ဆီဆေးပန်းချီကားထဲမှ နေရာ

"ဒါက ဆီဆေးပန်းချီကားထဲမှာလား။ မယုံနိုင်စရာပဲ ဒါက တခြားကမ္ဘာတစ်ခုလိုပဲ"

ဝမ်ယုံက ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ်မယုံနိုင်စွာ ခံစားနေရ၏။ သူက ဆီဆေးပန်းချီကားတစ်ချပ်ထဲသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

"မဟုတ်ဘူး ဒါက သဘာဝလွန်နေရာတစ်ခုပဲ တစ္ဆေနယ်မြေတစ်ခုနဲ့ ဆင်တူတယ်။ ဆီဆေးပန်းချီကားက ကြားခံတစ်ခုသက်သက်ပဲ ဒါက ဆီဆေးပန်းချီကားဖြစ်နိုင်တယ် ဓာတ်ပုံဖြစ်နိုင်တယ် ဒါမှမဟုတ် တခြားဘာမဆိုဖြစ်နိုင်တယ် ဒါကြောင့် အံ့ဩစရာဘာမှမရှိဘူး"

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

သူက ဒီလိုအရာတွေအများကြီးကို အရင်ကကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပြီး ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် သဘာဝအတိုင်းပင် ခုမှကြုံတွေ့ဖူးသူတစ်ယောက်အတွက်တော့ ဒါက အတော်လေး မယုံနိုင်စရာကောင်းပေလိမ့်မည်။

"ငါတို့လိုက်သင့်လား"

ဝမ်ယုံက မေးလိုက်၏။

ယန်ကျန့်က အနက်ရောင်တံခါးကို ကြည့်လိုက်၏။ ဒီအခန်းငယ်လေးမှ ထွက်ခွာရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ အဖိုးအိုက ဒီတံခါးမှတစ်ဆင့် အစောကထွက်ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း ၎င်းနောက်ကွယ်တွင် ဘာရှိသည်ကို သူကမသိပေ။ အကြောင်းမှာ ဒါက ဆီဆေးပန်းချီကား၏ ကမ္ဘာဖြစ်ပြီး အရင်ကတစ္ဆေပန်းချီကားကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး မသိနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အလျင်စလိုဝင်ရောက်သွားလျှင် သူတို့လွတ်မြောက်မရနိုင်ဘဲ အတွင်းတွင် ပိတ်မိသွားနိုင်သည်။

သို့သော် မလိုက်လျှင် စုန့်ရန်၏ သဲလွန်စက ပျောက်ဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဒီအခိုက်အတန့်တွင်…နောက်တစ်ယောက်က ဆီဆေးပန်းချီကားထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး ဒီအခန်းငယ်လေးထဲတွင် ပေါ်လာ၏။

အသစ်ရောက်လာသူမှာ ကျိုးကျယ်ဖြစ်သည်။ သူဝင်လာသည်နှင့် သူက ဆို၏။

"ကျွန်တော်စိတ်မအေးနိုင်လို့ အခြေအနေကို လာစစ်ဆေးကြည့်တာ။ အခုအခြေအနေဘယ်လိုလဲ အဲဒီအရာကို ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီလား"

"ဒါက ထွက်ပြေးသွားတယ် လက်မောင်းတစ်ဖက်ပဲ ချန်ထားခဲ့တယ်"

ဝမ်ယုံက ခေါင်းခါပြီး အနက်ရောင်တံခါးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ကျိုးကျယ်က မြေပြင်ပေါ်မှ အလွန်ထူးခြားသော လက်မောင်းကို တွေ့ပြီး အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားကာ ဆီဆေးပန်းချီကားအတွင်းတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ပုန်းကွယ်နေနိုင်သည်ဟု သူမျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

"ဝမ်ယုံ မင်းဒီမှာနေပြီး ဒီနေရာကိုစောင့်ကြည့်လိုက်။ ကျိုးကျယ်နဲ့ ငါအပြင်ထွက်ပြီး ကြည့်လိုက်မယ်"

