ရင်းနှီးသော ပုဂ္ဂိုလ်များ

ယန်ကျန့်က ဆီဆေးပန်းချီကားထဲမှ တစ္ဆေစာပို့တိုက်၏ ဂိတ်တံခါးတွင် ရပ်နေ၏။

တံခါးပွင့်သွားပြီး ပထမထပ်မှ ဧည့်ခန်းဆောင်တွင် လူအမျိုးမျိုး စုရုံးနေကြ၏။ သူတို့၏ဝတ်စားဆင်ယင်မှုက နှစ်ပေါင်းများစွာ တစ်စုနှစ် သို့မဟုတ် ဆယ်စုနှစ်များစွာကိုပင် လွှမ်းခြုံထားပြီး အားလုံးက ကွဲပြားနေကာ သက်ရှိများနှင့် မတူဘဲ သူတို့၏မျက်လုံးများက ထူးဆန်းသည့် အမူအရာများကို ဖော်ပြနေ၏။

သို့သော် ဒီလူများက မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်များ မဟုတ်ပေ။ ယန်ကျန့်က သူတို့၏အမူအရာအချို့တွင် အံ့ဩမှုနှင့် အံ့အားသင့်မှုတို့ကို ဖော်ထုတ်နိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

စစ်မှန်သော မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်များတွင် သက်ရှိများ၏ ဒီစိတ်ခံစားမှုများ မရှိပေ။

ယန်ကျန့်က သူတို့ကိုစိုက်ကြည့်နေပြီး ဒီထူးဆန်းသောလူများက သူ့ကိုပြန်စိုက်ကြည့်နေကြ၏။ မြင်ကွင်းက သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းထဲသို့ နစ်မြုပ်သွား၏။ အတူတူလိုက်ပါလာခဲ့သော ကျိုးကျယ်ကလည်း မှင်တက်စွာ ရပ်နေပြီး မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်သောအမူအရာရှိနေ၏။

ဘာကြောင့်လဲ…

ဆီဆေးပန်းချီကား၏ ကမ္ဘာထဲတွင် တစ္ဆေစာပို့တိုက်တစ်ခု ဘာကြောင့်ရှိနေရတာလဲ။

ဒီတစ္ဆေစာပို့တိုက်ထဲတွင် ထူးဆန်းသောလူများစွာ ဘာကြောင့်ပုန်းကွယ်နေရတာလဲ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်…ယန်ကျန့်ထံမှ ပုဆိန်ကို လုယူခံလိုက်ရပြီး ကန်ထုတ်ခံလိုက်ရသော အဖိုးအိုက အခုနောက်တစ်ကြိမ် ထရပ်ရန် ရုန်းကန်နေ၏။ သူက နာကျင်မှုကို မခံစားနိုင်ပုံရပြီး လက်မောင်းတစ်ဖက်မရှိခြင်းက စိုးရိမ်စရာမဟုတ်ပေ။ သူ၏ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော အမှောင်ရောင်မျက်နှာက မုန်းတီးမှုနှင့် ဒေါသကို ပြသနေပြီး ထရပ်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

သို့သော် သူ၏ဘေးမှ အခြားလူတစ်ယောက်က သူ့ကိုတားဆီးလိုက်ပြီး ဆက်လက် မလုပ်ဆောင်စေလိုပေ။

"ငါသာမှန်မှန်ကန်ကန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်ဆိုရင် ဒါတွေအားလုံးက သူတို့ရဲ့စာသုံးစောင်ကို ပို့ဆောင်ပြီးတဲ့ ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားတွေပဲ။ တချို့က ဆီဆေးပန်းချီကားထဲမှာ မပေါ်ပေါက်ခဲ့ပေမယ့် သူတို့ရဲ့အမှတ်အသားတွေကို ခန့်မှန်းရလွယ်ကူတယ်"

ယန်ကျန့်က သူ့ဘာသာသူ တွေးရင်း ရှင်းပြမရနိုင်သော အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ဒီလောက်များတဲ့လူတွေ အတူတကွစုရုံးနေတာ တစ္ဆေစာပို့တိုက်က ဘာကိုစီစဉ်နေတာလဲ။

