ကမ္ဘာငယ်လေး စွမ်းအင်နယ်မြေ

ချန်ရှီစိတ်ထဲမှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အတွေးများက သူ့စိတ်ထဲ တခဏချင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။

အရှင်မဟုတ်ထူဟာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်တစ်ပါး ဖြစ်သည်မှာတော့ သေချာပါသည်။ အမတကမ္ဘာကြီးထဲက များပြားလှသော တိုက်ကြီးများ၏ မြင့်တက်လာခြင်းနှင့် ပြိုလဲခြင်းအားလုံးသည် သူမ၏ နတ်တန်ခိုးတော်အောက်၌ လွှမ်းခြုံထားသည်။ ကောင်းကင်ဘုံတ၀ှမ်းတွင်ပင် သူမ ရောက်ရှိနေသည့် ခြေရာများရှိသည်။ ထိုကဲ့သို့သော အစွမ်းထက်သော သတ္တဝါကြီး၏ ကိုယ်ပွားက အနောက်နွားရှင်းကျိုး ကျွန်းပေါ်သို့ ဆင်းသက်သည်အား မည်သူက တားဆီးဝံ့မည်နည်း။

ဒါပေမယ့် တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ ရဲရဲတောက် တားဆီးရဲခဲ့သလို အမှောင်ထဲမှ သူမကို သုတ်သင်လိုက်သည်။ အလင်းတံတားကို ဖြတ်သွားသော ပုဆိန်သည် အရှင်မဟုတ်ထူ၏ ကိုယ်ပွားကို ထိမှန်သွားကာ ၎င်း၏လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်၍ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှေးမှိန်သွားစေသည်။

ဒီလိုရဲရင့်မှုကို ဘယ်သူတွေ မွေးမြူနိုင်တာလဲ။

ပို၍ကြောက်စရာ ကောင်းသည်မှာ တိုက်ခိုက်သူသည် သူမကိုယ်ပွား အနောက်နွားရှင်းကျိုး ကျွန်းပေါ် မဆင်းလာအောင် ဘာကြောင့် အန္တရာယ်ပြုခဲ့သလဲ။ အနောက်နွားရှင်းကျိုး ကျွန်းမှာ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေလို့လဲ။

ချန်ရှီသည် တံခါးပေါက်အနောက်မှ ပတ်ချာလည်နေသော ပုဆိန်ဝိုင်းကြီးကို တစ်ချက်ခေါက်ကာ တံတား၏ အခြားအပိုင်းကို ဖြတ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်အထိ တွေးတောနေမိဆဲပင်။

ထိုတံတားကို ဟွာရှနတ်ဘုရားများ၏ တန်ခိုးတော်ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် တံတားဖြစ်ကာ သူမအတွက် လမ်းညွှန်ရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ၎င်းကို ယခင်က ဖြတ်တောက်ခဲ့တာတောင် အရှင်မဟုတ်ထူက လက်ဝေ့ယမ်းကာ ပြန်ချိတ်ဆက်ထားခဲ့သည်။ ယခုမူ ယင်းကို ထပ်မံ ဖြတ်တောက်ခဲ့ပြန်ပြီ။ ထို့ကြောင့် ရုတ်တရက် ၎င်းတို့၏ ပံ့ပိုးမှုနှင့် ဦးတည်ရာသို့ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီး အနောက်နွားရှင်းကျိုးကို ရှာမတွေ့စေတော့ပေ။

ချန်ရှီသည် အနောက်ဘုရင်၏ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးကို ဆင့်ခေါ်ကာ တံခါးပေါက်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ပြည်နယ်ငါးဆယ်ရှိ နတ်ဘုရားများအားလုံး၏ နတ်တန်ခိုးကို စုစည်းကာ အနောက်ဘုရင် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးကို အသက်သွင်းခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှင်းရှန်က တောင်တန်းအရှင်၊ ချင်းကျိုးက ဧကရာဇ်ကွမ်းရှန့်၊ ကုံကျိုးက အရှင်မမားကျူ၊ ပင်းဟိုင်မှ မင်းသားလင်ကွမ်း၊ မြောက်ပိုင်းမဟာမိတ်မှ ဖန်ကျွီနှင့် လင်ကျိုးမှ မင်းသားယွဲ့ တို့သည် ဒေသတစ်ခုစီ၏ နတ်များနှင့် ဝိညာဉ်များ၏ စွမ်းအားကို လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့ကြသည်။ ဤစွမ်းအားများသည် အရပ်ရပ်မှ ပေါင်းစပ်ကာ ထူးခြားသော စွမ်းအားများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ရုတ်တရက် နတ်ဘုရားများ၏ ကျယ်လောင်သော ကြွေးကြော်သံများနှင့်အတူ ဤမြစ်ရေသည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး အနောက်ဘုရင် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံး အတွင်းသို့ ဆင်းသက်လာသည်။

