ခွေးသေတစ်ကောင်လို အပြစ်ပေးမယ်၊ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းခြင်း

“ငါထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မလားဆိုတာ... မင်းစိတ်ပူစရာမလိုဘူး...”

လော့ချန်သည် ရမ်ရှောင်ကွမ်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ရင်း အေးစက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်လား...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်တင်ကာ ဆက်ပြောသည်။

“ဒါဆိုလည်း မင်းကို သတင်းတစ်ခုပြောပြမယ်... ယန်ချီဟာ အဋ္ဌမမင်းသား ကျင်းမင်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ အတွင်းစည်းထဲ ဝင်ရောက်ပြီး သိုင်းပညာကျင့်ကြံနေပြီ... မမျှော်လင့်ဘဲ သူဟာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်နှစ်ကို ရောက်ရှိသွားပြီ...”

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူများထံမှ ဟယ်ခနဲအသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူအုပ်ကြီးသည် လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း တချို့က သနားကရုဏာပြသလျက်ရှိပြီး အများစုကမူ သူ၏ဒုက္ခကို ဝမ်းသာအားရ အောင်ပွဲခံကြသည်။

ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်နှစ်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးသည် ချီစွမ်းအင်ကို အပြင်သို့ ထုတ်လွှတ်နိုင်ကာ အဝေးမှ ရန်သူကို သတ်ဖြတ်နိုင်သည်။

ဤသို့ဖြစ်လျှင် တစ်ရက်အကြာတွင် ကျင်းပမည့် သေခြင်းရှင်ခြင်းတိုက်ပွဲတွင် လော့ချန်အသက်ရှင်ရန် မျှော်လင့်ချက်တစ်စက်မှ မရှိတော့ပေ။

ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် လော့ချန်ကို ယုတ်မာသောအကြည့်များဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အကြံဆိုးဖြင့် လော့ချန်၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် သိုင်းဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ရည်မှန်းထားသည်။

လော့ချန်အား နောက်ဆုံးတစ်ရက်အတွင်း အဆုံးမရှိသော ကြောက်ရွံ့မှုထဲတွင် နစ်မွန်းစေကာ ရှင်လျက်နှင့် သေမတတ်ခံစားရအောင် လုပ်ဆောင်လိုသည်။

သို့သော်... ရလဒ်ကမူ သူ့ကို စိတ်ပျက်စေခဲ့သည်။

လော့ချန်၏မျက်နှာသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်နေပြီး ဝမ်းနည်းမှုရော ပျော်ရွှင်မှုပါ မရှိပေ။

“အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်၏မျက်နှာသည် တင်းမာသွားပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုသည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်ပဲ သေမင်းကို အာခံနေတာပဲ... မင်း ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို ကျင့်စဉ်အောင်မြင်သွားလို့ ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား... ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်နှစ်ရှိတဲ့ သိုင်းသမားဟာ ဝိညာဉ်နှလုံးသားတံခါးကို ဖွင့်လှစ်ထားပြီး ချီစွမ်းအင်ကို အပြင်ထုတ်လွှတ်ပြီး အဝေးက ရန်သူကို သတ်ဖြတ်နိုင်တယ်... လက်ချောင်းတစ်ချောင်းနဲ့တင် မင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်...”

လော့ချန်က ခေါင်းခါပြီး ပြောသည်။

“ဒီမှာဟိတ်ကောင်... မင်းယောက်ျားဆိုရင် ဒဲ့ပြော... မင်းညီလေး ရမ်ချင်အတွက် လက်စားချေချင်တယ်ဆိုရင်... အခုချိန်ဟာ မင်းအတွက် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပဲ... အင်းလေ... ဒါပေမယ့် ဒီအခွင့်အရေးဟာ မင်းလက်ထဲမှာ မရှိဘူးလို့ ထင်ရတယ်...”

လော့ချန်က ရမ်ချင်ကို ဖော်ပြလိုက်သည့်အခါ ရမ်ရှောင်ကွမ်၏မျက်ဝန်းများ ချက်ချင်းကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး အကြည့်ထဲတွင် ထက်ရှသောအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း မကြာမီပင် တည်ငြိမ်သွားကာ ကဲ့ရဲ့ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လှုံ့ဆော်ပြီး လက်စွမ်းပြစေချင်တာလား... ဒါမှ ယန်ချီနဲ့ချိန်းဆိုထားတဲ့ တိုက်ပွဲကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား... ဒါပေမယ့် ဒီလှုံ့ဆော်မှုဟာ ငါ့အပေါ်မှာ အလုပ်မဖြစ်ဘူး... ငါက အရူးမဟုတ်ဘူး... ယွမ်မန်လီရဲ့စကားကိုလည်း ဆန့်ကျင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

“ဒါပေမယ့် မနက်ဖြန်ဆိုရင် မင်းက ယွမ်မန်လီ ကူညီပေးလို့လည်း မရတော့ဘူး... မင်းနဲ့ ယန်ချီတို့ သေခြင်းရှင်ခြင်းတိုက်ပွဲ ချိန်းဆိုထားတာဟာ ပြီးပြည့်စုံသွားပြီဖြစ်တယ်... ယွမ်မန်လီကိုယ်တိုင်တောင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ဖို့ အခွင့်အာဏာမရှိဘူး...”