ပြီးတော့ ဒီလူတွေက တကယ်ပဲလူသားတွေလား။

"မင်းတို့ဘယ်သူတွေလဲ စကားပြောနိုင်လို့လား"

ယန်ကျန့်က လေးနက်စွာ မေးလိုက်၏။

သို့သော် သူစကားပြောပြီးနောက် စာတိုက်၏ ဧည့်ခန်းဆောင်က တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မည်သူမျှသ ူ့ကိုမကြားသကဲ့သို့ သို့မဟုတ် ဒီနေရာကိုယ်တိုင်က သဘာဝလွန်ကမ္ဘာထဲတွင် ရှိနေသောကြောင့် သက်ရှိလူသားများ ဘယ်တော့မှမဝင်ရောက်ခဲ့ဘဲ သက်ရှိလူနှစ်ယောက် ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခြင်းက ဒီလူများကို မသက်မသာဖြစ်စေပြီး လက်မခံနိုင်ဖြစ်စေသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

"ဘယ်နှစ်နှစ်ကြာသွားပြီလဲ နောက်ဆုံးတော့ စာပို့သမားတစ်ယောက်က ဒီနေရာကို ဝင်ရောက်ရဲခဲ့တယ်"

သို့သော် သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေစဉ်မှာပင် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

ပထမထပ်ဧည့်ခန်းဆောင်မှ လူတိုင်းက အသံလာရာ လားရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

စကားပြောသူမှာ အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ် လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဆံပင်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြီးထားကာ ကောင်းမွန်စွာ ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသော်လည်း သူ၏ပုံစံက ခေတ်မီသောခေတ်နှင့် မလိုက်ဖက်ဘဲ အနည်းဆုံး ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

"မင်းဘယ်သူလဲ"

ထိုလူ၏ မျက်လုံးများက ရွေ့လျားသွားပြီး အလင်းရောင်ကင်းမဲ့ကာ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ် တစ်ကောင်နှင့် တူနေ၏။

"မင်းဘယ်သူလဲ"

ယန်ကျန့်က သူ့ကိုကြည့်လိုက်၏။

ထိုလူက အချိန်အတော်ကြာ ရပ်တန့်နေပြီး တိတ်ဆိတ်နေပုံရကာ ထို့နောက် ဆို၏။

"ငါက ကျန်းရှန်ကွမ်း သေဆုံးသွားတဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ"

"ယန်ကျန့် အသက်ရှင်နေတုန်းပဲဖြစ်တဲ့ လူတစ်ယောက်"

"ငါပြောနိုင်တယ်"

မိမိကိုယ်ကို ကျန်းရှန်ကွမ်းဟု ခေါ်သော ထိုလူက အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းဒီနေရာက ဘာလဲဆိုတာ သိလား"

"ဆီဆေးပန်းချီကားထဲက တစ္ဆေစာပို့တိုက်လား"

ယန်ကျန့်က တိုက်ရိုက်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျန်းရှန်ကွမ်းက ဆို၏။

"ဒါက သဘာဝလွန်အကျဉ်းထောင်တစ်ခုပဲ ငါတို့လိုအရာတွေကို ထိန်းသိမ်းထားတယ် လူလည်းမဟုတ် တစ္ဆေလည်းမဟုတ်ဘူး သက်ရှိတွေက ဒီကိုခြေချဖို့ မရဲဝံ့ဘူး"

"မင်းတို့အားလုံးက ပဉ္စမထပ်က စာပို့သမားတွေဖြစ်သင့်တယ် ပြီးတော့ ငါ့ကောက်ချက်အရ အားလုံးက စာသုံးစောင်ပို့ဆောင်ပြီး စာတိုက်ရဲ့ဆုပ်ကိုင်မှုကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြတယ် စာတိုက်ကနေ ထွက်ခွာသွားတဲ့သူတွေပဲ စာတိုက်ရဲ့ဆီဆေးပန်းချီကားထဲမှာ သူတို့ပုံတူရှိတယ် ဒါဆို ပန်းချီကားထဲကလူတွေက တစ်ဦးချင်းသတိကို ပိုင်ဆိုင်ကြတာလား"

