စုတ်ဖြဲခြင်းခံလိုက်ရသော စာအမည်း

တာဟန်မြို့၏ အကြီးအကဲဖြစ်သူ စုန့်ရန်မှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော်လည်း တာဟန်မြို့ကတော့ ယခင်အတိုင်း စည်ပင်သာယာပြီး တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်၏။ မြို့တော်အတွင်း၌ မည်သည့်သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်မှ မဖြစ်ပွားခဲ့ပေ။

သို့သော် ဒီနေရာက လုံးဝဘေးကင်းလုံခြုံသည်ဟုတော့ မဆိုလိုပေ။

အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသော တစ္ဆေစာပို့တိုက်တစ်ခုက လက်ရှိတွင် ထိန်းချုပ်မှုလွတ်လုနီးပါးဖြစ်နေ၏။ ဒီကိစ္စကိုသာ မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့လျှင် တာဟန်မြို့က ကြီးမားသော အကျပ်အတည်းတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။

"ဒါပဲလား"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူငယ်ချောတစ်ယောက်က လူသွားလမ်းပေါ်တွင် ရပ်ရင်း လမ်းတစ်ဖက်မှ အချိန်အကြာကြီး စွန့်ပစ်ထားသော အဆောက်အအုံကို ခေါင်းအနည်းငယ်မော့ကာ ကြည့်လိုက်၏။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှမရှိပေ။ ဒီနေရာက စည်းခတ်ပိတ်ထားသော ဧရိယာတစ်ခုအတွင်းတွင် ရှိနေ၏။

စုန့်ရန်၏ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဒီဧရိယာပေါ်မှ စည်းခတ်မှုကို ဖယ်ရှားမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဒီအရာအားလုံးက ရဲကျန့်အတွက် အဓိပ္ပာယ်မဲ့၏။ သူက တာဟိုင်မြို့မှ ထွက်ခွာလာပြီး တာဟန်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာကာ ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး ဒီချိန်းဆိုထားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

ရလဒ်က အနည်းငယ်မမျှော်လင့်ထားစရာဖြစ်နေ၏။

ဒီနေရာတွင် ရဲကျန့်က သက်ရှိလူတစ်ယောက်ကိုမျှ မတွေ့ခဲ့ရသလို သဘောတူထားသော စွန့်ပစ်အဆောက်အအုံအတွင်း၌ပင် မည်သူမျှမရှိပေ။ သူက ယန်ကျန့်ကိုလည်းမတွေ့သလို မည်သည့်တစ္ဆေကိုမှလည်း မတွေ့ခဲ့ပေ။

"ငါလှည့်စားခံလိုက်ရတာလား"

ရဲကျန့်က ခေါင်းအနည်းငယ်ငုံ့ရင်း ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားနေ၏။

"မဟုတ်ဘူး ဒါမမှန်ဘူး။ ဒီနေရာက တကယ်ပဲ ပိတ်ထားတာပဲ ပြီးတော့ စည်းခတ်ထားတဲ့ ဧရိယာက တော်တော်ကြီးမားတယ် ဒါက ဒီမှာသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ရမယ်ဆိုတာကို ညွှန်ပြနေတယ်။ ငါက မှန်ကန်တဲ့တည်နေရာမှာပဲရှိနေတာ ဒါပေမဲ့ မှန်ကန်တဲ့နေရာမှာတော့ မဟုတ်ဘူး"

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ ငါအခုနားလည်ပြီထင်တယ်"

ရဲကျန့်က သူ၏ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဓားရှည်ကို ညှိလိုက်ပြီး သူ၏ရှေ့မှ စွန့်ပစ်အဆောက်အအုံဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွား၏။

သူရှေ့သို့တိုးလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်မှ အရာများက တွန့်သွားပြီး အနီးအနားမှ ရှုခင်းများက ပျောက်ကွယ်သွားကာ သူက ရုတ်တရက် တစ္ဆေနယ်မြေ၏ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အလွှာတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်မှ အမှန်တရားကို မြင်နိုင်ရန် သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားနေ၏။