အနောက်ဘုရင်၏ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးသည် သာမန် အမတ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများထက် ပိုမိုအားကောင်းသည့်လှိုင်းကို ထုတ်လွှတ်ကာ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ တံဆိပ်တုံးမှ တဟုန်ထိုးထွက်နေသော နတ်တန်ခိုးတော်သည် နတ်တံတားကို ပြန်လည်ချိတ်ဆက်ပေးကာ ချက်ချင်းပင် ပိုမိုရှင်းလင်းလာပြီး အရှင်မဟုတ်ထူကိုယ်ပွား၏ ခြေရင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ကျယ်ပြန့်လာသည်။

အရှင်မဟုတ်ထူလည်း ခဏရပ်ပြီးနောက် မုခ်ဦးဆီသို့ တံတားအတိုင်း ဆက်လိုက်သွားခဲ့သည်။

ပုဆိန်ဝိုင်းက ထပ်မံရိုက်လိုက်သော်လည်း မထိမီတွင် အရှင်မဟုတ်ထူက လေလွင့်နေသော ခါးပတ်ကို လွှတ်ထုတ်၍ ပုဆိန်ကို ခုခံထားလိုက်သည်။ ပုဆိန်သည် ဘီးတစ်ဘီးလို တလှုပ်လှုပ်နှင့် အမှောင်ထဲသို့ ထိုးကျသွားခဲ့သည်။ ပြီးတာနဲ့ ပြန်လှိမ့်လာကာ အဆက်မပြတ် တောက်လောင်နေတဲ့ မီးတောက်တွေ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားလာပြီး ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာ၏။

ပုဆိန်ဝိုင်းသည် နှစ်ပိုင်း ကွဲသွားသလို ခဏအတွင်း လေးခုဖြစ်သွားကာ အမှောင်ထုဟာ ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေတဲ့ ပုဆိန်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။ အေးစက်တဲ့ အလင်းတန်းတွေ တဖျပ်ဖျပ်တောက်နေပြီး လမ်းကြောင်းအမျိုးမျိုးကနေ အရှင်မဟုတ်ထူရဲ့ ကိုယ်ပွားကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နောက်ထပ် ပုဆိန်များစွာသည်လည်း နတ်တံတားဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။

အရှင်မဟုတ်ထူ၏ ၀တ်ရုံချည်များ လွင့်ပျံသွားကာ ဝင်လာသော ပုဆိန်များကို အရပ်ရပ်မှ ပိတ်ဆို့ကာ ပျံဝဲစေသည်။ ရုတ်တရက် နောက်ထပ် ခါးပိုက်နှစ်ချောင်းက မီးကိုဖြတ်ပြီး အတန်ငယ် ရှည်လျားတဲ့ စပါးအုံးမြွေနှစ်ကောင်လို နတ်တံတားတစ်ဝိုက်မှာ ပတ်ချာလည်နေပြီး တံတားဆီသို့ ဖြတ်သွားတဲ့ ပုဆိန်တွေကို ခါထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

အနောက်ဘုရင်၏ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးဆီသို့ ဦးတည်သွားသော ပုဆိန်ဝိုင်းတစ်ခုလည်း ပေါ်လာသေး၏။ တံဆိပ်မကပ်မီ ပိတ်စတစ်စက ရုတ်တရက် ပျံသွားကာ ပုဆိန်လက်ကိုင်ကို ရစ်ပတ်ကာ ပုဆိန်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ချန်ရှီလည်း ဒါကိုမြင်တော့မှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပါ၏။

အနောက်ဘုရင်၏ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်သည် နတ်တံတားနှင့် ချိတ်ဆက်ထားပြီး အရှင်မဟုတ်ထူ၏ ကာကွယ်မှုလည်း ရှိနေသဖြင့် ၎င်းသည် သူမကိုယ်ပွားအား ဆင်းသက်နိုင်စေရန် လုံလောက်သင့်သည်။

"ချန်ကျွမ့်ယွမ်... အပြင်ထွက်ချိန် ရောက်ပြီ"

တာအိုလျို အသံက အပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချန်ရှီ တခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သူ့လက်မောင်းလောက် ထူသော အမွှေးတိုင် ၃ ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ မီးဖိုထဲ၌ စိုက်ထားပြီးသော် ကြာပန်းစင်ကို ဦးညွှတ်လျက် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ဆိုလိုက်သည်။

"ကန့်ညောင်...ကန့်သားတော် ဒီလောက်ပဲ တတ်နိုင်ပါတော့တယ်"

အမွှေးတိုင်သည် တစ်မီတာကျော်မြင့်သောကြောင့် ရက်ပေါင်းများစွာ အလွယ်တကူ လောင်ကျွမ်းနိုင်သည်။