ယန်ကျန့်က စဉ်းစားပြီးနောက် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြီး ထွက်ပြေးလမ်းတစ်ခု သေချာစေရန် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ချန်ထားခဲ့ကာ ထို့နောက် ဒီဆီဆေးပန်းချီကား၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို စူးစမ်းလေ့လာရန် သွားရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူက တစ္ဆေစာပို့တိုက်က ပဉ္စမထပ်နှင့် ပထမထပ်တွင် ဆီဆေးပန်းချီကားများစွာ ချိတ်ဆွဲထားရာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုခု မရှိဟု မယုံကြည်ပေ။

စကားပြောပြီးနောက် သူက ချက်ချင်းလှုပ်ရှားလိုက်၏။

ဝမ်ယုံက ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်ရုံသာဖြစ်ပြီး နေရန်ဆန္ဒရှိကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

ကျိုးကျယ်က မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ပြင်ဆင်မှုတချို့ လုပ်သင့်လား"

"ပြင်ဆင်မှု မလိုအပ်ဘူး ငါတို့အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံတွေ့ရင် ချက်ချင်းဆုတ်ခွာမယ်။ ငါတို့က စုံစမ်းစစ်ဆေးနေတာပဲ ငါတို့အသက်ကို မစွန့်စားဘူး။ ဘာလဲ မင်းစိတ်လှုပ်ရှားနေတာလား"

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

"နည်းနည်းပါ"

ကျိုးကျယ်က ရယ်မောလိုက်၏။

သူဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။ သူက ပန်းချီကားတစ်ချပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်ပြီး မည်သည့်အချိန်မဆို အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်ကာ လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

"လှုပ်ရှားကြစို့"

ယန်ကျန့်က ကျိုးကျယ်ကို စဉ်းစားရန် အချိန်အများကြီးမပေးဘဲ သူက ချက်ချင်းပင် အနက်ရောင်တံခါးသို့ လျှောက်သွားပြီး ဖွင့်လိုက်၏။

အပြင်ဘက်တွင် မှိန်ဖျော့ပြီး အလင်းရောင်မရှိသော်လည်း သူ၏အမြင်အာရုံက ပုံမှန်ဖြစ်ကာ အရာအချို့ကို မြင်နိုင်သော်လည်း အလွန်မရှင်းလင်းပေ။

သူက လမ်းငယ်လေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပြီး ကွေ့ကောက်ကာ တစ်နေရာရာသို့ ဆက်သွယ်နေပုံရသည်။ ဒီလမ်းက ရင်းနှီးပြီး တစ္ဆေစာပို့တိုက်သို့ ဝင်ရောက်ရာလမ်းနှင့်တူသော်လည်း ကွာခြားချက်မှာ ဒီလမ်းက ဖြောင့်တန်းသောလမ်းမဟုတ်ဘဲ အလယ်တွင် လမ်းခွဲတစ်ခုရှိပြီး အခြားနေရာတစ်ခုသို့ ဦးတည်နေပုံရသည်။

ယန်ကျန့်က ထွက်လျှောက်သွားပြီး နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏နောက်တွင် အခန်းငယ်လေးမရှိဘဲ နံရံတစ်ခုနှင့် တံခါးတစ်ခုသာရှိပြီး လမ်းခွဲ၏ အဆုံးတွင် ထောင်ထားသော လှောင်အိမ်တစ်ခုကဲ့သို့သာ ဖြစ်သည်။

"ဒီနေရာက အရမ်းထူးဆန်းတယ်"

ကျိုးကျယ်ကလည်း လေးနက်စွာ ကြည့်နေပြီး ဒါကိုနားမလည်နိုင်ဘဲ ထူးဆန်းသည်ဟုသာ ဆိုနိုင်သည်။

ယန်ကျန့်က တိတ်ဆိတ်စွာ နေပြီး လမ်းတစ်လျှောက် ဆက်လျှောက်နေ၏။

မကြာမီ ရှေ့တွင် လမ်းခွဲတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ မူလလမ်းက နှစ်လမ်းခွဲသွားပြီး တစ်လမ်းက ဘယ်ဘက် တစ်လမ်းက ညာဘက်ဖြစ်သော်လည်း အဝေးတွင် ဘာရှိသည်ကို မြင်နိုင်ရန် အလွန်မှောင်မိုက်နေသည်။