အမှန်တကယ်ပင်…ဒီနည်းလမ်းက အလုပ်ဖြစ်ခဲ့၏။

တစ္ဆေနယ်မြေ၏ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အလွှာတွင် သူ၏ရှေ့မှ စွန့်ပစ်အဆောက်အအုံက လုံးဝပုံသဏ္ဌာန်ပြောင်းလဲသွား၏။

သမ္မတနိုင်ငံခေတ်ပုံစံရှိသော အဆောက်အအုံတစ်လုံးက သူ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး ဒါက အသုံးပြုနေဆဲဟု ထင်ရ၏။ အရောင်စုံနီယွန်မီးများက ဝင်ပေါက်တွင် လင်းလက်နေပြီး "တစ္ဆေစာပို့တိုက်" ဟူသော စာလုံးများပါသည့် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုက အထူးပင် မျက်စိကျစရာဖြစ်နေ၏။

"မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ကစားပွဲတစ်ခုတောင် ငါ ရဲကျန့်ကို မတွေဝေစေနိုင်ဘူး"

ရဲကျန့်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး တစ္ဆေစာပို့တိုက်ဆီသို့ ချက်ချင်းဦးတည်သွား၏။

သူ၏ပင်ကိုအသိစိတ်က ယန်ကျန့်အတွင်းထဲတွင် ရှိသည်ဟု သူ့ကိုပြောနေ၏။

ထိုအချိန်တွင်…တစ္ဆေစာပို့တိုက်အတွင်းမှ ယန်ကျန့်က တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေ၏။

"ခေါင်းဆောင် ငါသဘာဝလွန်ဖိုရမ်က လူတွေနဲ့ ဆက်သွယ်ပြီးသွားပြီ။ သူတို့က ရဲကျန့်ထွက်ခွာသွားပြီလို့ ပြောတယ် ပြီးတော့ အချိန်ခန့်မှန်းချက်အရ သူက တာဟန်မြို့ကို တစ်နာရီအတွင်း ရောက်နိုင်သင့်တယ် ရဲကျန့်က ပေါ်မလာနိုင်တဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုရှိပေမယ့်"

လီယန်က ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုပြီးဆုံးပြီးနောက် သတင်းကိုအစီရင်ခံရန် တစ္ဆေစာပို့တိုက်သို့ ပြန်လာခဲ့၏။

ယန်ကျန့်က နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အနားယူထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ဘေးတွင် စုန့်ရန်၏ အလောင်းက မတ်မတ်ရပ်နေ၏။ တစ္ဆေအရိပ်က စုန့်ရန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ တစ္ဆေကြမ်းကို ဖိနှိပ်ရန် ကူညီပေးနေဆဲဖြစ်ပြီး ယာယီမျှခြေတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထား၏။

"သူကတိပေးခဲ့တာကြောင့် ရဲကျန့်က ငါတို့ကိုမလိမ်သင့်ဘူး။ သဘာဝလွန်ဖိုရမ်က ဂုဏ်သိက္ခာတချို့ကို ထိန်းသိမ်းထားသေးတယ် ပြီးတော့ ဒီလိုမျက်နှာပြောင်တိုက်တာမျိုး မလုပ်နိုင်လောက်ဘူး။ စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ စောင့်လိုက်"

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

"စာအမည်းကို ဆုတ်ဖြဲရတာ ဘယ်လောက်အန္တရာယ်များမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှမသိဘူး။ ဒါက ပို့ဆောင်ရေးတာဝန်နဲ့ မတူဘူး စာတိုက်က မင်းကိုပို့ဆောင်ရေးတာဝန်နဲ့ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးတယ် ဒါပေမဲ့ စာကိုဆုတ်ဖြဲတာက စစ်မှန်တဲ့ တစ္ဆေကြမ်းတိုက်ခိုက်မှုကို ဖိတ်ခေါ်တယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က မခံနိုင်ရင် လူတိုင်းဒီမှာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်"

