နှုတ်ဆက်ခြင်း၊ ငွေကျပ်ငါးဘီလီယံစည်းစိမ်

အချိန်သည် တဟုန်ထိုးကုန်လွန်သွားပြီး သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းတစ်ခုလုံးတွင် ချီစွမ်းအင်များ စီးဆင်းလှုပ်ရှားရာမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော လှုပ်ရှားမှုအသံများသာ ရှိသည်။

တစ်နာရီအကြာတွင် လော့ချန်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ်မျှ တွန့်လိုက်သည်။

“တော်တော်နှေးတယ်…”

ချီစွမ်းအင်များကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်နှင့်အမျှ လော့ချန်သည် ပထမဆုံး ချီစွမ်းအင်အိမ်တော်တစ်ခုတွင် ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိသည်။

သို့ရာတွင် ဝိညာဉ်ဆေးလုံး သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ဆေးများ မပါဝင်ဘဲ မိုးမြေချီစွမ်းအင်ကိုသာ အားကိုးထားရသဖြင့် ချီစွမ်းအင်အိမ်တော်၏ ပြောင်းလဲမှုအရှိန်သည် မမြန်ဆန်ပေ။

လော့ချန်၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ယခုလက်ရှိအရှိန်ဖြင့် လေ့ကျင့်မည်ဆိုပါက ပထမဆုံး ချီစွမ်းအင်အိမ်တော်တစ်ခု လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲပြီးမြောက်ရန် အနည်းဆုံး ဆယ်ရက်မှ တစ်လဝက်ခန့် လိုအပ်ပေမည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ယခုအခါ ချီစွမ်းအင်အိမ်တော် ကိုးခုရှိသည်။

“ဟူး...”

လော့ချန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို လေးတွဲစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။ သို့သော် စိတ်ဖိစီးမှုဖြစ်နေရုံဖြင့်လည်း မဖြစ်ပေ။ စိတ်ညစ်နေခြင်းသည် မိမိအတွက် အချည်းနှီးဖြစ်သည်။

သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းအတွင်း၌ ကျိုးပဲ့နေသော သစ်သားသေတ္တာအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး တစ်သောင်းခြောက်ထောင်ကျော်သည် မြေကမ္ဘာဒျန်တန်အိမ်တော်ကို ဖောက်ထွင်းဖြတ်ကျော်သည့်အခါတွင် အကုန်လုံး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

“သိုင်းလောကမှာ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတစ်လုံးအတွက် သွေးထွက်သံယိုဖြစ်အောင် သတ်ဖြတ်ကြတာ မဆန်းပါဘူး၊ ညီအစ်ကိုတွေတောင် ရန်ဖြစ်ကြသေးတယ်…”

“စည်းစိမ်ဥစ္စာ၊ ကျင့်စဉ်၊ နေရာ၊ အရည်အချင်း… သိုင်းပညာကျင့်ကြံရာမှာ စည်းစိမ်ဥစ္စာဟာ အရည်အချင်းနဲ့အတူ အရေးကြီးတယ်”

လော့ချန်သည် ရင်ထဲမှ ခံစားချက်များကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

လုံလောက်သော ကျင့်ကြံရေးအရင်းအမြစ်များ ရှိမရှိဆိုသည်မှာ အလွန်အရေးကြီးသည်။

တစ်လှမ်းတိုးလျှင် ပင်လယ်ကျယ်နှင့် ကောင်းကင်ပြင်၊ တစ်လှမ်းဆုတ်လျှင် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းနှင့်မြေပြင် တစ်လှမ်းသာ ကွာခြားသည်။

ယခုအခါတွင် လုံလောက်သော ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးများ ရှိခဲ့လျှင် သူသည် ချီစွမ်းအင်အိမ်တော်ကိုးခုလုံးကို စွမ်းအင်ရေဝဲအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ ချက်ချင်းရောက်ရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမှာလည်း ခန့်မှန်းမရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလိမ့်မည်။

သို့သော် ကျင့်ကြံရေးအရင်းအမြစ်မရှိသည့်အတွက် အချိန်ကို အားကိုးပြီး တစ်လှမ်းချင်း စုဆောင်းရမည်သာဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် လော့ချန်အတွက် အချိန်သည် အသက်တမျှ အရေးကြီးပေသည်။

