လေနှင့်မိုးကြိုးချိတ်ထားသော ပုတီးစေ့များ။ မကြုံစဖူး အစွမ်းထက်သော ရန်သူ။ (၁)

"ဟမ် နတ်ဘုရားဒူးလေးလက်တံကို ဖြန့်ကျက်ထားပြီးပြီလား။"

စစ်ခုန်းကျန့်သည် အနက်ရောင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ၀တ်ဆင်ထားသော စစ်သားများသည် မေပယ်တောအပြင်ဘက်ရှိ ကြီးမားလှသော ဒူးလေးလှည်းများအား တွန်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

"အဲဒါက ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းရဲ့ ခန်းမကို ချိန်ထားပုံမပေါ်ဘူး..."

စူးချန်ခုန်း သူ့ဘာသာသူ တွေးနေမိသည်။

စူးချန်ခုန်း လှမ်းမြင်နေရသည်က စစ်သားတစ်ရာနီးပါးရှိကာ မေပယ်တောတစ်ခုလုံးကို ဝိုင်းရံထားကြသည်။ စုစည်းထားသော တောနက်စီရင်စုစစ်တပ်တွင် လူတစ်ထောင်ထက်မနည်းပါဝင်ပြီး မြို့ကိုကာကွယ်ရန်အသုံးပြုသည့် နတ်ဘုရားဒူးလေးလက်တံကိုပင် ထုတ်ယူခဲ့သည်။ ဤမျှ ကြီးကြီးမားမား အင်အားပြတာက ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်း၏ ခန်းမဆောင်တစ်ခုကို ကိုင်တွယ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါ။ ခြင်တစ်ကောင်အား ပစ်သတ်ရန် လေယာဉ်ပစ်ဒုံးကျည်ကို အသုံးပြုမှာ မဟုတ်သလိုပင်။

“သူတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ ကြည့်ရတာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရန်သူနဲ့ ရင်ဆိုင်နေပုံပေါ်တယ်။”

စစ်ခုန်းဟွမ် အံ့သြသွားသည်။ သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ပါသည် ။ အနက်ရောင် သံချပ်ကာ တပ်သားတိုင်းသည် တင်းမာပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း မေပယ်သစ်တောအတွင်း၌ ရေလွှမ်းမိုးမှုကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော သားရဲများရှိနေသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားမှုများကို သတိထား စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် ရောက်နေပြီဆိုမှတော့ ဘာလို့ ကိုယ်ထင်မပြတာလဲ။"

ထိုအချိန်တွင် အဝေးမှ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် အသံနက်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံသည် ကျယ်လောင်ခြင်းမရှိသော်လည်း ရှင်းလင်းပြတ်သားသည်။ ထိုလူက ပုန်းအောင်းနေသော စူးချန်ခုန်းနှင့် အခြားသူများကို ရှာတွေ့သွားသည့်ပုံပင်။

ပြောလိုက်သည့်သူက သံချပ်ကာဝတ်ထားသည့် အခြားသော အနက်ရောင်စစ်သားများနှင့် မတူဘဲ သန်မာထွားကျိုင်းပြီး တော်တော်လေး ယောက်ျားပီသသူဖြစ်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ နတ်ဘုရားကဲ့သို့ မိုးထိအောင်မြင့်မားပြီး အနက်ရောင်နှင့် ရွှေရောင် တိုက်ပွဲ ဝင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ၀တ်ဆင်ထားကာ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အခြားသူများ အသက်ရှူမဝအောင် ပြင်းထန်သော အရောင်ဝါများ ထွက်ပေါ်နေ၏။

သူဝတ်ထားတဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာက တောနက်စီရင်စုမြို့တော်မှာ ဒုတိယအကြိမ် ရှာမတွေ့နိုင်တဲ့ ရတနာတစ်ခုပင်။

"ငါတို့ အသံမထွက်ပေမယ့် အဲဒီလူကို ငါတို့ ရှာတွေ့သွားပြီ" စစ်ခုန်းကျန့်နှင့် စစ်ခုန်းဟွမ်တို့၏ မျက်နှာထားများ အတန်ငယ် ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

"ဘယ်သူလဲ?"