အမွှေးနံ့သာ၏ ရနံ့သည် ကြာပန်းစင်ပေါ်သို့ ပျံ့လွင့်သွားပြီး မုခ်ပေါက်မှတစ်ဆင့် အမည်မသိအမှောင်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားစဥ် ချန်ရှီလည်း လှည့်ပြီး ဘုံကျောင်းထဲက ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

သူသည် ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ရင်း သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ကြီးများ၏ အသွင်အပြင်များကို ကြည့်နေသည်။

"မြေအမတကမ္ဘာက ပုံရိပ်ယောင်ပေါ်မှာ ပေါ်နေတာလား... အဲဒီလိုဆိုရင် ပုံရိပ်ယောင် ရွှမ်ဟွမ်ပင်လယ်က အမှောင်ပင်လယ်ဖြစ်ရမယ်... ဒါပေမယ့် ရွှမ်ဟွမ်ပင်လယ်က ဘာလို့ အမှောင်ပင်လယ် ဖြစ်လာရတာလဲ"

သူ့မှာ မေးခွန်းတွေ ပိုများလာသည်။

ပင်လယ်ထဲမှာ ဘာ့ကြောင့် ဘီလူးတွေ ဒီလောက်များနေတာလဲ။

ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော ဤသမုဒ္ဒရာသည် အဘယ်ကြောင့် တိုက်ကြီးများကြား သွားလာခြင်းကို ပိတ်ဆို့ထားရသနည်း။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ညစ်ညမ်းစေသော နတ်ဆိုးများ၊ နေနှင့်လကို ဝါးမျိုနေသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ ရှိရာ အနောက်နွား ကျွန်းက ဘာကြောင့် အလွန်ထူးခြားနေရသလဲ။

သို့ရာတွင် အရှင်မကိုယ်ပွား ရောက်ရှိလာပြီးမှသာ ဤမေးခွန်းများကို ဖြေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သူ မသိစိတ်က ဘုံကျောင်းကနေ ထွက်သွားပြီး မိုးမခပင်ဟောင်းဆီ ရောက်သွား၏။ ဘုံကျောင်းထဲက သူ့အတွေ့အကြုံများကို တာအိုလျိုတို့အား ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အားနည်းတယ်... ငါမတတ်နိုင်တော့မှာကို ကြောက်ရတယ် အနောက်ဘုရင်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို ပေးရုံနဲ့ နတ်တံတားကို ထိန်းသိမ်းဖို့ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ တန်ခိုးကို ချေးငှားထားရတယ်..."

တာအိုလျိုက အံ့သြစွာနဲ့ :"ငါသွားကြည့်ကြည့်မယ်!"

သူက ဘုံကျောင်းထဲ အမြန်ပြေးဝင်သွားပြီး ခဏအကြာတွင်တော့ ပြန်ပြေးထွက်လာသည်။

"အနောက်ဘုရင် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးက တုနှိုင်းမယှဉ်နိုင်တဲ့ တန်ခိုးရှိတယ်... အနောက်နွား တိုက်ကြီးက နတ်တန်ခိုးကိုလည်း စုဆောင်းထားတာ... တံဆိပ်တုံးက သည်းမခံနိုင်ရင် ကျုပ်လည်း အသုံးမဝင်တော့ဘူး... မင်းရဲ့ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ချန်ကျွမ့်ယွမ်!"

"ကန့်ညောင် ဆင်းသက်လာဖို့ ဘယ်နှစ်ရက်ကြာမှာလဲ"

"ဘုံကျောင်းက မတည်ရသေးတဲ့အတွက် ဆင်းလို့မရပါဘူး... ဘုံကျောင်း တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ရှိမှ နတ်ဘုရားမက နတ်ကွန်းပေါ်မှာ ထိုင်လို့ ရမှာ... ဘုံကျောင်းကတော့ ပုံသဏ္ဌာန်နဲ့ အရှိန်အဟုန်နဲ့ အရှိန်မြှင့်လာမှာပါ ဒါပေမယ့် လက်ရှိမှာတော့ ရှင်ပြန်ထမြောက်လာတဲ့ ဟွာရှနတ်ဘုရား ၆၄၁ ပါး ရှိပြီး သူတို့ရဲ့ အထွဋ်အမြတ်ထဲက ၃၀% ကပဲ ရှင်ပြန်ထမြောက်သေးတာပါ"

ချန်ရှီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် နေရာအနှံ့မှ ဘုံကျောင်းများနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်သော နတ်ဘုရားများကို ရှာဖွေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း 30% သာ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခဲ့သည်။

