လူဆိုးလေး ဟိုမှာ ရှိတယ်

အွန်လိုင်းအချစ်ရေးများသည် အွန်လိုင်းဂိမ်းများတွင် သာမန်အဖြစ်အပျက် တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဗစ်တိုးရီးယားမြို့တွင် အွန်လိုင်းစုံတွဲများစွာ ရှိနေသည်။

ဟမ်းစတား သုံးကောင် အတွက်မူ သူတို့သည် ထူးဆန်းသော စုံတွဲများ ဖြစ်ကြသည်။

လီလို သူမ၏ မာနာစွမ်းရည်ဖြင့် ကြီးမားသော ရဲတိုက် တစ်ခု ဖန်တီးခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ ဟမ်းစတား သုံးကောင်သည် ရဲတိုက်တွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် လီလို၏ အစေခံများနှင့် ကိုယ်ရံတော်များလည်း ဖြစ်ကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့သည် ဗစ်တိုးရီးယားမြို့တွင် အမျိုးမျိုးသော အခန်းကဏ္ဍများမှ ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။

ဘော့စ်အကြီးသည် ပစ္စည်းများ လဲလှယ်ခြင်းကို တာဝန် ယူရသော ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး အရာရှိ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဂိမ်းမာများကို ပစ္စည်းကိရိယာများ၏ လဲလှယ်နှုန်းကို အဘယ်ကြောင့် ရှင်းပြနေ ရသည်ကို နားမလည်ခဲ့ပေ။

သို့သော် သူသည် လီလို၏ မစ်ရှင်ကို သစ္စာရှိစွာ လုပ်ဆောင် လိမ့်မည်။

ဒုတိယဘော့စ်သည် ဂိမ်းမာများ၏ လူနေဧရိယာများနှင့် မြို့ပြစီမံကိန်းကို တာဝန် ယူခဲ့သည်။ သူသည် မြို့တွင်းရှိ အစားအစာနှင့် ရေကို ဂရုစိုက်ခဲ့ပြီး လူနေဧရိယာ အသစ်များ အတွက် တူးဖော်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူသည် ဂိမ်းမာများ တင်းကျပ်သော ဆောက်လုပ်ရေး စည်းမျဉ်းများကို လိုက်နာနေကြောင်းလည်း သေချာစေခဲ့သည်။

အငယ်ဆုံး ဖြစ်သော ဝတုတ်အိုတာကု မှာမူ စားသောက်ခြင်းကို တာဝန် ယူခဲ့သည်။

သူတို့၏ အလုပ်များ၏ မတူညီသော သဘောသဘာဝကြောင့် ဂိမ်းမာများသည် သူတို့နှင့် အမျိုးမျိုးသော အဆင့်အတန်းများဖြင့် ဆက်သွယ်မှု ရှိခဲ့ကြသည်။

ဘော့စ်အကြီးသည် ဂိမ်းမာများနှင့် အများဆုံး ဆက်ဆံခဲ့ရသောကြောင့် သူသည် အမျိုးမျိုးသော ထူးဆန်းသော အပြုအမူများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ဘော့စ်အကြီးသည် ဂိမ်းမာများ၏ နှလုံးသားရေးရာ ကိစ္စများကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူသည် စုံတွဲ တစ်တွဲ၏ စကားပြောဆိုမှုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

"အိုက်ယား၊ မနက်ဖြန် ငါ့ကို လာတွေ့နိုင်မလား။ ငါ မနက်ဖြန် အလုပ်နားမှာ။"

"မရလောက်ဘူး၊ ငါ့ မိသားစုဝင်တွေက ငါ့ကို အဝေးကြီး သွားခွင့် မပြုဘူး။"

"အာ၊ ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့ ခက်တယ်ပဲ။ ငါ နင့်ကို တကယ် တွေ့ချင်နေတာ။"

"ငါလည်း မင်းကို တွေ့ချင်တာပေါ့၊ ကလေးလေးရယ်။"

...

ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ ဂိမ်းမာတွေက တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မတွေ့နေကြဘူးလား။

၎င်းသည် သူတို့၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူများ၏ ရေခဲတောင်ထိပ်ဖျား (အပေါ်ယံ) မျှသာ ဖြစ်သည်။

သူတို့တွင် ကြိုးစားမှုနှင့် အလုပ်ထိရောက်မှု ကဲ့သို့သော ကောင်းမွန်သော အချက်များလည်း ရှိခဲ့သည်။

ဘော့စ်အကြီးသည် ဂိမ်းမာများ၏ တိုင်ကြားချက် အချို့ကို သိရှိခဲ့သည်။

"ဘာလို့ ထာဝရတိုင်းပြည်မှာ ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းပိုင်းတွေ ရှိနေရတာလဲ။"

"ဟုတ်တယ်၊ ဘာလို့ ငါတို့မှာ အဲ့ဒီ ဇာတ်လမ်းပိုင်းတွေ မရှိရတာလဲ။ ငါတို့လည်း ဂိမ်းမာတွေပဲဥစ္စာ။"

"ငါ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းပိုင်းတွေ ပိုတောင်းဆို နေတယ်။ ဒါမှမဟုတ်ရင် ငါ အဖွဲ့ ပြောင်းတော့မယ်။"

"ငါလည်း အဖွဲ့ပြောင်းချင်တယ်။"

ဘော့စ်အကြီးသည် ဂိမ်းမာများ၏ စိုးရိမ် ပူပန်မှုများကို နားမလည်ခဲ့ပေ။ သူမသာလျှင် သေချာပေါက် နားလည်မည် ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် သူတို့စကားကို မစ္စလီလိုထံ တင်ပြ ပေးလိမ့်မည်။

"ငါလည်း နားမလည်ဘူး။" လီလိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဘော့စ်အကြီးကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဘော့စ်အကြီး မှင်သက် သွားသည်။ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...

"ငါ ရှားလော့ခ်ကို မေးကြည့်လိုက်မယ်၊ သူ ဒီလိုအရာတွေ ဘာကြောင့် ဖြစ်ရတယ် ဆိုတာ သိလိမ့်မယ်။"

"ငါ့ သခင်မမှာ သူ့ နည်းသူဟန်တွေ ရှိတယ်ပဲ။" ဘော့စ်အကြီးက သူ၏ စူးရှသေးငယ်သော အသံဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြော လိုက်သည်။

လီလိုသည် မှော်ဖန်လုံးမှ တစ်ဆင့် ရှားလော့ခ်နှင့် သူမ၏ စကားပြောဆိုမှုကို ခဏအကြာတွင် အဆုံးသတ် လိုက်သည်။ လီလိုသည် ကစားနိုင်စွမ်း၊ ကျေနပ်မှု၊ စိန်ခေါ်မှု၊ ကံစမ်းမဲနှင့် လောင်းကစား စိတ်ဓာတ်တို့ ပါဝင်သော ရှားလော့ခ်၏ ဂိမ်းကစားမှု သီအိုရီကို အကျဉ်းချုပ် ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူမ ထပ်ပြောသည်၊ "ငါတို့ သူတို့ကို အလုပ်,လုပ်တာအပြင် တခြားလုပ်စရာတွေ ရှာပေးရမယ် မဟုတ်လား။"

"ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို နေ့စဉ် တစ်နာရီကြာ ဖားခုန်ခိုင်း ရမလား။" ဒုတိယဘော့စ်က တစ်စက္ကန့်မျှ စဉ်းစားပြီး အကြံပြု လိုက်သည်။

"အိုး။ ဒုတိယဘော့စ်၊ မင်းရဲ့ အကြံက စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတယ်"

ဘော့စ်အကြီးသည် ဒုတိယဘော့စ်၏ အကြံပြုချက်ကြောင့် အံ့ဩသွားသည်။

"မဟုတ်သေးဘူး။" လီလိုက ထိုအကြံကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် သူတို့ကို နှစ်နာရီကြာ ခုန်ခိုင်းလိုက်ပါလား။" ဒုတိယဘော့စ်က နှစ်စက္ကန့် စဉ်းစားပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက အချိန်ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး။" လီလိုက ခေါင်းခါကာ ပြောသည်၊ "ဖားခုန်ရတာ စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းလောက်ဘူး။ ဖားလို ရေကူးရတာက,ကော။"

"ဖားလို ရေကူးရတာလား။ ရေကူးရတာ မပျော်စရာ ကောင်းဘူး အရှင်။ မကောင်းပါဘူး။"

ဘော့စ်အကြီးနှင့် ဒုတိယဘော့စ်တို့က သူမ၏ အကြံကို ငြင်းပယ် လိုက်ကြသည်။

သူတို့ အကြံဉာဏ်များ စဉ်းစားနေစဉ် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ် လာသည်။

ဝတုတ်အိုတာကု ပြေးလာပြီး ဘော့စ်အကြီး၏ ပခုံးများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ အလွန် မြန်မြန် ပြေးလာသောကြောင့် အသက်ရှူမဝ ဖြစ်နေသည်။

"အပြင်... အပြင်..."