ခပ်ထွားထွားလူကြီး၏အသံကို ကြားတော့ တောနက်စီရင်စုစစ်တပ်မှ ကျန်စစ်သားများသည်လည်း နိုးကြားလာပြီး စူးချန်ခုန်းနှင့် အခြားသူများ ပုန်းနေသည့် နေရာဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"သွားကြစို့၊ သွားကြည့်ရအောင်။"

စူးချန်ခုန်းက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူသည် ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းခန်းမအတွက် ဒီကိုလာတာမဟုတ်ပေ။ ဒီနေရာမှာ မှန်းဆနေမယ့်အစား အပြင်ထွက်ပြီး လူကိုယ်တိုင်မေးလိုက်တာက ပိုကောင်းပါသည်။

စူးချန်ခုန်းနှင့် အခြားနှစ်ယောက်တို့သည် ပုန်းအောင်းနေရာမှ ထွက်လာကြပြီး မဝေးလှသော ခပ်ထွားထွားလူဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

"ဟမ်? လူသုံးယောက်လား?" ထိုလူထင်တာက လူနှစ်ယောက်သာ ရှိသော်လည်း သုံးယောက်ပေါ်လာသောကြောင့် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

အလယ်မှ ကြမ်းတမ်းသော အသွင်အပြင်ဖြင့် အနက်ရောင် ၀တ်ရုံကို ၀တ်ဆင်ထားသော လူသည် ထင်ထင်ရှားရှား မြင်နိုင်သော်လည်း သူ၏ အရောင်အဝါသည် သစ်သားခြောက်တစ်ခြမ်းကဲ့သို့ ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် သူ၏ ဖြစ်တည်မှုကို ခံစားသိရှိရန် ခက်ခဲလှသည်။

“စစ်ခုန်းယုံ…” ထိုလူ နားလည်သွားသည်။ တောနက်စီရင်စုမြို့မှ သိုင်းပညာရှင် အနည်းငယ်သာ သူ့အား သတိမထားမိစေနိုင် လေသည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဤအချိန် ဤနေရာတွင် ပေါ်လာပါက ထိုလူက မကြာသေးမီက နာမည်ကြီးနေသော ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင် စစ်ခုန်းယုံဖြစ်သည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပါပေ။

လူထွားကြီးသည် သတိဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသော သံချပ်ကာ အနက်ရောင် စစ်သားများကို ရပ်တန့်စေရန် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် စစ်ခုန်း၊ ညဥ့်နက်ချိန်ကြီး ဒီမှာ လမ်းလျှောက်ရင်း အပန်းဖြေစရာ ရှိလို့လား”

စူးချန်ခုန်းက မတုံ့ပြန်ခဲ့ပါ။ အဲဒီအစား စစ်ခုန်းကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။ "ဒီနေရာဟာ ကျွန်တော်တို့ ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းရဲ့ အမာခံနယ်မြေတစ်ခုဖြစ်ပြီး အရေးပေါ်အချက်ပြမှုတစ်ခု ထွက်လာလို့ပါ။ ထုံးစံအတိုင်း ကျွန်တော်တို့ လာကြည့်ရပါမယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်ကို မေးပါရစေ။"

"ငါက ကုန်းပါး" အံ့သြဖွယ်ကောင်းပြီး ထုံးစံအတိုင်း လွှမ်းမိုးမှုရှိသော လူထွားကြီးက သူ့အမည်ကို ပြောခဲ့သည်။

"ကုန်းပါး? တောနက်စီရင်စု စစ်တပ်ရဲ့ စစ်သေနာပတိကြီး ကုန်းပါးလား။"

ဒီနာမည်က စစ်ခုန်းဟွမ်နဲ့ စစ်ခုန်းကျန့်နှစ်ယောက်လုံးကို ထိတ်လန့်စေခဲ့ပြီး စူးချန်ခုန်းလည်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားခဲ့သည်။

ကုန်းပါး၊ ဤအမည်သည် တောနက်စီရင်စုမြို့တွင် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်ပြီး သူ၏ဂုဏ်သတင်းမှာ စစ်ခုန်းယုံထက် အနည်းငယ်သာ နိမ့်ကျသည်။

ကုန်းမိသားစုမှ မွေးလာတာ ဖြစ်သောကြောင့် ကုန်းပါး၏ သိုင်းပညာစွမ်းရည်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ထူးခြားသည်။ ကုန်းမိသားစု၏ ကြီးမားသော ကျောထောက်နောက်ခံဖြင့် သူ၏ သိုင်းပညာစွမ်းရည်သည် လျင်မြန်စွာနှင့် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သူ သိုင်းပညာလမ်းကြောင်းပေါ် ခြေချကတည်းက ရှုံးနိမ့်မှုမျိုး တစ်ခါမှမကြုံဖူးဘဲ တောနက်ခရိုင်၏ အစောင့်အရှောက် နတ်ဘုရားအဖြစ် တောနက်စီရင်မြို့၏ ထောင်သောင်းချီသော စစ်သေနာပတိကြီးအဖြစ် တာဝန်ယူခဲ့သည်။