တာအိုလျို :"စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းကြောင့် ပျက်စီးသွားတဲ့ အခြားနတ်ဘုရားတချို့က အသက်ပြန်မရှင်နိုင်တော့ပါဘူး... သူတို့က ရှင်းကျိုးကို ကိုယ်ပွားတွေအဖြစ်နဲ့ ရောက်လာကြတာ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာအစစ်တွေနဲ့ မရောက်လာပါဘူး... သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပွားတွေ ပျက်စီးသွားတဲ့အတွက် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်မထလာနိုင်တော့တာပါ"

ချန်ထန်: "နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အဆက်အနွယ်တွေ ပျက်စီးသွားတဲ့ အဲဒီနှစ်က ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

တာအိုလျို: "ကောင်းကင်ထက်က နတ်ဘုရားရဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းက နတ်ဘုရားအားလုံးရဲ့ ကိုယ်ပွားတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်ခဲ့တာ... သူတို့က နေရာတိုင်းက ဘုံကျောင်းတွေကို ရှင်းလင်းပြီး ရွှေရုပ်ပွားတော်တွေကို သတ်ပစ်တယ်... တောင်တွေကို ခုတ်လှဲ၊ ဘုံကျောင်းတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်...အဲဒီတုန်းက ဘုရင်ကျန်း ခေတ်ကာလက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးလာခဲ့ပြီ... နတ်ဘုရားတွေလည်း အနှစ်လေးဆယ်ကျော် အသက်ရှင်သန်ဖို့ ကာကွယ်ခဲ့ရတော့ သူတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေ လျော့ပါးသွားပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ မစွမ်းဆောင်နိုင်တော့ဘူး... အများကြီး သေဆုံးပြီး ဒဏ်ရာအနာတရ ဖြစ်ကုန်ကြလို့ အရှင်မက ဆိတ်ဆိတ်နေဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့ရတယ်..."

ချန်ထန် တခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ဆက်မေးလေသည်။

"ဒီနှစ်ပေါင်းလေးဆယ်ကျော်အတွင်း စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းက ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ"

တာအိုလျို ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"လူတွေကို ကာကွယ်ဖို့ ငါတို့ အတတ်နိုင်ဆုံး လုပ်နေတယ် ဒါပေမယ့် စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းကတော့ လူတွေအတွက် ဘာမှ လုပ်လာတာ မတွေ့ဖူးဘူး"

ချန်ထန် အလွန်စိတ်ပျက်သွားသည်။

"စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းက သူတို့က ကမ္ဘာ့စည်းမျဥ်းစည်းမျဥ်းကို ထိန်းနေပါတယ် ဆိုပြီး အမြဲတမ်း ပြောနေတာ... သူတို့ကလည်း သက်ရှိကမ္ဘာမှာ အမြစ်တွယ်နေတဲ့ နောက်ထပ် ကမ္ဘာ့မိသားစုပဲ!"

တာအိုလျိုက ကျူးရှို့ချိုင်ကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ငါတို့ ကံကြမ္မာက ပြီးသွားပြီ... မင်း တခြားသစ်ပင်ကို ရွေးလိုက်ပါတော့"

ကျူးရှို့ချိုင်က အနှင်မခံဘဲ သစ်ပင်ပေါ်မှ ကြိုးဆွဲချလိုက်သည်။

"ငှက်ကောင်းတွေ အိပ်ဖို့ သစ်ပင်တွေကို ရွေးတယ်... မိုးမခသစ်ပင်တွေက သရဲတစ္ဆေတွေကို ဆွဲဆောင်တယ်... တခြားသစ်ပင်မှာ အေးအေးဆေးဆေး အိပ်လို့မရဘူးလေ.. ဒီမှာ အိပ်နေတာ နှစ်တစ်ထောင်ကျော်ပြီ ငါ့အိမ်ကို စွန့်ပစ်ခိုင်းဖို့တော့ မစဉ်းစားနဲ့!"

တာအိုလျိုမှာ ကျူးရှို့ချိုင်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ တိုက်တွန်းသော်လည်း သူက ရိုးရိုးသားသား ကြိုးကို တင်းကျပ်ထားသည်။ အားကိုးရာမဲ့ တာအိုလျိုလည်း သွားများကို အံကြိတ်ကာ သစ်ကိုင်းကိုဖြတ်ကာ ကျူးရှို့ချိုင်အား ပူဇော်လိုက်ရတော့၏။

"ပညာရှင်... အခု ငါတို့ ပြတ်ပြီ!"

