ဆယ်ပုံမှာကိုးပုံ သေချာ... ဒူးထောက်ပြီး စကားပြောစမ်း

ယန်ချီသည် ယနေ့၏ အဓိကဇာတ်ဆောင်ဖြစ်သည်။ သိုင်းပြိုင်ကွင်းထဲရှိ လူအများစုတို့၏ အကြည့်များသည် သူ့ထံသို့ စုစည်းလာကြသည်။ သူ၏ အရှိန်အဟုန်ကို ခံစားမိသူအချို့သည် တွေးတောဆင်ခြင်နေကြသည်။

“ယန်ချီ... တိုက်ပွဲမှာ လက်ဆပြင်းပြင်းလုပ်ပစ်လိုက်... အဲ့ဒီကောင်လေးကို အလွယ်တကူ သေမသွားစေနဲ့...”

ယမန်နေ့က ဆေးလုံးပြတိုက်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည့်ကိစ္စကြောင့် ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် ယခုထိတိုင် ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ယန်ချီကို အသံအေးစက်စွာ မှာကြားလိုက်သည်။

ယန်ချီသည် ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“စိတ်ချပါ... ငါဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိတယ်... စီနီယာကျင်းမင်ကို စော်ကားပြီး မင်းသားတန်းကို အကြိမ်ကြိမ် စိန်ခေါ်ရဲတဲ့သူ... အလွယ်တကူ သေသွားရင် အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး... ငါသူ့ခန္ဓာကိုယ်က အရိုးတွေကို တစ်ချောင်းချင်း ကြိတ်ချေပစ်မယ်... သေချင်ရင်တောင် သေလို့မရနိုင်အောင် လုပ်ပစ်မယ်...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် ခေါင်းအနည်းငယ်ညိတ်ပြလိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို မျှော်လင့်နေသည့် အရိပ်အယောင်ပေါ်လာသည်။ လော့ချန်သည် အသက်ရှင်လျက် ပိတ်ဆို့ခံထားရသည့် မြင်ကွင်းကို မြင်ချင်လှသည်။

ဘေးနားတွင် မျက်နှာပန်းသီးရောင်ရှိသော တပည့်မလေးက သတိပေးလိုက်သည်။

“ယန်ချီ... မင်းသိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ဖြစ်နေတာမျိုး မဖြစ်စေနဲ့... လော့ချန်က ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို ကျင့်စဉ်အောင်မြင်ထားပြီး သေမျိုးခန္ဓာဖြတ်ကျော်အဆင့်နဲ့တင် ထုံရွှမ်အဆင့်သိုင်းသမားကို ကျော်လွှားအနိုင်ယူထားနိုင်တယ်... သူ့လက်ထဲမှာ တစ်ခုခုတော့ ရှိမှာပဲ...”

“ဒီတိုက်ပွဲက မင်းတစ်ယောက်တည်းနဲ့ သက်ဆိုင်တာမဟုတ်ဘူး... မင်းသားတန်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့လည်း ဆက်စပ်နေတယ်... မင်းစင်ပေါ်မှာ လှည့်စားခံရတာမျိုး မဖြစ်စေနဲ့...”

ယန်ချီသည် မာန်ဖီစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်သည့်ပုံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ညီမလေးချင်မယ်... မင်းသူ့ကို သိပ်ပြီး အထင်ကြီးနေတာပဲ... ဒီကောင်လေးက ဘယ်လို ကံကောင်းမှုနဲ့ ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို ရောက်သွားလဲတော့ မသိဘူး... ဒါပေမယ့် သူက အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားတဲ့ အသုံးမကျသူတစ်ယောက်ပဲ...”

