နယ်မြေချဲ့ထွင်

ကောင်းကင်နွားသိုး မျိုးနွယ်စုတွင် အဆင့်အတန်းစနစ်ကို တင်းကျပ်စွာ ထားရှိသည်။ နွားသိုးခေါင်းနှင့် လူသားကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်သူများသည် ကောင်းကင်နွားသိုး မျိုးနွယ်စု၏ အထက်တန်းလွှာဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့သည် ကြောက်ရွံ့မှုကင်းမဲ့ခြင်းနှင့် ရဲစွမ်းသတ္တိရှိခြင်းကို ကိုယ်စားပြု၏။

ထို့ကြောင့် နျိုပါ့ထျန်းသည် နွားသိုးခေါင်းနှင့်လူသားပုံစံရှိသော သူ၏ ဝိသေသလက္ခဏာအတွက် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမိသည်။

ချင်းယန် မသေမျိုးအကြီးအကဲမှာ သူ၏ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခြင်းကို တိတ်တဆိတ် ကျိန်ဆဲမိ၏။ ထိုကောက်ကျစ်သောဆိတ်မသည် မသေဆုံးမီပင် သူ့အား သစ္စာဖောက်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု အမှန်တကယ် မျှော်လင့်မထားခဲ့မိ။

ရှောင်မေ၊ အို ရှောင်မေရယ်... ဒီအဘိုးကြီးက မင်းကို ဘယ်နေရာမှာများ အပြစ်ပြုခဲ့မိလို့လဲ?

အဲဒီညက မင်းလည်းတော်တော် ကျေနပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား? ဘာလို့ ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ နောက်ကျောကို သစ္စာမဲ့စွာ ဓားနဲ့ထိုးရတာလဲ?

ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ပျက်ဖွယ် ကောင်းလိုက်သလဲ…

ကိစ္စတွေက ဤမျှအခြေအနေဆိုးလာချိန်တွင် ချင်းယန် မသေမျိုးအကြီးအကဲသည်လည်း သူ၏ အတိတ်က လုပ်ရပ်များမှ သက်ရောက်သော ခါးသီးသောအကျိုးဆက်ကို ရင်ဆိုင်ရန်သာ ရှိတော့သည်။

“အဘိုးကြီး၊ ကျုပ်ပြောသင့်တာတွေ အားလုံးပြောပြီးပြီ၊ ခင်ဗျားလည်း ခင်မင်မှုကိုပြသဖို့ အချိန်တန်ပြီမဟုတ်လား?”

နျိုပါ့ထျန်းသည် သူ၏ တစ်ခဏတာမျှ အနည်ကြွသွားသော စိတ်ခံစားချက်များကို ပြန်လည် ထိန်းညှိလိုက်ပြီးနောက် ဖြောင့်မတ်သောဟန်ဖြင့် လက်ကို ဆန့်တန်းကာ တောင်းဆိုသည်။ “မြန်မြန်၊ ဆိတ်ချိုတွေကို ပေးလိုက်စမ်းပါ! ကျေးဇူးမကန်းပါနဲ့!”

ချင်းယန် မသေမျိုးအကြီးအကဲသည် စိတ်တင်းထားပြီး အံကြိတ်ကာ ပြန်မေးခွန်းထုတ်သည်။ “ဒီအဘိုးကြီးက မပေးချင်ရင်ရော?”

“မပေးဘူးလား? အဲ့ဒီစကားကို ပြောလာမယ့်အချိန် စောင့်နေတာ!”

