တိတ်ဆိတ်သွားခြင်း

စိုတယ်နတ်ဆိုးသည် ရုပ်ဆိုးသည်ဟု ပြောခံရသည့်အခါ ဘေးတွင်ရှိသော ဖန်ဟုန်ဒါးက ရယ်မောလိုက်သည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် အမှန်ပင် ရဲရင့်လှသည်။ အခြားသူများဆိုလျှင် နတ်ဘုရားနယ်ပယ်အဆင့်ရှိသည့် ဤပြိုင်ဘက်ကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံး တုန်ရီလျက် ကြောက်ရွံ့နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဒေါသထွက်လာပါက မိုးကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် ဖျက်ဆီးနိုင်သည့် စွမ်းအားရှိသူဖြစ်သည်။

သို့သော် ယီထျန်းယွမ်သည် သူ့ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လက်ပြောင်လှောင်ပြက်ယယ်ပြုနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ စကားလုံးများသည် ဓားသွားတစ်ချောင်းနှင့်တူပြီး ရန်သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးဆောင့်ကာ ဒေါသထွက်စေပြီး ပုံမှန်အနေအထားကို ဆုံးရှုံးစေနိုင်သည်။

အဓိကကတော့ စိုတယ်နတ်ဆိုးသည် နတ်ဘုရားနယ်ပယ်အဆင့်ရှိသူဖြစ်နေရက်နှင့် ဤသို့လွယ်ကူစွာ ဒေါသထွက်လွယ်သည်မှာ သူ၏ စိတ်နှလုံးကျင့်စဉ်သည် မခိုင်မာကြောင်း သက်သေပြသည်။ ၎င်းသည် သူတို့ဘက်တွင် ကျင့်စဉ်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလွန်အဆင်ပြေလွန်းသဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ဤဘက်တွင်ကဲ့သို့ တစ်ဆင့်ချင်း တက်လှမ်းရခြင်းမရှိသဖြင့် စိတ်နှလုံးကျင့်စဉ်သည် ခိုင်မာရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ကျင့်စဉ်အဆင့်မြင့်တက်မှုသည် ပိုမိုလျင်မြန်လေလေ စိတ်နှလုံးကျင့်စဉ်သည် ပိုမိုမတည်ငြိမ်လေဖြစ်သည်။ သို့သော် ယီထျန်းယွမ်သည် ဤသဘောအရ ခြွင်းချက်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မြင့်တက်မှုသည် လျင်မြန်သော်လည်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အတွေ့အကြုံများသည် မနည်းမနောပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် အိမ်တွင် အမြဲပုန်းအောင်းနေသည့် သခင်ငယ်မျိုးမဟုတ်ပေ။

“ဟုတ်လား… မင်နတ်ဘုရားဘုရင်က ငါတို့ သုံးလောကရဲ့ သန်မာသူတစ်ဦးပဲ။ သူ့ရဲ့ အလှအပ အယူအဆက မင်းတို့နဲ့ မတူဘူး…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ပြုံးရင်း ပြက်ယယ်ပြုကာ ထပ်မံထိုးနှက်လိုက်သည်။

“မင်းနဲ့ စကားပြောရတာ ပျင်းစရာ... ဒီနေရာက ရုပ်ရည်ပြိုင်တဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး… အူကြောင်ကြောင်နဲ့...”

စိုတယ်နတ်ဆိုးသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားသည့်အလား ကြေးမုံပြင်ရှေ့သို့ အလျင်စလို ပြေးသွားကာ လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

“ဘုန်း…”

ဧရာမဆူအညံတစ်ခုနှင့်အတူ ကြောက်မက်ဖွယ်စွမ်းအားတစ်ခုသည် ကြေးမုံပြင်ထဲမှ ပြန်လည်ထင်ဟပ်လာကာ သူ့ကို ပြန်လည်တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သန်မာလှသဖြင့် ဤစွမ်းအားသည် ထူးခြားသော်လည်း သူ့အပေါ် ထိခိုက်မှုမဖြစ်စေနိုင်ပေ။

“ဘာလဲ… ဒီကြေးမုံပြင်ကို ဖျက်လို့မရဘူးလား…”