သို့သော် ဒီအခိုက်အတန့်တွင် ယန်ကျန့်က သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်၏။

တစ္ဆေမျက်လုံးက ဒီနေရာတွင် အသုံးဝင်နေဆဲဖြစ်ပြီး အရင်ကတစ္ဆေပန်းချီကားထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ဖွင့်မရနိုင်ခဲ့သည်နှင့်မတူပေ။

ရှင်းလင်းနေသည်မှာ…ဒီနေရာမှ သဘာဝလွန်ဖိနှိပ်မှုက အလွန်မပြင်းထန်ပေ။ တစ္ဆေပန်းချီကားက တစ္ဆေစာပို့တိုက်မှ အရင်းခံသော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော ဆီဆေးပန်းချီကားများက လုံးဝရှားပါး၏။ တစ်ခုချင်းစီတိုင်းမှာ တစ္ဆေပန်းချီကားအဆင့် စွမ်းအားရှိခဲ့လျှင် စာပို့သမားများက အသက်ရှင်မည် မဟုတ်ပေ။

တစ္ဆေမျက်လုံးကို ဖွင့်ပြီးနောက် ယန်ကျန့်၏ အမြင်အာရုံက ပို၍ကျယ်ပြန့်သွား၏။

သူက လမ်းခွဲတစ်ခု၏ အဆုံးကို တွေ့လိုက်ရပြီး ထိုနေရာတွင် သစ်ပင်အနည်းငယ်ရှိကာ ထူးဆန်းသော ပုံရိပ်တစ်ခုက သူတို့ကြားတွင် ရပ်နေပြီး လားရာတစ်ခုသို့ မျက်နှာမူကာ မလှုပ်မယှက်ရှိနေသည်။

"ဒါက နောက်ဆီဆေးပန်းချီကားတစ်ချပ်က တင်ဆက်တဲ့ မြင်ကွင်းလား"

ယန်ကျန့်က စဉ်းစားနေ၏။

"အဲဒီလိုသာဆိုရင် ဒီကလမ်းခွဲတစ်ခုချင်းစီက နောက်ဆီဆေးပန်းချီကားတစ်ခုနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်တယ် အားလုံးက အခြေခံအားဖြင့် တူညီတဲ့သဘာဝလွန်နေရာတစ်ခုနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ် ဆီဆေးပန်းချီကားကိုယ်တိုင်က ပြတင်းပေါက်တစ်ခုအဖြစ်သာ ဆောင်ရွက်နေတာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ စုန့်ရန်က တကယ်ပဲ ဒီကိုဝင်ခဲ့တာလား"

သူ့မှာ သံသယများရှိ၏။

ဒီနေရာက ဘယ်လောက်အန္တရာယ်များသလဲဆိုတာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် စုန့်ရန်ဝင်ရောက်ခဲ့လျှင် သူက ထွက်ခွာရန် သေချာပေါက် ကြိုးစားပေလိမ့်မည်။

မဟုတ်ဘူး…

ဒါမမှန်ဘူး…

ယန်ကျန့်က ထို့နောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

ဘာကြောင့် သူက စုန့်ရန်က ဒီကိုဝင်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားလိမ့်မည်ဟု ယူဆရမှာလဲ။

စုန့်ရန်က သူကဲ့သို့ပင် တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကို ဖြေရှင်းပြီး ဒီ ရွံစရာ နေရာကို ဖြေရှင်းရန် ရည်ရွယ်သည်။ သူသာဒီကိုဝင်ရောက်ခဲ့လျှင် သူမှာအတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိလိမ့်မည်။ ထိုအရာမှာ ရင်းမြစ်ကိုရှာဖွေပြီး အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ရန် ဆီဆေးပန်းချီကားမှ လမ်းခွဲများကို လိုက်သွားရန်ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ငါလမ်းခွဲတွေကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလို့မဖြစ်ဘူး ယင်းအစား ငါလမ်းခွဲအားလုံးကို ရှောင်ရှားပြီး စစ်မှန်တဲ့လမ်းကို ရှာဖွေရမယ် အဲဒီအခါမှ ငါလမ်းတစ်လျှောက်မှာ စုန့်ရန်နဲ့ မတော်တဆတွေ့နိုင်တယ်"

