင်ကာ မီးဖိုသည်၊ လက်ဖက်ရည်ခွက်များကို အပူပေးကာ လက်ဖက်ခြောက်ထည့်ကာ လက်ဖက်ရွက်များကို ဆေးကြောသည်။ ထို့နောက် လက်ဖက်ခြောက် ထပ်ထည့်ကာ လက်ဖက်ရည်ကို လောင်းထည့်လိုက်သည်။ သူသည် လက်ဖက်ရည်ဆရာကဲ့သို့ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကျွမ်းကျင်လေ၏။

"ရှက်ပြီး လဲသေဖို့ကောင်းတယ်"

ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ဖုန်းရော့ထုံအား ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ တာအိုဖုန်းက စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဒီနေ့ ရောက်လာတာက ဒီလောကရဲ့ လက်ဖက်ရည်ကို မြည်းစမ်းဖို့များလား"

ဖုန်းရော့ထုံ: "သက်ရှိလောကရဲ့ လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ပေမယ့် အစ်ကိုယင်းမှာက သက်ရှိ အငွေ့အသက် မရှိဘူးလေ.."

သူ့အကြည့်က ဟေးကော်ဆီ ရောက်သွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"သူ့ဆီက လူသားရဲ့ အရိပ်အာဝါသက မင်းထက်တောင် ပိုပြင်းထန်တယ်... အစ်ကိုယင်း မင်းက လူသားမဟုတ်တော့ဘူး"

ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းက စိတ်မပူဘဲ: " စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းက စိတ်ပျက်ဖွယ် ဧည့်သည်တွေ... စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ လူတွေက လူသားတွေ ဆိုပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ အသက်ကို မက်မောပြီး သေရမှာကို ကြောက်ရွံ့နေကြတဲ့ လူယုတ်မာအုပ်စုကလွဲလို့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး...ကျန်တဲ့လူတွေရဲ့ ကံကြမ္မာကို ကြောက်ရွံ့နေတယ် တခြားသူတွေကို အစေခံပြီး အသက်ရှင်သန်ဖို့ ရုန်းကန်နေကြရတာ"

ဖုန်းရော့ထုံကလည်း သူ့စကားကို လျစ်လျူရှုသည်။ သူသည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှိ ချန်ရှီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးပြန်၏။

"နတ်ဘုရားတွေအားလုံးကို ကလေးပညာရှင်အတွက်ပဲ စည်းရုံးထားတာလား... မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသားမပါရင် ကလေးပညာရှင်က ကလေးပညာရှင် ဖြစ်ဦးမှာလား"

ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကြီး: "ကလေးပညာရှင်က ကလေးပညာရှင်ပဲ ဆိုရယ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး... မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသား မရှိပေမယ့် သူ့ရဲ့ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်ကတော့ တာအိုသန္ဓေသားလေးကို ပေးအပ်ဖို့အတွက် ပြင်ပအာကာသထဲက နတ်ဘုရားကို ဆွဲဆောင်ခဲ့တာပဲလေ... မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသားက ကိတ်မုန့်ပေါ်က အနှစ်ပဲ... "

ဖုန်းရော့ထုံက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသားက ဘယ်လောက်အရေးကြီးတယ် ဆိုတာ မင်းမသိပါဘူး ဒါကြောင့် မင်းအရမ်း ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ပြောနေတာ"

ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် လက်ဖက်ခြောက်ကို နှုတ်ခမ်းဆီသို့ ယူဆောင်ကာ အနံ့ခံရင်း ပြုံးလေသည်။

"မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသားက ကောင်းကင်ပြင်နတ်ဘုရားရဲ့ မိမိကိုယ်ကို ကယ်တင်တာကလွဲလို့ တခြား ဘာဖြစ်ဦးမှာလဲ.... အဲဒါကို ဘယ်သူသိလဲ စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းကသာ ဒါကို လျှို့ဝှက်ထားနေကြတာ... လှောင်ပြောင်စရာ အရင်းအမြစ်တစ်ခုပဲ"

