ယော့ခ်နယ်စားကြီး၏ အစီအစဉ်

စာအိတ်ထဲတွင် ကိုယ်ရေးဒိုင်ယာရီတစ်အုပ်ရှိနေသည်။

၎င်းကို စစ်မှု ထမ်းနေသော ဂနိုမ်း တစ်ဦးက ရေးသားခဲ့သည်။ အဖုံးတွင် "ကျွန်တော့်ကို ဒိုင်ယာရီပေးခဲ့သော ကျွန်တော့်၏ ဂနိုမ်း ကလေးထိန်းအဒေါ်အား ကျေးဇူးတင်ရှိပါသည်" ဟူသော စာလုံးများ ရေးသား ထားသည်။

အန်တိုနီဟူသော လက်မှတ် တစ်ခု ရှိနေသည်။ ပထမဆုံး စာမျက်နှာတွင်-

"ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့မှ မြောက်ပိုင်းနယ်စား နယ်သို့ ကျွန်တော့် ခရီးစဉ် မှတ်တမ်း"

"ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ၅၆ ရက်မြောက် နေ့တွင်။

ငါတို့ ခရီးသွားနေရာ မီးတောင်နက်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် သတ္တဝါများစွာ ရှိနေပြီး အထူးသဖြင့် မီးတောင်ဝတွင် ဖြစ်သည်။ သတ္တဝါများ ဖက်ထုပ်များကဲ့သို့ မီးတောင်အတွင်းသို့ ခုန်ချ နေကြသည်။ ၎င်းသည် ခမ်းနားသော မြင်ကွင်း တစ်ခု ဖြစ်သည်။"

"ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ၅၇ ရက်မြောက် နေ့တွင်။

ခေါင်းဆောင်က ကျွန်တော့်ကို ကျွန်တော့်ဆန္ဒနှင့် ဆန့်ကျင်သော အရာများ လုပ်ခိုင်းခဲ့သည်။ ၎င်းသည် စိတ်ပျက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။"

...

"၆၂ ရက်မြောက်နေ့။

ငါတို့ မီးတောင်နက်တွင် တစ်ပတ်ကြာ နေထိုင် ခဲ့ကြတယ်။ ခေါင်းဆောင်က ငါတို့ကို ဘာလို့ ဒီမှာ နေခိုင်းတယ်ဆိုတာ ငါ နားမလည်ဘူး။ ငါတို့ မထွက်ခွာဘူးဆိုရင် မီးတောင်နက် လှုပ်ရှားမှု ကာလ စတင်တော့မယ်။"

"၆၃ ရက်မြောက်နေ့။

ငါတို့ ခေါင်းဆောင်က ငါတို့ကို သစ္စာ ဖောက်ခဲ့တယ်။ သူ ငါတို့ အစားအစာကို အဆိပ်ခတ်ခဲ့ပြီး ငါတို့ အဖမ်း ခံခဲ့ရတယ်။ အိမ်ပြန်နိုင်ဖို့ ငါ ခေါင်းဆောင်နှင့် ပူးပေါင်းဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ ခေါင်းဆောင်နှင့် ပူးပေါင်းခဲ့သော ငါတို့ ၂,၄၉၀ဦး ရှိခဲ့တယ်။"

"၆၄ ရက်မြောက်နေ့။

ငါတို့ ခေါင်းဆောင်က ငါတို့ကို လိမ်ညာခဲ့တယ်။ သူနှင့် (စာလုံးများ သွေးစွန်း နေသောကြောင့် ဝါးနေသည်) တို့ ပူးပေါင်းပြီး ငါတို့ကို လိမ်ညာခဲ့ကြတယ်။ သူတို့က ဒန်ဂျင်အမြုတေကို လိုချင်ခဲ့ကြတယ်။"

"၆၅ ရက်မြောက်နေ့။

ငါ အသစ်ရောက်လာတဲ့ သူတွေကို သတိပေးဖို့ တစ်ခုခု လုပ် ရမယ်။ သို့သော် ငါ သေခါနီး နေပြီဆိုတော့ ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ တကယ်လို့ ငါ သေဆုံးသွားပါက ဤဒိုင်ယာရီကို ရရှိသူ ဘယ်သူမဆို ကျေးဇူးပြု၍ ငါ့ အတွက် လက်စားချေပေးပါ။ ကျူးလွန်သူက..."