ကျူးရှို့ချိုင်က သစ်ပင်ပေါ်မှ မိမိကိုယ်ကို ကြိုးဆွဲချ ထပ်မံတောင်းဆိုခဲ့ပြန်ရာ တာအိုလျိုက ပြုံးပြီး။

"ပညာရှင်ကြီး သိပ်အရှက်ကင်းမဲ့မနေပါနဲ့ ဒီမိုးမခရဲ့ အကိုင်းအခက်က ထူးခြားတယ်... ငါ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုက နှစ်သောင်းနဲ့ချီပြီး ဖုံးလွှမ်းနေတာ... မင်းနဲ့ငါ အတူတူ လေ့ကျင့်တယ်...ဒါကလည်း အမတ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေလို အစွမ်းထက်ပါတယ် အခု မင်းငါ့ရဲ့ကျေးဇူးကို ရသွားပြီ... ဒါပေမယ့် မင်းငါ့ကို ဆက်တွယ်ကပ်နေရင် ငါရိုက်ချမှ အပြစ်မတင်နဲ့"

ကျူးရှို့ချိုင်လည်း နောက်ဆုံးတော့ ဆင်းပေးလိုက်ရသည်။

တာအိုလျိုက ၎င်း၏ အစွမ်းများကို ဖြန့်ကျက်ကာ အကိုင်းအခက်ကို အထပ်ထပ် သန့်စင်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါကို အကြီးအသေး၊ အရှည်အတို၊ အထူအပါး လုပ်လို့ရတယ်...ဒါကို ကောင်းကင်ဆီ ပျံတက်နေတဲ့ အပြာရောင်နဂါးကြီး ဒါမှမဟုတ် မိုင်ထောင်ချီ အကွာအဝေးရှိတဲ့ သက်တံ့တံတားအဖြစ်လည်း ပြောင်းလဲနိုင်တယ်... ရန်သူတွေကို ထိုးသတ်နိုင်သလို ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကာကွယ်နိုင်တယ်... ပုံစံပေါင်းထောင်ချီနဲ့ ယူသွားနိုင်တယ်... အမွှေးတိုင်နံ့သာနဲ့ ယဇ်ပူဇော်ပြီးရင် လေထဲမှာ ချိတ်ဆွဲထားနိုင်တယ်"

ကျူးရှို့ချိုင်လည်း အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ကျေးဇူးတင်စကားဖြင့် အလျင်အမြန် ဦးညွတ်လိုက်သည်။

တာအိုလျိုက ရယ်ပြီး :"မင်းငါ့ကို နှစ်ထောင်နဲ့ချီပြီး တွဲခေါ်လာခဲ့တာ... တခြားသူတွေကို ဖျက်စီးဖို့လည်ူ မပျင်းဘူးလို့ ငါမြင်တယ်...အခု ငါတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာက ပြီးသွားပြီ မင်းကို ဒီမှာ ဆက်မနေခိုင်းနိုင်တော့ဘူး.. မင်းအချိန်ရှိရင် ငါ့ဆီကို ခဏခဏ လာလည်ပေါ့... ငါ့ရဲ့ တာအိုဝါဒီ သူငယ်ချင်းလည်း ဖြစ်သွားပြီပဲ"

ကျူးရှို့ချိုင် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ: "ကျွန်တော် ချန်ကျွမ့်ယွမ်ရဲ့ ဘုံကျောင်းငယ်လေးမှာ လေ့ကျင့်နေပါတယ် အဝေးကြီးကို သွားလို့ မရပါဘူး မဟုတ်ရင် နတ်ဆိုး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

"ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းက ကောင်းကင်အမတတွေ စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းကနေ ဘယ်လို ထွက်လာကြတာလဲ"

ကျူးရှို့ချိုင်၊ ကျွယ်ရန်ကျစ်နှင့် နတ်သမီးရှောင်သွမ့်တို့ ထိုစကားကို ကြားတော့ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းရဲ့ အမတတွေဟာ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းကို ကောင်းကင်ပြင်နတ်ဘုရား၏ တာအိုနယ်မြေထဲ၌ ကျင့်ကြံခဲ့သည်။ သူတို့နေရတဲ့ ဘုံကျောင်းငယ်လေးနဲ့ မတူပါ။ ကောင်းကင်တာအိုအမတက ထွက်သွားနိုင်ပြီး သူတို့က ဘာကြောင့် မထွက်သွားနိုင်ရတာလဲ။

တာအိုလျိုက ကျူးရှို့ချိုင်ကို ကြည့်ပြီး ခဏလောက် စဉ်းစားနေသည်။

"မင်း အပြင်လောကနဲ့ မပေါင်းမစည်းဘဲ နေသမျှ အဆိုးကို ပြောင်းလဲနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဘုံကျောင်းငယ်လေးကနေ ထွက်သွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ခိုင်ခံ့ပြီး ထိန်းသိမ်းတဲ့ နည်းလမ်းကို နားမလည်တာကြောင့်ပဲ... အပြင်လောကနဲ့ ပေါင်းစည်းလိုက်တာက နတ်ဆိုးစွမ်းအင်တွေ ရှိလာလိမ့်မယ်...ဗဟုသုတအနေနဲ့ ဒီတာအိုကို ခိုင်ခံ့အောင်ထိန်းနည်းကို ငါသင်ပေးမယ်..."