ယန်ကျန့်က သူ၏အကြည့်ဖြင့် စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်၏။

ဒီလိုသာမှန်ကန်ခဲ့လျှင် ဒီမှာရင်းနှီးသော တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိပေလိမ့်မည်။

ဒါက သူ၏အဖေဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ပဉ္စမထပ်တွင် ယန်ကျန့်က သူ၏အဖေနှင့် ညီမဝမ်းကွဲတို့၏ ပုံတူများကို မြင်ခဲ့သောကြောင့် ဒါက သူတို့လည်း ဒီသဘာဝလွန်ကမ္ဘာထဲတွင် နေထိုင်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

"မင်းက ပါးနပ်တယ် မင်းအရာတချို့ကို သိရှိသွားပုံပဲ"

ကျန်းရှန်ကွမ်းက ဆို၏။

"ငါတို့ရဲ့ဘဝတွေက ငါတို့နောက်ဆုံးစာကို ပို့ပြီး စာတိုက်ကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ ထာဝရ သတ်မှတ်ခံထားရတယ် အစစ်အမှန်ငါတို့အတွက်တော့ ငါတို့စာတိုက်ကနေ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပေမယ့် ငါတို့အတွက်တော့ ငါတို့ဘယ်တော့မှ တကယ်မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး"

"ဒါက မလွတ်မြောက်နိုင်တဲ့ ကျိန်စာတစ်ခုပဲ"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နောက်တစ်ယောက်က စကားပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုကျိန်စာကို ခံဆောင်ရတာက ငရဲကျတာနဲ့တူတူပဲ ရလဒ်တစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းရုံပဲ"

"ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းလား"

ယန်ကျန့်က ချက်ချင်းအံ့ဩသွား၏။

နောက်တစ်ယောက်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းပဲ။ ပဉ္စမထပ်က နောက်ဆုံးစာကို ပို့ပြီးရင် စာပို့သမားတစ်ယောက်က ဒီကလူတစ်ယောက်ကို ဆီဆေးပန်းချီကားကမ္ဘာကနေ ထွက်ခွာပြီး တကယ်ပြန်လည်ရှင်သန်ဖို့ ရွေးချယ်နိုင်တယ် ဒါပေမဲ့ အပြန်အလှန်အားဖြင့် အဲဒီစာပို့သမားက စာတိုက်ကနေ ထွက်ခွာဖို့ အခွင့်အရေးကို ဆုံးရှုံးသွားပြီး ပထမထပ်ကို ပြန်သွားပြီး စာပို့ရပြန်တယ် အဆုံးမရှိထပ်ခါထပ်ခါ"

"ဘယ်သူကမှ မသက်ဆိုင်တဲ့လူတစ်ယောက်ကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ဖြုန်းတီးဖို့ ဆန္ဒရှိမှာမဟုတ်ဘူး ဒါကြောင့် ငါတို့ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်မှာမဟုတ်ဘူး စာတိုက်နဲ့အတူ အဆုံးတိုင်အောင် အတူတကွတည်ရှိနေရုံပဲ"

ကျန်းရှန်ကွမ်းက ဆို၏။

ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်စွာ နေပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါသိပြီ သဘာဝလွန်သတိအပေါ် မှီခိုနေရပြီး လက်တွေ့ဘဝကို ပြန်မလာနိုင်ဘဲ သဘာဝလွန်နယ်မြေထဲမှာပဲ တည်ရှိနေရုံပဲ။ ဒါဆို စာတိုက်စတင်တည်ထောင်ကတည်းက အခုထိ ပဉ္စမထပ်ကနေ ထွက်ခွာသွားတဲ့ စာပို့သမားအားလုံးမှာ ဒီမှာအရံတစ်ခုရှိတာပေါ့"

"အရံလား စိတ်ဝင်စားစရာအသုံးအနှုန်းပဲ ဒါပေမဲ့ တော်တော်လေး သင့်တော်တယ်"

ကျန်းရှန်ကွမ်းက ဆို၏။

"မဟုတ်ဘူး လူတိုင်းက ဒီမှာတည်ရှိနိုင်တာမဟုတ်ဘူး တချို့လူတွေက ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ် သူကပျောက်ကွယ်တော့မယ်"