စိုတယ်နတ်ဆိုးသည် မှင်တက်မိသွားသည်။

“မင်းက ငါလို စည်းမျဉ်းတွေကို ဖျက်ဆီးပြီး ကြေးမုံပြင်ကို ဖျက်ဖို့ ကြိုးစားချင်တာလား…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါပြောပြီးသားပဲ… အဲဒါက ကံကောင်းရုံသက်သက်ပဲ။ ဒါပေမယ့် မင်းမှာ အဲဒီကံတောင် မရှိဘူး။ မင်းရဲ့ မတော်တဆကြိုးစားမှုက မအောင်မြင်ခဲ့ဘူးဆိုတာ စိတ်မကောင်းပါဘူး…”

စိုတယ်နတ်ဆိုးသည် မျက်နှာမှာ ဖြူလိုက်မည်းလိုက် ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ယီထျန်းယွမ်ကဲ့သို့ စည်းမျဉ်းများကို ဖျက်ဆီးပြီး အောင်မြင်လိုခဲ့သည်။ မျက်စိမကန်းသူတိုင်း ယီထျန်းယွမ်ရရှိခဲ့သော မီးလျှံအမှတ်အသားသည် မျှော်စင်သခင်ဖြစ်လာရန် အဓိကသော့ချက်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိနိုင်သည်။

စိုတယ်နတ်ဆိုးသည် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်ကာ ပြန်ပြောသည်။ “ကောင်းပြီ… မင်းမှာ အစွမ်းရှိတာပဲ... နောက်မှာ ငါ့ကို မတွေ့မိဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်… ဒါပေမယ့် အဲဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါ့ကို တွေ့လိုက်ရင် မင်းရဲ့ ကံကောင်းမှုဟာ အဆုံးသတ်မှာပဲ။ အဲဒီအခါ မင်း ပါးစပ်နဲ့ပဲ ဆက်ပြီး မော်ကြွားနိုင်မလားလို့ ကြည့်ရဦးမယ်...”

စကားဆုံးသည်နှင့် စိုတယ်နတ်ဆိုးသည် ရှေ့သို့လှမ်းသွားပြီး ကြေးမုံပြင်ရှေ့တွင် လက်ကို အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ၎င်းထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“သွားကြစို့… ဒီတိုက်ပွဲက ရိုးရှင်းတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရင်ဆိုင်ပြီး တိုက်ခိုက်ရရုံပဲ…”

ဖန်ဟုန်ဒါးသည် ကြေးမုံပြင်ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး လက်ကို အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စိုတယ်နတ်ဆိုးကဲ့သို့ပင် လျင်မြန်စွာ ကြေးမုံပြင်ထဲသို့ တိုးဝင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည်လည်း ကြေးမုံပြင်ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး လက်ကို အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် မှန်ထဲသို့ စုပ်ယူခံလိုက်ရသည့်အလား ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည့်အခါ သူသည် ထူးခြားသော နယ်မြေတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် သူ၏ ပုံရိပ်များသာ ရှိနေပြီး မည်သည့်အခါ မည်သည့်နေရာမှ သူ့ပုံရိပ်တစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာကာ တိုက်ခိုက်လာမည်ကို မသိရပေ။

“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရင်ဆိုင်ပြီး တိုက်ရမယ်ပေါ့လေ… ဒါက ထုံးစံအတိုင်း ပုံမှန်စမ်းသပ်မှုပဲ…”

စကားမဆုံးမီ လေးမျက်နှာရှစ်မျက်နှာမှ ကြေးမုံပြင်များပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပုံရိပ်လေးခုထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ချက်မျှတုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ လက်သီးများကို မြှောက်ကာ သူ့ဆီသို့ တိုက်ခိုက်လာသည်။ ထိုပုံရိပ်လေးခု၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် သူတော်စဉ်နယ်ပယ်၏ အထွဋ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသည်။

သူသည် ပုံရိပ်တစ်ခုသာ ထွက်ပေါ်လာမည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း တစ်ခါတည်းတွင် လေးခုထွက်ပေါ်လာသည်မှာ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

မျှော်စင်သခင်အတွက် စစ်ဆေးမှုသည် ရိုးရှင်းမည်မဟုတ်ပေ။ တစ်ခါတည်းတွင် သူတော်စဉ်နယ်ပယ် အထွဋ်အထိပ်အဆင့်ရှိသူ လေးဦးထွက်ပေါ်လာခြင်းသည် ခက်ခဲမှုအဆင့်မှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြသည်။