လော့ချန်က မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို စွေစောင်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“မရဲဘူးဆိုရင်လည်း... ဒီနေရာမှာ ဘာကိစ္စ လာအော်နေတာလဲ...”

“မင်း...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်၏မျက်နှာသည် သံမဏိရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရင်ဘတ်သည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တလှုပ်လှုပ်ဖြစ်နေကာ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသမီးလျှံများ တောက်လောင်နေသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ချီစွမ်းအင်လှိုင်းများသည် မုန်တိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဆေးလုံးပြတိုက်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်တာနောက်ကွယ်ရှိ အမျိုးသမီးအကြီးအကဲက ပြောလိုက်သည်။

“ဆေးလုံးပြတိုက်ထဲမှာ တိုက်ခိုက်မှုကို တားမြစ်ထားတယ်... ချိုးဖောက်သူတွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အရေးယူမယ်...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် မျက်ခုံးတွန့်လျက် လက်စွမ်းပြရန် ခက်ခဲမည်ကို သိလိုက်ပြီး သူ့တွင် ထိုသို့ရဲစွမ်းသတ္တိလည်း မရှိပေ။ လော့ချန်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ကောင်လေး... မနက်ဖြန်မှာ မင်းဘယ်လိုသေမလဲဆိုတာ ငါကြည့်နေမယ်...”

စကားဆုံးသည်နှင့် ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် ဆက်လက်နေရန် မျက်နှာမရှိတော့သဖြင့် ကိုယ်ကိုလှည့်ပြီး ထွက်သွားသည်။

မင်းသားတန်းမှ ကျန်တပည့်နှစ်ဦးသည်လည်း အလျင်စလို လိုက်ပါသွားကြသည်။

“မိုက်ရိုင်းလိုက်တာ...”

ဆေးလုံးပြတိုက်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် စိတ်ထဲတွင် ဒေါသမီးလျှံများကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဆယ်လှမ်းအကွာရှိ ကျောက်သားတစ်တုံးကို လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ ဘမ်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ထိုကျောက်တုံးမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားသည်။

အနားရှိတပည့်တစ်ဦးက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောသည်။

“ဒီလော့ချန်က တကယ်ပဲ ရဲရင့်လွန်းတယ်... ဒီအချိန်ထိတောင် ရမ်းကားရဲသေးတယ်...”

အခြားအပြင်စည်းတပည့်တစ်ဦးက အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရင်း အကြံပေးသည်။

“စီနီယာရမ်... သေတော့မယ့်လူတစ်ယောက်နဲ့ ဘာကြောင့် စိတ်တိုနေရမှာလဲ... တကယ်လို့ စိတ်ထဲမှာ မကျေနပ်ဘူးဆိုရင်... စီနီယာယန်ချီကို ပြောလိုက်ပါ... မနက်ဖြန်မှာ ပြိုင်ပွဲစင်ပေါ်မှာ ဒီကောင်လေးကို အလွယ်တကူ မသေစေဘဲ ပိုပြီး နာကျင်စေအောင် လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်၏မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်းတောက်ပလာပြီး ပြောသည်။

“ဒီအကြံက မဆိုးဘူး... ငါ ယန်ချီကို ဒီကောင်လေးကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ခိုင်းရမယ်... သူ့ရဲ့လက်တစ်ဖက်နဲ့ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ပြီး ခွေးသေတစ်ကောင်လို အပြစ်ပေးပစ်မယ်... ဒါမှ ငါ့စိတ်ထဲက ဒေါသတွေ ပြေလျော့မယ်...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် အံကို တင်းတင်းကျိတ်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လော့ချန်သည် သူ၏ရွှေရောင်ငွေစက္ကူများအားလုံးကို ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးများနှင့် လဲလှယ်ပြီး လူအများ၏ ထူးဆန်းသောအကြည့်များကြားတွင် ဆေးလုံးပြတိုက်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

စုစုပေါင်း ငွေကျပ်တစ်ဘီလီယံခွဲနှင့် သိန်းငါးရာ့ငါးဆယ်ကျော်ကို လဲလှယ်လိုက်ရာ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး တစ်သောင်းလေးထောင်ကျော်ရရှိခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြင့် လော့ချန်ထံတွင် ရှိသော ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးများသည် အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ ခြောက်သောင်းကျော်အထိ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ယံမှကျလာသော ကြီးမားလှသည့် စည်းစိမ်ဥစ္စာတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားများသာမက သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ရှိ ထိပ်တန်းသိုင်းသမားများပင် ဤပမာဏကို တွေ့လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားမည်ဖြစ်သည်။

“ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ခြောက်သောင်းကျော်နဲ့ဆိုရင်... ချီစွမ်းအင်အိမ်တော်ကိုးခုကို အားလုံးဖွင့်လှစ်နိုင်မလား မသိဘူး...”