ထိုသို့ပြောရင်း သူက ယန်ကျန့်ကို ပုဆိန်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော အဖိုးအိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်၏ မျက်ခွံက လှုပ်သွားသည်။

"ဒဏ်ရာရတာက သေဆုံးခြင်းကို ဦးတည်သွားမှာလား"

"မဟုတ်ဘူး ဒီကလူတွေက ဒဏ်ရာကြောင့်သေမှာမဟုတ်ဘူး ဒါပေမဲ့ သူတို့ကိုမေ့သွားတာနဲ့ သူတို့ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်"

ကျန်းရှန်ကွမ်းက ဆို၏။

"အပြင်ဘက်ကမ္ဘာက ငါတို့ကို မေ့သွားရင် အဲဒီလူက လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ် ဒီလောကကြီးထဲကနေ လုံးဝသုတ်သင်ဖယ်ရှားခံလိုက်ရလိမ့်မယ် ဒါကြောင့် စာတိုက်ထဲမှာ မိမိကိုယ်ကိုပြသပြီး အမှတ်ရခံရဖို့ လိုအပ်တယ် ဒါမှသူတို့ပျောက်ကွယ်မသွားမှာကို သေချာစေမှာပေါ့ စာတိုက်က လောကကြီးက စွန့်ပစ်လိုက်တဲ့သူတွေက ပြန်လည်ရှင်သန်ဖို့ အခွင့်အရေးမရှိဘူးလို့ ယူဆလို့ပဲ"

"မေ့လျော့ခြင်းက သေဆုံးခြင်းနဲ့ ညီမျှတယ်လား"

ယန်ကျန့်က နားလည်သွားပြီး တစ္ဆေပန်းချီကား၏ သတ်ဖြတ်မှုစည်းမျဉ်းများကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်သည်။

ထိုစဉ်က သူက တစ္ဆေပန်းချီကား၏ လူသတ်မှုစည်းမျဉ်းများကို ဖြိုခွဲခဲ့သည်။

တစ္ဆေပန်းချီကားပေါ်လာသည့်အခါ ပထမအဆင့်မှာ သာမန်လူများက အမှန်တကယ် တစ္ဆေပန်းချီကားကို မြင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအဆင့်မှာ ပြန်လည်အမှတ်ရခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့က တစ္ဆေပန်းချီကားကို အမှတ်တမဲ့ပြန်အမှတ်ရသည့်အခါ ထိုပန်းချီကားက သူတို့၏အိမ်တွင် ပေါ်ပေါက်လာပေလိမ့်မည်။ တတိယအဆင့်မှာ စိတ်ကူးယဉ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ပန်းချီကားထဲမှ အမျိုးသမီးပေါ်လာသည်ကို ဘယ်တော့မှမစိတ်ကူးယဉ်ပါနှင့်။ တစ်ကြိမ်တွေးမိသည်နှင့် ပန်းချီကားထဲမှ တစ္ဆေက အမှန်တကယ်ပေါ်ထွက်လာပေလိမ့်မည်။

ဒါကြောင့် တစ္ဆေပန်းချီကား၏ သတ်ဖြတ်မှုစည်းမျဉ်းက ပြန်လည်အမှတ်ရခြင်းဖြစ်သည်။

ဒီလူသတ်မှုစည်းမျဉ်းက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ဖြေရှင်းမရနိုင်ပေ။ လူတစ်ယောက်က တစ်ခုခုကို ပိုကြောက်လေလေ သူတို့က ဒါကိုပိုစဉ်းစားမိလေလေဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က ဒီအချက်ကို သိရှိသွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူတစ္ဆေပန်းချီကားကို အမှတ်ရတိုင်း သူက ၎င်း၏အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ချက်ချင်းလျစ်လျူရှုပြီး ပြန်လည်အမှတ်ရမှုကို မပြည့်စုံစေခြင်း သို့မဟုတ် အတွေးတစ်ဝက်တွင် ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းဖြင့် တစ္ဆေပန်းချီကားက မပေါ်ပေါက်နိုင်တော့ပေ။