နျိုပါ့ထျန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု လျှံကျလာပြီး ချင်းယန် တာအိုနန်းတော်တစ်ခုလုံးကို ပြင်းစွာ တုန်ခါသွားစေသည်။

ကြီးမားသော ဖိနှိပ်မှုခံစားချက်ကြောင့် ချင်းယန် မသေမျိုးအကြီးအကဲသည် ရင်ဘတ်ထဲတင်းကျပ်လာကာ အသက်ရှူမဝတော့သည်ကို ခံစားလိုက်မိပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကြက်သီးဖြင့် ချမ်းတုန်သွားသည်။

ပြိုင်ဘက်သည် မသေမျိုးဘုရင် နဝမကောင်းကင် ကျင့်ကြံဆင့် ရှိ၏။ ထို့ပြင် ကောင်းကင်နွားသိုး မျိုးနွယ်စု၏ မြင့်မြတ်သော မျိုးနွယ်သွေးနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ရုပ်ခန္ဓာပိုင်းဆိုင်ရာ ခုခံအားဖြစ်စေ၊ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားဖြစ်စေ သူသည် မသေမျိုးဘုရင်အဆင့်ရှိ သတ္တဝါများ၏ အထွတ်အထိပ်ဟု သတ်မှတ်ရလောက်သည်ပင်။

တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်မှုကို မကျွမ်းကျင်သော သူသည် နျိုပါ့ထျန်းလို အရည်အချင်းရှိသော ပြိုင်ဘက်ကို ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိ။

“မင်း အရမ်း စိတ်မတိုလိုက်နဲ့၊ ငါတို့ ပြောဆိုညှိနှိုင်းလို့ရပါသေးတယ်…” မကောင်းဆိုးဝါးအပြုံးဖြင့် တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်လာနေသော နျိုပါ့ထျန်းကို ကြည့်ရင်း ချင်းယန် မသေမျိုးအကြီးအကဲ၏ အမူအရာမှာ ငိုချတော့မတတ် ပျက်ယွင်းနေကာ လုံးဝအကူအညီမဲ့နေခဲ့သည်။

ဒီလိုတွေဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ သိခဲ့ရင် အဲဒီတုန်းက မသေမျိုးဘုံကိုပဲ သွားခဲ့လိုက်မှာ!

“ရှောင်မေက အဲ့ဒီတုန်းက ငါ့ကို ပြောခဲ့ဖူးတယ်၊ အဲ့အဘိုးကြီးက အပြင်ပန်းမှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး သီလရှိပုံရပေမယ့် ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်မှာတော့ အလွန်သွေးကြွတတ်တာတဲ့လေ!!”

“လာ၊ လာ၊ အဲ့လောက်သွေးကြွတတ်ရင် ကျုပ်နဲ့အတူ ပျော်ပါးကြည့်လိုက်ပါဦး!”

နျိုပါ့ထျန်း၏ မျက်နှာသည် မကောင်းဆိုးဝါးအပြုံးဖြင့် ရှုံ့တွနေပြီး သူ၏ လေသံတွင် လက်စားချေလိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ချင်းယန် မသေမျိုးအကြီးအကဲသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားပြီး ပြန်လည်ချေပလာ၏။ “ဆိတ်တို့သဘာဝ ပျော်ပါးရုံသက်သက်ပဲလေ။ နှစ်ဦးသဘောတူ သဘာဝဖြစ်ရပ်ကို ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကလဲ့စားချေဖို့အတွက် ဆွဲမထည့်သင့်ဘူးမဟုတ်လား?"

ထို့နောက်တွင်၊

နန်းတော်အတွင်းမှ ငိုယိုအော်ဟစ်သံများ ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ယာအိုမျိုးနွယ်စုများမှာ ရင်တုန်စွာဖြင့် ဦးရေပြားတို့ တင်းကျပ်သွားရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုငိုသံသည် ချင်းယန် မသေမျိုးအကြီးအကဲ၏ အသံဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေသောကြောင့်ပင်။

“ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ အဲဒီအသံက နည်းနည်းတော့ မူမမှန်ဘူး။” ကြောင်ယာအိုမျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦးက ဦးခေါင်းကို လက်ဖြင့်ကုတ်ရင်း မရေမရာပြောသည်။

