နှုတ်ဆက်ခြင်း၊ သန်မာသူ၏ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်

ဝူးရှီမြို့အပြင်ဘက်တွင် လင်ချူးလန်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့စဉ်က လော့ချန်သည် လင်ချူးလန်နှင့် ချူဧကရီတို့ ဆက်စပ်မှုရှိမည်ဟု သံသယရှိခဲ့ဖူးသည်။

သို့ရာတွင် ထိုအတွေးမှာ တဒင်္ဂဖြတ်ပြေးသွားသည့် စိတ်ကူးတစ်ခုသာဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ အဆင့်အတန်းမှာ မိုးနှင့်မြေကဲ့သို့ ကွာခြားလှသည်။

တစ်ဦးမှာ မြင့်မြတ်စွာ ထီးထီးတည်ရှိပြီး အရပ်လေးမျက်နှာတွင် ဩဇာပြည့်ဝကာ သန်းပေါင်းများစွာသော လူထုက လေးစားကြည်ညိုသည့် ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် ဧကရီတစ်ပါး၊ လင်ချူးလန်မှာမူ အပြင်စည်းမှ တပည့်လေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးကို တွဲဖက်ပြီး စဉ်းစားရန် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ယခုအချိန်တွင် လော့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မဆို ယုံကြည်ချက်တစ်ခု ပိုမိုခိုင်မာလာသည်။

သေမျိုးခန္ဓာဖြတ်ကျော်အဆင့်သာရှိသည့် စွမ်းအားဖြင့် သန်းပေါင်းများစွာသော စည်းစိမ်ဥစ္စာကို လက်တစ်လှည့်ဖြင့် ထုတ်ယူပေးနိုင်သည်မှာ သာမန်မိသားစုမှ သားသမီးများတွင် မတွေ့နိုင်သည့် အကျင့်ပင်။

ထို့အပြင် သူမ၏ စကားပြောဆိုပုံနှင့် အမူအရာများတွင် ထူးခြားသည့် ကျက်သရေရှိမှု၊ အထူးသဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လောကကို ကျော်လွန်သည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ဖော်ပြထားသည့် အလင်းရောင်သည် ချူဧကရီ၏ သွေးမျိုးဆက်နှင့် အလွန်ဆင်တူလှသည်။

လော့ချန်၏ မေးမြန်းမှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် လင်ချူးလန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး စကားပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ညင်သာသော လေညှင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာသည်။

ဘေးဘက်ရှိ ရေကန်ပြင်ပေါ်ရှိ နေရာလွတ်တစ်ခုသည် သူ့အလိုလို အက်ကွဲသွားပြီး ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သည့် ရှင်းလင်းသော ကျောက်စိမ်းတစ်ခုကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည့်အလား...။

မျက်ခုံးမွေးဖြူများ မြေအထိဆွဲလျားနေပြီး ကရုဏာတရားနှင့် ပြည့်စုံသော အသွင်အပြင်ရှိသည့် သူအိုကြီးတစ်ဦးသည် နဂါးဦးခေါင်းတောင်ဝှေးတစ်ချောင်းကို ထောက်လျက် ထိုအက်ကွဲရာမှ လျှောက်လှမ်းထွက်လာသည်။

ထိုသူအိုကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လော့ချန်မှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။

သူ၏ အာရုံခံစွမ်းအားဖြင့် ထိုသူ၏ တည်ရှိမှုကို လုံးဝမသိရှိခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် သူ၏ မျက်စိဖြင့် ကိုယ်တိုင်မြင်နေရသော်လည်း ထိုသူအိုကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုကိုမျှ ခံစားမရခဲ့ပေ။ သူ့ရှေ့ရှိ အရာအားလုံးမှာ မျက်လှည့်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေသည့်အလားပင်...။

ထိုမျှသာမက ဤနေရာမှာ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ဗဟိုနယ်မြေဖြစ်သည်။

ထိုသူအိုကြီးသည် အာကာသအက်ကွဲရာမှ ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများ၏ အာရုံများမှ လုံးဝ လွတ်မြောက်နေသည်ပင်။