“ဟမ်…”

ယီထျန်းယွမ်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ့ဆီသို့ ပြေးလာနေသော ထိုပုံရိပ်လေးခုသည် အလွန်နှေးကွေးလှသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် သူ၏ လက်ရှိအဆင့်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အလွန်နိမ့်ကျလွန်းပြီး တူညီသောအဆင့်တွင်ပင် မရှိပေ။

ထို့နောက် သူသည် ပြဿနာကို သတိပြုမိသည်။ ဤပုံရိပ်များသည် သူ၏ ဝတ်စုံပစ္စည်းများကို အတုယူနိုင်ခြင်းမရှိသလို သူ၏ သိုင်းပညာအမျိုးမျိုးကိုလည်း အတုယူနိုင်ခြင်းမရှိပေ။ ၎င်းတို့သည် ကျင့်စဉ်အဆင့်ကိုသာ အတုယူထားပြီး မင်နတ်ဘုရားဘုရင်၏ သိုင်းပညာများကိုသာ ပေါင်းစပ်ထားသည်။

ဝတ်စုံပစ္စည်းများကို အတုယူမထားနိုင်သဖြင့် ၎င်းတို့သည် သူ့ရှေ့တွင် အမှိုက်သာဖြစ်သည်။

“ပြန်ပြေးစမ်း...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ခြေထောက်ကို ပြန်လှည့်ကန်လိုက်သည်။ ထိုပုံရိပ်များသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လွင့်ထွက်သွားပြီး ကြေးမုံပြင်နံရံများပေါ်သို့ ဝင်တိုက်ကာ ကွဲပြီးအလင်းအစက်များအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“တင်… ပုံရိပ်ကို အောင်မြင်စွာ ဖျက်ဆီးပြီး၊ အတွေ့အကြုံအမှတ် ၃၂၀၀ ရရှိပြီး၊ ဆန်းကြယ်မှတ် ၅၀၀ ရရှိသည်…”

“တင်… ပုံရိပ်ကို အောင်မြင်စွာ ဖျက်ဆီးပြီး၊ အတွေ့အကြုံအမှတ် ၃၂၀၀ ရရှိပြီး၊ ဆန်းကြယ်မှတ် ၅၀၀ ရရှိသည်…”

“တင… အောင်မြင်စွာ…”

ဤအတွေ့အကြုံအမှတ်များကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယီထျန်းယွမ်သည် မှင်တက်မိသွားသည်။ ၎င်းတို့သည် သူတော်စဉ်နယ်ပယ် အထွဋ်အထိပ်အဆင့်ရှိသူများဖြစ်နေရက်နှင့် ထွက်ပေါ်လာသော အတွေ့အကြုံအမှတ်သည် အလွန်နည်းပါးလှသည်။ တစ်ရာအမှတ်သာရှိသည်။ ဤသည်မှာ ယခင်က သတ်ဖြတ်ခဲ့သော သာမန်နတ်ဆိုးသားရဲများနှင့် သိပ်မကွာခြားပေ။

သူသည် အတွေ့အကြုံအမှတ်ကို ၃၂ ဆ မြှောက်တင်ထားသည့်တိုင် ရလဒ်မှာ တစ်ရာအမှတ်သာဖြစ်သည်မှာ အလွန်စိတ်ပျက်စရာပင်။ အတွေ့အကြုံတစ်ရာကို ရယူရန်အတွက် မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း အတွေ့အကြုံကဒ်ကို မသုံးခဲ့သည်မှာ ကံကောင်းသည်ဟု ထင်မိသည်။ သုံးခဲ့ပါက အလွန်အမင်း ဆုံးရှုံးမှုဖြစ်ပေါ်လောက်သည်။

လွယ်ကူစွာ ဖျက်ဆီးပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ပုံရိပ်လေးခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ဆီသို့ ထပ်မံတိုက်ခိုက်လာသည်။

“ထပ်လာပြန်ပြီ…”

ယီထျန်းယွမ်သည် မှင်တက်မိသွားပြီး ထပ်မံကန်ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုပုံရိပ်များသည် လွင့်ထွက်သွားပြီး လွယ်ကူစွာ ကွဲပြီးပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထွက်ပေါ်လာသော အတွေ့အကြုံအမှတ်သည် တစ်ရာအမှတ်သာဖြစ်သည်။

