ယန်ကျန့်၏ ချိန်းတွေ့ခြင်း

"နောက်ဆုံးတော့ အလုပ်ဆင်းပြီ"

ရှန်ထုံမျှော်စင်အတွင်း၌ လျိုရှောင်ယွိက သူမ၏အလုပ်ဆင်းချိန်ကို စိုးရိမ်ပူပန်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေ၏။

ငါးနာရီထိုးသည်နှင့် သူမက ရုံးခန်းထဲမှ ပြေးထွက်သွား၏။

လက်ဗွေနှိပ်စရာမလိုသလို မည်သူ့ကိုမှ အစီရင်ခံစရာမလိုပေ။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အနေဖြင့် ယန်ကျန့်တစ်ယောက်တည်းသာ သူမကိုထိန်းချုပ်နိုင်၏။ ယန်ကျန့်သာ စကားမပြောသမျှ သူမက မိမိကိုယ်ကို အလွယ်တကူပင် အားလပ်ရက်ပေးနိုင်၏။

သို့သော် ပရော်ဖက်ရှင်နယ်လေ့ကျင့်ထားသော သီးသန့်ဆက်သွယ်ရေးအရာရှိတစ်ဦးအနေဖြင့် လျိုရှောင်ယွိက အလွန်အချိန်တိကျဆဲဖြစ်၏။ ဘာမှလုပ်စရာမရှိသည့်အခါပင် သူမက အချိန်အတိအကျ အလုပ်လုပ်ပြီး သူမ၏ဖုန်းက ၂၄/၇ အသင့်အနေအထားတွင် ရှိနေ၏။ တာဝန်တစ်ခုပေါ်လာလျှင် သူမအိပ်ပျော်နေလျှင်တောင် ထပြီး အလုပ်လုပ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ရှန်ထုံမျှော်စင်တွင် ဝန်ထမ်းများစွာရှိသောကြောင့် လျိုရှောင်ယွိ၏ အလုပ်က အတော်လေး အေးဆေးသက်သာ၏။

"လျိုရှောင်ယွိ ဒီနေ့တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား။ ဘာလို့ဒီလောက်စောစော အလုပ်ဆင်းတာလဲ"

သူမထွက်ခွာသွားစဉ် လျိုရှောင်ယွိက ဓာတ်လှေကားအပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသော ထုံချန်နှင့် ဆုံမိပြီး သူတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။

"ကျွန်မ ယန်ကျန့်နဲ့ ညစာစားဖို့ အစီအစဉ်ရှိတယ် ဒါကြောင့် အိမ်အမြန်ပြန်ပြီး အဝတ်အစားလဲဖို့လိုတယ်"

လျိုရှောင်ယွိက တခစ်ခစ်ရယ်မောရင်း ဆို၏။

ထုံချန်က အနည်းငယ်အံ့ဩသွားပုံရသည်။

"ရှင်က ယန်ကျန့်နဲ့ အစားအသောက်စီစဉ်ဖို့ တကယ်ပဲ စီမံနိုင်ခဲ့တာလား။ ကောင်းပြီလေ ကံကောင်းပါစေ။ ရှင့်မှာသာယာတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုရှိပါစေလို့ မျှော်လင့်တယ်"

သူ့မှာယောက်ျားတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိသော်လည်း သူက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လို တွေးခေါ်ပြီး လျိုရှောင်ယွိနှင့် ယန်ကျန့်ကြားမှ သိမ်မွေ့သော လှုပ်ရှားမှုကို သဘာဝအတိုင်း မြင်နိုင်၏။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ယန်ကျန့်က တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး စိတ်ခံစားမှုကင်းမဲ့ကာ သူတို့ကြားမှ မည်သည့်တိုးတက်မှုကိုမဆို အတော်လေး ခက်ခဲစေ၏။

"ကျွန်မအခုပြန်တော့မယ် အစ်မထုံချန် တာ့တာ"