“ငါက ထုံရွှမ်အဆင့်နှစ်ကို ရောက်နေပြီ... သူ့ကို ဖျစ်ညှစ်သတ်ဖို့ဆိုတာ ပုစဉ်းတစ်ကောင်ကို ညှစ်သတ်ရတာနဲ့ အတူတူပဲ... မင်းလည်း သိမှာပါ... ထုံရွှမ်အဆင့်တစ်ခုစီရဲ့ ကွာခြားချက်က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလို ကွာခြားတယ်... ဒီတိုက်ပွဲမှာ ငါက အနိုင်ရဖို့ ဆယ်ပုံမှာကိုးပုံ သေချာပြီးသားပါ...”

သုံးရက်အလိုက ယန်ချီသည် လော့ချန်ကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏ စွမ်းအားအဆင့် တက်လာပြီးနောက် ထိုစိုးရိမ်မှုသည် ချက်ချင်း အငွေ့ပြန်လွင့်ပျယ်သွားပြီး တိုက်ပွဲစတင်ရန်သာ အလျင်စလို စောင့်မျှော်နေသည်။ ထုံရွှမ်အဆင့်နှစ်သို့ တက်လှမ်းပြီးနောက် သူ၏ စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုသည်။

အေးစက်သော စိတ်ဓာတ်ရှိသူ ချီဂူးယွမ်က မေးလိုက်သည်။

“စီနီယာကျင်းမင်ပေးထားတဲ့ ပစ္စည်းကို ယူလာခဲ့လား...”

ယန်ချီသည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဝတ်ရုံအိတ်ကပ်ကို ထိတွေ့ကြည့်ရင်း မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“စီနီယာကျင်းမင်က သိပ်ပြီး သတိကြီးလွန်းတယ်... ဒီကောင်လေးကို နှိမ်နင်းဖို့ ဒီလောက်ထိတောင် လိုမယ်မထင်ဘူး...”

ချီဂူးယွမ်သည် ခါးတွင်ဆွဲထားသော ဓားကို ကိုင်လိုက်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“လော့ချန်က ဓားနှလုံးအဆင့်ကို နားလည်သဘောပေါက်ထားတဲ့ ဓားသိုင်းသမားတစ်ယောက်ပါ... သတိထားမှ အန္တရာယ်ကင်းဝေးနိုင်မယ်...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ...”

ယန်ချီသည် ပါးစပ်ဖြင့်သာ လိုက်လျောပြောလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် ဂရုမစိုက်သည့်အမူအရာဖြစ်သွားသည်။

ဓားသိုင်းအဆင့်မြင့်မားသည်ဆိုရင်တောင် ဘာများထူးခြားနိုင်မည်နည်း။ စွမ်းအားအဆင့်ကွာခြားမှုကြီးမားလှသည့်အခါ ရွှေခန္ဓာအဆင့်ဖြစ်စေ၊ ဓားနှလုံးအဆင့်ဖြစ်စေ၊ တစ်ချက်ထိလိုက်ရုံဖြင့် ဆပ်ပြာပူဖောင်းတစ်ခုလို ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားမည်သာ။

အချိန်သည် တစ်စတစ်စ ကုန်လွန်သွားသည်။

နံနက်နေရောင်ခြည်တက်လာသည်နှင့်အမျှ လူအုပ်ကြီးစုဝေးနေသော သိုင်းပြိုင်ကွင်းတွင် ဆူညံသံများ ပိုမိုကျယ်လောင်လာသည်။

“လူက ဘာလို့မလာသေးတာလဲ...”

အချို့သူများသည် စိတ်မရှည်တော့သဖြင့် ညည်းညူစပြုလာကြသည်။

ယန်ချီသည် သိုင်းပြိုင်ကွင်း၏ ဝင်ပေါက်ကို ကြည့်ရင်း မျက်ခုံးအနည်းငယ်တွန့်လိုက်သည်။

“အဲ့ဒီကောင်လေး မလာရဲတာများလား...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဟွှမ်းခနဲ အသံထွက်လိုက်သည်။

“ဒီလောက်ထိ ရောက်နေပြီဆိုတော့ သူ့သဘောနဲ့သူ မလာချင်ရင်လည်း မရဘူး... ငါသွားခေါ်လိုက်မယ်...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် မင်းသားတန်း၏ အပြင်စည်းတပည့်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကွင်းပြင်အပြင်သို့ အလျင်စလိုထွက်ခွာရန် ဦးတည်လိုက်သည်။

“ကြည့်စမ်း... လော့ချန်ရောက်လာပြီ...”