သူသည် မိုးမခအရွက်အနည်းငယ်ကို နှုတ်ပြီး ၎င်းတို့တွင် စာလုံးသေးသေးလေးများ ရေးထိုးလိုက်သည်။ ထို့နောက် လူတိုင်းအား အရွက်များ ဝေပေး၍။

"ဒီနည်းလမ်းကို ကမ္ဘာငယ်လေးစွမ်းအားနယ်မြေလို့ ခေါ်တယ် လေ့ကျင့်ပြီးရင် တာအိုနဲ့ စည်းလုံးညီညွတ်တဲ့ နယ်မြေကို ပေါင်းစည်းနိုင်လိမ့်မယ်..."

သုံးယောက်သား မိုးမခသစ်ရွက်တစ်ရွက်ကို လက်ခံရရှိပြီး စေ့စေ့ကြည့်ရှု စစ်ဆေးနေကြသည်။ ကမ္ဘာငယ်လေးစွမ်းအားနယ်မြေ ကျင့်ကြံနည်း နည်းလမ်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လာခဲ့သည်။

ချန်ရှီ တစ်စုံတစ်ခု လွဲချော်နေသည်ဟု ခံစားလာရပြီး နတ်သမီးရှောင်သွမ့်ကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်ရင်း သူမဆီက ဝမ်းနည်းမှု သို့မဟုတ် ပျော်ရွှင်မှုတို့ဖြင့် မတုန်မလှုပ် အမူအရာများကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာကြောင့် မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးသွားကာ သူ့ဘေးတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး သူ့အပေါ် ခံစားချက်များ တိုးပွားလာခဲ့သည်။

လက်ထပ်ခဲ့ကြသော်လည်း နတ်သမီးရှောင်သွမ့် နိုးလာသောအခါ သတို့သမီးအခန်းက တစ်ဝက်မျှသာ ပြည့်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်း အခြေအနေထဲ ဝင်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ချန်ရှီဘေးတွင် နေခိုင်းရပြီး မထွက်ခွာနိုင်တော့ပေ။

သူတို့နှစ်ယောက် အတူရှိချိန်အတွင်း ရှောင်သွမ့် ကျေးဇူးကြောင့် နတ်သမီးရှောင်သွမ့်၏ ချန်ရှီအပေါ် ချစ်ခင်မှုကလည်း တိုးပွားလာသည်။ နှစ်ယောက်သား ပိုရင်းနှီးလာကာ ခံစားချက်တွေ ပိုပြင်းထန်လာသည်။ သို့သော် ကမ္ဘာငယ်လေး စွမ်းအားနယ်မြေ ရှိလာပါက နတ်သမီးရှောင်သွမ့်သည် ချန်ရှီ၏ ရှောင်လင်ဒန်သည် ဘုံကျောင်းတွင် ဆက်နေရန် အကြောင်းမရှိပေ။

"သူမက ထွက်သွားဖို့ ရွေးချယ်မှာလား ဒါမှမဟုတ် နေမှာလား"

ချန်ရှီ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိသည်။ ထိုစဥ် နတ်သမီးရှောင်သွမ့်က သူ့အား တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်လာသည်။ သူတို့အကြည့်တွေ ဆုံပြီးနော် သူမ အဝေးကို လှည့်သွား၏။

တာအိုလျိုအသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါ မင်းတို့ကို လက်ဆောင်ပေးနေပေမယ့် ငါ့မှာ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်လေး တစ်ခုရှိတယ်... မင်းတို့အားလုံး ဒီကျင့်စဥ်ကို ကျွမ်းကျင်ပြီး ငါ့ကိုကူညီဖို့ နတ်ဘုရားမ ဘုံကျောင်းကို လာကြမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းက အရှင်မ ပျက်စီးနေတဲ့ ဘုံကျောင်းကို မရောက်လာခင် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်သွားမှာ ကြောက်တယ်... မင်းတို့ရဲ့အကူအညီနဲ့ဆို ငါတို့မှာ အောင်မြင်မှုတစ်ခု ရနိုင်သေးတယ်"

ကျွယ်ရန်ကျစ် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီး ဂါဝရပြုလိုက်သည်။

"ကျုပ် ဘယ်လိုလုပ် စကားနားမထောင်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ"

အားလုံး တာအိုလျိုကို နှုတ်ဆက်ပြီး တောင်တန်းအရှင် ဘုံကျောင်းသို့ ပြန်သွားကြသည်။

ကျူးရှို့ချိုင်နှင့် ကျွယ်ရန်ကျစ်တို့သည် ကမ္ဘာငယ်လေး စွမ်းအားနယ်မြေကို စတင်ကျင့်ကြံနေခဲ့သော်လည်း နတ်သမီးရှောင်သွမ့်ကတော့ တောင်များတွင် စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ အခုခေတ်မှာ စပါးစိုက်တဲ့အလုပ်က အများကြီးပါပဲ။