သူ၏ အစပြုမှုသည် နောက်ကျနေပြီဖြစ်ပြီး အခြားသူများထက် နောက်ကျန်နေသည်။ ပုံမှန်အဆင့်ဆင့်ကျင့်ကြံမှုဖြင့်သာဆိုပါက ဝိညာဉ်ဆေးနှင့် ရတနာဆေးလုံးများကို သကြားလုံးသဖွယ် စားသုံးနေသည့် ကျိမိသားစု၏ ထူးချွန်သူများကို မည်သို့ လိုက်မီမည်နည်း။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဝီရိယအားကိုသာ အားကိုးရပေတော့မည်။

“လောလောဆယ် ဒီလိုပဲ လုပ်ရတော့မှပေါ့… အရင်ဆုံး ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားကို စမ်းကြည့်ရမယ်…”

လော့ချန်သည် ထရပ်လိုက်၏။

နောက်တစ်ရက်ဆိုလျှင် ယန်ချီနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရမည့်နေ့ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင် ဤကိစ္စကို ဦးစွာဖြေရှင်းပြီးမှသာ အခြားကိစ္စများကို ထပ်မံစဉ်းစားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဒုတိယသိုင်းလေ့ကျင့်တိုင်ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး လော့ချန်သည် အသက်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းရှူရှိုက်လိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက်ကို အစွမ်းကုန်ထိုးထည့်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဟုန်တစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး လက်သီးဖြင့် ဖိနှိပ်ချက်အောက်တွင် လေထုအတွင်း တုန်ခါမှုရာများ ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဘုန်း…”

သိုင်းလေ့ကျင့်တိုင်သည် အနည်းငယ်မျှ တုန်ခါသွားပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လက်သီးရာတစ်ခု ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

လော့ချန်၏ မျက်လုံးများ တလက်လက်တောက်ပလာသည်။ ထို့နောက် သူသည် ကြယ်ကြွေဓားကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စလွယ်သိုင်းတစ်ချက် ခုတ်လိုက်သည်။

“ချံ…”

ရှည်လျားသော ဓားသည် သိုင်းလေ့ကျင့်တိုင်ပေါ်သို့ ဖြတ်တောက်မိသည်နှင့် မီးပွားများ လွင့်ထွက်သွားပြီး ဓားရာတစ်ခု ထင်ရှားစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လော့ချန်သည် အနည်းငယ်မျှ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ချီစွမ်းအင်ရေဝဲများ ပြိုကွဲသွားသဖြင့် သူသည် ယခုအခါ ချီစွမ်းအင်ကို မလည်ပတ်နိုင်တော့ပေ။

သို့ရာတွင် ယခုတိုက်ခိုက်မှုသည် ကိုယ်ခန္ဓာစွမ်းအားကိုသာ အားကိုးထားရသည့်တိုင် အာနိသင်မှာ ယခင်ထက် အနည်းငယ်ပို၍ သာလွန်နေသည်။

“ငါ ချီစွမ်းအင်ရေဝဲကို ပြည့်စုံအောင် ကျင့်ကြံပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို အမှန်တကယ် ဝင်ရောက်နိုင်မယ်ဆိုရင်… ချီစွမ်းအင်ရေဝဲတစ်ခုတည်း ဖြစ်နေရင်တောင်မှ…”

သိုင်းလေ့ကျင့်တိုင်ပေါ်ရှိ ဓားရာကို ကြည့်ရင်း လော့ချန်၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်အားထက်သန်မှုများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူ၏ စွမ်းအားသည် မည်သည့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိမည်ကို အလျင်အမြန် သိလိုလာသည်။

သို့ရာတွင် လက်တွေ့ဘဝသည် ရက်စက်လှသည်။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ယခုအခါ ယွမ်မန်လီက လက်ဆောင်ပေးထားသည့် စိတ်နိုးကြားဆေးလုံးအနည်းငယ်နှင့် အနိမ့်အဆင့် ဒဏ်ရာကုသဆေးလုံးများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

အိမ်ရှင်မမိန်းမသည် ဆန်မရှိဘဲ ထမင်းချက်ရန် ခက်ခဲသည့်နှယ် အရင်းအမြစ်မရှိဘဲ ကျင့်ကြံဖို့ရာ လော့ချန်အတွက် အလွန်တရာ ခက်ခဲရတော့မည်ပင်။ သို့သော်လည်း ကျင့်ကြံသူအဖို့ စိတ်ဖိစီးနေလျှင်လည်း အချည်းနှီးသာပင်။