“ဘာလဲ… ထပ်လာပြန်ပြီ… ဗိုက်ပြည့်အောင်စားပြီး လာနှောင့်ယှက်နေတာလား…”

ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်ခုံးတွန့်ကာ ဤစစ်ဆေးမှုသည် မည်သည့်အရာကို စမ်းသပ်နေသည်ကို မသိရှိပေ။ ဤအဆင့်ပြီးဆုံးပြီဟု ထင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကြေးမုံပြင်ပေါ်တွင် သူ၏ ပုံရိပ်လေးခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ဆီသို့ ထပ်မံတိုက်ခိုက်လာသည်။

သို့သော် ဤတိုက်ပွဲသည် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့်သာ အဆုံးသတ်သွားပြီး ၎င်းတို့ကို လွယ်ကူစွာ ကွဲအက်သွားစေသည်။

ဆက်လက်ပြီး အဆင့်ပေါင်းများစွာ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်ပြီးနောက် မိနစ်တစ်ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့်အကြာ၊ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေသော ပုံရိပ်များသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ၎င်းအစား ကောင်းကင်မှ အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် အမှတ်အသားတစ်ခုကို ထပ်မံရေးထိုးလိုက်သည်။

“ထပ်ရပြန်ပြီ…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရပြီး ဤအင်းရရှိရန် စံနှုန်းမှာ မည်သည်ကို မသိရှိပေ။ မည်သည့်ရှင်းပြချက်မှ မရှိသဖြင့် အားလုံးကို မိမိဘာသာ စူးစမ်းရသည်။

ထို့နောက် သူသည် ရှေ့သို့လှမ်းသွားသည်။ သူထွက်လာပြီးနောက် ဖန်ဟုန်ဒါးနှင့် စိုတယ်နတ်ဆိုးတို့လည်း လိုက်လာသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့၏ နဖူးပေါ်တွင် မီးလျှံအမှတ်အသားမရှိပေ။

ဖန်ဟုန်ဒါးတွင် မူလကတည်းက မီးလျှံအမှတ်အသား ရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် ယီထျန်းယွမ်၏ အမှတ်အသားနှင့် မတူညီသဖြင့် သူသည် ဤအဆင့်တွင် အမှတ်အသားရရှိခြင်းမရှိပေ။ စိုတယ်နတ်ဆိုးကိုဆိုလျှင် မည်သည့်အမှတ်အသားမှ မရှိပေ။

“ယီညီလေး… မင်း ထပ်ပြီး မီးလျှံအမှတ်အသား ရလိုက်ပြန်ပြီလား…”

ဖန်ဟုန်ဒါးသည် ယီထျန်းယွမ်၏ နဖူးပေါ်ရှိ အမှတ်အသားသည် ပိုမိုထင်ရှားလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

“မင်း မရခဲ့ဘူးလား…”

ယီထျန်းယွမ်သည် သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“မရခဲ့ဘူး… ရခဲ့ရင် ကောင်းမှာပေါ့…”

ဖန်ဟုန်ဒါးသည် ခေါင်းယမ်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဒါဆို မင်းက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ… ပြိုင်ဘက်တွေကို အနိုင်မယူခဲ့ဘူးလား…”

ယီထျန်းယွမ်က မေးလိုက်သည်။

“အနိုင်ယူခဲ့တယ်… နှစ်ကျော့လောက် အနိုင်ယူခဲ့ပေမယ့် အမှတ်အသားကို မရခဲ့ဘူး…”

ဖန်ဟုန်ဒါးသည် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

“နှစ်ကျော့ပေါ့…”

ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်ခုံးတွန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို အနိုင်ယူတဲ့ အကြိမ်အရေအတွက်နဲ့ ဆက်စပ်နေတာလား…”

“ဒါဆို ယီညီလေး… မင်း ဘယ်နှကျော့ အနိုင်ယူခဲ့လဲ…”

ဖန်ဟုန်ဒါးသည် စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

“ခြောက်ကျော့လောက်တော့ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်…”

ယီထျန်းယွမ်သည် တိတိကျကျ မမှတ်မိပေ။

“…”

ဘေးတွင်ရှိသော စိုတယ်နတ်ဆိုးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။ ဖန်ဟုန်ဒါးလည်း ထိုနည်းတူပင် စကားမပြောဘဲ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အခန်း (၈၂၈) ပြီးပါပြီ။