လျိုရှောင်ယွိက လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ပုဂ္ဂလိကဓာတ်လှေကားမှတစ်ဆင့် ထွက်ခွာသွား၏။

"သူမအရမ်းစိတ်မပျက်ဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ"

ထုံချန်က ခေါင်းအနည်းငယ်ခါလိုက်၏။

မကြာမီ…

လျိုရှောင်ယွိက ကွမ်းကျန်းလူနေအိမ်ရာသို့ ပြန်မောင်းသွား၏။ သူမမှာအခု သူမ၏ကိုယ်ပိုင် တိုက်ခန်းရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ကုမ္ပဏီက ချထားပေးခြင်းဖြစ်သောကြောင့် သူမက ဝမ်ရှန်းရှန်းဆီတွင် ယာယီနေထိုင်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

အိမ်တွင် လျိုရှောင်ယွိက ရေချိုးပြီး ဆံပင်ပုံစံသွင်းကာ အဝတ်အစားလဲလိုက်၏။

ဆံပင်နှစ်ခွစည်းထားသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားပြီး အလွန်ချစ်စရာကောင်းကာ မှန်ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး သူမ၏အလုပ်ယူနီဖောင်းအသွင်အပြင်နှင့် လုံးဝကွဲပြားနေ၏။

ဒီပုံရိပ်က မိမိဘာသာဒီဇိုင်းထုတ်ထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဌာနချုပ်က ဖန်တီးပေးထားခြင်းဖြစ်၏။

ဌာနချုပ်က ယန်ကျန့်က ဒီပုံစံကို ကြိုက်နှစ်သက်သည်ဟု ထင်သောကြောင့် ပြည်သူ့ဆက်ဆံရေးရည်ရွယ်ချက်များအတွက် သူတို့က လျိုရှောင်ယွိအတွက် ဒီပုံရိပ်ကို အထူးဒီဇိုင်းထုတ်ပေးခဲ့၏။

သို့သော် နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းတစ်ခု ရှိခဲ့၏။

ဌာနချုပ်က ယန်ကျန့်၏ နှစ်သက်မှုများကို စုံစမ်းစစ်ဆေးသောအခါ သူတို့က သူ၏ကွန်ပျူတာကို ဟက်ခ်လုပ်ခဲ့ပြီး သိုလှောင်ထားသော သတင်းအချက်အလက်များက ကျန်းဝေ့၏ ဝှက်ထားသော စိတ်ဝင်စားမှုများကို ထင်ဟပ်နေသည်ကိုသာ တွေ့ရှိခဲ့ရ၏။

ဒါကြောင့် ဒါက ကျန်းဝေ့၏ နှစ်သက်မှုဖြစ်ပြီး ယန်ကျန့်၏ နှစ်သက်မှုမဟုတ်ပေ။

"ပြီးပြည့်စုံတယ်"

လျိုရှောင်ယွိက သူမ၏နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းက ဆက်လက်ရှိနေသည်ကို လုံးဝမသိရှိဘဲ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

သူမက အချိန်ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ခြောက်နာရီနီးပါးရှိနေပြီ။

တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် လျိုရှောင်ယွိက သူမ၏အလုပ်ဖုန်းကို ထုတ်ယူပြီး ခေါ်ဆိုလိုက်၏။

ခေါ်ဆိုမှုက လျင်မြန်စွာ ချိတ်ဆက်မိသွားပြီး အေးစက်သော အသံတစ်ခုဖြင့် နှုတ်ဆက်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။

"ဟယ်လို ဘယ်သူလဲ"

"ယန်ကျန့် ကျွန်မ လျိုရှောင်ယွိပါ။ ရှင်ဘယ်မှာလဲ"

လျိုရှောင်ယွိက ဆို၏။

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"လုံခြုံတဲ့အိမ်ထဲမှာ ဘာလို့လဲ တစ်ခုခုဖြစ်နေလို့လား"