ရုတ်တရက် ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူအားလုံး၏ အကြည့်များသည် တစ်နေရာတည်းသို့ စုစည်းလာကြသည်။

လူလေးဦးသည် သိုင်းပြိုင်ကွင်း၏ ဝင်ပေါက်တွင် ပေါ်လာသည်။

ရှေ့ဆုံးတွင် လူတစ်ဦးသည် ခါးတွင် ရတနာဓားတစ်လက်ကို ဆွဲထားပြီး အဖြူရောင်ဝတ်ရုံရှည်သည် လေနှင့်အတူ လွင့်မျောနေသည်။ သူ၏ တည်ငြိမ်သော မျက်လုံးများသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်နေပြီး ရုပ်ရည်မှာ သိမ်မွေ့ချောမောကာ အမူအရာသည် သန့်စင်ဖြူလွှမ်းနေသည်။

သူသည် လော့ချန်ပင်ဖြစ်သည်။

“တကယ်လာခဲ့တာပဲ...”

“သူ့မှာ ယန်ချီနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မယ့် ယုံကြည်မှုရှိလို့လား...”

“ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား... သူက ဂုဏ်သိက္ခာကို သိပ်မကြည့်တတ်တဲ့သူပဲ... ငါဆိုရင်တော့ တာယွဲ့မင်းဆက်ကို စွန့်ခွာပြီး အဝေးကို ထွက်သွားလိုက်မယ်... ဘဝမှာ အသက်ရှင်နေရတာထက် ဘာက ပိုအရေးကြီးလဲ...”

လော့ချန်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးသည် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားသည်။ ထိုနေရာရှိ လူများသည် အသီးသီး ဆွေးနွေးနေကြသည်။

ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် ကွင်းပြင်ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်လာချိန်တွင် လော့ချန်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ချက်ချင်း အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“လော့ချန်... ငါကတော့ မင်းက ရက်ချိန်းကို မလာရဲဘူးထင်ပြီး လိပ်ကလေးလို ခေါင်းပြူမယ်မထင်ထားဘူး...”

လော့ချန်သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဘာလို့ မလာရဲရမှာလဲ... ယန်ချီကိုယ်တိုင်က သေချင်နေတာပဲ... ငါက သူ့ဆန္ဒကို ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းလို့ရမှာလဲ...”

“မာန်တက်လှချည်လား...”

မင်းသားတန်း၏ တပည့်များသည် ဒေါသထွက်သွားကြသည်။

“ဟဲဟဲ... သတ္တိရှိတာပဲ...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် ဒေါသမထွက်ဘဲ မျက်နှာပေါ်တွင် မရိုးသားသည့် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လော့ချန်ရောက်လာပြီဆိုလျှင် ပြီးပြည့်စုံပြီဖြစ်သည်။

သူသည် လော့ချန်က ဘယ်လောက်ထိ မာန်တက်နိုင်ဦးမည်ကို ကြည့်လိုသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ချီတို့လည်း လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။

လူနှစ်ဦး၏ အကြည့်များ ဆုံသွားချိန်တွင် လေဟာနယ်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော မီးပွားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယန်ချီသည် မာန်အပြည့်ဖြင့် လော့ချန်ကို အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်ရင်း ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“လော့ချန်... မင်းကတော့ နောက်ထပ် လဝက်လောက်ထိ အသက်ရှင်နေလို့ရသေးတယ်... ဒါပေမယ့် မင်းကိုယ်တိုင်က သေချင်နေတာပဲ... ငါနဲ့ အလျင်စလို တိုက်ပွဲဆင်ဖို့ လာခဲ့တယ်... ဒါဆိုရင် ငါ့ကို အပြစ်တင်လို့တော့ မရဘူးနော်...”