ဤသည်မှာ ဖြစ်နိုင်သည့် အကြောင်းနှစ်မျိုးသာရှိသည်။

ပထမတစ်ခုမှာ ထိုသူအိုကြီး၏ ဖုံးကွယ်နိုင်သည့် နည်းလမ်းများသည် အလွန်ထူးချွန်ပြီး ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများပင် မသိရှိနိုင်ခြင်းပင်။

ဒုတိယတစ်ခုမှာ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများက သူ့ကို သိရှိထားပြီးဖြစ်သော်လည်း အနှောင့်အယှက်ပေးရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေခြင်းပင်။

မည်သည့်အကြောင်းပြချက်ဖြစ်စေကာမူ ဤသူ၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်သန်မာလှသည်။ မိုးမြေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်သည်အထိ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ သန်မာလှသည်။

“သခင်မလေး ထွက်ခွာရတော့မယ်…”

ထိုသူအိုကြီးသည် လင်ချူးလန်၏ အနောက်သို့ရောက်ရှိလာပြီး ကိုယ်ကို အနည်းငယ်ကိုင်းညွှတ်ကာ အမိန့်နာခံရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့် အစေခံဟောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူနေသည်။

လင်ချူးလန်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်ညိတ်ပြပြီး ထရပ်ကာ လော့ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မူလက အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့နေသည့် သူမ၏ အသံမှာ ယခုအခါ ကြည်လင်သည့် အသံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“လော့ချန်… ဒီမှာပဲ နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါရစေ…”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လင်ချူးလန်သည် အာကာသအက်ကွဲရာဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

လော့ချန်သည် အသက်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်းကို ဘယ်မှာ ရှာတွေ့နိုင်မလဲ…”

လင်ချူးလန်သည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

“မလိုတော့ဘူး…”

“လှေငယ်လေးဟာ တောင်တန်းတစ်သောင်းကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီးပြီ… ရှေ့လမ်းဟာလည်း ကြီးမားပြီး တောက်ပလှတယ်…”

ထိုအသံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ လင်ချူးလန်သည် နောက်ဆုံးခြေလှမ်းကို လှမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ အသွင်သဏ္ဍာန်သည် ကွဲအက်နေသည့် ကောင်းကင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လော့ချန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်တည်နေသည်။

မသိလျှင် မသိသလိုပင်၊ လင်ချူးလန်၏ ဤအကြိမ်အသွင်ပြမှုတွင် သူမ၏ စကားတစ်လုံးချင်းစီသည် ပြတ်သားသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ဖော်ပြလျက်ရှိသည်။

ဤသည်မှာ နှုတ်ဆက်ခြင်းထက် အဆုံးအဖြတ်ပေးသည့် နှုတ်ဆက်ခြင်းတစ်ခုပင်။

မြေပြင်တွင် လော့ချန်နှင့် မျက်ခုံးမွေးဖြူသူအိုကြီးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

လော့ချန်သည် ထိုသူဆီသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာကြီး…”

“မမေးနဲ့… မတွေးနဲ့… တချို့အရာတွေဟာ မသိထားတာက သိထားတာထက် ပိုကောင်းတယ်…”

မျက်ခုံးမွေးဖြူသူအိုကြီးသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး လော့ချန်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“သွေးစွမ်းအင်ဟာ သက်တံ့ရောင်လို ထွန်းလင်းနေပြီး အရိုးနဲ့အသားတွေမှာ အလင်းရောင်ထွက်ပေါ်နေတယ်… တကယ့်ကို သောင်းနဲ့ချီတဲ့ထဲက တစ်ဦးတည်းသာ ရရှိတဲ့ ရွှေခန္ဓာအဆင့်ပဲ… ထုံရွှမ်အဆင့်ကို မတက်လှမ်းရသေးဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ထုံရွှမ်အဆင့်နှစ်နဲ့ ယှဉ်နိုင်တာ ရှားပါးလှတယ်… တကယ်ကို ရှားပါးလှတယ်…”

“ရှားပါးလှတယ်” ဟု နှစ်ကြိမ်ဆိုလိုက်ပြီး မျက်ခုံးဖြူသူအိုကြီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

“ဝမ်း…”