အတိုချုပ်စဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ကျန့်ထံတွင် နားလည်မှု ပေါက်ဖွားလာ၏။

"ငါတို့အခုဘယ်လမ်းကို လျှောက်သင့်လဲ ငါအရင်က စောင့်ကြည့်ခဲ့တယ် လမ်းနှစ်လမ်းလုံးက အသွင်အပြင် အရွယ်အစားနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တူညီတယ် ကွာခြားမှုမရှိဘူး ပြီးတော့ သဲလွန်စအဖြစ် ခြေရာတွေ ဒါမှမဟုတ် ဖိနပ်ရာတွေမရှိဘူး"

ကျိုးကျယ်က ဒီအချိန်မှာ မှတ်ချက်ပေး၏။

သူက ခဏတာစောင့်ကြည့်ပြီး ကောက်ချက်ချလိုက်၏။

ရလဒ်က အလွန်စိတ်ပျက်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ လမ်းများကြားတွင် ကွဲပြားမှုမရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့"

ယန်ကျန့်မှာ တစ္ဆေမျက်လုံးရှိပြီး ၎င်းက သူ့ကိုအဝေးသို့ မြင်နိုင်စေသောကြောင့် သူက လမ်းခွဲများ၏ အဆုံးကို မြင်နိုင်ပြီး လမ်းမှားရွေးချယ်ခြင်းကို ရှောင်ရှားနိုင်ကာ သိသာထင်ရှားသော အားသာချက်တစ်ခုကို အသုံးချနေသည်။

ချက်ချင်းပင်…သူက သစ်ပင်အနည်းငယ်သာရှိသော သစ်အိုတောအုပ်ထဲသို့ ဦးတည်နေသော လမ်းကို လျစ်လျူရှုပြီး ပင်မလမ်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်၏။

ရှေ့ဆက်သွားရာ…နောက်ထပ်လမ်းခွဲတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဒီလမ်းခွဲ၏ အဆုံးကလည်း ထူးဆန်းသော နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး မကြီးမားသော်လည်း ထိုနေရာတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ရပ်နေသည်။

ရှင်းလင်းနေသည်မှာ ဒါက နောက်ဆီဆေးပန်းချီကားတစ်ချပ်ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က ၎င်းကိုရှောင်ရှားပြီး ပင်မလမ်းတစ်လျှောက် ဆက်လျှောက်သွား၏။

လမ်းပေါ်မှ လမ်းခွဲအရေအတွက်က မနည်းပါးဘဲ တစ်ခါတစ်ရံ သူက လမ်းခွဲသုံးခုပင် ကြုံတွေ့ရပြီး ဒါက သာမန်တစ္ဆေဆရာများကို သေချာပေါက် လမ်းလွဲစေပေလိမ့်မည်။ သို့သော် တစ္ဆေမျက်လုံး၏ လမ်းခွဲများ၏ အဆုံးကို ကြိုတင်မြင်နိုင်စွမ်းဖြင့် သူက လမ်းလွဲများကို ရှောင်ရှားခဲ့သည်။

ကျိုးကျယ်က နောက်မှလိုက်ပါလာပြီး ရှေ့မှယန်ကျန့်က မှန်ကန်သော လမ်းကိုခွဲခြားသိမြင်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု တဖြည်းဖြည်း ယုံကြည်လာသည်။ သို့မဟုတ်ပါက လမ်းတစ်လျှောက် ဒီလောက်ငြိမ်းချမ်းနေမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် အရှည်ကြီးလျှောက်ပြီးနောက် ယန်ကျန့်က နောက်တစ်ကြိမ် ရပ်တန့်လိုက်၏။

လမ်းက ၎င်း၏အဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးက အဆုံးတွင် အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