"တချို့က မေ့လျော့ခံရဖို့ တောင့်တကြတယ် တချို့က အမှတ်ရခံရဖို့ တောင့်တကြတယ် ဒါဆို မေ့လျော့ခြင်းကို လိုချင်သူတွေက အမှတ်ရခံရတယ် အမှတ်ရခံရဖို့ လိုချင်သူတွေက မေ့လျော့ခံရတယ် ငရဲသာရှိခဲ့ရင် ဒါက အဆုံးမရှိငရဲပဲ ငါတို့က ထာဝရပိတ်မိနေတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တွေမျှသာပဲ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်းမရှိဘူး"

ကျန်းရှန်ကွမ်းက ဆို၏။

အဆုံးမရှိငရဲ။

ယန်ကျန့်၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်သည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့စကားပဲ မင်းတို့လွတ်မြောက်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိတော့ဘူးထင်တယ်"

"ဘာကြောင့်လဲ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါမင်းတို့ကိုတွေ့ခဲ့တယ် မင်းတို့ကိုမှတ်မိတယ် ငါသာမသေဘူးဆိုရင် ဒီလောကကြီးထဲက တစ်ယောက်ယောက်က မင်းတို့ကိုအမြဲမှတ်မိနေလိမ့်မယ် ဒါကြောင့် မင်းတို့ဘယ်တော့မှ နောက်တစ်ခါ ပျောက်ကွယ်သွားမှာမဟုတ်ဘူး လွတ်မြောက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး"

"သူ့ကိုသတ်လိုက် ငါအမှတ်ရခံရချင်စိတ်မရှိဘူး ငါမေ့လျော့ခံချင်တယ် ဒီနေရာကနေ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားချင်တယ်"

လူအုပ်ကြားထဲမှ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က စကားပြောလိုက်၏။

သူမက အလွန်ငယ်ရွယ်ပြီး ပန်းပွင့်စကတ်ဝတ်ဆင်ထားကာ ကျစ်ဆံမြီးကြီးနှစ်ခုနှင့် ခေတ်မမီသော ပုံစံဖြင့် ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသည်။

ဒီစကားလုံးများက အတော်လေး လှုံ့ဆော်မှုရှိ၏။

ချက်ချင်းပင် လူအတော်များများက ယန်ကျန့်ကို ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကြပြီး ရှင်းပြမရနိုင်သော ကြမ်းတမ်းမှုကို သယ်ဆောင်လာသည်။

သဘာဝလွန်ကမ္ဘာတွင် အချိန်အကြာကြီး ပိတ်မိနေပြီး သူတို့က လူလည်းမဟုတ် တစ္ဆေလည်းမဟုတ်ဘဲ သူတို့၏စရိုက်များက ပျက်စီးနေနှင့်ပြီဖြစ်ပြီး ဆီဆေးပန်းချီကားများထဲမှ သူတို့ကလည်း အချို့သော သဘာဝလွန်စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ အတူတကွ သူတို့က သာမန်လူများကိုသာမက ထိပ်တန်းတစ္ဆေဆရာများကိုပင် ဖြုတ်ချနိုင်သည်။

ကျိုးကျယ်၏ နှလုံးသားက ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သူက ယန်ကျန့်ကို လှမ်းကြည့်ကာ တိုးတိုးလေးဆိုလိုက်သည်။

"အခြေအနေက မကောင်းဘူး ငါတို့ဆုတ်ခွာဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုရှာသင့်တယ် ဒီသဘာဝလွန် တစ်ဦးချင်းစီနဲ့ ဒီမှာအသေခံတိုက်ခိုက်လို့မဖြစ်ဘူး"

ယန်ကျန့်က ဒီအသံကို ကြားသောအခါ မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေ၏။

ဒီသဘာဝလွန်ဖြစ်တည်မှုများက အလွန်အန္တရာယ်များသော်လည်း သူတို့က တစ္ဆေစာပို့တိုက် တည်ထောင်ကတည်းက ထိပ်တန်းစာပို့သမားများဖြစ်ပြီး ၎င်းအပေါ် သူတို့၏အသိပညာက စိတ်ကူး မယဉ်နိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသာသူတို့နှင့် ဆက်သွယ်နိုင်လျှင် တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခြင်းက လွယ်ကူပေလိမ့်မည်။