ဖုန့်ရော့ထုံ၏ လက်သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း အနည်းငယ် တုန်ခါသွား၏။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းက သူ၏ လွတ်လပ်သောလက်ကို စားပွဲပေါ်တင်ရန် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ လည်ချောင်းကို လက်ညိုးထိုးပြကာ အားသာချက် အနည်းငယ်ကို ရယူလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး တိုက်ခိုက်ခဲ့လျှင် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် ဤအားသာချက်ကို အသုံးချကာ ဖုန်းရော့ထုံ၏နှလုံးသားကို လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ထိုးဖောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဖုန်းရော့ထုံ စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိပြီး လက်ဖက်ရည်ကို သောက်လိုက်သည်။ သူက ပြုံးလျက်။

"နတ်မြို့တော်က ဖရိုဖရဲဖြစ်နေတယ်.... ရှန်းမင်းဆက်ရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေက မင်မင်းဆက်ရဲ့ သူပုန်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းနေလို့ စည်းလုံးနေပုံရပေမယ့် တကယ်တမ်းတော့ ကွဲလွဲနေတယ်... မင်းက အဆိုးအဖြစ်ကို လုံးလုံးလျားလျား အသွင်ပြောင်းပြီး မသေနိုင်တဲ့ အမတနတ်ဆိုးတွေဖြစ်လာဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ ချီတွေ ရှိနေသေးတဲ့အတွက် နတ်ဆိုးတွေအဖြစ်သို့ လုံးလုံးလျားလျား မပြောင်းလဲနိုင်ဘူး..."

ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းက ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးသော်လည်း မဖြေ။ ဖုန်းရော့ထုံလည်း သူ့စကားတွေက ထိရောက်မှုမရှိဘူးလို့ မြင်ပါသည်။ သူ၏ တာအို ဆုံးဖြတ်ချက်က ယိမ်းယိုင်နေခဲ့သည်။ အတွေးတစ်ခုက လျှပ်စီးလက်သလို သူ့စိတ်ထဲ ပေါ်လာစဥ် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှိ ချန်ရှီကို ငေးကြည့်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

"လတ်စသတ်တော့ ဒီလိုကိုး.... ငါက မင်းတို့ နတ်မြို့တော်မှာ ဘာလို့ ပုန်းမနေတော့တာလဲလို့ တွေးနေတာ... ပညာရှင်ငယ်ကို လာတွေ့ပြီး တာအိုနဲ့ သဟဇာတဖြစ်နိုင်မယ့် ကျင့်ကြံနည်းသစ်ကို ဖန်တီးဖို့ သူ့ကို သုံးချင်နေတာကိုး!"

သူ့မျက်လုံးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြင့် ချန်ရှီအတွင်းရှိ ကြီးထွားလာသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်း မင်းအတွက် တာအိုသဟဇာတနည်းလမ်းကို ဖန်တီးဖို့ ကလေးပညာရှင်ကို သုံးနေတာ... မှားတယ် မှားတယ်... ရှန်းမင်းဆက်ရဲ့ မှူးမတ်တွေက ဘယ်လောက် ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းလိုက်လဲ... အထူးသဖြင့် ရှေးရိုးစွဲသွေးလိုင်းတွေကို ယုတ်ညံ့တယ် တခြားသွေးလိုင်းအားလုံးကို ယုတ်ညံ့တယ်လို့ ရှုမြင်တဲ့ မင်းလို ခေတ်ဟောင်းလူတွေက မင်းအာဏာကို တခြားသူတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ဝေမျှနိုင်ပေးနိုင်မှာလဲ တာအိုရဲ့ ပေါင်းကူးနည်းကို ကလေးပညာရှင်က ဖန်တီးလိုက်တယ်ထား... မင်းလည်း ဖြတ်ပြီးရော!"