“နာလို့အော်တဲ့အသံလိုပဲ၊ ဒါပေမယ့် သာယာမှု အရိပ်အယောင်လေးတွေ သွယ်ဝိုက်ပါဝင်နေတယ်။ ဒါဆို မဟုတ်မှ အဲဒီအဘိုးကြီး… …” ကြွက်ယာအိုမျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦးမှာ ခန့်မှန်းနေရင်း မျက်လုံးများပြူးခနဲဖြစ်သွားပြီး စကားဆုံးခါနီးတွင် အသံတိတ်ကာ ပါးစပ်ကို အမြန်ပိတ်လိုက်သည်။

ယာအိုမျိုးနွယ်စုများ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး မကြားလိုက်ရသော စကားအဆုံးသတ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဓိပ္ပာယ်ကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။

သူတို့ အတွေးစိတ်ကူးထဲမှ ချင်းယန် မသေမျိုးအကြီးအကဲ၏ ကြီးမြတ်သော ပုံရိပ်သည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ပျက်စီးသွားလေတော့သည်။

ငါးနာရီခန့်ကြာပြီးနောက်၊

ခန်းမအတွင်းမှ အော်ဟစ်သံများ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

ချင်းယန် မသေမျိုးအကြီးအကဲသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖရိုဖရဲပုံစံဖြင့် လှဲလျောင်းနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မျက်ဖြူလန်တက်ကာ အတော်လေး အားအင်ချိနဲ့နေဟန်ရှိ၏။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ဒဏ်ရာများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သွေးစက်လက်ဖြင့် နာကျင်ခံစားနေရဟန်တူသည်။

သူ၏ နဖူးပေါ်ရှိ ဆိတ်ချိုတစ်စုံမှာလည်း အတင်းအကျပ် ဆွဲဖြုတ်ထားခြင်းခံရပြီး နျိုပါ့ထျန်း၏ လက်ထဲတွင် ‌ရောက်လို့နေလေပြီ။

နျိုပါ့ထျန်းက ကျေနပ်စွာပြုံးသည်။ “မကြာခင် ငါ မသေမျိုးဧကရာဇ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်တော့မယ်၊ ဒါဆိုရင် ပြန်လည်ရှင်သန်နိုးထလာသူတွေ အလယ်မှာ လုံးဝဥဿုံ ထူးခြားနေမဲ့ အားသာချက်တစ်ခုကို ရရှိသွားပြီ!”

လက်ရှိအချိန်တွင်၊

အလယ်ပိုင်းဒေသ၌ မသေမျိုးဘုရင်အဆင့်ရှိသူ အမြောက်အမြား ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သော်လည်း မသေမျိုးဧကရာဇ်တစ်ဦးမျှ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိသေးပေ။

ဤအခြေအနေတွင် မသေမျိုးဧကရာဇ် ဖြစ်လာသူသည် ခွင်းလွင်၏ အသက်သွေးကြောကို လက်ထဲထည့်ထားနိုင်သူ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဂုဏ်အသရေရှိသော ရှေးခေတ်ကာလတွင်ပင် မသေမျိုးဧကရာဇ်၏ အဆင့်အတန်းသည် အလွန်မြင့်မားခဲ့ပြီး နောက်ကွယ်မှကြိုးကိုင်သူဟု တင်စားကြသော မသေမျိုးသူတော်စင်အပြီး ဒုတိယနေရာတွင်ရှိကာ အမျိုးမျိုးသော ကျင့်ကြံရေးအင်အားစုများ၏ ပင်မကျောရိုး အားကိုးရာတစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်။

ဂုဏ်သိက္ခာရှိ ယုံကြည်စိတ်ချရသော ဂိုဏ်းတစ်ခုမှ ခန့်မှန်းဖူးသည်မှာ တစ်သောင်းသော မသေမျိုးဘုရင် အရေအတွက်ထဲမှ ပျမ်းမျှအားဖြင့် မသေမျိုးဧကရာဇ်တစ်ဦးသာ ပေါ်ထွက်လာနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။