လုံခြုံသောအိမ်

လျိုရှောင်ယွိက လုံခြုံသောအိမ်အမှတ် ၁ က အခုယန်ကျန့်၏ ပုဂ္ဂလိကအသုံးပြုမှုဖြစ်ပြီး အကျဉ်းချထားသော တစ္ဆေအချို့နှင့် သဘာဝလွန်ပစ္စည်းများကို သိုလှောင်ထားသည်ကို ချက်ချင်းပြန်အမှတ်ရလိုက်၏။ သူ၏ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ မည်သူကမှ ထိုနေရာသို့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဝင်ရောက်ရန် မရဲဝံ့ပေ။

"အခုအလုပ်များနေလား"

အဖြေက ထွက်ပေါ်လာ၏။

"သိပ်မများပါဘူး အခြေအနေတချို့ကို စစ်ဆေးနေရုံပဲ။ သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတွေ အကျဉ်းချထားတဲ့ တစ္ဆေတွေ သူတို့အားလုံးက ဘာအဖြစ်အပျက်မှမဖြစ်အောင် ပုံမှန်စစ်ဆေးမှုတွေ လိုအပ်တယ်"

"ငါတို့ဒီည အတူတူညစာစားဖို့ အရင်က သဘောတူထားတယ် ရှင်မပေါ်လာဖို့ စီစဉ်နေတာလား"

လျိုရှောင်ယွိက ဖော်ပြလိုက်၏။

ဖုန်းက တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း…

အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက လျိုရှောင်ယွိ၏ အခန်းထဲတွင် ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ယန်ကျန့်က မျက်နှာအမူအရာမပြဘဲ ထွက်လျှောက်လာ၏။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က အေးစက်မနေတော့ဘဲ သက်ရှိလူတစ်ယောက်၏ ရုပ်ခန္ဓာကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သော်လည်း သူ၏အမူအရာက အေးစက်စက်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဒါက အတော်လေး စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေ၏။

ဒါက သဘာဝလွန်ဖြစ်တည်မှုများနှင့် မကြာခဏကြုံတွေ့ရခြင်းမှ ရရှိသော အငွေ့အသက်ဖြစ်ပြီး ယန်ကျန့်က သူ၏အတွင်းထဲတွင် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကိုပင် သိုလှောင်ထားရာ ဒီအေးစက်သော ခံစားချက်ကို မဆုတ်မနစ် ကြန့်ကြာနေစေ၏။

ယန်ကျန့်က အခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"နင်ငါ့ကိုညစာစားဖို့ ဖိတ်ခေါ်တယ်၊ နင်က အရင်ဆုံးနေရာတစ်ခုကို ရွေးပြီး ငါ့ကိုစောင့်နေသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါပေမဲ့ အခုနင်က အိမ်မှာရှိနေတုန်းပဲ။ စားသောက်ဆိုင်ရောက်ပြီး ဟင်းလျာတွေ မှာပြီးမှ ငါ့ကိုခေါ်လိုက်။ တာချန်းမြို့ထဲမှာ ငါဘယ်နေရာမဆို ပေါ်လာနိုင်တယ်"

လျိုရှောင်ယွိက ပါးများဖောင်းလိုက်သည်။

"ရှင်ဒါဘာကိုဆိုလိုတာလဲ ရှင်က ရုတ်တရက် ကျွန်မအခန်းထဲမှာ ပေါ်လာတယ်။ ကံကောင်းလို့ ကျွန်မရေချိုးပြီးသွားပြီ။ ကျွန်မသာရေချိုးနေတုန်း ရှင်ပေါ်လာရင် ဒါမတရားဘူး"

"နင့်ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ကြည့်စရာဘာရှိလို့လဲ"

ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးက လှည့်ပတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်၏။

"ဘာမှထူးထူးခြားခြားမရှိဘူး"

လျိုရှောင်ယွိက မျက်နှာနီရဲသွားပြီး သူမ၏ရင်ဘတ်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

"ရှင့်တစ္ဆေမျက်လုံးက ခုနက ဘာမြင်လိုက်လဲ။ စောင့်ဦး ရှင့်တစ္ဆေမျက်လုံးကို ပိတ်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ကြည့်တာ ရပ်လိုက်"