လော့ချန်သည် မမြင်ရသည့် ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့အလိုလို သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်သိုင်းဝိညာဉ်ဥသည် ပေါ်ထွက်လာပြီး တောက်ပသည့် အလင်းရောင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်ကွင်းများကို အိပ်မက်ဆန်စေသည်။

“ဟယ်… မပြည့်စုံသေးတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ပဲ…”

မျက်ခုံးဖြူသူအိုကြီး၏ မှုန်ဝါးနေသည့် မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် နက်ရှိုင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ငါက တာယွဲ့မင်းဆက်မှာ ထူးခြားတဲ့ လူတစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ… ဒါပေမဲ့ မပြည့်စုံသေးတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ဖြစ်နေတယ်… အင်း… တကယ်ကို အင်မတန် အံ့သြစရာပဲ…”

ရှည်လျားစွာ သက်ပြင်းနှစ်ချက်ချလိုက်ပြီးနောက် မျက်ခုံးဖြူသူအိုကြီးသည် လော့ချန်ကို ထပ်မံကြည့်ရှုကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက သခင်မလေးကို တစ်ကြိမ်ကယ်တင်ခဲ့တယ်… ဒါကြောင့် ငါလည်း မင်းကို လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးလိုက်မယ်…”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် မျက်ခုံးဖြူသူအိုကြီးသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လော့ချန်၏ နဖူးထက်သို့ လက်ညှိုးဖြင့် ထိလိုက်သည်။

လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လှုပ်ရှားမရဖြစ်နေပြီး မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မဆို စွမ်းအင်တစ်ခုသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

လက်ညှိုးကို ပြန်လည်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး မျက်ခုံးဖြူသူအိုကြီးသည် မိုးကောင်းကင်ဆီသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကိစ္စပြီးသွားပြီ… ငါလည်း ဒီထက်ပိုပြီး မနေတော့ဘူး…”

ထိုသူ ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လော့ချန်သည် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“လင်ချူးလန် ဘာမှ မဖြစ်ဘူးမဟုတ်လား…”

“မပြောနိုင်ဘူး… မပြောနိုင်ဘူး…”

မျက်ခုံးဖြူသူအိုကြီးသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။ ကျိုးပဲ့နေသည့် ကောင်းကင်သည် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းသွားသည်။

ရေကန်ပြင်သည် လှိုင်းများမရှိဘဲ တည်ငြိမ်သွားပြီး အရာအားလုံးသည် မဖြစ်ပျက်ခဲ့သလိုပင်။

ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးသေတ္တာ ၅ လုံးနှင့် ငွေစက္ကူများသာလျှင် ယခုအချိန်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်မှာ မျက်လှည့်မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြလျက်ရှိနေတော့သည်။

“အခုန ထိုးထည့်လိုက်တဲ့ စွမ်းအင်က ဘာလဲမသိဘူး…”

လော့ချန်သည် သူ၏ နဖူးကို ထိကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သည့်ခံစားမှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။

ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး လော့ချန်သည် ထပ်မံစဉ်းစားမနေတော့ပေ။

ဤမျှသန်မာသည့် ထိုသူသည် သူ့ကို လှည့်စားရန် မလိုအပ်ချေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ထည့်သွင်းထားသည့် အရာမှာ သာမန်မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

ယခုအချိန်တွင် ခံစားမရခြင်းမှာ သူ၏ အဆင့်မလုံလောက်ခြင်း သို့မဟုတ် အချိန်မတိုက်ဆိုင်သေးခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မြေပေါ်ရှိ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးငါးသေတ္တာကို ကြည့်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် လက်ညှိုးဖြင့် တစ်ချက်ဝှေ့လိုက်ကာ ပုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ပုံတွင် ထူးချွန်လှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ရွှေရောင်နန်းဆောင်ရှေ့တွင် ရပ်တည်နေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် ဝတ်ရုံရှည်ဖြင့် လှပစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံနွယ်များသည် ညင်သာစွာ လှုပ်ယမ်းနေသယောင်ပင်။ သူမ၏ အသွင်သဏ္ဍာန်မှာ နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ကြည်လင်လှသည်။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် တောက်ပနေပြီး ကြယ်များကဲ့သို့ လှုပ်ရှားတက်ကြွလျက် မြူခိုးတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည့်အလား။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ထဲတွင် မြင့်မြတ်သည့် ကျက်သရေရှိမှုကို ပြသထားပြီး သောင်းနှင့်ချီတဲ့ထဲက တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည့် အလှတရားပင်။