"မင်းတို့စမ်းချင်ရင် ရှေ့ဆက်သွား"

ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာ ဆိုပြီး သူ၏လက်ထဲမှ ပုဆိန်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

"အဲဒီပုဆိန်က မင်းကိုမကယ်နိုင်ဘူး ဒါက စစ်မှန်တဲ့သဘာဝလွန်ပစ္စည်းမဟုတ်ဘူး ဒါကိုဆေးသုတ်ထားတာ လူတိုင်းအပေါ်က အရာအားလုံးက စာပို့ခြင်းပြီးဆုံးတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ ထိန်းသိမ်းခံထားရလိမ့်မယ် ပစ္စည်းတွေကို ဆီဆေးပန်းချီကားကမ္ဘာထဲမှာပဲ သုံးလို့ရတယ် ထွက်ခွာလို့မရဘူး တစ်ကြိမ်ထွက်ခွာသွားရင် ဒါက လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ် မင်းထင်တာ ပန်းချီကားထဲက သဘာဝလွန်ပစ္စည်းက မူလတစ်ခုနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ဘယ်လောက်စွမ်းအားရှိနိုင်မလဲ"

စာပို့သမားတစ်ယောက်က အပြုံးဖြင့် စကားပြောပြီး အနည်းငယ်သတိပေးသော လေသံဖြင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လူတိုင်းက ရန်လိုခြင်းမဟုတ်ပေ။

"ဒီလိုကိုး"

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ်ရွေ့လျားသွားသည်။

"တစ်နည်းအားဖြင့် အပြင်ဘက်ကမ္ဘာမှာ ဒီလိုစစ်မှန်တဲ့ ပုဆိန်တစ်လက်ရှိနေသေးတာပေါ့"

"မင်းက သေခြင်းတရားရဲ့ တံခါးဝမှာ အဲဒီအရာတွေကို စဉ်းစားနေသေးတာက ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား"

ပန်းပွင့်စကတ်ဝတ်ထားသော အမျိုးသမီးက အေးစက်စွာ ဆို၏။

လူတစ်စုက လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူတို့က တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာကာ ယန်ကျန့်ကို အတူတကွတိုက်ခိုက်ပြီး သူ့ကိုဖြုတ်ချလိုကြသည်။

သူတို့က အပြင်ဘက်တွင် မပေါ်ပေါက်နိုင်သော်လည်း ယန်ကျန့်က ဆီဆေးပန်းချီကားကမ္ဘာသို့ လာခဲ့သောကြောင့် သူတို့မှာ အားသာချက်ရှိပြီး ဆေးသုတ်ထားသော သဘာဝလွန်စွမ်းအားက သက်ရှိဘဝမှ များများစားစားမပိုင်ဆိုင်သော်လည်း ယခင်ကထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များအဖြစ် အတူတကွ သူတို့က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုဖြစ်ကြသည်။

ယန်ကျန့်က ခြေတစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်ပြီး သူက ပုဆိန်ကိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ တံခါးကို နယ်နိမိတ်အဖြစ်ထားပြီး တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူက ကြောက်ရွံ့မှုမခံစားရဘဲ သူရှုံးနိမ့်မည်ဟု မထင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့လှုပ်ရှားလို့မရဘူး အနည်းဆုံးတော့ ငါသဘောမတူဘူး"

သို့သော် ဒီအခိုက်အတန့်တွင် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အသံက နိမ့်ကျပြီး အနည်းငယ်ခြိမ်းခြောက်နေသည်။

လှုပ်ရှားနေသူများက သူတို့၏ခြေလှမ်းများတွင် ရပ်တန့်သွားကြ၏။

သူတို့က အမူအရာပြောင်းလဲစွာဖြင့် လားရာတစ်ခုသို့ ကြည့်လိုက်ကြ၏။

စာတိုက်ခန်းမဆောင်၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာတွင် လူတစ်ယောက်က ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာပြီး သူက အလွန်ငယ်ရွယ်ကာ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်ခန့်ရှိသော်လည်း မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် သူ၏အသွင်အပြင်က ယန်ကျန့်နှင့် ခုနစ်မှတ် သို့မဟုတ် ရှစ်မှတ်ဆင်တူပြီး စိတ်နေစိတ်ထားတွင် အနည်းငယ်သာ ကွဲပြားသည်။