“ဆေးလုံးတစ်လုံးက သူရဲကောင်းတစ်ဦးကို အဆုံးသတ်နိုင်တယ်ဆိုတာ… တကယ်ပါပဲလား…”

ဤမတိုင်မီက လော့ချန်သည် ကျင့်ကြံရေးအရင်းအမြစ်များ၏ အရေးပါမှုကို သိရှိခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းစွာ ခံစားရခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ဖူးပေ။

လော့ချန်သည် ယွမ်မန်လီထံသို့ သွားပြီး ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးများ ချေးငှားရန် စိတ်ကူးပေါက်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဤအတွေးသည် တဖျတ်ဖျတ်ဖြတ်သန်းသွားရုံသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ယွမ်မန်လီထံတွင် အကြွေးများစွာ တင်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ပါးစပ်ဖွင့်ပြောရန် မလွယ်ကူပေ။

ထို့အပြင် ယွမ်မန်လီသည် ယခုအခါ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး လော့ချန်သည် လှုပ်ရှားနေသော စိတ်ကို ဖိထိန်းလိုက်ပြီး ဆက်လက်ကျင့်ကြံရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

အရှိန်နှေးကွေးနေသော်လည်း မရှိသည်ထက်တော့ သာပေအုံးတော့မည်။

“ဝုန်း…”

ထိုအချိန်တွင် သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းအတွင်းရှိ ချီစွမ်းအင်များသည် အနည်းငယ်မျှ တုန်ခါလှုပ်ရှားသွားသည်။

ဤသည်မှာ အဆောက်အအုံ၏ အစီအရင်ဖွဲ့စည်းမှုက ဧည့်သည်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာကြောင်း အသိပေးသည့် အချက်ပြမှုဖြစ်သည်။

လော့ချန်သည် အနည်းငယ်မျှ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဤအချိန်မျိုးတွင် မည်သူက သူ့ကို လာရှာမည်နည်း။

အနည်းငယ် သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းမှ ထွက်လာပြီး ခြံဝင်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ ပိန်လှီသော အနက်ရောင်ဖုံးအုပ်ထားသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

တစ်ကိုယ်လုံးကို ပွယောင်းသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ကြယ်ကဲ့သို့ တဖျတ်ဖျတ်တောက်ပနေသော မျက်လုံးတစ်စုံသာ ပေါ်ထွက်နေသည်။

“လင်ချူးလန်…”

လော့ချန်သည် အံ့အားသင့်စွာ ခေါ်လိုက်သည်။

လင်ချူးလန်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်ညိတ်ပြပြီး ခြံဝင်းအတွင်းသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါ့ကို အထဲမှာ ထိုင်ဖို့ မဖိတ်ဘူးလား…”

“ဝင်လာခဲ့ပါ…”

လော့ချန်သည် ပြုံးရွှင်စွာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ရေကန်ဘေးရှိ အေးမြသော တဲတစ်လုံးတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

လော့ချန်သည် လင်ချူးလန်ကို တစ်ချက်အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ချီစွမ်းအင်ကို သန့်စင်ပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီလား… ဂုဏ်ပြုပါတယ်…”

စွမ်းအားအဆင့်သာမက လော့ချန်သည် လင်ချူးလန်၏ စိတ်ဓာတ်အသွင်အပြင်ပါ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ခံစားမိသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ရှင်းလင်းမှု အနည်းငယ်မျှ လျော့နည်းသွားပြီး ထူးခြားသော ကျက်သရေရှိမှုနှင့် ထူးချွန်လှပသော အရှိန်အဝါများ ပိုမိုထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်လအတွင်း လူတစ်ယောက်လုံး ပြောင်းလဲသွားသလို ဖြစ်သွားသည်။

“ဒါကို ဂုဏ်ပြုစရာ ဘာရှိလဲ… ဒါထက် မင်းကျတော့ ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို ကျင့်ကြံပြီးမြောက်ခဲ့တယ်လေ။ ရှေးခေတ်ကတည်းက ဒီအဆင့်ကို ရောက်ရှိခဲ့သူတွေ အနည်းငယ်သာရှိခဲ့ပြီး ဒီအဆင့်ကို ကျင့်မြောက်သူတိုင်း အနာဂတ်မှာ ကြီးမြတ်တဲ့အောင်မြင်မှုတွေ ရရှိခဲ့ကြတယ်”