"နင့်အပေါ်မှာ ကြည့်စရာတန်ဖိုးရှိတဲ့ တစ်ခုခုရှိတယ်လို့ နင်ထင်နေတာလား"

ယန်ကျန့်က မျက်နှာအမူအရာမပြဘဲ ကျန်ရှိနေပြီး သူ၏မျက်လုံးများက မည်သည့်စိတ်ခံစားမှုကိုမှ ကင်းမဲ့နေ၏။

"တာချန်းမြို့တစ်ခုလုံးက ငါ့အတွက် ဖောက်ထွင်းမြင်နေရတယ် လျှို့ဝှက်ချက်မရှိဘူး။ ငါက လူတစ်ယောက်တည်းကို စိုက်ကြည့်နေလောက်အောင် မပျင်းသေးဘူး"

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ စကားပြောတာရပ်တော့။ အများကြီးဖော်ထုတ်ပြတာက ရှက်စရာကောင်းတယ် ရှင်သိလား။ လူတွေက ဒါကိုတိုက်ရိုက်မပြောဘူး"

လျိုရှောင်ယွိက လျင်မြန်စွာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ယန်ကျန့်ကိုဒါကိုမဖြိုခွဲရန် အရိပ်အမြွက်ပြလိုက်၏။

တစ္ဆေမျက်လုံးများရှေ့တွင် သာမန်လူများမှာ အမှန်တကယ်ပင် လျှို့ဝှက်ချက်မရှိပေ။ လျိုရှောင်ယွိက ယန်ကျန့်၏ မှတ်တမ်းများကို သိသောကြောင့် သူမက ပုံမှန်အားဖြင့် မသိဟန်ဆောင်သော်လည်း ဒီလိုဖော်ထုတ်ခံရခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် ရှက်စရာကောင်း၏။

"သွားကြစို့ သွားကြစို့ ကျွန်မကိုညစာ စားဖို့ ခေါ်သွား။ ရှင်က တာချန်းမြို့ရဲ့ တာဝန်ခံပဲ။ ရှင်က စားလို့အကောင်းဆုံးနေရာတွေကို ကျွန်မထက်ပိုသိရမယ်။ ရှင်နေရာရွေး ကျွန်မရှင်းမယ် ပြဿနာမရှိဘူးမလား"

လျိုရှောင်ယွိက ကစားသလို ပြုံးရင်း ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူမ၏ဆံပင်နှစ်ခွက ယိမ်းနွဲ့နေကာ ထို့နောက် သူမက ယန်ကျန့်ထံသို့ အလျင်အမြန်ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူ၏လက်မောင်းကို ချိတ်ဆွဲလိုက်၏။

"ရှင်သာမဆန့်ကျင်ဘူးဆိုရင် ဒါဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီနော် သွားကြရအောင်"

ယန်ကျန့်က မတုံ့ပြန်ပေ။ ယင်းအစား အနီရောင်အလင်းက အခန်းတစ်ခုလုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် လွှမ်းခြုံသွား၏။ အနီရောင်အလင်းတန်း လင်းလက်သွားသည်နှင့်အတူ သူနှင့် လျိုရှောင်ယွိတို့က အခန်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူတို့က ပိတ်ထားပြီး စွန့်ပစ်ထားသော ကျောင်းတစ်ကျောင်းရှေ့တွင် ပေါ်လာကြ၏။

"ဒါဘယ်နေရာလဲ"

လျိုရှောင်ယွိက ခဏတာ မှင်တက်သွား၏။

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

"ဒါငါအရင်က တက်ခဲ့တဲ့ အထက်တန်းကျောင်းပဲ"

လျိုရှောင်ယွိ၏ မျက်လုံးများက လင်းလက်သွား၏။

"တံခါးခေါက်သံဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ နေရာလား။ ရှင်ကျွန်မကို ဒီကိုဘာလို့ခေါ်လာတာလဲ"