အရေးကြီးသော အပိုင်းတွင် စာရေးသားမှု ရပ်တန့် သွားသည်။

"ဒါက ငါ့ကို စိတ်မရှည် ဖြစ်စေတယ်။ လူသတ်သမားက ဘယ်သူလဲ။ ဒန်ဂျင်အမြုတေက ဘယ်မှာလဲ။ ဂနိုမ်းက ချယ်ရီရဲ့ နာမည်ကို ဘာလို့ ပြောခဲ့တာလဲ။"

ဆယ်ဗားနပ်စ် စိတ်လှုပ်ရှားနေဟန် တူသည်။ သူမ ဒိုင်ယာရီကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လု နီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း ဘောင်းဘီမဝတ်သူက သူမကို တားဆီး လိုက်သည်။

"ငါ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ဒါက သဲလွန်စ တစ်ခုပဲ။ ချယ်ရီကို ပေးပြီး သူ တစ်ခုခု ဖော်ထုတ်နိုင်မလား ကြိုးစား ကြည့်ကြစို့။"

လူတိုင်း ဘောင်းဘီမဝတ်သူ စကားကို သဘောတူညီကြပြီး သူတို့ ဆူညံစွာ ဒိုင်ယာရီကို တပ်စောင့်စခန်းသို့ ယူဆောင် သွားခဲ့ကြသည်။

ဂိမ်းမာ ဒါဇင်ပေါင်း များစွာ စခန်းတွင် သတင်း အချက်အလက်များ စုဆောင်း နေကြသည်။ ရက်အနည်းငယ် အကြာက ဤနေရာသည် ဂိမ်းမာများ သတင်း အချက်အလက်များ စုဆောင်းခြင်းကြောင့် ဘေးအန္တရာယ် ကျရောက်ရာ နေရာ တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

ချယ်ရီ သူ၏ ရုံးခန်းတွင် ရှိနေစဉ် သတ္တဝါ ဒါဇင်ပေါင်း များစွာ ဝင်ရောက်လာပြီး အော်ဟစ် နေသည်ကို တွေ့လိုက် ရသည်။

"ငါ့ကို ချယ်ရီကို တွေ့ခွင့်ပေး။ ငါတို့မှာ ထူးဆန်း အဖြစ်အပျက် တစ်ခုက ပစ္စည်း တစ်ခု ရှိတယ်။"

"မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက အရေးကြီးတဲ့ သဲလွန်စ တစ်ခုပဲ။"

...

"ဒီဒိုင်ယာရီ... ခင်ဗျားတို့ ဒါက ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ အစောင့်တစ်ယောက် ဆီက ရလာတာ သေချာလား။"

ချယ်ရီ ဒိုင်ယာရီကို သူ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားပြီး အတွေးနက် နေခဲ့သည်။

"ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံး ကတော့ ဟုတ်တယ်။" ရင်မွှေးမီးလောင်က ယုံကြည်ချက် ရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဗိုလ်ကြီး ချယ်ရီ၊ ခင်ဗျား တစ်ခုခု စဉ်းစားမိသလား။"

"နောက် ဘာလုပ်သင့်တယ် ဆိုတာ ငါတို့ကို ပြောပြပါ။ ငါတို့ ဒီသစ္စာဖောက် အားလုံးကို ဖမ်းဆီးပြီး ထောင်ထဲ ထည့်ပစ်မယ်။"

"ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းနိုင်တော့ဘူး။ ဗိုလ်ကြီးချယ်ရီ၊ ခင်ဗျား တစ်ခုခု စဉ်းစားမိသလား။"

ဂိမ်းမာများ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စကားပြော နေကြသည်။

သို့သော် ချယ်ရီ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်၊ "အခြေအနေတွေက ငါ မျှော်လင့် ထားတာထက် ကျော်လွန်နေပြီ။ ငါ့ သိရသလောက် အစောင့်အရှောက် အားလုံးက တင်းကျပ်တဲ့ စံနှုန်းတွေနဲ့ ရွေးချယ်ထားတဲ့ လက်ရွေးစင် တွေပဲ။ သူတို့ အများစုက ဒန်ဂျင်အရှင်ဟောင်း၊ ကြက်သွန်ခေါင်းရဲ့ တော်ဝင် အစောင့်တပ်က လာကြတာ။ သူတို့က အရမ်း အရည်အချင်း ရှိကြတယ်။"

ဂိမ်းမာများ လေးနက် သွားကြပြီး ချယ်ရီ ဆက်လက် ပြောလိုက်သည်၊ "သူတို့မှာ အမာကျောဆုံး ဒိုင်းတွေ ရှိခဲ့တယ်..."