“တကယ်ပဲ သိပ်ကိုဆင်တူတယ်…”

ပုံထဲရှိ အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများသည် လင်ချူးလန်နှင့် အလွန်ဆင်တူလှသည်။ တစ်ပုံစံတည်းပင်..။

သို့သော် လော့ချန်သည် လင်ချူးလန်မှာ ပုံထဲရှိသူမဟုတ်ကြောင်း သေချာသည်။

ပုံထဲရှိ အမျိုးသမီးမှာ အပျိုဖော်ဝင်စ အရွယ်ရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရပ်ရှည်ရှည် ပြည့်ဖြိုးလှသည်။ လင်ချူးလန်၏ ပိန်လှီသည့် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် လုံးဝမတူပေ။

သူတို့နှစ်ဦး၏ အသက်အရွယ်လည်း မကိုက်ညီချေ။

“လင်ချူးလန်ရဲ့ နောက်ခံရာဇဝင်က ဘာများဖြစ်မလဲ…”

မျက်ခုံးဖြူသူအိုကြီးက လင်ချူးလန်အား ရိုသေစွာ ဆက်ဆံသည့် အမူအရာကို တွေးမိပြီး လော့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ စဉ်းစားမရ ဖြစ်လာသည်။

“ထားပါတော့…”

လော့ချန်သည် ဤအကြောင်းကို ဆက်လက်စဉ်းစားမနေတော့ပေ။

အကယ်၍ ကံစပ်မှုရှိခဲ့ပါလျှင် နောင်တစ်ချိန်တွင် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ချိန်တွင် သူမ၏ နောက်ခံအကြောင်းကို သိရှိလာပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ထပ်မံမတွေ့ဆုံရတော့လျှင် သိရှိထားခြင်းသည်လည်း အဓိပ္ပာယ်မရှိချေ။

ယနေ့ဖြစ်ရပ်သည် လော့ချန်အတွက် အကြီးအကျယ် သက်ရောက်မှုတစ်ခုဖြစ်စေခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် မျက်ခုံးဖြူသူအိုကြီး၏ စွမ်းအားသည် နက်ရှိုင်းလှပြီး အတိမ်အနက်ကို ခန့်မှန်းမရနိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။

ဤလောကကြီးသည် အလွန်ကျယ်ပြောလှပြီး သူ၏ အတွေ့အကြုံများနှင့် ဗဟုသုတများသည် ထိုလောကကြီး၏ ထောင့်တစ်ထောင့်လေးသာဖြစ်သည်။

ထိုလောကကြီးထဲသို့ လျှောက်လှမ်းသွားရန်အတွက် ကြိုးစားလေ့ကျင့်ပြီး စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရန်သာ လိုအပ်သည်။

လော့ချန်သည် ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ၅ သေတ္တာကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ငွေစက္ကူများကို ရေတွက်ကြည့်လိုက်သည်။

ငွေစက္ကူများသည် စုစုပေါင်း တစ်သိန်းငါးသောင်းကျော်ရှိသည်။

“လင်ချူးလန်… ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်… နောင်တစ်ချိန်မှာ ဒီအကျိုးကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်…”

လော့ချန်သည် တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်ပြီး ငွေစက္ကူများကို ကောက်ယူကာ မှော်အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

မြေကမ္ဘာဒျန်တန်ကို ဖွင့်လှစ်ရန်အတွက်သာ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး တစ်သောင်းခြောက်ထောင်ကျော် သုံးစွဲခဲ့ရသည်။

ချီစွမ်းအင်အိမ်တော်ကိုးခုကို ဖွင့်လှစ်ရန်အတွက် မည်မျှလိုအပ်မည်ကို မသိရှိသေးသော်လည်း များများစားစား ရှိထားခြင်းက ပိုကောင်းသည်မှာ သေချာသည်။

လော့ချန်သည် ငွေစက္ကူများကို ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးများအဖြစ် လဲလှယ်ပြီး ဆက်လက်လေ့ကျင့်ရန် တွေးလိုက်သည်။

အပြင်စည်းခန်းမကြီး ဆေးလုံးပြတိုက်...