"အနီးအနားမှာ စားသောက်ဆိုင်တန်းတစ်ခုရှိတယ်"

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

"ငါတို့အဲဒီကို တစ်ခုခုသွားစားလို့ရတယ်။ ငါအရင်က ကျန်းဝေ့၊ ကျောက်လေ့နဲ့ မြောင်ရှောင်ရှန်းတို့နဲ့ အဲဒီကိုအများကြီးသွားခဲ့တယ် ကျန်းဝေ့က အမြဲတမ်းရှင်းပေးခဲ့ပေမယ့်"

"ကျွန်မသိတယ် ကျန်းဝေ့က ချမ်းသာတဲ့မိသားစုက မိုက်မဲတဲ့သားပဲ။ သူ့မှာပိုက်ဆံရှိတယ်"

လျိုရှောင်ယွိက ဆို၏။

"မဟုတ်ဘူး ငါသူ့ကိုအိမ်စာကူးကူပေးခဲ့ရတယ် ဒါပေမဲ့ ငါမလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး ဒါကြောင့် ငါမြောင်ရှောင်ရှန်းဆီက ကူးရတယ်။ သူက ထိပ်တန်းကျောင်းသူတစ်ယောက်ပဲ ငါတို့ထက် အများကြီးပိုတော်တယ်။ သူက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကြောင့် ကျောင်းစောစောနားခဲ့ရပေမယ့် သူက နာမည်ကြီးတက္ကသိုလ်တစ်ခုကို ဝင်ခွင့်ရခဲ့သေးတယ်"

ယန်ကျန့်က သူ၏စိတ်ထဲမှ အတိတ်ကမှတ်ဉာဏ်အချို့ကို ပြန်အမှတ်ရရင်း ဆို၏။

အတိတ်အကြောင်း ပြောရလျှင်… ဒါက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်မကြာသေးပေ။ မနှစ်ကတင် သူတို့က ဒီမှာစာသင်နေပြီး သရေစာများ စားသုံးနေဆဲဖြစ်၏။

သို့သော် အခုတော့ အချို့က သေဆုံး အချို့က ပြန့်ကျဲပြီး အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားပြီ။

ကျောင်းဘေးမှ စားသောက်ဆိုင်တန်းပင်လျှင် တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ဆိုင်အများစုက ပိတ်ထားပြီး အနည်းငယ်သာ ဖွင့်ထားဆဲဖြစ်သော်လည်း စီးပွားရေးမကောင်းဘဲ အခြေခံကုန်ကျစရိတ်များကို ဖုံးမိရုံသာ တက်နိုင်သည်။

ယန်ကျန့်နှင့် လျိုရှောင်ယွိတို့က ဒီလမ်းပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေကြပြီး အနည်းငယ်နေရာမကျသလို ခံစားနေရ၏။

သို့သော် သူတို့က အလွန်သာမန်ကျသော ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ဆိုင်သို့ ဝင်သွားပြီး ထိုင်ချလိုက်ကြ၏။

"မီနူးဘယ်မှာလဲ။ မီနူးတောင်မရှိဘူး"

လျိုရှောင်ယွိက အစားအစာမှာချင်နေ၏။

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

"မီနူးမရှိဘူး နင်လိုချင်တာကိုပဲ ခေါ်လိုက် သူတို့မှာရှိသမျှပေါ့"

"..."

လျိုရှောင်ယွိက ယန်ကျန့်အကြောင်း တစ်ခုခုမှားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

"သူဌေး ခေါက်ဆွဲကြော်နှစ်ပွဲ ကြက်ဥနဲ့ ကျေးဇူးပဲ"

ယန်ကျန့်က ခေါ်လိုက်၏။

"ခဏလေး"

အသံတစ်ခုက နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်မှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ရှင်ကျွန်မကို ဘာလို့ဒီကို အစားအစာစားဖို့ ခေါ်လာတာလဲ။ အထူးအဓိပ္ပာယ်တစ်ခုခုရှိလို့လား"

