လင်ရှောင်ယွမ်... အသက်ရှင်လျက် ရိုက်သတ်ခံရခြင်း

လော့ချန်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ချီစွမ်းအင်လှိုင်းလုံးကို ခံစားမိသဖြင့် ချန်လင်းယူသည် သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် လော့ချန်၏ စကားကြောင့် သူမတဒင်္ဂမျှ အံ့အားသင့်သွားသည်။

သုံးရက်အတွင်း ချီစွမ်းအင်အိမ်တော်ကို ဖွင့်လှစ်ပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခြင်းသည် အလွန်ခက်ခဲသော အောင်မြင်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့ထက်ပို၍ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်တစ် အလယ်အဆင့်သို့ တစ်ခါတည်း တက်လှမ်းနိုင်ခြင်းကား ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်သည်။

သာမန်ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရောက်ရှိထားသော သိုင်းသမားတစ်ဦးအား တစ်လမှ နှစ်လအထိ အချိန်ပေးထားသော်လည်း ဤမျှအောင်မြင်မှု မရရှိနိုင်ချေ။ ချန်လင်းယူကိုယ်တိုင်ပင် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တစ်ဝက်တစ်ပျက်မှ ထုံရွှမ်နယ်ပယ် အဆင့်တစ်အလယ်အလတ်သို့ တက်လှမ်းရန် တစ်လနီးပါး အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

“ငါ ငါ့ရဲ့ အဆင့်တက်လှမ်းနှုန်းကို လျှော့တွက်မိတာပဲ…”

ချန်လင်းယူ၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရင်း လော့ချန်သည် မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာပြီး မိမိ၏ အဆုံးအစွန် စွမ်းအားကို ဖုံးကွယ်ထားသည့်အတွက် အနည်းငယ် သက်သာရာရသလို ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် မိမိစွမ်းအားကို ဖုံးကွယ်လိုသည်မဟုတ်။

သို့သော် နာမည်ကြီးထင်ရှားမှုသည် မကြာခဏ ဒုက္ခများကို ယူဆောင်လာတတ်သည်။

သူ၏ လက်ရှိစွမ်းအားဖြင့် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနိုင်ရန် မလုံလောက်သေးပေ။

ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်တစ်အလယ်အလတ်သို့ တက်လှမ်းခြင်းကပင် ချန်လင်းယူအား ဤမျှ အံ့အားသင့်စေနိုင်ခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် အဆင့်တစ်အထွတ်အထိပ်သို့ တက်လှမ်းပြီးကြောင်း လူသိများသွားပါက မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

ထိုအတွေးများ ဖြတ်သန်းသွားသည်နှင့် လော့ချန်သည် ခေါင်းညိတ်ကာ “မမှားဘူး” ဟု အတည်ပြုလိုက်သည်။

“ထုံရွှမ်နယ်ပယ် အဆင့်တစ် အလယ်အလတ်တဲ့လား…”

ထိုစကားကြောင့် ကူးလင်ဖန်သည် အံ့အားသင့်စွာ လေကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်သည်။

ယွမ်ချီလန်လည်း မျက်နှာတစ်ခုလုံး အံ့အားသင့်နေသည်။

သူတို့သည် လော့ချန်အား တစ်လှမ်းချင်း တိုးတက်လာသည်ကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့သူများဖြစ်သည်။

သူတို့သုံးဦးသည် အပြင်စည်းတပည့်များအဖြစ် တပြိုင်နက်တည်း အဆင့်တက်လှမ်းခဲ့စဉ်က စွမ်းအားအဆင့်နှင့် အရည်အချင်းများသည် တူညီသောအဆင့်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။

သို့သော် လေးလအတွင်း သူတို့အကြား ကွာဟချက်သည် အနည်းငယ်မျှမဟုတ်ဘဲ ဆယ်ဆမက ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ချန်လင်းယူသည် ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေဆဲဖြစ်သည်။