လော့ချန်သည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်သူက သေမယ်ဆိုတာ အခုပြောဖို့ စောလွန်းသေးတယ်ထင်တယ်...”

“အို့...”

ယန်ချီသည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်တင်လိုက်ပြီး လော့ချန်ကို ဂရုတစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ချီစွမ်းအင်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားမိပြီးနောက် ချက်ချင်း အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“အို့... မင်းက ထုံရွှမ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီပဲ...”

“လော့ချန်က ထုံရွှမ်အဆင့်ကို ရောက်သွားပြီ...”

“ဒီလောက်မြန်လှချည်လား...”

ယန်ချီ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့် အပြင်စည်းတပည့်များသည် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး လော့ချန်ကို တစ်ပြိုင်နက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှု၊ မယုံကြည်နိုင်မှုနှင့် အားကျမှု၊ မနာလိုဖြစ်မှုများ ရောယှက်နေသည်။

သေမျိုးခန္ဓာဖြတ်ကျော်အဆင့်မှ ထုံရွှမ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းခြင်းသည် ကျင့်စဉ်လမ်းကြောင်း၏ ပထမဆုံးအခက်အခဲဖြစ်သည်။ တစ်လှမ်းကွာခြားမှုသည် တိမ်နှင့်မြေမှုန့်ကဲ့သို့ ကွာခြားသည်။ လူများစွာသည် တစ်သက်လုံး ဤအဆင့်ကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ကြပေ။

“မင်းက ဒီလောက်မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ ထုံရွှမ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တာ တကယ်ကို ထူးခြားတယ်...”

ယန်ချီသည် လော့ချန်ကို စေ့စေ့စပ်စပ်ကြည့်ရင်း ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒါပေမယ့် မင်းတက်လှမ်းတာ နည်းနည်းလေးနောက်ကျသွားပြီ... အရင်တုန်းကဆိုရင်တောင် မင်းကို သတ်ဖို့ဆိုတာ ကြက်တစ်ကောင်ကို သတ်ရတာနဲ့ အတူတူပဲ... အခုလည်း အတူတူပဲလေ...”

“ဟုန်း...”

စကားသံပြီးဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ယန်ချီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ်ချက်တုန်ခါသွားပြီး ပြင်းထန်သော ချီစွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုသည် သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာကာ လေးမျက်နှာအနှံ့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။ ထိုစွမ်းအင်သည် အလွန်သိပ်သည်းလှသည်။

“ဒါက... ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်နှစ်ပဲ...”

“ယန်ချီက ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်နှစ်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ...”

“ဟဲဟဲ... ပြီးပြီ... လော့ချန်အဆုံးသတ်ပြီ... ထုံရွှမ်အဆင့်တစ်ခုစီကွာခြားမှုက ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးလို ကွာခြားတယ်... ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်နှစ်ဆိုတာ နှလုံးကံကြမ္မာတံခါးကို ဖွင့်လိုက်တာဖြစ်ပြီး ချီစွမ်းအင်ကို အပြင်ထုတ်လွှတ်နိုင်တယ်... တိုက်ခိုက်မှုက ဆယ်လှမ်းအကွာအထိ ရောက်ရှိတယ်... လော့ချန်က ထုံရွှမ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ရင်တောင် ယန်ချီနဲ့ လုံးဝမယှဉ်နိုင်ဘူး... လော့ချန်ဆယ်ယောက်ရှိရင်တောင် မယှဉ်နိုင်ဘူး...”