လော့ချန်သည် စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ခြေလှမ်းများကို မထိန်းနိုင်ဘဲ အလျင်စလိုလှမ်းလာခဲ့သည်။

မှော်အိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ဘေးဘက်အိမ်တော်တစ်ခုကို ဖြတ်သွားရင်း အထဲမှ လေမုန်တိုင်းနှင့် မိုးကြိုးသံများကဲ့သို့ လေဖြတ်သံများနှင့် အဆုတ်စွမ်းအင်အပြည့်ရှိသော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လော့ချန်သည် ၎င်းသံမှာ ယွမ်ချီလန်၏အသံဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

ယွမ်ချီလန်နှင့် ကူးလင်ဖန်တို့သည် ဤအိမ်တော်ထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့လာပြီဖြစ်သည်ဟု ထင်ရသည်။

သူတို့၏သိုင်းပညာကျင့်ကြံမှုကို အနှောင့်အယှက်မပေးလိုသဖြင့် လော့ချန်သည် ပင်မအိမ်တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးများအားလုံးကို ထုတ်ယူပြီးနောက် လော့ချန်သည် ဖျာပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

“အပြည့်အဝ တက်လှမ်းမယ်...”

တစ်ချက်အသက်ရှူထုတ်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် နိုးကြားဆေးလုံးတစ်လုံးကို သောက်သုံးလိုက်သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်သန်မာမှုတို့သည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ လော့ချန်သည် သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်နဂါးထိန်းချုပ်ကျင့်စဉ်ကို အပြည့်အဝလည်ပတ်စေသည်။

“ဝူး...”

သိုင်းကျင့်စဉ်စတင်လည်ပတ်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကြီးမားလှသော စုပ်ယူမှုစွမ်းအားတစ်ခုသည် လော့ချန်ကို ဗဟိုပြုကာ ပျံ့နှံ့ထွက်လာသည်။

“ဘမ်း... ဘမ်း... ဘမ်း...”

အနီးတွင် စုပုံထားသော ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးများသည် တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး လေထဲသို့ ပေါ်လွင်လာကာ ဆက်တိုက်ပေါက်ကွဲသွားပြီး သန့်စင်သော ချီစွမ်းအင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

လော့ချန်သည် ပြင်းထန်လှသော ချီစွမ်းအင်များကို ထိန်းချုပ်လျက် မြစ်ကြီးတစ်စင်းကဲ့သို့ ဆူညံစွာ စီးဆင်းနေသော စွမ်းအင်များကို ပထမချီစွမ်းအင်အိမ်တော်ထဲသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

အချိန်သည် တစတစဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်သွားသည်။

တစ်နာရီ...

နှစ်နာရီ...

...

ညအချိန်ရောက်ရှိလာပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ကြယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် အချိန်တွင်...

ပထမချီစွမ်းအင်အိမ်တော်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဖောင်းကားလာသည်။

“ဖွင့်လှစ်လိုက်စမ်း...”

လော့ချန်သည် အရေးကြီးဆုံးအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ပြီး စိတ်စွမ်းအင်အားလုံးကို စုစည်းကာ ကြီးမားလှသော ချီစွမ်းအင်တစ်ခုကို ထိန်းချုပ်လျက် ချီစွမ်းအင်အိမ်တော်သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ရုတ်တရက် လော့ချန်၏ ဒျန်တန်အတွင်းတွင် သေးငယ်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ပထမချီစွမ်းအင်အိမ်တော်သည် နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးစွန်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဖောင်းကားပေါက်ကွဲသွားသည်။

ဖြာထွက်လာသော ချီစွမ်းအင်များသည် ၎င်းကို ဗဟိုပြုကာ လှည့်ပတ်လှုပ်ရှားလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကြယ်တာရာတစ်ခုကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော စွမ်းအင်ရေဝဲတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဂီး...”

ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်ရတနာပေါ်တွင် တွယ်ကပ်နေသော နဂါးချီစွမ်းအင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ နဂါးဟောက်သံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး နဂါးတစ်ကောင်သည် ပင်လယ်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားသကဲ့သို့ ချီစွမ်းအင်ရေဝဲထဲသို့ တစ်ချက်ထိုးဆင်းသွားသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်...