“ဒီလောက်မြန်တာလည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး… ချီစွမ်းအင်အိမ်တော်ကို ဖွင့်ပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို ရောက်ဖို့ကတင် အတော်လေး ခက်ခဲပြီးသားပဲ… ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်တစ် အလယ်အလတ်ကို တက်ဖို့ဆိုရင် သိုင်းသမားတစ်ယောက်ဟာ ချီစွမ်းအင်ကို တစိုက်မတ်မတ် သန့်စင်ပြီး နေ့စဉ်စုဆောင်းရမယ်… ဒါက ထူးခြားတဲ့ အောင်မြင်မှုပဲ…”

ချန်လင်းယူသည် စကားတစ်ဝက်မျှသာ ပြောပြီးသည့်နောက် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ယခုချိန်ထိ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသော လော့ချန်သည် ရုတ်တရက် စရိုက်လက္ခဏာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော ချီစွမ်းအင်လှိုင်းလုံးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

“တကယ်ပဲ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်တစ် အလယ်အလတ်ပဲ… ပြီးတော့ ချီစွမ်းအင်ကလည်း သန့်စင်ပြီးသား… အဆင့်ကလည်း အတော်လေး ခိုင်မာနေပြီ…”

ချန်လင်းယူသည် လေကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဤဆရာတူမောင်လေးကို မိမိ အထင်သေးမိခဲ့သည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမသည် အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

“မောင်လေး… မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်မြန်မြန် အဆင့်တက်နိုင်တာလဲ…”

လော့ချန်က ပြန်ဖြေသည်။

“ဘာမှထူးထူးခြားခြား မရှိပါဘူး… အဆင့်တက်တဲ့အခါ အတားအဆီးမရှိဘဲ ချောချောမွေ့မွေ့ပဲ ဖြစ်သွားတာပါ…”

ချန်လင်းယူ၏ လှပသော မျက်လုံးများသည် တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသယောင်ပင်။

“ဒါဆိုရင် မင်း ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို အောင်မြင်အောင် ကျင့်စဉ်ကျင့်ကြံထားလို့ ဖြစ်ရမယ်… ဒါကြောင့်ပဲ ထူးချွန်တဲ့ ထိပ်တန်းသူတွေ အားလုံးက ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို တပ်မက်ကြတာ… တကယ်ပဲ သိုင်းပညာရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကြီးပဲ…”

ချန်လင်းယူသည် ဤအောင်မြင်မှုအားလုံးသည် ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကြောင့်ဟု ထင်မှတ်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။

အကယ်၍ လော့ချန်သည် မပြည့်စုံသော သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားမထားခဲ့ပါက အနာဂတ်တွင် သူ၏အောင်မြင်မှုသည် စိတ်ကူးယဉ်ပင် မမီစရာ ဖြစ်လာနိုင်သည်။

လော့ချန်သည် ထပ်မံရှင်းပြခြင်း မပြုဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“သွားကြစို့…”

လော့ချန်သည် ကူးလင်ဖန်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိန်းကိုင်ရင်း လူလေးဦးသည် တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားကြသည်။

လမ်းခုလတ်တွင် ချန်လင်းယူသည် သတိပေးလိုက်သည်။

“မောင်လေး… မင်း ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို ရောက်သွားပြီဆိုပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ် ယှဉ်ပြိုင်မှုမှာ လုံးဝ သတိမလွတ်စေနဲ့… ယန်ချီက ကြယ်ငါးပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားတယ်… သူ့ရဲ့စွမ်းအားက မသေးနုပ်ဘူး… ပြီးတော့ ကျင်းမင်ဆိုတဲ့ အဋ္ဌမမင်းသားရဲ့ အကူအညီကိုလည်း ရထားတယ်လို့ ငါကြားထားတယ်… ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သူ အတွင်းစည်းမှာ လေ့ကျင့်နေတယ်… မင်းကို တမင်တကာ ပစ်မှတ်ထားတာများလား မသိဘူး…”

“သိပါပြီ…”

လော့ချန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး အကြည့်များသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသည်။

ယခုအခါ သူ၏ စွမ်းအားသည် များစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ယန်ချီနှင့် ယှဉ်ပြိုင်မှုကို လုံးဝ စိတ်ထဲမထားတော့ပေ။

သူတို့မည်သည့် ကြံစည်မှု သို့မဟုတ် လှည့်စားမှုမျိုးကို ပြင်ဆင်ထားစေကာမူ အင်အားဖြင့်သာ ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ရုံပင်။