ဂိမ်းမာများ မျက်ခုံး ပင့်လိုက်ကြသည်။

"သူတို့ရဲ့ လေးတွေက အဝေးဆုံးအထိ ပစ်နိုင်ခဲ့တယ်။"

ဆယ်ဗားနပ်စ် သူမ၏ လက်ချောင်းကို လှုပ်ရှား လိုက်သည်။

"သူတို့မှာ အကောင်းဆုံး ၃၆၀ ဒီဂရီ မြင်ကွင်း ရှိတဲ့ အခန့်ညားဆုံး သံခမောက်တွေ ရှိခဲ့တယ်။"

အချို့ ဂိမ်းမာများ သူတို့၏ ခေါင်းများကို လှည့်ကြည့်ရာ သူတို့ အများဆုံး ဘယ်ညာ ၁၀၀ ဒီဂရီ အထိသာ လှည့်နိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိ ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ပိုမို စိတ်လှုပ်ရှား လာကြသည်။

"ပခုံးကာတွေ၊ ရင်ကာချပ်ဝတ်တွေနဲ့ အပေါ့ပါးဆုံး သံကြိုးချပ်ဝတ်တွေ။ ငါ ပြောတာယုံ၊ ပစ္စည်း ကိရိယာ တစ်ခုစီကို ပန်းပဲဆရာကြီး တစ်ယောက်က စိတ်ကြိုက် ထုလုပ်ပေးခဲ့တာ။"

ဂိမ်းမာများ သူတို့ကိုယ် သူတို့ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ် ကြတော့သည်။

"ဘယ်မှာလဲ။ ဘယ်မှာလဲ။ ငါတို့ကို ပြောပြ၊ သူတို့ ဘယ်မှာလဲလို့။"

"စကား ထပ်မပြောနဲ့တော့။ ငါတို့ကို နေရာပဲ ပြောပြ၊ ငါ သူတို့ အားလုံးကို သတ်ပစ်မယ်။"

"ကျွန်တော်၊ ကျွန်တော်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ပြောပြပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်။"

"ငါ ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ကို လုံးဝ သစ္စာ စောင့်သိတယ်။ ဒီသစ္စာဖောက်တွေ အကြောင်း သိရပြီးနောက် ငါ နာကျင် ခံစားရတယ်။ ယုံပါ၊ အကယ်၍ ငါ လှုပ်ရှား လိုက်ရင် သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်း ကိရိယာ အားလုံး ပျောက်ကွယ် သွားစေရမယ်။"

ချယ်ရီသည် ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ လက်ရွေးစင် အစောင့်များ အကြောင်း ကြားသိပြီး နောက်တွင်ပင် ဂိမ်းမာများ ဤမျှ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီး ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိ ဖြစ်နေမည်ကို မမျှော်လင့် ထားခဲ့ပေ။ သူ သူတို့ကို လေးစားစိတ် ဖြစ်ပေါ် လာခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ထာဝရတိုင်းပြည်နှင့် ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ကြားရှိ ညီအစ်ကို စိတ်ဓာတ် ဖြစ်ရမည်။ သူ မူလက ထာဝရတိုင်းပြည်၏ နိုင်ငံသားများကို ပူးပေါင်း ကြံစည် ခဲ့မိသည်။ သို့သော် အခု သူတို့သည် ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ကို ကူညီရန် ကြိုးစား နေကြသည်။ သူ သူတို့သည် ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့၏ ပစ္စည်းဥစ္စာကို လိုချင်ပြီး သေဆုံးလျော်ကြေး ရယူလိုသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူ့အထင် မှားယွင်းခဲ့သည်။

သူတို့ ခရီးထွက်ရန် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိ လာကြခြင်းလား။ အကယ်၍ သူတို့ သေဆုံးသွားပါက ထာဝရတိုင်းပြည်သာ သူတို့ကို သေဆုံးလျော်ကြေး ပေးချေ ရလိမ့်မည်။ ထင်ရှားသော အကျိုးအမြတ်များ မရှိဘဲ သူတို့ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စိတ်အားထက်သန် နေကြမည်နည်း။

သူတို့သည် ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာ အတွက် သစ္စာရှိစွာ အလုပ်,လုပ် နေကြသည်။

ချယ်ရီ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေခဲ့သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ ဘာအချက်အလက်မှ မရခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ ဆက်ပြီး စုံစမ်း စစ်ဆေးသွားမယ်။ သတင်းရှိရင် ငါ မင်းတို့ကို ချက်ချင်း ပြောပြပေးမယ်။"

"ငါတို့ မင်းကို စုံစမ်း စစ်ဆေးရာမှာ ကူညီပေးပါရစေ။"