ဝတုတ်အိုတာကု အသက်ရှူမဝ ဖြစ်ကာ စကား ကောင်းစွာ မပြောနိုင်တော့ပေ။ ဘော့စ်အကြီးက အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "စိတ်ထိန်းစမ်း။ ငါတို့ သခင်မ ဒီမှာ ရှိတယ်။"

"အပြင်... အပြင်မှာ စားချိန် ရောက်ပြီ။ သွားစားကြတော့။"

ဝတုတ်အိုတာကု သူ၏ စကားကို အဆုံးသတ် လိုက်သော်လည်း လီလိုသည် သူမ၏ စကတ်ကို မကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဘော့စ်အကြီးနှင့် ဒုတိယဘော့စ်တို့က ဝတုတ်အိုတာကုကို ဘေးသို့ ပစ်ချကာ လီလို နောက်သို့ လိုက်ပါ သွားကြသည်။

ဂိမ်းမာများစွာသည် လူနေဧရိယာ ရှေ့မှ ချပ်ဝတ် အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားသော သူရဲကောင်း ဒါဇင်ပေါင်း များစွာကို ကြည့် နေကြသည်။ သူရဲကောင်းများသည် ခြင်္သေ့ပုံ ပါသော အလံ တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင် ထားကြပြီး ၎င်းသည် မှူးမတ်များ၏ အလံ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူရဲကောင်းများသည် ဤနိုင်ငံသားများ ယော့ခ်နယ်စားကြီး၏ အလံကို မြင်နေရသည့်တိုင် ဤမျှ ရိုင်းစိုင်း နေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် သာမန်ပြည်သူများနှင့် ကုန်သည်များသည် အလံကို လေးစားမှု ပြသသည့် အနေဖြင့် ဒူးထောက် တုန်လှုပ် နေကြလိမ့်မည်။

ဂိမ်းမာများသည် အလံကို မမှတ်မိ ကြသော်လည်း လန်ဆလော့ကမူ မှတ်မိသည်။ ဂိမ်းမာများသည် တောက်ပသော ချပ်ဝတ်များနှင့် လက်နက်များ ပါသော ဤသူရဲကောင်းများကို မတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် မစ်ရှင်များ ပေးသော အမ်ပီစီများ ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဗစ်တိုးရီးယားမြို့သည် ဘေးကင်းသော ဇုန် တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူရဲကောင်းများ ဆန္ဒအလျောက် စမတိုက်ခိုက်ပါက အသက်မှတ်များ ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဂိမ်းမာများကို လန်ဆလော့က တားဆီးခဲ့သည်။

အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ အသက်မှတ်များ မရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

လီလို၊ ဘော့စ်အကြီးနှင့် ဒုတိယဘော့စ်တို့သည် လူအုပ် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ သူရဲကောင်းများကို အကဲခတ်နေစဉ် ဂိမ်းမာများမှာမူ မရပ်မနား စကားပြော နေကြသည်။

သူရဲကောင်း တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "ငါတို့က ယော့ခ်နယ်စားကြီးရဲ့ သူရဲကောင်းတွေ။ မင်းတို့ မြို့တော်ဝန် ဘယ်မှာလဲ။ သူ့ကို ထွက်လာ ခိုင်းလိုက်။ ယော့ခ်နယ်စားကြီးက သူ့ကို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ တစ်ခု ပြောစရာ ရှိတယ်။"

"သူမက ငါတို့ မြို့တော်ဝန်ပဲ။"

"ဒါငါတို့ မြို့တော်ဝန် မဟုတ်ဘူးဟ၊ အမှိုက်ကောင်။ သူမက မြို့စားကတော် လီလိုပဲ။"

"သူမက ငါတို့ရဲ့ မဟာမြို့စားကတော်ပဲ။ ဒန်ဒန်ဒန်ဒန်။"

ဂိမ်းမာများသည် သူရဲကောင်းကို ရင်းနှီး နွေးထွေးစွာ ပြန်ဖြေ လိုက်သော်လည်း သူရဲကောင်းသည် လေးစားမှုကို မခံစားခဲ့ရပေ။ ထိုအစား သူသည် ဂိမ်းမာများ အထင်အမြင် သေးနေသည်ဟု ခံစားမိခဲ့သည်။