ထိုအချိန်တွင် လူလေးဦးသည် ထင်းရှူးပင်တောတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ရှေ့တွင် လမ်းခွဲတစ်ခုရှိသည်။

လော့ချန်သည် အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ထင်းရှူးပင်တောအလယ်ရှိ လမ်းကြောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာ၌ ဖြောင့်မတ်သော လူပုံရိပ်တစ်ခု ရပ်နေသည်။

ထိုသူသည် အသက် ၁၅ နှစ်မှ ၁၆ နှစ်ခန့်ရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် သန်မာကြံ့ခိုင်ကာ အရပ်ရှည်သည်။ သူ၏ အပြင်စည်းတပည့်ဝတ်ရုံသည် အနည်းငယ် ဖျော့တော့လာအောင် ရေဆေးထားပြီး အသားရောင်မှာ အနည်းငယ် ညိုမည်းနေသည်။ ရုပ်ရည်မှာ သာမန်ဖြစ်သော်လည်း မျက်လုံးတစ်စုံသည် အလွန်တောက်ပလျက်ရှိသည်။

“ဆရာတူအစ်ကိုကြီးလင်… မောင်လေးကို လိုက်ပို့ဖို့ လာတာလား…”

ချန်လင်းယူ၏ ကြည်လင်သော အသံသည် ထင်းရှူးပင်တောအတွင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမသည် ပြုံးယောင်သမ်းကာ ထိုအရပ်ရှည်လူငယ်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

ဆရာတူအစ်ကိုကြီးလင်...

လော့ချန်သည် ထိုသူ၏ အထောက်အထားကို ချက်ချင်း ခန့်မှန်းမိသွားသည်။

အကြီးအကဲချန်ရွှမ်၏ တပည့်ကြီး လင်ရှောင်ယွမ်...

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းတပည့်ထိပ်သီးဆယ်ဦးတွင် ဒုတိယအဆင့်ရှိသူဖြစ်ပြီး မင်းသားတန်းအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

လော့ချန်သည် ဤသိုင်းသမားမျိုးသည် ကျက်သရေရှိပြီး မာန်ထောင်လွှားစွာ နေထိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း လင်ရှောင်ယွမ်သည် သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် လူအုပ်ကြားတွင် ရောနှောနေလျှင် ပေါ်လွင်မည်မဟုတ်ပေ။

လင်ရှောင်ယွမ်သည် ချန်လင်းယူအား ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လော့ချန်ဆီသို့ အကြည့်လှည့်လိုက်သည်။

လော့ချန်သည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာတူအစ်ကြီးလင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်…”

လင်ရှောင်ယွမ်က မေးလိုက်သည်။

“မင်း သိုင်းပြိုင်ကွင်းကို သွားမလို့လား…”

လော့ချန်သည် မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်…”

“ဒါဆိုရင် ငါ့လက်သီးတစ်ချက်ကို ခံလိုက်စမ်း…”

လင်ရှောင်ယွမ်သည် စကားတစ်ခွန်းမဆုံးခင်မှာပင် သူသည် လော့ချန်ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ချီစွမ်းအင်အလင်းတန်းဖြင့် တောက်ပနေသော လက်သီးတစ်ချက်ကို ဖြောင့်ဖြောင့်ထိုးလိုက်သည်။

လော့ချန်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အလျင်အမြန် ကာဆီးလိုက်သည်။

“ဘုန်း…”

ချီစွမ်းအင်လှိုင်းလုံးများ ပေါက်ကွဲသွားပြီး လော့ချန်သည် အနောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်ခွာသွားရပြီး မသန့်ရှင်းသော လေကို တစ်ချက်ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် အေးစက်သွားပြီး တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“စီနီယာလင်… ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ…”

ချန်လင်းယူလည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး လော့ချန်ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

“စီနီယာလင်… ဘာဖြစ်လို့လဲ… မင်းလည်း မင်းသားတန်းက လူတွေနဲ့ အတူတူပဲ မောင်လေးကို လက်စွမ်းပြဖို့ လာတာလား…”