လျိုရှောင်ယွိက စပ်စုစွာ မေးလိုက်၏။

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

"အထူးအဓိပ္ပာယ်မရှိပါဘူး ငါဒီနေရာနဲ့ ရင်းနှီးရုံပဲ ပြီးတော့ နင်ရုတ်တရက် ငါ့ကိုစားစရာနေရာတစ်ခု ရွေးခိုင်းတော့ ငါဘယ်သွားရမှန်းမသိဘူး"

လျိုရှောင်ယွိက တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

သူမက ယန်ကျန့်က ယခင်က အထက်တန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်ဖြစ်လာပြီးနောက် သူက မိမိကိုယ်ကိုဖျော်ဖြေရန် နည်းလမ်းမရှိသည်ကို ခုမှသတိရလိုက်၏။ ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်း အပြင်မှာစားခြင်း ချိန်းတွေ့ခြင်းကဲ့သို့သော အရာများက သူနှင့်မသက်ဆိုင်ပေ။

သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကို မဖြေရှင်းသည့်အခါ သူက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကို ဖြေရှင်းရာလမ်းပေါ်တွင် ရှိနေပြီး အနားယူချိန် နည်းနည်းသာ ရှိ၏။

"ကျွန်မထင်တာတော့ ဒီနေရာက ကောင်းတယ် တကယ်ပဲကောင်းတယ်"

လျိုရှောင်ယွိက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်၏။

"အနာဂတ်မှာ ရှင်အားတဲ့အခါ ကျွန်မကိုဒီကို စားဖို့ခေါ်ခဲ့"

"အနာဂတ်မရှိတော့ဘူး ငါနောက်လဆိုင်ပိတ်တော့မှာ"

ပိုင်ရှင်က ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ခေါက်ဆွဲကြော်နှစ်ပွဲနှင့်အတူ ထွက်လာ၏။

"..."

လျိုရှောင်ယွိက အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့သွားပြီးနောက် ဆို၏။

"သေချာပါတယ် ဒီလမ်းပေါ်က တခြားဆိုင်တွေမှာလည်း အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေရှိမှာပါ"

"သူတို့အားလုံး ပိတ်တော့မှာပဲ။ ငါတို့ဆိုင်ပိုင်ရှင်တွေအားလုံး သဘောတူခဲ့ကြတယ်"

ပိုင်ရှင်က ထပ်ပြော၏။

"စီးပွားရေးမကောင်းဘူး ငါတို့အားလုံး အလုပ်ပြောင်းရတော့မယ်"

"ခေါက်ဆွဲစား"

ယန်ကျန့်က အလွန်တည်ငြိမ်ပြီး ခေါက်ဆွဲကို တစ်လုတ်ပြီးတစ်လုတ် စားသုံးနေ၏။ သူက အရင်က ဒီနေရာမှ ခေါက်ဆွဲကြော်ကို တကယ်ပဲကြိုက်နှစ်သက်ခဲ့သော်လည်း အခုတော့ သူဒါတွေကို အဲဒီလောက် မကြိုက်တော့ဘူးဆိုတာကို သိရှိသွား၏။

လျိုရှောင်ယွိက ယန်ကျန့်ကို ကြည့်ရင်း စကားစတင်ပြောချင်သော်လည်း စကားပြောထွက်ရန် အလွန် အဆင်မပြေ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ ဒါက အနည်းငယ်အေးစက်သော လေထုဖြစ်ပြီး ဆက်သွယ်ရန် ခက်ခဲ၏။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ယန်ကျန့်၏ ဖုန်းက မြည်လာပြီး ဖြေကြားပြီးနောက် ရှုန်ဝမ်ဝမ်၏ အသံက တစ်ဖက်မှ အော်ဟစ်လာသည်။

"ငါမင်းကိုရှာဖို့ မင်းအိမ်ကို သွားခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ မင်းအဲဒီမှာမရှိဘူး။ ရှောင်ယန် မင်းဘယ်ရောက်သွားတာလဲ အမြန်ပြန်လာခဲ့"