သူက ဟိုဟိုဒီဒီကြည့်ရင်း ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ နတ်မြို့တော်က သဲသောင်ပြင်ကြီး ဖြစ်နေတုန်းပဲကိုး"

ထိုစကားများ သူ့ပါးစပ်မှ ထွက်သွားသောအခါ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ ဆံပင်ဖြူများက အနည်းငယ် လွင့်ပျံလာသည်။ ဖုန်းရော့ထုံ၏ ဘယ်ဘက်လက်သည် စည်းတံဆိပ်ကို ဖန်ဆင်းထားပြီး သူ့လက်ချောင်းများကြားတွင် တဟုန်ထိုး တောက်နေသော ဓားစွမ်းအင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ အကြည့်သည် သူ့လက်ချောင်းထိပ်များပေါ် ကျဆင်းသွားပြီး သူ၏ လေးနက်သော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

ဖုန်းရော့ထုံကလည်း ထိုခဏတာ အာရုံစူးစိုက်မှုကို ဖမ်းမိခဲ့သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် စိတ်တည်ငြိမ်မှု မရှိတော့ပါက သူသည် ဓားလက်ချောင်းဖြင့် သူ့လည်ချောင်းတစ်လျှောက် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကို ဖြတ်သွားလိမ့်မည်။

ဟေးကော်က လေးလေးနက်နက် သက်ပြင်းချကာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်၏။ ထိုစဥ် သူတို့နှစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်များ ပိုမိုအားကောင်းလာပြီး သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ဝိုက်တွင် စစ်မှန်သောဘုရင်ကျန်းခေတ်မှ အမှီအခိုကင်းသော စန့်ရန် ကျင့်ကြံသူအများအပြားသည် သံသယရှိပုံဖြင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအား သူတို့၏မျက်လုံးများက စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအပေါ် ဖိအားများ ပြင်းထန်လာသည်။

ရှအိမ်တော်။

ရှချန်းဟိုင် အိမ်ကြီးသို့ အမြန်ပြန်သွားပြီး ရှရွှမ်းမင်ကို တွေ့ရန် အမြန်သွားလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်... ချန်ရှီနားက လူတွေက တောင်နီခန်းမက မဟုတ်ဘဲ ကျွမ်းကျင်သူတွေပါ!"

ရှရွှမ်းမင် တအံ့တသြနဲ့။

"ကျွမ်းကျင်သူ?? ဘယ်လိုလူတွေလဲ"

ရှချန်းဟိုင် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး :"မသိဘူး"

ရှရွှမ်းမင်က ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးမှ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေးကြီး နှစ်ယောက်ကို ခေါ်လိုက်.. ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ကြ...ပေလိုင်မြို့က ရှမိသားစုရဲ့မြို့၊ ချန်ရှီရဲ့ ပေလိုင်မြို့မဟုတ်ဘူး!"

သူရည်ညွှန်းသော ဘိုးဘေးနှစ်ဦးမှာ ယခင်ဂိုဏ်းချုပ် ရှယီးဟန်နှင့် ဘိုးဘေးကြီး ရှမင်တို့ဖြစ်သည်။

မူလက ရှမိသားစုတွင် ဘိုးဘေးများနှင့် ကြီးမြတ်သောဘိုးဘွားများ ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် အသက်ကြီးလွန်းလှသည်။ နေဝင်ပြီးနောက် ယင်ချီများ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ကာ သူတို့ကို နွမ်းလျပြီး မကျန်းမမာဖြစ်စေလေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အထက်ကမ္ဘာ ဖျက်ဆီးခံရသည့် သတင်းရောက်လာပြီး မကြာမီပင် အသက်ကြီးသူတို့ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ကာ သေဆုံးသွားကြသည်။

မကြာခင်မှာပဲ ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း ရှယီးဟန်နှင့် ရှမင်တို့ဟာ သူတို့ရဲ့ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာကနေ ထွက်လာပြီး ရှရွှမ်းမင်နဲ့အတူ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့အားလုံး သိုးလမ်းမရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြ၏။