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဝမ်ယုံက ဆို၏။

"စာကိုဆုတ်ဖြဲခြင်းရဲ့ အန္တရာယ်က ဒါကိုပို့ဆောင်ခြင်းထက် အနည်းဆုံး ဆယ်ဆပိုကြီးမားတယ်။ ငါအရင်က စာတွေပို့တုန်းက ဒါကိုသူတို့ရဲ့အတွေ့အကြုံတွေကနေတစ်ဆင့် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သက်သေပြခဲ့တဲ့သူတွေ အများကြီးရှိခဲ့တယ်။ ပထမဆုံးအကြိမ် စာတစ်စောင်ဆုတ်ဖြဲပြီးနောက် ဒုတိယအကြိမ်ကြိုးစားမှုကနေ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေက ဆယ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်တောင် မကျန် ဘူး ပြီးတော့ အထူးစာတစ်စောင်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတာက ပိုပြီးခက်ခဲလိမ့်မယ်"

"အားသာချက်ကလည်း ထင်ရှားတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က စာကိုဆုတ်ဖြဲပြီး အသက်ရှင်နိုင်ရင် ဒါက ပို့ဆောင်ရေးတာဝန်ကို ခြွင်းချက်မရှိ ပြီးဆုံးအောင်လုပ်တာနဲ့ ညီမျှတယ်။ ဒါသာအောင်မြင်ရင် ပဉ္စမထပ်က မတိုးသာမဆုတ်သာအခြေအနေကို ချိုးဖျက်နိုင်ပြီး ငါတို့က ပို့ဆောင်ရေးတာဝန်မှာ မပါဝင်ဘဲနဲ့တောင် ဘေးကင်းစွာ နေနိုင်တယ်"

ကျိုးကျယ်က ထပ်ပြော၏။

"ဖြစ်နိုင်တာက ဒါက စာတိုက်စည်းမျဉ်းတွေကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းပဲ"

"ဖြစ်နိုင်တာက စာတိုက်က ဒီစာအမည်းကို ပို့ဆောင်စေတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ငါတို့ကိုတာဝန်ပြီးဆုံးအောင်လုပ်ဖို့မဟုတ်ဘဲ အသေခံတိုက်ပွဲတစ်ခုအတွက် စာကိုဆုတ်ဖြဲဖို့ စည်းလုံးညီညွတ်စေဖို့ပဲ"

အစ်ကိုလုံဟု အမည်တွင်သော ထိပ်ပြောင်အဖိုးအိုက ဆို၏။

ကျုံးယန်အမည်ရှိ အမျိုးသမီးက စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းဘာလို့အဲဒီလိုထင်ရတာလဲ"

"ဖြစ်နိုင်တာက အသက်ကြီးလာလို့ ပြောတာပဲ။ လူတစ်ယောက်က အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ သူတို့ရဲ့စဉ်းစားတွေးခေါ်မှုက ပြောင်းလဲသွားတယ် ငါက လူငယ်တွေအတူတကွစည်းလုံးညီညွတ်တာက အချင်းချင်းကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတာထက် ပိုကောင်းတယ်လို့ ခံစားမိရုံပဲ။ လူငယ်တွေက အနာဂတ်အသစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်တယ် သူတို့အပြန်အလှန်လှည့်စားမှုထဲမှာ သေဆုံးသွားရင် ဒါက အရမ်းဖြုန်းတီးရာကျတယ်"

အစ်ကိုလုံက စိတ်ခံစားမှုတစ်စွန်းတစ်စဖြင့် ဆို၏။

"ဒါက စာတိုက်မန်နေဂျာရဲ့ အတွေးလည်း ဖြစ်နိုင်မလား"

အခြားသူများက အနည်းငယ်စဉ်းစားနေကြ၏။

လူတိုင်းက စကားစမြည်ပြောပြီး ဆွေးနွေးနေစဉ် မကြာလိုက်ခင်မှာပင်…

ရုတ်တရက်…

ဘုန်း။

အသံကျယ်ကြီးတစ်ခုနှင့် စာတိုက်တံခါးက ရုတ်တရက် ပွင့်သွားပြီး လေပြင်းတစ်ချက်က တိုက်ခတ်ဝင်ရောက်လာကာ လူတိုင်းမျက်လုံးဖွင့်ထားရန် မဖြစ်နိုင်အောင် ပြုလုပ်လိုက်၏။ လေပြင်းငြိမ်သက်သွားသည်နှင့် တောက်ပသော အလင်းရောင်တစ်ခုက တံခါးအပြင်ဘက် ကောင်းကင်မှ ထောင့်ဖြတ်ကျလာ၏။