"အစားအစာ စားနေတာ"

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

"ငါစားပြီးမှ ပြောကြတာပေါ့"

"စားနေတာလား ကောင်းပြီ မင်းအဲဒီမှာပဲနေ မလှုပ်နဲ့ ဖေဖေရှုန် မကြာခင်အဲဒီကို ရောက်လာလိမ့်မယ်"

ရှုန်ဝမ်ဝမ်က စကားဆုံးပြီး ဖုန်းချလိုက်၏။

"ရှုန်ဝမ်ဝမ်က ရှင်ဘယ်မှာစားနေလဲဆိုတာ မေးဖို့မေ့သွားပုံပဲ"

လျိုရှောင်ယွိက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်၏။

"သူသေချာပေါက် နောက်တစ်ခါခေါ်လိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

"မဟုတ်ဘူး သူကကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်နိုင်တယ် တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ တည်နေရာကို ဆုံးဖြတ်တာက သူ့အတွက် အရမ်းရိုးရှင်းတဲ့အရာတစ်ခုပဲ"

"ဒါဖြစ်နိုင်လို့လား"

လျိုရှောင်ယွိက အလွန်အံ့ဩသွား၏။

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

"ဘာကမဖြစ်နိုင်တာလဲ။ ရှုန်ဝမ်ဝမ်က ထီနံပါတ်တွေကိုတောင် တိတိကျကျ ကြိုတင် ဟောကိန်းထုတ်နိုင်တယ်။ သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေကို လျှော့မတွက်နဲ့ သူတို့က ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုထက် ကျော်လွန်တယ်"

လျိုရှောင်ယွိက အတွေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်၏ နေအိမ်၌ ရှုန်ဝမ်ဝမ်က ဒေါသတကြီး သူ၏ဖုန်းကို လွှင့်ပစ်လုနီးပါးဖြစ်နေသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း ရှောင်ယန် ဖေဖေရှုန်ကို ပစ်ထားတယ် နောက်မှငါသူ့အိမ်သာကို ပိတ်ဆို့ပစ်မယ်"

"ထားလိုက်ပါတော့ ခေါင်းဆောင်ယန်မှာ တစ်ခုခုရုတ်တရက် ပေါ်လာတာဖြစ်ရမယ် သူ့ကိုမနှောင့်ယှက်ပါနဲ့ တခြားတစ်နေ့ဖြစ်နိုင်တာပေါ့"

သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချန်ရှူမေ့က ဆံပင်ကို နားနောက်သို့ သပ်တင်လိုက်၏။ သူမက အလွန်ရိုးရှင်းသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ကျော့ရှင်းပြီး ရင့်ကျက်သော ပုံရိပ်ကို တင်ဆက်နေဆဲဖြစ်၏။ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံမျှဖြင့် သူမက လှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်နေ၏။

"အမေ မသိဘူး ရှောင်ယန်က ခုနက ကျွန်တော့်ကို ဒူးထောက်လုနီးပါး တောင်းပန်နေတာ အမေနဲ့ချိန်းတွေ့သွားဖို့ သဘောတူစေချင်လို့ ပြီးတော့ ကျွန်တော်ဒါဇင်နဲ့ချီပြီး ငြင်းခဲ့တယ် နောက်ဆုံးမှာ သူကျွန်တော့်ကို အရမ်းပူဆာလွန်းလို့ သဘောတူလိုက်ရုံပဲ"

ရှုန်ဝမ်ဝမ်၏ မျက်လုံးများက သူစကားပြောရင်း ရွေ့လျားသွား၏။

"ဒါကိုဒီအတိုင်း လွှတ်ထားလို့မဖြစ်ဘူး။ ငါတို့သူ့ကို အခုသွားရှာကြစို့ ရှောင်ယန်က ငါ့ကိုတစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတာ သေချာတယ်"

ထိုသို့ပြောရင်း သူက ချန်ရှူမေ့ကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး ကားဖြင့် ထွက်ခွာသွား၏။