သူက တည်ငြိမ်မှု အေးဆေးတည်ငြိမ်မှုနှင့် ဝှက်ထားသော ထက်မြက်မှုကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။

"သူပေါ်လာပြီလား"

ယန်ကျန့်၏ အမူအရာက တင်းမာသွားပြီး ထိုလူကိုကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးက မျိုးရိုးနာမည်က ယန်ပဲ အခုငါနားလည်ပြီ ငါစောစောကတည်းက သိရှိခဲ့သင့်တယ်"

ကျန်းရှန်ကွမ်းက ဆို၏။

"သားတစ်ယောက်က သူ့အဖေရဲ့ခြေရာကို လိုက်တာက စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ် အပြင်ဘက်မှာ ဘယ်နှစ်နှစ် ကြာသွားပြီလဲဆိုတာကို ပြောရင်းနဲ့ ဆက်ခံသူက ဒီလောက်ထူးချွန်လာပြီလား ဒီလောက်ငယ်ရွယ်တဲ့အရွယ်နဲ့ ဒီနေရာကို စွန့်စားဝင်ရောက်ရဲတယ်"

လူများစွာက သူတို့၏နာမည်များနှင့် အသွင်အပြင်များမှတစ်ဆင့် အမှန်တရားကို ဆက်စပ်ပြီးသားဖြစ်သည်။

"မင်းတို့လှုပ်ရှားရင် ငါမင်းတို့ကို ဘယ်တော့မှလွတ်မြောက်ခွင့်မပေးဘူးဆိုတာ သေချာစေမယ်"

လူငယ်က ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အေးစက်စွာ ဆို၏။

"အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု အကြာကြီးမမက်ဖူးဘူးလား စမ်းကြည့်ချင်လား"

"ငါတို့က မေ့လျော့ခံရဖို့ တောင့်တနေတယ် လွတ်မြောက်မှုကို ရှာဖွေနေတယ် သေခြင်းက ငါတို့အတွက် ဘာမှမဆိုလိုဘူး"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ဆို၏။

"မင်းတို့အိပ်မက်ဆိုးတွေထဲမှာ သေမှာမဟုတ်ဘူး ဒါပေမဲ့ အခုထက်အဆတစ်ရာ ပိုဆိုးလိမ့်မယ်"

လူငယ်က ဆို၏။

"တချို့က ဒါကိုစမ်းကြည့်ဖူးတယ် ဒါပေမဲ့ တချို့ကတော့ မစမ်းဖူးဘူး"

ကျန်လူများက တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏။

သူတို့ယုံကြည်သည်မှာ ဒီလူကိုစော်ကားခြင်းက သေခြင်းထက် အများကြီး ပိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။

ဒီလူ၏ အမည်ပြောင်က အိပ်မက်ဆိုး ယန်ရှောင်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဆီဆေးပန်းချီကားကမ္ဘာထဲတွင်ပင် သူက သက်ရှိဘဝမှ သဘာဝလွန်စွမ်းအားအချို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။

လူငယ်က လျှောက်လာပြီး သူက လူလည်းမဟုတ် တစ္ဆေလည်းမဟုတ်သူများကြားတွင် အတော်လေး ခြိမ်းခြောက်မှုရှိပုံရပြီး ထူးခြားသောအဆင့်အတန်းရှိကာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မည်သူကမှ မှတ်ချက်မပေးရဲဘဲ ဒီမြင်ကွင်းဖြစ်ပေါ်လာသည်ကိုသာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

မကြာမီ…သူက တံခါးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ယန်ကျန့်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်သည်။

ဆင်တူသောအသွင်အပြင်ရှိသော လူနှစ်ယောက်က ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာကာလကို ဖြတ်သန်းပြီး သဘာဝလွန်စွမ်းအားများ၏ အကူအညီဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တရားဝင်တွေ့ဆုံကြသည်။