အိမ်ငယ်လေး၏ တံခါးက တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားပြီး သူကအတွင်းသို့ မမြင်နိုင်ပေ။ မမြင်နိုင်သော သဘာဝလွန်စွမ်းအားတစ်ခုက နှောင့်ယှက်နေပုံရသည်။

"ဒီအိမ်ငယ်လေးက လမ်းရဲ့အဆုံးလား ဒါမှမဟုတ် ဒါကလည်း ဆီဆေးပန်းချီကားတွေထဲက တစ်ခုရဲ့ရှုခင်းပဲလား"

ယန်ကျန့်က ဒီအချိန်မှာ တွန့်ဆုတ်နေ၏။

သူ၏အဖြေက ဒုတိယတစ်ခုဘက်သို့ ယိမ်းယိုင်နေသည်။

ဒီပင်မလမ်းကလည်း အချို့သော ဆီဆေးပန်းချီကား၏ လမ်းခွဲတစ်ခုဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ပင်မလမ်းတစ်ခု မတည်ရှိပေ။

ဘယ်လမ်းကိုပဲ လျှောက်လျှောက် အမြဲတမ်းလမ်းပိတ်ဆို့မည့်အရာတစ်ခုခု ရှိနေပေလိမ့်မည်။

"နောက်ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုက စစ်မှန်တဲ့လမ်းက ပန်းချီကားတွေထဲက တစ်ခုရဲ့နောက်ကွယ်မှာ ပုန်းကွယ်နေတယ် အဲဒီကနေတစ်ဆင့် မှန်ကန်တဲ့လမ်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး ရင်းမြစ်ကို ရောက်ရှိသွားတာပဲ"

ဒီအတွေးဖြင့် ယန်ကျန့်က ရှေ့ဆက်သွား၏။

မဝေးလှသောနေရာတွင် ကျိုးကျယ်က စောင့်ကြည့်နေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်က မှောင်မိုက်နေပြီး သူ၏အမြင်အာရုံက ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်နေသော်လည်း မကြာမီ သူကလည်း ရှေ့တွင် အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဒါက"

သူက ယန်ကျန့်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်တွန့်ဆုတ်နေ၏။

ယန်ကျန့်က သူ့ကိုလျစ်လျူရှုပြီး အိမ်ငယ်လေးသို့ တန်းတန်းမတ်မတ်သွားကာ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့၏။

အိမ်ငယ်လေးအတွင်းက ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော်လည်း ထူးဆန်းသောအသံမရှိပေ။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဒီပန်းချီကားက ပုံတူမဟုတ်ဘဲ အရာဝတ္ထုပန်းချီကားတစ်ချပ်ဖြစ်သည်။

"ငါဒီပန်းချီကားကို မှတ်မိတယ် ငါပဉ္စမထပ်မှာ ဒါကိုမြင်ဖူးတယ်"

ယန်ကျန့်က အိမ်ငယ်လေးအတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် မျက်စိကျသွား၏။

မထင်မရှားထောင့်တစ်ခုတွင် ဖန်ပုလင်းတစ်လုံးရှိပြီး အတွင်းတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဖြူရောင်လက်မောင်းတစ်ဖက် စိမ်ထားသည်။

"ဒါက ဖန်ပုလင်းတွေထဲမှာ နစ်မြုပ်နေတဲ့ အလောင်းအပိုင်းအစတွေထဲက တစ်ခုပဲ ဒါဆို ဒီပန်းချီကားက ငါအရင်က ပဉ္စမထပ်မှာ တွေ့ခဲ့တဲ့တစ်ချပ်ပဲ"

ယန်ကျန့်က အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး သူက တခြားဘာမှမရွှေ့ဘဲ ဖန်ပုလင်းကိုသာ ယူလိုက်၏။

ဒီနှင့်အတူ သူက အလောင်းအပိုင်းအစသုံးခုကို ရရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အခန်းနံပါတ် ၅၀၁ တွင် တစ်ခုရှိနေသေး၏။

"ဒါကိုကိုင်ထား မပျောက်စေနဲ့"

ယန်ကျန့်က ဖန်ပုလင်းကို ကျိုးကျယ်ကို လှမ်းပေးလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့"

ကျိုးကျယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ၎င်းကိုကြည့်ပြီးနောက် သူက အနည်းငယ် ကျောချမ်းသွားသော်လည်း ၎င်းကိုချန်ထားခဲ့ရန် မရဲဝံ့သေးဘဲ သူက ၎င်းကိုသူ၏နောက်မှ ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။

ယန်ကျန့်က အခန်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ပတ်ပတ်လည်ကြည့်ပြီး တံခါးတစ်ချပ်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ဒါက သူတို့ဝင်ရောက်ခဲ့သော တံခါးမဟုတ်ဘဲ အခြားတစ်ခုဖြစ်သည်။

၎င်းကိုဖွင့်ပြီးနောက် တံခါးနောက်တွင် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာ၏။

လမ်းကြောင်းက လိမ်ကောက်နေပြီး မသိနိုင်သော နေရာတစ်ခုသို့ ဦးတည်နေပုံရသည်။

အမှောင်က ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးက အဆုံးကိုမမြင်နိုင်ပေ။

"ဆက်သွားမယ်"

သူက ခဏတာတွန့်ဆုတ်ပြီး နောက်ပြန်လှည့်ရန် မလိုလားဘဲ ရှေ့ဆက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့အရင်ကထွက်ပေါက်နဲ့ အရမ်းဝေးနေပြီ ငါတို့ပြန်မသွားနိုင်တော့ဘူး ဖြစ်နိုင်တယ်"

ကျိုးကျယ်က သူ၏စိုးရိမ်မှုကို ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်၏။

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

"ပြန်သွားတာက ဘာကောင်းလို့လဲ မင်းစာပို့ချင်လို့လား ဒါက သေလမ်းတစ်ခုပဲ ဒီလမ်းက အသက်ရှင်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ပေးနိုင်ခြေရှိတယ် ငါစာတိုက်က ဘာလို့ဒီလောက်ပန်းချီကားတွေအများကြီး ချန်ထားခဲ့လဲဆိုတာကို စဉ်းစားနေခဲ့တာ ဘာလို့များပြားလှတဲ့ စာပို့သမားတွေထဲက ဘယ်သူကမှ ဒီလောက်ထင်ရှားတဲ့ သဲလွန်စတွေကို မစုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့တာလဲ"

"အန္တရာယ် မသိနိုင်တာက စာပို့သမားတွေကို ရပ်တန့်စေခဲ့တယ် ဘယ်သူကမှ ဒီမှာစုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်းမပြုခဲ့ဘူး ဒါကြောင့် ပန်းချီကားတွေနောက်ကွယ်မှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှမသိဘူး"

"ငါထင်တာတော့ စုန့်ရန်က အရာအားလုံးကို စွန့်စားဖို့ စိတ်ထားနဲ့ ဒီကိုဝင်ခဲ့တာ ဒါကြောင့် ဒီမှာလျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိရမယ်"

စကားပြောပြီးနောက် ယန်ကျန့်က လမ်းပေါ်တွင် ဆက်လျှောက်သွား၏။

သူက ပြတ်သားစွာ လှုပ်ရှားပြီး သူ၏ခြေလှမ်းများကို မြန်ဆန်လိုက်သည်။ သူက လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အန္တရာယ်တစ်ခုခု မရှိကြောင်း အတည်ပြုသောကြောင့် အချိန်ဖြုန်းရန် မလိုအပ်ပေ။

ကျိုးကျယ်က ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘဲ လိုက်ပါသွားရုံသာ ဖြစ်သည်။ သူက နောက်လိုက် တစ်ယောက်သာဖြစ်ပြီး ရွေးချယ်စရာများများစားစားမရှိပေ။

နှစ်ယောက်သားက ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းတစ်လျှောက် ဆက်လျှောက်သွားကြ၏။

လမ်းမှ လမ်းခွဲများက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လျော့နည်းသွားပြီး အကွာအဝေးတစ်ခုအကြာတွင် ယန်ကျန့်က လမ်းခွဲများမတွေ့တော့ဘဲ အထူးပင်မလမ်းကြောင်းတစ်ခုသာ ရှိနေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ယန်ကျန့်က ထိုသို့ခံစားရ၏။