ဒီကောင်တွေ ငါတို့ကို လာနောက်နေတာလား။

သူရဲကောင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူ မြင်းကြာပွတ်ကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း အခြား သူရဲကောင်း တစ်ဦးက သူ၏ လက်ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ခေါင်းခါ ပြလိုက်သည်။

ပညာရှိသော သူရဲကောင်းသည် နိုင်ငံသား ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေသောကြောင့် သူတို့ကို ရန်မစ လိုခဲ့ပေ။ နိုင်ငံသားများသည် အဆောက်အအုံများနှင့် တောအုပ်ထဲမှ အဆုံးမရှိ ထွက်ပေါ်လာ နေကြသည်။ သူတို့ ရောက်ရှိ လာသည်ကို ဘယ်လို သိခဲ့ကြသနည်း။

သူရဲကောင်းများ လီလိုထံသို့ သွားနေစဉ် သူတို့သည် လူအုပ်ထဲတွင် ကျောရိုး ဆိုးဆိုးရွားရွား ပုံပျက်နေသော လူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက် ရသည်။

သူတို့ သူ၏ မျက်နှာနှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို မမေ့နိုင်ခဲ့ကြပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက အလွန် အရုပ်ဆိုးပြီး ထူးဆန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် အိပ်စက်နေသော လူဆိုးလေး ဖြစ်သည်။

"လူဆိုးလေး ဟိုမှာ ရှိတယ်ပဲ။ သူပြန်လာရဲတယ်ရော။" သူရဲကောင်းတစ်ဦးက အော်ပြောလိုက်သည်။

သူ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှား နေခဲ့သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မဟာနယ်စားကြီးထံမှ ဆုလာဘ်မှာ အလွန် များပြားသောကြောင့် သူ မြေတစ်ကွက် ဝယ်ယူပြီး မှူးမတ် တစ်ဦးပင် ဖြစ်လာ နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူရဲကောင်းများလည်း အလားတူ စိတ်လှုပ်ရှား နေကြသည်။ သူတို့သည် ထွက်ပြေးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသော လူဆိုးလေးကို ဖမ်းဆီးရန် သူတို့၏ မြင်းများကို ကြာပွတ်ဖြင့် ရိုက် နှင်လိုက်သည်။ တကယ်တော့ လူဆိုးလေးသည် လူအုပ်ကြားမှ သူရဲကောင်းများထံသို့ သွားရောက်ချင် နေခဲ့သည်။ သူ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင်ပင် မျက်ရည်များဝဲ နေခဲ့သည်။ သူ သူရဲကောင်းများကို အော်ဟစ် ခေါ်လိုက်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှ စကား ပြောဆိုသံများ အလွန် ကျယ်လောင် နေသောကြောင့် သူရဲကောင်းများ လူဆိုးလေး ပြောသည်ကို မကြား နိုင်ခဲ့ကြပေ။

သူရဲကောင်းများသည် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက် ခံခဲ့ရသော လူဆိုးလေးသည် သူ၏ ရဲဘော်များထံ အကူအညီ တောင်းခံနေသည်ဟုသာ ခန့်မှန်း နေကြသည်။ လူဆိုးလေးသည် လက်စား ချေချင်သောကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေဟန် တူသည်။

သူရဲကောင်းများသည် သူတောင်းစားကဲ့သို့သော ဖြစ်နေသော လူအုပ်ကို ခြောက်လှန့်ရန် ပထမဆုံး စတိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

သူရဲကောင်း တစ်ဦး သူ၏ ဓားကို ထုတ်ကာ သူ၏ မြင်းကို ကြာပွတ်ဖြင့် ရိုက်နှက်ရင်း လမ်းပိတ်ဆို့ထားသော နိုင်ငံသား တစ်ဦးထံသို့ မြင်းစီး သွားလိုက်သည်။ သူ သူ့ကို ထိခိုက်စေရန် မဟုတ်ဘဲ ခြိမ်းခြောက်ရန် ဓားဖြင့် ခုတ်လိုက်သည်။

ခုတ်ချက်မှာ မမြန်ဆန်ဘဲ ဓား၏ ကျောဘက်ကိုသာ အသုံးပြုထားခဲ့သည်။

ထိုနိုင်ငံသား ရှောင်တိမ်းခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူ သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော ဓား၏ ကျောဘက်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး မှင်သက်နေသည်။ လူတိုင်း သူရဲကောင်းများကို စိုက်ကြည့် နေကြသည်။ ဂိမ်းမာများတွင် လူဆိုးလေးနှင့် တူညီသော အကြည့်များ ရှိနေကြသည်...