အမှောင်ထု ညို့မှိုင်းမှုနှင့် ဖိနှိပ်မှုတို့က လုံးဝမောင်းထုတ်ခံလိုက်ရ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အချိန်အကြာကြီး ဝှက်ထားသော တစ္ဆေစာပို့တိုက်က နေရောင်ခြည်နှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထိတွေ့သွား၏။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ အရမ်းလင်းတာပဲ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က မှတ်ချက်ပေး၏။

အမှောင်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အချိန်အကြာကြီးနေသားကျပြီးနောက် ရုတ်တရက်ပြင်းထန်လာသော အလင်းရောင်က လူများစွာ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

"သူရောက်လာပြီ"

သူ၏ဘေးမှ နံရံကိုမှီရင်း ယန်ကျန့်က ဖြည်းညင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်၏။

အနီရောင်ရင့်ရင့် တစ္ဆေမျက်လုံးက တောက်ပနေသော နေရောင်ခြည်ကို လျစ်လျူရှုပြီး တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်၏။

တစ္ဆေမျက်လုံး၏ အမြင်အာရုံတွင် ပုံရိပ်တစ်ခုက အဝေးမှ ချဉ်းကပ်လာပြီး အလင်းရောင်ပေါ်တွင် ခြေနင်းကာ တစ္ဆေစာပို့တိုက်၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ဦးတည်နေသည်။

"အားနည်းတဲ့သူတွေက ငါ့ကိုတိုက်ရိုက်ကြည့်ဖို့ အရည်အချင်းတောင်မရှိဘူး"

အေးစက်ပြီး မာနကြီးသော အသံတစ်ခုက ရင်းနှီးစွာ ပဲ့တင်ထပ်လာ၏။

"ယန်ဝူဒီ မင်းရဲ့ထိုးထွင်းသိမြင်မှုက တကယ်ပဲမှန်ကန်တယ် အင်အားအကြီးဆုံးလူဆီက အကူအညီရှာဖို့ သိတယ်။ မင်းရဲ့ဖိတ်ခေါ်မှုအတိုင်း ငါ ရဲကျန့် ရောက်လာပြီ။ တစ္ဆေစာပို့တိုက်တစ်ခုလောက်တော့ ငါတစ်ချက်တည်းနဲ့ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်"

အသံကျဆင်းသည်နှင့်…ရဲကျန့်က တစ္ဆေစာပို့တိုက်ထဲသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်၏။

သူတို့နောက်မှ တံခါးက တဖြည်းဖြည်း ပိတ်သွားသည်နှင့် ထိုးဝင်ခဲ့သော တောက်ပသည့် နေရောင်ခြည်ကလည်း ဖြည်းညင်းစွာ မှေးမှိန်သွား၏။

"သူက စာပို့သမားတစ်ယောက်မဟုတ်ဘူး ဒါပေမဲ့ သူ့သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို သုံးပြီး တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကို အတင်းအကျပ်ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့တာလား"

ဝမ်ယုံ၏ နှလုံးသားက ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ တစ်ချက်ခုန်သွား၏။

"တစ်ယောက်ယောက်က စာပို့သမားမဟုတ်ဘဲနဲ့ အတင်းအကျပ်ဝင်လို့ရလို့လား ဒီလူက ဘယ်သူလဲ"

ကျိုးကျယ်ကလည်း မျက်တောင်ခတ်ရင်း တစ္ဆေစာပို့တိုက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော လူကို စောင့်ကြည့်နေ၏။

အခြားသူများက ရဲကျန့်ကို သူတို့တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ကြည့်နေကြ၏။

သူက ငယ်ရွယ်ပြီး ချောမောကာ ခရီးထွက်နေသော ပျင်းရိသည့် သူဌေးသားတစ်ယောက်နှင့်တူပြီး သဘာဝလွန်အသိုင်းအဝိုင်းမှ တစ်ယောက်ယောက်နှင့် လုံးဝမတူပေ။ သို့သော် သူ၏ခါးပတ်လည်တွင် ဓားရှည်တစ်ချောင်း ချိတ်ဆွဲထားပြီး အလွန်လှပကာ အနုပညာလက်ရာတစ်ခုနှင့်တူနေ၏။