သိုးလမ်းမသည် အဓိကအားဖြင့် မွေးမြူရေးနှင့် အခြားကုန်စည်များကို ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားသည်။ နံစော်ခြင်း နှင့် ညစ်ညမ်းခြင်းတို့သည် သည်းမခံနိုင်စရာ ကောင်းသဖြင့် ထိုနေရာကို လည်ပတ်ရန် ဘယ်သောအခါမှ စိတ်ကူးခြင်း မရှိကြပေ။ ယခုမူ ရှမိသားစု၏ ဘိုးဘေး၏ တတိယမျိုးဆက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပါပြီ။

ရှရွှမ်းမင်သည် ခမ်းနားထည်ဝါသော ရုပ်ရည်ဖြစ်ပြီး ရှယီးဟန်၊ ရှမင်တို့သည် ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် အင်္ကျီကျယ်ကျယ်ကို ၀တ်ထားသည်။ သူတို့သည် သာယာသော လေပေါ်မှာ လျှောက်လှမ်းကြသဖြင့် အင်္ကျီလက်များက နတ်ဘုရားများကဲ့သို့ လေထဲတွင် ဝေ့ဝဲနေကြသည်။

ရှချန်းဟိုင်ကလည်း သူတို့နောက်ကို လိုက်လာသည်။

"ရှမိသားစု ဘိုးဘေး မျိုးဆက်သုံးဆက် စလုံးက မဟာယာန နယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ကာလတွေချည်းပဲ....ချန်ရှီက ချန်ယင်တူးလိုမျိုး မကောင်းဆိုးဝါး ခြောက်ကောင်ကို ခေါ်လာရင်တောင် တတိယ မျိုးဆက် ဘိုးဘေးတွေလက်ထဲမှာ လုံးဝ ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မယ်!"

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သို့ ရောက်သောအခါ လူတစ်စုက လက်ဖက်ရည် သောက်နေသော လူကြီးနှစ်ယောက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအကြီးအကဲ နှစ်ယောက်လည်း စိတ်ပူပြီး နဖူးမှာ ချွေးတွေ ထွက်ကျနေပါသည်။

သူတို့ဘေးမှာ ခွေးတစ်ကောင် ထိုင်နေ၏။

ခွေးက ပါးစပ်ကို တင်းတင်းစေ့ထားတယ်၊ သူ့အမူအရာက လေးနက်နေသည်။ နှာခေါင်းက ချွေးတွေ ဖုံးနေပေမယ့် ပါးစပ်ကို မဖွင့်ရဲပါ။ ချန်ရှီရဲ့ ခွေးဆိုတာ သိသာပါသည်။

မျိုးဆက်သုံးတက် ရှမိသားစု ဘိုးဘေးများက ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။ သူတို့၏ ရောင်ဝါများ အားကောင်းလာကာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှေ့ရှိ လူအုပ်ဆီသို့ ရှေ့တိုးလာ၏။

ထိုအချိန်တွင် ဘုန်းကြီးတစ်ပါး၊ တာအိုဘုန်းကြီးတစ်ပါးနှင့် ပညာရှင်တစ်ဦး လက်ဖက်ရည် သောက်နေသော လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ရှရွှမ်းမင်နှင့် အခြားနှစ်ဦးထံ ချဉ်းကပ်လာလေသည်။

သူတို့၏ ဦးခေါင်းတစ်ခုစီ၏နောက်တွင် ထီးဆောင်းထားသည့် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ အတုအယောင်နယ်မြေကို အထိရောက်ဆုံးအတိုင်းအတာအထိ သန့်စင်ထားကြောင်း ထင်ရှားစွာ ပြသထားသည်။

နှစ်ဘက်စလုံး မနီးကပ်မီတွင် ရှရွှမ်းမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြီးမားသော ခုခံမှုကို ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပေသည်။ သူ့သွားတွေကို အံကြိတ်ပြီး ရှေ့ကို ဖိတိုးနေစဥ် ဘိုးဘေးဟောင်း ရှယီးဟန်နဲ့ ဘိုးဘေးကြီး ရှမင်တို့၏ အင်္ကျီလက်များကလည်း တဖျပ်ဖျပ်ခတ်နေပြီး ရုန်းကန်နေရပုံရသည်။