ချီစွမ်းအင်ရေဝဲအတွင်း၌ ကြီးမားလှသော လှိုင်းလုံးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သိုင်းဝိညာဉ်အတွင်းရှိ ကြယ်များသည် တဖြည်းဖြည်း တောက်လောင်လာကာ မှိန်ပြယ်သွားပြီး နဂါးအုပ်စုများ၏ ဟောက်သံများနှင့်အတူ လော့ချန်၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ မမြင်နိုင်သော လှိုင်းလုံးများသည် ဖြာထွက်လာသည်။

သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းအတွင်း၌...

“ဘုန်း...”

ထူးခြားသော လှိုင်းလုံးများသည် လော့ချန်၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကြီးမားလှသော နဂါးချီစွမ်းအင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံသို့ တဟုန်ထိုးထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ဝန်းရံလျက် လေဟာနယ်ထဲတွင် လှည့်ပတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းထဲရှိ အစီအရင်များက ချီစွမ်းအင်ကို ပိတ်ဆို့ထားခြင်းမရှိခဲ့လျှင် ချင်းရွှမ်တောင်ထိပ်အနီးရှိ လူများပင် ဤအံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ လှိုင်းလုံးများကို ခံစားမိကြမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အစီအရင်များသည် ထိခိုက်မှုကြောင့် တုန်ခါလာပြီး မှော်အိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို လှုပ်ခါသွားစေသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ... မြေငလျင်လှုပ်တာလား...”

ဘေးဘက်အိမ်တော်ထဲတွင် မကြာသေးမီကမှ ထရပ်နိုင်လာသော ကူးလင်ဖန်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်ခါနေသော အိမ်ခန်းများကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်နေပြီး စိတ်ထဲတွင် အသံတိတ်ဆုတောင်းနေသည်။

သူသည် အိမ်ပြိုကျကာ ပိနေမည့်အဖြစ်ကို မလိုလားပေ။

“လော့ချန်ပဲ...”

ယွမ်ချီလန်သည် အိမ်ခန်းထဲမှ အလျင်စလို ထွက်လာပြီး လှုပ်ရှားမှုသည် လော့ချန်နေထိုင်ရာ ပင်မအိမ်တော်မှ ဖြစ်ပေါ်လာကြောင်း ချက်ချင်းသိလိုက်သည်။ မျက်လုံးများကို မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူမသည် ချက်ချင်းပင် ကျောက်ရုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမဘဝတစ်လျှောက် ဘယ်သောအခါမှ မမေ့နိုင်မည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

ပင်မအိမ်တော်အတွင်း၌ အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး မှန်ကန်သည်ဖြစ်စေ မမှန်ကန်သည်ဖြစ်စေ နဂါးရိပ်များသည် လှည့်ပတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ထို့နောက် အိမ်တော်ထဲသို့ တစ်ပြိုင်နက်ထဲ ထိုးဆင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။

နဂါးရိပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အချိန်အတန်ကြာမှ ယွမ်ချီလန်သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး အကြည့်များထဲတွင် သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“လော့ချန်က ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို ဖြတ်ကျော်လိုက်တာလား... ဒါပေမယ့် အခုနက မြင်ကွင်းက...”

ယွမ်ချီလန်သည် လော့ချန်ဟု တွေးမိသော်လည်း သေချာမပြောနိုင်ပေ။

ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို ဖြတ်ကျော်သည်ဆိုလျှင်တောင် ဤမျှလောက် ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ပင်မအိမ်တော်အတွင်း၌...

နဂါးရိပ်များအားလုံးသည် သိုင်းဝိညာဉ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အရာအားလုံး တည်ငြိမ်သွားသည်။

“ထုံရွှမ်...”

လော့ချန်သည် နက်ရှိုင်းသော အသက်ရှူသံတစ်ချက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှူထုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ တောက်ပလှသော အကြည့်များသည် မိုးကြိုးတစ်ချက်ကဲ့သို့ ညအမှောင်ကို ဖြတ်ထိုးလိုက်သည်။

သူသည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကြီးမားလှသော အရှိန်အဟုန်တစ်ခုသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ပျံ့နှံ့ထွက်လာသည်။ ချီစွမ်းအင်ကို လည်ပတ်စေကာ ဒုတိယသိုင်းလေ့ကျင့်တိုင်သို့ လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးချလိုက်သည်။

“ဒုန်း...”

သိုင်းလေ့ကျင့်တိုင်မှ ပြင်းထန်သော တုန်ခါသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်ညှိုးရာသည် လက်မဝက်ခန့် နစ်ဝင်သွားသည်။