ယန်ချီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော ချီစွမ်းအင်လှိုင်းကို ခံစားမိသည့်အခါ ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးသည် မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လော့ချန်သည် အနိုင်ရရန် မျှော်လင့်ချက်ရှိသည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ကြတော့သလို အသက်ရှင်ရန်ပင် မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့ပေ။

အချို့သူများသည် ပင်ကိုယ်စိတ်ဖြင့် ကံဆိုးမှုကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေသည့် အမူအရာများပင် ပြလာကြသည်။

ယန်ချီသည် မင်းသားတန်း၏ အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ပြီး အရည်အချင်းနှင့် မိသားစုနောက်ခံလည်း ကောင်းမွန်သည်။ သူ့ကို သန်မာသူဟု ယူဆလျှင်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်သာ။

သို့သော် အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားသူတစ်ဦးသည် သူတို့ထက် ကျော်လွှားနိုင်သည်ဆိုသည်မှာ ဘာကြောင့်နည်း။

“ရှူး...”

လူအားလုံး အံ့အားသင့်နေချိန်တွင် ယန်ချီသည် တစ်လှမ်းခုန်တက်လိုက်ပြီး အနီးဆုံးစင်မြင့်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်သွားကာ ဧည့်သည်တော်စင်မြင့်ပေါ်ရှိ အကြီးအကဲများကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲများခင်ဗျာ... ကျွန်တော်နဲ့ လော့ချန်တို့ဟာ သေခြင်းရှင်ခြင်းတိုက်ပွဲစာချုပ်ကို ချုပ်ဆိုထားပါတယ်... ဒီတိုက်ပွဲမှာ အသက်ရှင်ရမလား သေရမလားဆိုတာ ကံကြမ္မာက ဆုံးဖြတ်ပါလိမ့်မယ်... အကြီးအကဲများအနေနဲ့ သက်သေအဖြစ် လက်ခံပေးပါလို့ တောင်းဆိုပါတယ်...”

ဧည့်သည်တော်စင်မြင့်ပေါ်တွင် အပြင်စည်းအကြီးအကဲ တစ်ဆယ်ကျော်ရှိပြီး လော့ချန် ယခင်က တွေ့ဖူးသော ပဉ္စမအကြီးအကဲ၊ သတ္တမအကြီးအကဲနှင့် ချင်တို့ယွမ်တို့လည်း ပါဝင်နေသည်။

ဤအပြင်စည်းအကြီးအကဲများထဲတွင် ပဉ္စမအကြီးအကဲသည် အဆင့်အမြင့်ဆုံးဖြစ်ပြီး သူသည် လော့ချန်ကို မျက်နှာတင်းမာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

လူနှစ်ဦးကြား ကွာခြားမှုသည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ထင်ရှားလှပြီး လော့ချန်အတွက် အခြေအနေသည် မလွယ်ကူပေ။

ပဉ္စမအကြီးအကဲ စကားမပြောမီ ချင်တို့ယွမ်က ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“သေခြင်းရှင်ခြင်းတိုက်ပွဲဆိုတာ ကံကြမ္မာအလိုအတိုင်း ဆုံးဖြတ်ရမှာပဲ... စတင်လိုက်ပါ...”

စင်မြင့်ပေါ်တွင် ယန်ချီ၏ အကြည့်သည် လော့ချန်ထံတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“အခုထိ တက်မလာသေးဘူးလား... သေဖို့ လာခဲ့စမ်းပါ...”

“ရှူး...”

တစ်ချက်ခုန်တက်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်သွားကာ ယန်ချီကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“သုံးရက်အလိုကဆိုရင် မင်းကို အနိုင်ယူဖို့ ငါ့အတွက် သိပ်မလွယ်ကူဘူး... ဒါပေမယ့် အခု မင်းမှာ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေးမရှိတော့ဘူး...”

“စကားကြီးစကားကျယ်ပြောတာပဲ... ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး စကားပြောစမ်း...”

ယန်ချီသည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆယ်လှမ်းခန့်အကွာမှ လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

တောက်ပသော အပြာရောင်လက်ဖဝါးရာတစ်ခုသည် ပြင်းထန်သော လေဖြတ်သံနှင့်အတူ လော့ချန်ကို ဦးတည်ကာ ဖိအားပေးရိုက်ချလာသည်။