ကုန်းမိသားစုတွင် တောနက်စီရင်စုမြို့တော်ဝန် ကုန်းယွိလုံနှင့် တောနက်စီရင်စုမြို့စောင့်တပ်၏ မဟာစစ်သူကြီး ကုန်းပါးတို့ရှိသည်။ တစ်ယောက်က အရပ်ဘက်မှဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က စစ်တပ်မှဖြစ်ရာ သူတို့သည် ကုန်းမိသားစု၏ မတုန်မလှုပ်နိုင်သော အခြေအနေကို ထူထောင်ခဲ့ကြသည်။

"ဆိုတော့ သူက ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းထဲက ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် စစ်ခုန်းယုံ‌ပေါ့။ တကယ်ကို သူက ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ အသွင်အပြင်နဲ့ တောင်တွေ မြစ်တွေကို ဝါးမျိုနိုင်တဲ့ တည်ရှိမှုကို သယ်ဆောင်လာတာပဲ။"

"ဘာတွေလဲ။ သူက ငါတို့ရဲ့ စစ်သေနာပတိကြီးနဲ့ ယှဉ်နိုင်လို့လား"

တောနက်စီရင်စုမြို့စောင့်တပ်မှ ကျန်စစ်သားများသည် သူတို့ရှေ့မှ လူက ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်း၏ ကျော်ကြားသော ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ဖြစ်သည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ သူတို့လည်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားကာ အချို့က စစ်ခုန်းယုံနှင့် ကုန်းပါးတို့ကို စိတ်ထဲတွင် နှိုင်းယှဥ်နေကြသည်။

တစ်ယောက်က ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းရဲ့ ရှည်ကြာစွာ တည်မြဲခဲ့တဲ့ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်ကတော့ တောနက်စီရင်စုမြို့ရဲ့ စောင့်ရှောက်သူပင်။သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ထိပ်တန်းအဆင့် သန်မာသူများ၊ ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်ကြပြီး ထုံးစံအတိုင်း၊ မည်သူက ပိုအားကောင်းသည် သို့မဟုတ် မည်သူက ပိုအားနည်းသည်ဟူ၍ နှိုင်းယှဉ်၍မရပေ။

"ဆိုတော့ စစ်သူကြီးကုန်းပါးပေါ့။ ဒီလိုအချိန်မတော်ကြီး ဒီလောက်များပြားလာတဲ့အင်အားစုနဲ့ ဘာလို့များ ရောက်လာရတာလဲ။" စူးချန်ခုန်းက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လက်နှစ်ဖက် နောက်ပစ်ကာ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေပုံပေါ်သည်။

သို့သော် ကုန်းပါးသည် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာပေါ်လာ၏။ သူက တိုက်ရိုက်ပြန်ဖြေမယ့်အစား "ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် စစ်ခုန်းက သိချင်နေတယ်ဆိုရင် ခဏလောက်နေပေးပါ။ အားလုံးက အချိန်တန်ရင် ပေါ်လာပါလိမ့်မယ်။"

“ဒါက ဘယ်လို လှည့်ကွက်မျိုးလဲ” စစ်ခုန်းဟွမ်က စိုးရိမ်တကြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း သူက ကုန်းပါး၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိချင်မိသည်။ သူက စူးချန်ခုန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ စူးချန်ခုန်းက အတန်ငယ် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဆက်နေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ကုန်းမိသားစုသည် တောနက်စီရင်စုစစ်တပ်ကို စုစည်းခဲ့ပြီး ကုန်းပါး ကိုယ်တိုင်တာဝန်ယူခဲ့ရသည်။ ဒါက အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စဖြစ်ရမည်။

စူးချန်ခုန်းနှင့် အခြားသူများ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် တောနက်စီရင်မြို့မှ စစ်သားတစ်ထောင်ကျော်သည် မေပယ်တောကို လုံး၀ ဝန်းရံထားပြီး နတ်ဘုရားလက်တံဒူးလေးအများအပြားကို ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်သည်။

တိတ်ဆိတ်မှု၊ ထူးကဲသော တိတ်ဆိတ်မှုက လရောင်အောက်တွင် အရာအားလုံး ရပ်တန့်သွားပုံရပြီး အားလုံးက စောင့်မျှော်နေကြသည်။

“ရှဲ ရှဲ ရှပ် ”

စူးချန်ခုန်း၏ မျက်ခုံးများ တဖြည်းဖြည်း တွန့်ချိုးလာသည်။ လေပြင်းတိုက်၍ သစ်ရွက်များကို လှုပ်ခတ်ရုံသာမက လေထဲတွင် အပုပ်အနံ့နှင့် သွေးနံ့ ခပ်ဖျော့ဖျော့ ရနေသည်။

“ဒီဘက်မှာ။ သတိထား!”