သူက ဆက်လျှောက်ပြီး လျှောက်နေ၏။

ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးက နောက်ဆုံးတွင် အဝေးမှ မီးများလင်းလက်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ပြီး အဆောက်အအုံတစ်လုံးက အမှောင်ထဲတွင် ပေါ်နေသည်။

ဆက်လက်နီးကပ်သွားရာ…မီးများက ပို၍ထင်ရှားလာပြီး အရောင်စုံနီယွန်မီးများနှင့်အဆောက်အအုံ၏ ပုံရိပ်အကြမ်းက တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာပြီး သမ္မတနိုင်ငံခေတ်မှ မြင့်မားသော အဆောက်အအုံတစ်လုံး ဖြစ်သည်။

"ဒါက တစ္ဆေစာပို့တိုက်လား"

ယန်ကျန့်က ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီး ပင်မလမ်းကြောင်းက ရင်းမြစ်သို့ ဦးတည်နေသည်မှာ တစ္ဆေစာပို့တိုက်ဖြစ်နေသည်။

ပန်းချီကားအတွင်းမှ တစ္ဆေစာပို့တိုက်လား။

သို့မဟုတ် ဖြစ်နိုင်သည်မှာ…

ဒါက စစ်မှန်သော တစ္ဆေစာပို့တိုက်လား။

ရှုပ်ထွေးမှု အံ့ဩတကြီးမှု အံ့ဩမှု…

"ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့"

ယန်ကျန့်က လမ်း၏အဆုံးမှ တစ္ဆေစာပို့တိုက်ဆီသို့ ပြေးစပြုလာ၏။

သူပိုနီးကပ်သွားလေလေ တစ္ဆေစာပို့တိုက်က ပို၍ရှင်းလင်းလာလေလေဖြစ်သည်။

သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံး၏ စူးစိုက်ကြည့်မှုအောက်တွင် ဒီတစ္ဆေစာပို့တိုက်က အစစ်အမှန်တစ်ခုနှင့် တစ်ထေရာတည်းတူညီပြီး ကွဲလွဲမှုမရှိပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူက သူအစစ်အမှန်စာတိုက်တွင် ရှိနေသည်လား သို့မဟုတ် ပန်းချီကားအတွင်းမှ တစ်ခုတွင် ရှိနေသည်လားဆိုတာကို သံသယဝင်သွားသည်။

အစ်မဟုန်က တစ်ခါကပြောခဲ့သည်မှာ တစ္ဆေစာပို့တိုက်က ထောင်ချောက်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ထောင်ချောက်အတွင်းမှ လူများက တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကို ဘယ်တော့မှမဖြေရှင်းနိုင်ပေ။

ယန်ကျန့်က အတော်အတန်အကွာအဝေး ပြေးပြီးနောက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တစ္ဆေစာပို့တိုက်၏ ပင်မဂိတ်ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။

တစ္ဆေစာပို့တိုက်က လင်းနေပြီး ၎င်း၏အဝါရောင်အလင်းက ပထမထပ်ဧည့်ခန်းဆောင်ကို ထွန်းလင်းပေးကာ ထိုနေရာတွင် အရိပ်များ လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

သူက ထိုပုဆိန်နှင့်အတူ အဖိုးအိုက ပထမထပ်ဧည့်ခန်းဆောင်တွင် လှည့်လည်သွားလာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်ဟု ထင်မိသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ တကယ်ပဲနောက်ထပ် တစ္ဆေစာပို့တိုက်တစ်ခုရှိနေတာလား"

ကျိုးကျယ်ကလည်း သူ၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကြောင့် မှင်တက်သွား၏။

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲသွားသည်။

"အတွင်းထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက်ရှိတယ် သူက လူတစ်ယောက်ဟုတ်မဟုတ်တော့ ငါမသေချာဘူး ဒါပေမဲ့ အဲဒီပုဆိန်ကိုင်တဲ့အဖိုးကြီးက အတွင်းထဲမှာပဲ မင်းပြင်ဆင်ထားတာ ပိုကောင်းတယ် ငါဝင်ပြီး ကြည့်လိုက်မယ်"