ထိုစကားသည် ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မသေမျိုးဘုရင်အများစုသည် ၎င်းတို့၏ တစ်သက်တာလုံးတွင် မသေမျိုးဘုရင်အဆင့်၌သာ ရှိနေနိုင်ပြီး ထိပ်တန်းအဆင့် မသေမျိုးဘုရင်ဖြစ်ဖို့ကိုပင် မမျှော်လင့်နိုင်သည်က များ၏။ မသေမျိုးဧကရာဇ်အဖြစ်သို့ ချိုးဖျက်တက်ရောက်ဖို့ဆိုသည်မှာ စကားထဲပင်ထည့်ပြောစရာမရှိတော့။

မသေမျိုးဧကရာဇ်များမှာ ထိုမျှရှားပါး၏။

ထိုအချိန်တွင်၊

နျိုပါ့ထျန်းသည် သူလိုချင်သည့်အတိုင်း ဆိတ်ချိုများကို လက်ဝယ်ရရှိပြီးနောက် သိုလှောင်ပါဝင်နေသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ အနှစ်သာရကို လောဘတကြီး စုပ်ယူလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင်၊

ဆိတ်ချိုနှစ်ချောင်းသည် တောက်ပသော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်လာသည်။

ကျယ်ပြန့်သော သမုဒ္ဒရာကြီးကဲ့သို့ ပေါကြွယ်ဝလှသည့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ အနှစ်သာရသည် နျိုပါ့ထျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဆင်းဝင်ရောက်သွားရာ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် သန်မာထွားကျိုင်းသော နွားတစ်ပိုင်းကိုယ်ခန္ဓာမှ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့သော ဖြူစင်တောက်ပသည့် နွေးထွေးသော အလင်းတန်းတစ်ခု ထုတ်လွှတ်ပေးလာသည်။

နျိုပါ့ထျန်းသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် လန်းဆန်းပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိလှသော ခံစားချက်ဖြင့် ယခင်က ရှောင်မေတစ်ယောက် သူ့ကို အစွမ်းကုန်ပြုစုပေးခဲ့သည်ထက် အဆပေါင်းတစ်ရာ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းနေသည်ဟုပင် တွေးထင်မိ၏။

အုံး!

မကြာမီ ယခင်ကထက်ပင် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခု သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ကောင်းကင်သည် မှောင်မိုက်သွားပြီး နေနှင့်လတို့သည်ပင် အလင်းပျောက်ဆုံးသွားသည်။

“မူး~~~~”

ကောင်းကင်မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ကြီးသော နွားသိုးအော်သံသည် မိုင်ပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ၍ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ယာအိုမျိုးနွယ်စုများကို ထိတ်လန့်သွားစေကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားမှောက်ချစေခဲ့သည်။

ဟွမ်ကျင်းကျိုးပြည်နယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေကြလျက်။

“မသေမျိုးဧကရာဇ်၊ ဒါက မသေမျိုးဧကရာဇ်တစ်ပါးရဲ့ အရှိန်အဝါပဲ။ ဒါဆို ချင်းယန် တာအိုနန်းတော်က အဘိုးကြီး အဆင်းချိုးဖျက်နိုင်သွားတာလား?”

“မဟုတ်သေးပါဘူး၊ ငါ အခုလေးတင် နွားသိုးအော်သံကို သဲ့သဲ့လေး ကြားလိုက်ရတယ်၊ ဒါကြောင့် ချင်းယန် မသေမျိုးအကြီးအကဲ မသေမျိုးဧကရာဇ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး!”

“ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် သူက လက်ရှိအချိန်မှာ ပထမဆုံး မသေမျိုးဧကရာဇ်ပဲ၊ အလယ်ပိုင်းဒေသရဲ့ အခြေအနေကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မယ်!”