၁၆ ပေ သို့မဟုတ် ၁၇ ပေခန့်အကွာတွင် လူခြောက်ယောက်က ပိတ်လိုက်သောအခါ ရှရွှမ်းမင် ရုတ်တရက် သွေးအန်ကာ နောက်သို့ လွင့်သွားခဲ့သည်။ တဝုန်းဝုန်း ပေါက်ကွဲသံနဲ့အတူ အိမ်တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ပျက်ကျပြီးနောက် ပေလိုင်မြို့ကိုဖြတ်ကာ အမည်မသိခရီးဆုံးသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

ရှချန်းဟိုင်သည် ရှယီးဟန်နဲ့ ရှမင်တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်နေပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်လုံး၊ နား၊ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့မှ သွေးများ စီးကျလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အတွက် ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

ဘုန်းကြီး၊ တာအိုဘုန်းကြီးနှင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင်တို့သည် ရှေ့သို့ နောက်တစ်လှမ်း ထပ်တိုးလာခဲ့သည်။ ရှမိသားစု၏ ဘိုးဘေးနှစ်ယောက်သည် သူတို့၏အရှိန်ကြောင့် ကြေမွသွားသကဲ့သို့ အရိုးများ အက်ကွဲသွားလေသည်။

ရှချန်းဟိုင် ထိတ်လန့်သွား၏။ လက်ဖက်ရည်သောက်နေတဲ့ အဘိုးအိုက ရုတ်တရတ် ဆိုလာသည်။

"သူတို့ကို မသတ်နဲ့... ချန်ကျွမ့်ယွမ်က ငါတို့ ဝင်စွက်ဖက်ဖို့ မလိုဘူးလို့ မှာထားတယ်"

ဘုန်းကြီး၊ တာအိုဘုန်းကြီးနှင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင်တို့သည် အသီးသီး နောက်ပြန်ဆုတ်သွားကြသည်။ ရှမိသားစု ဘိုးဘေးများမှာ မြေပေါ် လဲလုနီးနီး ပြိုကျသွားကုန်သည်။

ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းက ဖုန်းရော့ထုံကို ပြုံးလျက် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"အမတဖုန်း မင်းနဲ့အတူ လူဘယ်နှစ်ယောက် ခေါ်လာတာလဲ"

ဖုန်းရော့ထုံကလည်း သူ့ကို ပြုံးပြီး ပြန်ကြည့်သည်။

"ကောင်းကင်လမ်းလျှောက်သူ တာအိုသမားတွေက မင်းကို ရှာဖွေဖို့ ထွက်လာပေမယ့် ငါတစ်ယောက်တည်း အရှေ့ကို လာခဲ့တာ"

ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကလည်း :"ထူးဆန်းလိုက်တာ... မျက်လုံးတွေ အများကြီး ငါတို့ကို ကြည့်နေသလိုပဲ..."

ဖုန်းရော့ထုံရဲ့နှလုံးတွေ တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ဒါကို ငါလည်း သတိထားမိတယ်"

မြို့အပြင်ဘက် ယန့်ဖုန်းတောင်ပေါ်မှာ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက ရုတ်တရက် ပြောလာ၏။

"ပုရောဟိတ်မင်းနဲ့ ဖုန်းရော့ထုံက ကျနော့်အကြည့်တွေကို သတိထားမိတယ်"

တစ်ဆက်တည်း ချန်ယင်တူး အသံက သူ့နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သူတို့ အချင်းချင်း နောက်ပြန်ဆုတ် နေကြပြီ... ပြင်ပ အင်အား မရှိရင် ခွဲခွာဖို့ ခက်တယ် အဲဒီ စွမ်းအားအတိုင်း မလုပ် ကြရအောင်... ကောင်းကင်လမ်းလျှောက်သူတွေကို များများ ဖမ်းပြီး စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းထဲ စိမ့်ဝင်ကြစို့!"

ထိုအဖွဲ့သည် သူ့နောက်သို့ အမြန်လိုက်သွားကာ မကြာမီ ခြေရာလက်ရာမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။