သို့သော် စာပို့သမားများအနေဖြင့် သူတို့က ဒါကိုအနုပညာလက်ရာတစ်ခုမျှသာဟု မထင်ဘဲ သဘာဝလွန်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ခြေများ၏။

"မင်းအမြန်ရောက်လာတာပဲ ဖုန်းခေါ်ဆိုပြီးကတည်းက မိနစ်နှစ်ဆယ်ပဲ ကြာသေးတယ်။ တာဟိုင်မြို့က ဒီကနေ ကီလိုမီတာရှစ်ရာနီးပါးဝေးတယ် ဒါကြောင့် ဘယ်သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကမှ မင်းကိုဒီကို မခေါ်ဆောင်လာနိုင်ဘူး။ မင်းတစ္ဆေနယ်မြေကနေတစ်ဆင့် ခရီးသွားခဲ့တာလား"

ယန်ကျန့်က ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်၏။

ရဲကျန့်က အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါက ကိစ္စကြီးမဟုတ်ဘူး။ ငါ ရဲ သွားချင်တဲ့နေရာရှိသမျှ ငါမရောက်နိုင်တဲ့နေရာမရှိဘူး"

နှစ်ယောက်သားက နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် တာဟိုင်မြို့မှ ဖူရှိုးဥယျာဉ်ဖြစ်ရပ်အပြီးတွင် လမ်းခွဲခဲ့ကြပြီး ဒီနေ့ဒီသေးငယ်သော တစ္ဆေစာပို့တိုက်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့ဆုံကြ၏။

ဒီတစ်ကြိမ် ရဲကျန့်က ရန်လိုစွာ မပြုမူဘဲ အလွန်ချုပ်တည်းထား၏။

နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်က တိုက်ပွဲက အမှန်တကယ်ပင် လိုအပ်ခဲ့ပုံရ၏။

"ငါဒီတစ်ခါ တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကို ဖြေရှင်းနေတာ သတိထားတဲ့အနေနဲ့ပဲ ဒါကြောင့် ငါမင်းကိုကူညီဖို့ ခေါ်ခဲ့တာ။ စကားမစပ် တခြားနေ့က ကျေးဇူးကို ဆပ်ဖို့ပဲ ဒါကြောင့် ဒီနေ့က တရားဝင်အလုပ်ကိစ္စပဲ"

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

ရဲကျန့်က ဆို၏။

"တရားဝင်အလုပ်ကိစ္စလား။ ဒါတကယ်ပဲ နှမြောစရာပဲ။ တွေ့ရခဲတယ် ငါမင်းနဲ့ နည်းနည်း ယှဉ်ပြိုင်ချင်ခဲ့တာ။ ငါမကြာသေးမီက တိုးတက်မှုတချို့ရှိခဲ့တယ် ပြီးတော့ ဖြစ်နိုင်တာက ငါမင်းကိုအနိုင်ရပြီး ငါ့ရဲ့အနိုင်ကျင့်၍မရနိုင်သူဘွဲ့ကို ပြန်ရယူနိုင်တယ်"

အနိုင်ကျင့်၍မရနိုင်သူဘွဲ့

ဘယ်သူက ဒီလို နာမည်ပြောင်ကို ဂရုစိုက်မှာလဲ။ ပြီးတော့ လူတွေကို ဒီလိုကျပန်းနာမည်ပြောင်တွေ ပေးတာက နည်းနည်းများမနေဘူးလား။

ယန်ကျန့်က သူ၏ပါးစပ်ကို မလှုပ်ရှားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဒါပေမဲ့ ဒါက တရားဝင်အလုပ်ကိစ္စဖြစ်နေတာကြောင့် ယှဉ်ပြိုင်တာကို စောင့်လို့ရတယ်။ ငါအဲဒီအရေးကြီးတဲ့ခြေလှမ်းကို လှမ်းပြီးတာနဲ့ ငါတို့ရဲ့ပြိုင်ပွဲကို လုပ်လို့ရတယ်။ ဒါဆို ပြောစမ်း ဒီတစ်ခါ ငါတို့ဘယ်လိုတစ္ဆေမျိုးနဲ့ ဖြေရှင်းရမှာလဲ။ ငါလိုလူတစ်ယောက်နဲ့ ရဲ ဒီမှာရှိနေတာ အဲဒီသေးငယ်တဲ့သူတွေ ဘေးဖယ်နေလို့ရတယ်"