ကူးလင်ဖန်နှင့် ယွမ်ချီလန်တို့သည်လည်း တစ်ခုခုမတော်မတရား ဖြစ်လာမည်ကို ခံစားမိသွားသည်။

လင်ရှောင်ယွမ်သည် အပြင်စည်းတပည့်ထိပ်သီးဆယ်ဦးတွင် ဒုတိယအဆင့်ရှိသူဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူသည် လော့ချန်ကို တကယ်ပစ်မှတ်ထားလိုပါက ချန်လင်းယူပင်လျှင် ခုခံနိုင်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

သို့သော် လင်ရှောင်ယွမ်သည် လက်ကို ပြန်လည်သိမ်းယူလိုက်ပြီး လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ယန်ချီက ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်နှစ်ကို ရောက်နေပြီ… မင်း ငါ့လက်သီးတစ်ချက်ကို မခံနိုင်ဘဲ သိုင်းပြိုင်ကွင်းကို သွားရင် အလကားသေဖို့ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်… အဲ့လိုဆိုရင် ငါက ဆရာတူအစ်ကိုတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းကို သွားခွင့်ပြုမှာမဟုတ်ဘူး…”

ချန်လင်းယူသည် အနည်းငယ်ဖောင်းနေသော ရင်ဘတ်ကို ဖွဖွပုတ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

“အမယ်လေး အစ်ကိုကြီးလင်ရယ်… လော့ချန်ရဲ့ စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း အရင်ပြောမှပေါ့… ငါ့မှာတော့ လန့်သွားတာပဲ…”

လင်ရှောင်ယွမ်သည် ထပ်မံစကားမပြောဘဲ သိုလှောင်လက်စွပ်ပေါ်တွင် လက်ဖြင့် တစ်ချက်ပွတ်ဆွဲလိုက်ပြီး ပျော့ပျောင်းသော ချပ်ဝတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဘေးရှိ အပြာရောင်ကျောက်သားပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။

“ဒီချပ်ဝတ်ကို ဝတ်လိုက်… ယှဉ်ပြိုင်တဲ့အခါ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွမနေနဲ့… မှတ်ထားစမ်းပါ… အသက်ဆိုတာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်… ဘယ်အရာမဆို အသက်ထက် ပိုအရေးမကြီးဘူး… အစ်ကိုကြီးကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်နဲ့…”

ထိုစကားများကို ပြောပြီးသည်နှင့် လင်ရှောင်ယွမ်သည် ထင်းရှူးပင်တောအတွင်း နက်ရှိုင်းသောနေရာသို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။

“ပစ္စည်းပေးချင်ရင်လည်း ကောင်းကောင်းပြောမှပေါ့…”

ချန်လင်းယူသည် စိတ်မသက်မသာဖြစ်ကာ ချပ်ဝတ်ကို ကောက်ယူပြီး ချီစွမ်းအင်ကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။

“ဝူး…”

ချပ်ဝတ်ပေါ်တွင် အပြာရောင်အလင်းကွယ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ကြယ်နှစ်ပွင့်သည် တောက်ပစွာ လင်းလက်နေသည်။

“ဒါက ကြယ်နှစ်ပွင့်ထိပ်တန်းရတနာချပ်ဝတ်ပဲ… မောင်လေး… မင်းဒါကို ဝတ်လိုက်ရင် ခုခံအားကို တစ်ဆကနေ နှစ်ဆလောက် တိုးလာနိုင်တယ်…”

ချန်လင်းယူသည် ဝမ်းသာအားရဖြစ်ကာ ချပ်ဝတ်ကို လော့ချန်ထံသို့ ပေးလိုက်သည်။

လော့ချန်သည် ချပ်ဝတ်ကို လှမ်းယူပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ သိုလှောင်ဝိညာဉ်လက်စွပ်ထဲသို့ တန်းထည့်လိုက်သည်။

ဤသည်ကို မြင်သည့်အခါ ချန်လင်းယူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မောင်လေး… အစ်ကိုကြီးလင်က စေတနာနဲ့ ပေးတာပဲ… မင်း ဒါကို ငြင်းမနေနဲ့…”

“သိပါတယ်… ဒါပေမဲ့ ငါ ဒါကို သုံးစရာ မလိုဘူး…”