ချန်ထန်က နေရောင်အနည်းငယ်ကို ရွေ့လျားပြီး သူတို့၏ အနေအထားကို ချိန်ညှိပေးလိုက်သည်။ အလွန်ပင် ပင်ပန်းလှသည်။ ချန်ရှီကလည်း သူ့အဖေအား နတ်သန့်စင်နယ်ပယ်၌ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအား ရှိကြောင်း သက်သေပြနိုင်စေဖို့ ကူညီပေးခဲ့၏။

ချန်ထန်သည် ထိုလူငယ်လေးရဲ့ အမြင့်ပေတစ်ရာမြင့်သော နတ်ဝိညာဥ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ သူ့ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်သည် နေ၏ တောက်လောင်နေသောမီးကို ခံနိုင်ရည်ရှိစေရန် ပေါင်းစပ်ကာ နေ၏နတ်မီးကြောင့် မလောင်သွားဘဲ နေကို ရှေ့သို့ပင်တွန်းပို့သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒီသားဆိုးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်နေပြီ... မကြာခင် ငါရှုံးတော့မယ်. သူ့ကို အနိုင်ယူချင်ရင် ပထမဆုံးလုပ်ရမှာက သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်တာပဲ..."

ပြိုကျလာသော ဤနေရောင်များသည် အထက်ကမ္ဘာမှ ကျဆင်းလာခြင်း ဖြစ်ကာ သီးနှံများကို မထောက်ပံ့နိုင်သော်လည်း အပူချိန်ကို မြှင့်တင်နိုင်သည်။

မတူညီသော နေများ၏ တည်နေရာ အမျိုးမျိုးကို ရွှေ့ခြင်းဖြင့် သီးနှံများ လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားနိုင်စေကာ တောင်ပေါ်တွင် ပြောင်းလဲနေသော ရာသီများကို ပုံဖော်နိုင်သည်။ ဤသည်မှာ ရှင်းရှန်မှာ လွန်ခဲ့သည့် လေးနှစ်အတွင်း သင်ယူခဲ့သော အတွေ့အကြုံဖြစ်သည်။

သားအဖနှစ်ယောက် နေကို ချိန်ညှိကာ လေ့ကျင့်မှုကို နိဂုံးချုပ်လိုက်ကြသည်။ ချန်ထန် သူ့ချွေးတွေကို သုတ်ဖို့ မျက်နှာသုတ်ပုဝါတစ်ထည် ပေးလိုက်ပြီး။

"တစ်ဆယ်လေး မင်းစိတ်ပူနေတာလား"

ချန်ရှီ အနည်းငယ် လန့်သွားပြီး မျက်နှာမှ ချွေးများကို သုတ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘာတွေ စိတ်ပူရမှာလဲ... လုံးဝ မပူဘူး... တကယ့်ယောက်ျားက မယား မယူရမှာကို စိတ်မပူဘူး... သူ ထွက်ပြေးရင် အစ်မဖေးဖေးကို လက်ထပ်ပြီး မင်္ဂလာဆောင်ညမှာ သူ့တုန်းကလိုပဲ ပုံစံတူဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်မယ်"

"မင်းကိုမေးချင်တာက မင်းကန့်ညောင် မလာသေးလို့ စိတ်ပူနေတာလားလို့..."

ချန်ရှီမျက်နှာ မည်းမှောင်သွားပြီး ကောင်းကင် သွေးအသွင်ပြောင်း နတ်ဓားကို ကိုင်စွဲကာ အငြိမ်းစားဧကရာဇ်ကို သတ်တော့မလို ပြင်နေ၏။

ချန်ထန်: "မင်းက ဒီကိစ္စကို ပြောလာမှတော့ မင်း ဒါကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိလဲ ငါမေးချင်တယ်"

"နေပါစေ"

"ရှင်းရှန်ရဲ့ စီရင်စုနယ်ဝင်စာမေးပွဲမှာ မင်းအမေနဲ့ စတွေ့ခဲ့တယ်။ သူမက လှပပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့ စာသင်သားတစ်ယောက်... ထင်ရှားတဲ့မိသားစုက လူငယ်တော်တော်များများက သူမဆီ စုပြုံလာကြတယ် ငါက ခပ်ရင့်ရင့်နဲ့ စကားသိပ်မပြောတတ်တော့ အခွင့်အလမ်း မရှိခဲ့ဘူး"