ရဲကျန့်က အမှိုက်ကို သုတ်သင်သကဲ့သို့ လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားအားလုံးကို မောင်းထုတ်ရန် ရည်ရွယ်နေ၏။

ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားများ၏ မျက်နှာများက ဒီသဘောထားကြောင့် ညိုမှိုင်းသွား၏။

သူတို့က အားနည်းသူများမဟုတ်ဘဲ ပဉ္စမထပ်တွင် စာပို့နိုင်သူများဖြစ်ပြီး ဒီလိုစော်ကားခံရခြင်းက သေချာပေါက် မကျေနပ်စရာဖြစ်၏။

"ငါသူ့ကိုထိုးချင်စိတ် ထူးဆန်းစွာ ပေါက်လာတယ်"

ကျိုးကျယ်က မကူညီနိုင်ဘဲ ညည်းညူလိုက်၏။

"မင်းသူ့ကိုမနိုင်ဘူး"

လီယန်က အမှန်တရားကို ပြောရင်း တည်ငြိမ်စွာ ဆို၏။

ရဲကျန့်က ဒါကိုကြားပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"လူငယ်လေး မင်းမှာသတ္တိရှိတယ်။ ငါနံပါတ်တစ်ဘွဲ့ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ပေမယ့် ငါယုံကြည်မှုရှိစွာ အနိုင်ကျင့်၍မရနိုင်သေးတယ်။ မင်းငါနဲ့တိုက်ခိုက်ချင်ရင် ဘယ်အချိန်မဆို ကြိုဆိုတယ်။ စိတ်ချပါ မင်းလိုသေးငယ်တဲ့ဇာတ်ကောင်တွေနဲ့ ဖြေရှင်းတဲ့အခါ ငါ ရဲ က သနားညှာတာမှုပြလိမ့်မယ်။ နောက်ဆုံးတော့ လူကြီးတွေက ကလေးတွေနဲ့ အလေးအနက်ထား တိုက်ခိုက်တာက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိလို့လဲ"

သူက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်ဖြစ်ပြီး ယန်ကျန့်ထက် အနည်းငယ်သာကြီးကာ သူတို့ထဲတွင် အငယ်ဆုံးဖြစ်သော်လည်း သူက လူကြီးတစ်ယောက် အကြီးအကဲတစ်ယောက်လို ပြုမူနေ၏။

ကျိုးကျယ်၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း သူက မတုံ့ပြန်ပေ။

သူက မဆင်မခြင်ပြုမူသည့် အရွယ်ကို ကျော်လွန်သွားပြီဖြစ်ပြီး အစောက သူ၏မကျေနပ်မှုကို ဖော်ပြရုံသာဖြစ်ကာ ရဲကျန့်နှင့် တိုက်ခိုက်ရန် အလေးအနက်မစဉ်းစားပေ။

"မဟုတ်မမှန်တွေ ထပ်မပြောနဲ့တော့ မင်းဒီလောက်ပေါ့ဆနေရင် မင်းတကယ်ပဲ ဒီနေ့ဒီမှာ သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်။ ဒါကမင်းထင်သလောက် မရိုးရှင်းဘူး"

ယန်ကျန့်က ရဲကျန့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သတိပေးလိုက်၏။

ရဲကျန့်က သူ၏အပြုံးကို ထိန်းချုပ်ပြီး ဆို၏။

"မင်းကြောက်နေတာလား။ ငါ ရဲ က မကြောက်ဘူး။ ငါအနိုင်ရနိုင်ရင် ငါသဘာဝအတိုင်း မကြောက်ဘူး။ အနိုင်မရနိုင်ရင် ငါသေခြင်းတရားကို တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်ရုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ ရဲကျန့်က မသေဘူး ဒုက္ခထဲမှာ ထကြွပြီး အပြင်းထန်ဆုံးဖြစ်လာတဲ့အထိ ဆက်လက်အားကောင်းလာရုံပဲ"

"ကြောက်ရွံ့မှုက အနိုင်ကျင့်၍မရနိုင်ခြင်းအတွက် အာဟာရသက်သက်ပဲ"