ဤနေရာတွင် လူသူများ အတန်အသင့်ဖြတ်သန်းသွားလာနေပြီး ဝိညာဉ်ဆေးနှင့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများကို ဝယ်ယူသူများဖြင့် စည်ကားလှသည်။

နှစ်သစ်ကူးနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးလည်း နီးကပ်လာပြီဖြစ်သည်။ အပြင်စည်းတပည့်များစွာသည် နောက်ဆုံးတစ်လအတွင်း စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရန် အားကုန်ကြိုးစားနေကြပြီး အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးတွင် ကောင်းမွန်သည့် အဆင့်တစ်ခုရရှိရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။

လော့ချန်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လူအများ၏ အကြည့်များက အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

နောက်တစ်ရက်ဆိုလျှင် လော့ချန်နှင့် ယန်ချီ၏ ရင်ဆိုင်တိုက်ပွဲရက်ဖြစ်သည်။ လူအများက လော့ချန်သည် ဆေးလုံးပြတိုက်သို့ လာရန် စိတ်အားထက်သန်နေသေးသည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

ယခင်က အသုံးပြုခဲ့သည့် ကောင်တာတစ်ခုတွင်ပင် လော့ချန်သည် ငွေစက္ကူများအားလုံးကို ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးများအဖြစ် လဲလှယ်ရန် အမျိုးသမီးအကြီးအကဲအား တောင်းဆိုလိုက်သည်။

ထူထဲလှသည့် ငွေစက္ကူများကို ကြည့်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီးအကြီးအကဲသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း များများစားစား မပြောဘဲ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးများကို ရေတွက်ပေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လူသုံးဦးသည် ဆေးလုံးပြတိုက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

“စီနီယာရမ်ရှောင်ကွမ်…”

ထိုသုံးဦးရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ အခြားသူများသည် လမ်းဖယ်ပေးကာ အနည်းငယ်မျှ နှောင့်နှေးမနေရဲကြချေ။

ထိုသုံးဦးစလုံးသည် ထူးခြားသည့် အသွင်အပြင်ရှိကြပြီး အလယ်တွင်ရှိသည့် အရပ်ရှည်ရှည်လူငယ်မှာ ရမ်ချင်၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ ရမ်ရှောင်ကွမ်ပင်ဖြစ်သည်။

ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ စွမ်းအားသည် အပြင်စည်းတွင် ထိပ်တန်း ၁၅ ဦးအတွင်း ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး ဤအကြိမ် အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးတွင် ထိပ်တန်း ၁၀ ဦးထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ရည်မှန်းထားသည်ဟု ဆိုကြသည်။ သူ၏ နာမည်သည် ထင်ရှားလှပြီး သူ့ကို မသိသည့် အပြင်စည်းတပည့်များပင်လျှင် သူ၏ နာမည်ကို ကြားဖူးကြသည်။

“ရမ်ရှောင်ကွမ်လား…”

လော့ချန်သည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“လော့ချန်…”

ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ အနားရှိ လူငယ်တစ်ဦးသည် လော့ချန်ကို မှတ်မိသွားပြီး ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သည့် အလင်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး လော့ချန်ဆီသို့ တည့်တည့်လျှောက်လာသည်။

“ဟား... ဟား… ချီဂူးယွမ်တို့လို စီနီယာတွေက မင်းကို အထင်ကြီးလွန်းနေတာပဲ… မင်းဟာ ထုံရွှမ်အဆင့်ကိုတောင် မရောက်သေးဘူးပဲ… မင်းနဲ့ ယန်ချီရဲ့ ရင်ဆိုင်တိုက်ပွဲဟာ နောက်တစ်ရက်ပဲ ကျန်တော့တယ်…”

လော့ချန်သည် ထုံရွှမ်အဆင့်သို့ မတက်လှမ်းရသေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် ချက်ချင်း အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ချီဂူးယွမ်တို့က လော့ချန်ကို အလွန်အထင်ကြီးလွန်းသည်ဟု တွေးမိလိုက်သည်။