ချန်ရှီ တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် ငါ အခွင့်အလမ်းတွေ အများကြီး ဖန်တီးခဲ့တယ်... ခက်ခဲတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာတချို့ကို ပြင်ဆင်ပြီး နားမလည်ဟန်ဆောင်ပြီး သူမဆီ အကြံဉာဏ်တောင်းခဲ့တယ်... အချိန်ကြာလာတာနဲ့ ငါတို့တွေ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရင်းနှီးလာကြတယ် နောက်ပိုင်းမှာ ငါ မျက်နှာကို ဖုံးပြီး လိုက်လာတဲ့ ယောက်ျားအားလုံးကို ရိုက်နှက်ပစ်တယ်... ဘယ်သူမှ သူမကို ချဉ်းကပ်ဖို့ မဝံ့ရဲကြဘူး ပြီးတော့ ငါတို့ ပိုရင်းနှီးလာတယ်"

"သူမက ငါ့ရဲ့ အားသာချက်တွေကို တဖြည်းဖြည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တယ်.. ငါ့ကို နှစ်သက်လာခဲ့ပါတယ်"

ချန်ရှီ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ :"ဖေဖေ မေမေက ဖေဖေ့ရဲ့ အရူးအမူး ဟန်ဆောင်ထားတဲ့ မျက်နှာကို သတိမထားမိခဲ့တာလို့ မထင်ဘူးလား"

သစ်သားသေတ္တာကို ချက်ချင်း ထုတ်လိုက်သည်နှင့် ချန်ထန်၏ မျက်နှာကြီး မည်းမှောင်သွားသည်။

အရုပ်များစွာက အဖွင့်သေတ္တာထဲမှ ခေါင်းကို ခါယမ်းကြသည်။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ချန်ရှီကို လက်လေးချောင်းဖြင့် အားတက်သရော ဝှေ့ယမ်းပြသည်။

"သခင်လေးချန်ရှီ... ကျွန်တော်ပါ... ရှောင်ဝူဆီမှာ ဖင်စားခံလိုက်ရတဲ့သူ!"

ချန်ရှီ ပြန်နှုတ်ဆက်ရင်း။

"အဖေ့ရဲ့ လိမ္မာမှု မရှိဘဲ ကျနော်ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်လာမှာလဲ အဖေ့ရဲ့ အဆောင်နတ်ထျန်းကျီးကို အရင်ဖယ်ထားပါဦး"

ချန်ထန် ဟစ်အော်ကာ သေတ္တာကို ပိတ်ချလိုက်သည်။

"ငါဆိုလိုတာက ပျော်ရွှင်မှုရပြီဆိုရင် ဆုပ်ကိုင်ထား... မင်းအဲဒါကို မတိုက်ခိုက်ရင် မင်းမှာ ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး"

ချန်ရှီ သေသေချာချာ တွေးပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ချန်ထန်... ကျနော် အခု ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ သိပြီ "

ချန်ထန် ဒေါသတကြီးဖြင့် စကားမပြောဘဲ သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သို့သော် ချန်ရှီ ပြေးထွက်သွားတဲ့အခါ ချက်ချင်း သဲလွန်စမရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားချေပြီ။

"ပုန်ကန်တဲ့သား! အရှိန်ကလည်း ပြဿနာတစ်ခုပဲ... သူ့ကို အနိုင်ယူချင်ရင်တော့ သူ့ကို ထောင်ချောက်ဆင်ဖို့ ပုံစံတစ်ခုသုံးပြီး အဆောင်နတ်ထျန်းကျီး ၃ကောင်နဲ့ နှိမ်နှင်းရမယ်"

နတ်သမီးရှောင်သွမ့်သည် သူမ၏ လယ်ယာလုပ်ငန်းကို ပြီးမြောက်ပြီးနောက် ခြေဆေးရန် စမ်းချောင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အနီးနားတွင် ရပ်နေသော အဒေါ်ချိုင်ရှာက သူမခြေထောက်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြုံးပြုံးကြီး ပြောလိုက်၏။

"မြို့က မိန်းကလေးလား.... မင်းခြေထောက်တွေက ဖြူဖွေးနေတာပဲ"

ထိုစဥ် ချန်ရှီ အဝေးကနေ လှမ်းအော်လေတော့သည်။

"ရှင်မ... ကိုယ် မင်းကို ကူဆေးပါရစေ!"

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က မိန်းမတွေက တခစ်ခစ် ထရယ်လေတော့သည်။

နတ်သမီးရှောင်သွမ့်ကလည်း အပြုံးတစ်ဝက်နဲ့။

"ကောင်းပါပြီ... ယောကျ်ား သတ္တိရှိရင်ပေါ့"

ချန်ရှီ စမ်းချောင်းဘေးရှိ အခြားအမျိုးသမီးများကို လျစ်လျူရှုကာ သူမထံ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူမ ခြေထောက်ကို ပင့်ယူရင်း ပြုံးပြုံးလေး ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ဘာလို့ သတ္တိမရှိရမှာလဲ"