ယန်ကျန့်က ဒီလူနှင့် စကားမပြောချင်တော့ဘဲ ဒါကသူ့ဉာဏ်ရည်ကို စော်ကားသည်ဟု ခံစားရ၏။ ဖြစ်နိုင်လျှင် သူက တစ္ဆေငယ်ကို ရဲကျန့်နာမည် ခေါ်ခိုင်းချင်သည်။

"စလိုက်ကြစို့"

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူက နောက်ထပ်အချိန်မဖြုန်းဘဲ အခြားသူများကို ပြင်ဆင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက်…

စုန့်ရန်၏ အလောင်းက လှုပ်ရှားသွားပြီး ၎င်းကိုထိန်းချုပ်နေသော တစ္ဆေအရိပ်က ရှေ့သို့လျှောက်သွားစဉ် ယန်ကျန့်က စာအမည်းကို ထုတ်ယူပြီး စုန့်ရန်ကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အခြားလူတိုင်းက အလွန်လေးနက်စွာ ကြည့်နေကြ၏။

သူတို့က ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ပြီး အခုအရာတွေစတင်ရန်သာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်အောက်တွင်…

စုန့်ရန်၏ အလောင်းက ၎င်းကိုလက်ခံပြီးနောက် စာအမည်းကို တည်ငြိမ်ပြီး သဘာဝအတိုင်း အပိုင်းပိုင်းဆုတ်ဖြဲလိုက်၏။

ဆယ်စုနှစ်များစွာ မပျက်မစီးရှိခဲ့ပြီး သဘာဝလွန်စွမ်းအားအချို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပုံရသော စာအမည်းက ချက်ချင်းပုပ်သိုးသွားပြီး ၎င်း၏စွမ်းအားက ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည့်အခါ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ အပိုင်းအစများ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွား၏။

စာအမည်းက ပျောက်ကွယ်သွား၏။

သို့သော် အပြန်အလှန်အားဖြင့်…စာတိုက်၏ ကျိန်စာက ပေါ်ပေါက်တော့မည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

စာအမည်းကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည့် ချက်ချင်းနီးပါးတွင် ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့၏။ ဘုန်းခနဲမြည်သံများ ဆက်တိုက်နှင့်အတူ နေ့ခင်းဘက် စာတိုက်မှ မှိန်ဖျော့သော အဝါရောင်မီးများက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲသွား၏။ ပထမထပ်မှ မီးများပေါက်ကွဲပြီးနောက် စာတိုက်၏ ဒုတိယထပ်မှ မီးသီးပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

တတိယထပ် စတုတ္ထထပ် ပဉ္စမထပ်… အမည်မသိနေရာများပင်။

မီးများအားလုံးက ဒီအခိုက်အတန့်တွင် ပေါက်ကွဲသွား၏။

အပြင်ဘက်တွင် နေ့ခင်းဘက်ဖြစ်သော်လည်း စာတိုက်အတွင်းတွင် ချက်ချင်းပင် ညအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။

အမှောင်ထုက ရုတ်တရက် လူတိုင်းကို လွှမ်းခြုံသွား၏။

သူတို့က ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲမှုက သူတို့၏နှလုံးသားများကို အသည်းအသန်ကျုံ့ဝင်စေသည်။

"ငါ ရဲ က တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းနေတယ် အမှောင်က ငါ့အပေါ်မှာ ဘယ်လိုကျရောက်နိုင်မှာလဲ"

အမှောင်ထု၏ လွှမ်းခြုံခြင်းကို ခံရပြီးနောက် ရဲကျန့်က နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ရှေ့သို့ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်၏။

သူ၏နောက်မှ စာတိုက်တံခါးက ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွားပြီး နေရောင်ခြည်တစ်တန်းကို ဝင်ရောက်ခွင့်ပေးလိုက်၏။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင်…

ပိုမိုအားကောင်းသော သဘာဝလွန်စွမ်းအားတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး တံခါးက ဘုန်းခနဲ ပိတ်သွားကာ ထို့နောက် လူပုံသဏ္ဌာန်အရိပ်တစ်ခုက စာတိုက်အပြင်ဘက်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ရပ်နေပြီး တံခါးကိုခိုင်မြဲစွာ ပိတ်ဆို့ထားသည်။

"ဘာလဲဟ"

ရဲကျန့်၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွား၏။