“သိုင်းဝိညာဉ်မဖြစ်ပေါ်သေးဘဲ ဒီအဆင့်ကို ကျင့်မြောက်နိုင်ခဲ့တဲ့ မင်းဟာ မိုးကောင်းကင်မြေကြီးဖြစ်တည်လာကတည်းက ပထမဆုံးလူဖြစ်မယ် ထင်တယ်…”

လင်ချူးလန်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါရမ်းလိုက်သည်။

လော့ချန်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး “မင်း ငါ့ကို လာရှာတာ ငါ့ကို ချီးကျူးဖို့တော့ မဟုတ်ဘူးမလား…” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လင်ချူးလန်၏ မျက်လုံးများသည် တဖျတ်ဖျတ်တောက်ပလာပြီး မြူခိုးများဖုံးလွှမ်းနေသော ရေကန်မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါက မင်းကို နှုတ်ဆက်ဖို့ လာတာ… ငါ့မှာ ရင်းနှီးတဲ့သူ သိပ်မရှိဘူး။ ထွက်ခွာမယ့်အခါမှာ မင်းကိုပဲ လာတွေ့ဖို့ စဉ်းစားမိတယ်…”

လော့ချန်သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

“နှုတ်ဆက်ဖို့လား… ဘယ်ကို သွားမှာလဲ…”

“သွားရမယ့်နေရာကို သွားမယ်…”

လင်ချူးလန်၏ လေသံသည် ဝေးလံစွာဖြစ်နေပြီး သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် ရေကန်မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ မြူခိုးများနှင့်အတူ မသိရှိရသည့် ဝေးကွာရာသို့ လွင့်မျောသွားသလို ဖြစ်နေသည်။ ထို့နောက် သူမသည် စိတ်ပြန်လည်စုစည်းလိုက်ပြီး လေသံကို ပြောင်းလဲကာ လော့ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီအကြောင်းမပြောတော့ဘူး… နောက်တစ်ရက်ဆိုရင် မင်း ယန်ချီနဲ့ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရတော့မယ်။ ဒီကိစ္စကို ငါ မင်းအတွက် ဖြေရှင်းပေးရမလား… စိတ်ချပါ… မင်းနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်လို့ ဘယ်သူမှ သံသယဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး… ပြီးတော့ အဋ္ဌမမင်းသား ကျင်းမင်ကိုလည်း ငါ မင်းအတွက် ဖြေရှင်းပေးနိုင်တယ်။ မင်း ငါ့ကို တစ်ခါကယ်ခဲ့တာအတွက် ကျေးဇူးပြန်ဆပ်တာပဲလို့ မှတ်လိုက်…”

လော့ချန်၏ နှလုံးသည် တဒိတ်ဒိတ်ခုန်လှုပ်သွားသည်။

သူသည် လင်ချူးလန်၏ အဆင့်အတန်းသည် သာမန်မဟုတ်မှန်း အစောကတည်းက သတိပြုမိခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ၏ လေသံသည် သူ့ကို အံ့အားသင့်စေဆဲဖြစ်သည်။

ယန်ချီသည် သိပ်မထူးခြားလှသော်လည်း ကျင်းမင်သည် တာယွဲ့မင်းဆက်၏ အဋ္ဌမမင်းသား၊ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အတွင်းစည်းတပည့်ဖြစ်ပြီး စွမ်းအားနှင့် အဆင့်အတန်းမှာ ထူးခြားလှသည်။

သို့သော် သူမ၏ စကားလုံးများထဲတွင် ကျင်းမင်ကို ဖယ်ရှားခြင်းသည် အင်္ကျီလက်ပေါ်ရှိ သစ်ရွက်ကြွေတစ်ရွက်ကို ဖယ်ရှားသလို ပေါ့ပါးလှသည်။

သူမ၏ အဆင့်အတန်းသည် အတိအကျအားဖြင့် မည်သည့်အရာဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ ဤမျှလောက် ယုံကြည်မှုရှိစေရန် မည်သို့သော အဆင့်အတန်းဖြစ်မည်နည်း။

သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး လော့ချန်သည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မလိုပါဘူး… သူတို့ကို ငါ ကိုယ်တိုင်ဖြေရှင်းမယ်…”

ယန်ချီနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်မှုအတွက် လော့ချန်သည် စိတ်ပူပန်မှု မရှိခဲ့ပေ။

ချီစွမ်းအင်ကို အသုံးမပြုနိုင်သည့်တိုင် သူ၏ ယခုလက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအားဖြင့် ယန်ချီကို အနိုင်ယူရန်မှာ မခက်ခဲလှပေ။ လက်သီးနှင့် ခြေကန်ချက်များကို အနည်းငယ်ပို၍ အသုံးပြုရရုံသာဖြစ်သည်။

ကျင်းမင်နှင့်ပတ်သက်လျှင် သူသည် သင့်လျော်စွာ ရပ်တန့်လိုက်လျှင် ပြီးပြတ်သွားမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် အကယ်၍ သူသည် ဆက်လက်၍ မဖြစ်မနေ ဖိနှိပ်လာပါက ထိုသူအား သူကိုယ်တိုင်သတ်ဖြတ်မည်ဖြစ်သည်။ ဤ သေးငယ်သည့် ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်းမရှိပါက သူသည် ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် အရည်အချင်းမရှိသလို ကျိမိသားစုထံ သွားရောက်ရန်လည်း အရည်အချင်းမရှိပေ။

“ကောင်းပြီလေ…”

လင်ချူးလန်သည် တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

လော့ချန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

သူ့ရှေ့ရှိ လူသည် လင်ချူးလန်ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အပြုအမူနှင့် စကားပြောပုံသည် လူတစ်ယောက်လုံး ပြောင်းလဲသွားသလို ဖြစ်နေသည်။

ဤသည်က လော့ချန်အား ချူဧကရီ၏ ပုံတူရုပ်ပုံကို အမှတ်ရစေသည်။

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် လော့ချန်သည် ပါးစပ်ဖွင့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“တစ်ခုတော့ မင်းရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်တယ်…”

“ဘာကိစ္စလဲ…”

“ငါအခု ကျင့်ကြံရင်း ပိတ်ဆို့အဆင့်ကို ရောက်နေတယ်… ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးတွေ အများကြီး လိုအပ်တယ်… မင်း ငါ့ကို အရင်ဆုံး ချေးပေးနိုင်မလား… နောင်မှာ နှစ်ဆပြန်ဆပ်ပေးမယ်…”

“ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးလား… လောလောဆယ် ငါ့မှာ သိပ်မယူလာမိဘူး…”

လင်ချူးလန်သည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်ရှိ လက်ကောက်ပေါ်တွင် လက်ချောင်းဖြင့် တစ်ချက်ပွတ်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလို မြေပြင်ပေါ်တွင် သစ်သားသေတ္တာကြီးငါးလုံး ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ငါ့မှာ အခုရှိတာက ဒါအကုန်ပဲ… ဒါပေမဲ့ ငွေနည်းနည်းတော့ ရှိသေးတယ်… မင်း ဒါတွေကို ဆေးလုံးပြတိုက်မှာ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးတွေ သွားဝယ်လို့ရပါတယ်…”

စကားပြောရင်း လင်ချူးလန်သည် ထူထဲသော ငွေစက္ကူတစ်ထပ်ကို ထုတ်ယူပြီး စားပွဲပေါ်တွင် တင်ပေးလိုက်သည်။

လော့ချန်သည် နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။

ဤသစ်သားသေတ္တာကြီးငါးလုံးသည် ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထုထည်ဖြင့် တွက်ချက်ကြည့်လျှင် သေတ္တာတစ်လုံးလျှင် ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး တစ်သောင်းကျော်ရှိမည်ဖြစ်သည်။

စုစုပေါင်း ငါးသောင်းမကပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ငွေကျပ်ငါးဘီလီယံစည်းစိမ်နှင့် ညီမျှသည်။

လော့ချန်သည် စိတ်တည်ငြိမ်သူဖြစ်သော်လည်း ဤအခါတွင် အနည်းငယ်မျှ မူးဝေသွားပြီး ရင်ထဲမှ မေးခွန်းတစ်ခုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“လင်ချူးလန်… မင်းနဲ့ ချူးမင်းဆက်ရဲ့ ဧကရီဟာ ဘယ်လိုဆက်နွယ်နေတာလဲ…”