လော့ချန်သည် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သူသည် စိတ်အားထက်သန်လွန်းသဖြင့် ငြင်းဆန်နေသည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူ၏ လက်ရှိစွမ်းအားဖြင့် ကြယ်နှစ်ပွင့်ထိပ်တန်းချပ်ဝတ်ဖြင့် တိုးလာမည့် ခုခံအားသည် အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်ပြီး ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ သိပ်မထူးခြားပေ။

ချန်လင်းယူသည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မျက်စောင်းတစ်ချက်ကျွေးကာ ပြောလိုက်သည်။

“သိရင်လည်း မြန်မြန်ဝတ်လိုက်ပေါ့… မင်းလည်း ကြားပြီးပြီပဲ… ယန်ချီက ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်နှစ်ကို ရောက်နေပြီ…”

“ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်နှစ်က သိုင်းသမားတစ်ယောက်ဟာ ချီစွမ်းအင်ကို ပြင်ပကို ထုတ်လွှတ်နိုင်တယ်… ဒါက သေးသေးလေးမဟုတ်ဘူး… မင်း သူ့အနားကို မရောက်နိုင်ရင် ရိုက်ခံရရုံပဲ ဖြစ်လာမယ်… ခုခံအားကို တိုးနိုင်ရင်…”

လော့ချန်သည် သူမစကားမဆုံးခင်မှာပင် ပြုံးကာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာတူအစ်မကြီး… စိတ်ချထားပါ… ဒီတိုက်ပွဲမှာ ငါ အနိုင်ရဖို့ သေချာတယ်…”

ထိုစကားကို ပြောပြီးသည်နှင့် လော့ချန်သည် တောင်အောက်သို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။

“စိတ်တိုလိုက်တာနော်…”

ချန်လင်းယူသည် လော့ချန်က ပြောစကား နားမထောင်သဖြင့် ဂရုဏာဒေါသထွက်ကာ မျက်နှာလေးသည် ဒေါသတကြီး နီရဲလာသည်။

---

သိုင်းပြိုင်ကွင်း...

ဤအချိန်တွင် သိုင်းပြိုင်ကွင်းပတ်လည်ရှိ ပရိသတ်ထိုင်ခုံများသည် လူထောင်ကျော်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်သည်။

ပရိသတ်ထိုင်ခုံတစ်ထောင့်တွင် အပြင်စည်းတပည့်ရာပေါင်းများစွာသည် စုဝေးထိုင်နေကြပြီး အခြားသူများနှင့် သိသာထင်ရှားစွာ ကွဲပြားနေသည်။

ထိုအပြင်စည်းတပည့်များသည် တချို့မှာ ထည်ဝါသောဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တချို့မှာ ကျက်သရေရှိသော အမူအရာများဖြင့် ထင်ရှားနေကာ အားလုံးသည် မင်းသားတန်းအဖွဲ့ဝင်များဖြစ်သည်။

ချီဂူးယွမ်၊ ရမ်ရှောင်ကွမ်နှင့် ယန်ချီတို့သည် ရှေ့ဆုံးတန်းတွင် ထိုင်နေကြသည်။

ဘေးတွင်မူ အထုပ်တစ်ထုပ်ကဲ့သို့ ထုပ်ပိုးခံထားရသော ရမ်ချင်ရှိနေသည်။

အဖိုးတန် ဒဏ်ရာကုသဆေးလုံးမျိုးစုံကို မျိုချပြီးနောက် ရမ်ချင်၏ ဒဏ်ရာများသည် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်သက်သာလာသော်လည်း လမ်းလျှောက်နိုင်ရန် တစ်လခန့် အချိန်လိုအပ်နေသေးသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ့ကို လူများက ဤနေရာသို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး နာကျင်နေသော်လည်း လော့ချန်သည် ယန်ချီ၏ အသက်ရှင်လျက် ရိုက်သတ်ခြင်းခံရသည်ကို မိမိမျက်စိဖြင့် ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့လိုသည်။

သို့မဟုတ်ပါက သူ၏ ရင်ထဲမှ ဒေါသတစ်ခုကို မည်သို့မျှ ဖြေဖျောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။