"သူပြောတာမှန်တယ် မင်းအဖြေကို လိုက်ရှာရင် မင်းဒီမှာသေချာပေါက် ပေါ်လာလိမ့်မယ်"

သူက ဆို၏။

"ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါတို့ရဲ့ပထမဆုံးတွေ့ဆုံမှုဖြစ်သင့်တယ် မင်္ဂလာပါ ငါ့နာမည်က ယန်ရှောင်ပါ"

ယန်ရှောင်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဒါက အမည်ဝှက်ဖြစ်ပြီး သူ၏နာမည်အပြည့်အစုံမှာ ယန်ရှောင်ထျန်းဖြစ်ကာ ကောင်းကင်ထက်ပို၍ သားသမီးဝတ်တရားကျေပွန်ခြင်းဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

စာတိုက်တွင် ရှိနေသောကြောင့် နာမည်အရင်းကို ကိုယ်စားပြုရန် အသုံးပြုသူနည်းပါးပြီး ဒါကမထူးဆန်းပေ။

"ယန်ကျန့်"

သူက လက်ဆန့်တန်းလိုက်၏။

ယန်ရှောင်၏ ပါးစပ်က အပြုံးတစ်ခုသို့ ကွေးသွားပြီး နှစ်ယောက်သားလက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ကြကာ နှစ်ဦးလုံးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်၏ အမှတ်အသားကို သိကြ၏။

တစ်ယောက်က အနာဂတ်မှ သူ၏သားဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်က ဆယ်စုနှစ်ကျော်က သူ၏အဖေဖြစ်သည်။

သဘာဝလွန်က ဒီမဖြစ်နိုင်သော မြင်ကွင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

"ကျန်းရှန်ကွမ်းက မှန်တယ် ဒါက အဆုံးမရှိငရဲပဲ ဒါကြောင့် မင်းပေါ်လာခဲ့တာ"

ယန်ရှောင်က စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့နာမည်က အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်ခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ကိုယ်စားပြုတယ် မင်းဒါကို မကြိုက်ဘူးလို့ မျှော်လင့်တယ်"

"ဒါဆို ငါ့နာမည်က ဒီကနေလာတာပေါ့"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ်ရွေ့လျားသွားသည်။

"ကံကောင်းစွာနဲ့ ယန်ဝေ့လို့ နာမည်မပေးခဲ့ဘူး ငါက ကြီးမြတ်တဲ့လူတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး"

"မင်းဒီကိုဝင်လာကတည်းက မင်းရဲ့စဉ်းစားဆင်ခြင်မှုတွေ ရှိရမယ် ဒါဆို မင်းဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ"

ယန်ရှောင်က မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

"ငါ့စကားက အလုပ်ဖြစ်လို့လား"

"မင်းစကားအလုပ်ဖြစ်သမျှ နားမထောင်တဲ့သူတွေကို နေ့ခင်းဘက်မှာ အိပ်မက်မက်စေမယ်"

ယန်ရှောင်က ဆို၏။

"ဒါကောင်းတာပေါ့"

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

"ငါ့စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခုရှိတယ် ဒါပေမဲ့ ငါဒါကိုအရင်ဆုံးနားလည်ချင်တယ်"

"မင်းသိသင့်သမျှအရာအားလုံးကို မင်းသိရလိမ့်မယ်"

ယန်ရှောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဝင်ပြီးထိုင်ပါ တချို့အရာတွေကို တကယ်ပဲဆွေးနွေးဖို့လိုတယ်"

သူက ယန်ကျန့်ကို စာတိုက်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်ပြီး မည်သူကမှ ဆန့်ကျင်ရန် မရဲဝံ့ပေ။

ကျန်းရှန်ကွမ်းက ဆို၏။

"အခြေအနေက ပြောင်းလဲသွားပြီ သူမှန်ခဲ့တယ်ထင်တယ် မင်းလွတ်မြောက်လို့မရတော့ဘူး"

လူတိုင်းက တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာများဖြင့် ယန်ကျန့်နှင့် ကျိုးကျယ်တို့ စာတိုက်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။