ဒီအထိရောက်လာပြီး မကြည့်ဘဲနေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူက စာတိုက်၏ လျှို့ဝှက်ချက်က ဒီမှာရှိသည်ဟု ခံစားရပြီး ပန်းချီကားအတွင်းမှ တစ္ဆေစာပို့တိုက်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းက အရာများစွာအတွက် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော ရှင်းပြချက်တစ်ခု ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

"အရေးမကြီးဘူး ငါဒီမှာသေရင်လည်း ဒီအတိုင်းပဲ"

ကျိုးကျယ်က အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူလိုက်၏။

သူသာဒီနေ့မလာခဲ့လျှင် သူက ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ဘယ်တော့မှရှာဖွေတွေ့ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်…ယန်ကျန့်က တစ္ဆေစာပို့တိုက်၏ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူပြုလုပ်သည်နှင့် ပုဆိန်တစ်လက်က သူ၏နဖူးဆီသို့ လွှဲယမ်းလာသည်။

"နောက်တစ်ခါလား"

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏တစ္ဆေအရိပ်က တစ္ဆေလက်နှင့် ပူးပေါင်းပြီး ထိုလူ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ပုဆိန်လွှဲချက်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်…

တိုက်ခိုက်သူမှာ အဖိုးအိုဖြစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာနှင့် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော အကြည့်ဖြင့် သူ၏လက်တစ်ဖက်သာ ကျန်တော့ပြီး အခြားတစ်ဖက်ကို ယန်ကျန့်က အစောက ဖယ်ရှားခဲ့သည်။

"ဖယ်"

ယန်ကျန့်က ကန်ကျောက်လိုက်ပြီး အဖိုးကြီးကို လွင့်စင်သွားစေကာ သူ၏ပုဆိန်ကို လုယူလိုက်သည်။

လက်တစ်ဖက်ဆုံးရှုံးသွားသောအခါ အဖိုးအို၏ ကြောက်မက်ဖွယ်အဆင့်က သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားပုံရပြီး ယန်ကျန့်နှင့် တိုက်ရိုက်မရင်ဆိုင်နိုင်ဘဲ အလွယ်တကူ ကန်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်။

သို့သော် ဒီအခိုက်အတန့်တွင်…

ဒီထူးဆန်းသော စာတိုက်ဧည့်ခန်းဆောင်တွင် လူတစ်စုရှိပြီး ယန်ကျန့်ကို လှည့်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့၏အကြည့်က တစ္ဆေများကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော်လည်း အချို့သောအထူးစိတ်ခံစားမှုများကို သယ်ဆောင်လာသည်။

သတိပေးချက်များ ခြိမ်းခြောက်မှုများ ကွဲပြားမှုများ အေးစက်မှုများ။

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများက ထိုလူများကို စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်၏။

ရင်းနှီးသော မျက်နှာများက သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာ၏။

ဒီလူများအားလုံးက ပန်းချီကားများထဲမှ ပုံတူများဖြစ်ကြပြီး အချို့မှာ မရင်းနှီးဘဲ ပဉ္စမထပ်ပန်းချီကားများတွင် မမြင်ဖူးသော်လည်း သူတို့၏အဝတ်အစားများက အလွန်ခေတ်မမီဘဲ အချိန်က မေ့လျော့ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဒီစာတိုက်တွင် ဒီလိုအုပ်စုတစ်စုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်ပေ။ ဒီလူများအားလုံးက ပဉ္စမထပ်စာပို့သမားထွက်ပေါက်များမှ တည်ရှိခဲ့ကြပြီး ထို့ကြောင့် သူတို့က ပုံတူများချန်ထားခဲ့ကာ ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်စွမ်းရှိသည်။

ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဒီနောက်ကွယ်မှ အခြေအနေက အလွန်ရှုပ်ထွေးပုံရပြီး စာတိုက်က ကြီးမားသော ထောင်ချောက်တစ်ခုဟု ထင်ရသည်။