ဆယ်ဗားနပ်စ် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ "ငါ့ နာမည်ပြောင်က စုံထောက်ကျော် ရှားလော့ခ်ပဲ။"

"ငါက ဟုမ်းစ်။"

"ငါက ကင်ဒါအီချီ။"

"ငါက ကိုနန်အက်ဒိုဂါဝါ။"

"ဘုရားရေ။ ဒီအိမ်ထဲမှာ အလောင်းတစ်လောင်း ရှိနေတယ်။ ကျူးလွန်သူက မင်းတို့ ထဲမှာပဲ ရှိရမယ်။"

"ဟားဟားဟား။ ငါ ရယ်ရလွန်းလို့ သေတော့မယ်။"

ချယ်ရီ ဆူညံနေသော ဂိမ်းမာ အုပ်စုကို စိုက်ကြည့် နေခဲ့သည်။ လေးနက်စွာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ ခေါင်းညိတ် လိုက်သည်။

...

ချယ်ရီ လက်ထောက် တစ်ဦး ခန့်အပ် ချင်ခဲ့သည်။

တပ်စောင့် တစ်ဦး သည် အရည်အချင်း ရှိသော လက်ထောက် တစ်ဦး မရှိဘဲ အောင်မြင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အသားလုံးငယ်လေး ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ ဗိုလ်ကြီး ဖြစ်စဉ်က သူ ချယ်ရီကို သူ၏ လက်ထောက်အဖြစ် အကူအညီ ရရှိခဲ့သည်။ သူတို့ ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်ကာ အမှုကြီး အချို့ကို ဖြေရှင်း နိုင်ခဲ့သည်။

ချယ်ရီ အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ် နေခဲ့သည်။

"ဗိုလ်ကြီးချယ်ရီ၊ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ။" ချယ်ရီဘေးတွင် ရပ်နေသော အာသာက မေးလိုက်သည်။

ရွေးချယ်ပွဲ စမ်းသပ်မှု အပြီးတွင် ချယ်ရီသည် အသန်မာဆုံး ဖြစ်ပုံရသော အော့ခ်၊ အာသာကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

"သတင်း အချက်အလက်တွေ အရ ဒီစာက စာတိုက်က လာတာ။ စာတိုက်မှာ ငါတို့ စုံစမ်း စစ်ဆေးမှု စတင်ကြစို့။"

ချယ်ရီ ခေါင်းညိတ် လိုက်သည်။ သူ မှတ်စုစာအုပ်ငယ် တစ်အုပ်ကို ကောက်ယူကာ ထွက်ခွာရန် ပြုစဉ် ရုံးခန်းအပြင်ဘက်မှ အော့ခ် တစ်ဦးက အော်ဟစ် လိုက်သည်၊ "ဗိုလ်ကြီးချယ်ရီ။ စာတိုက်အကြောင်း ကျွန်တော် သိတယ်။ ကျွန်တော် သူတို့ကို မေးမြန်း ပြီးပြီ။ စာပို့သမားက စာကို စာတိုက်ပုံးထဲမှာ ပို့ဆောင်မှု အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေ မပါဘဲ ထည့်ထားခဲ့တာလို့ ပြောခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် ဘယ်သူမှ လာမယူဘဲ စာတိုက်မှာ ရှိနေခဲ့တာ။"

ထိုအော့ခ်မှာ ဂနိုင်သား ဖြစ်သည်။ လျှို့ဝှက် ဇာတ်လမ်းပိုင်းကို ပထမဆုံး ရှာဖွေတွေ့ရှိ ခဲ့သော ဂိမ်းမာ တစ်ဦး အနေဖြင့် ဂနိုင်သားသည် စာတိုက်သို့ သွားရောက်ကာ သတင်း အချက်အလက်များ ရရှိရန် မှော်ကျောက်တုံးများ သုံးစွဲခဲ့သည်။ သူ မှော်ကျောက်တုံးများ ပေးချေရခြင်းကြောင့် အသည်းနာမှုကို ခံစားနေရသည်။

"ကျစ်။"

ချယ်ရီ ဂနိုင်သားကို ချီးကျူးခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူ နှာမှုတ်ကာ အာသာကို ပြောလိုက်သည်၊ "မှတ်ထား၊ ငါတို့ စုံစမ်း စစ်ဆေးနေစဉ်မှာ ပြင်ပ နှောင့်ယှက်မှုကို ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။ ငါတို့ ပထမဆုံး လက်ဆင့်ကမ်း အချက်အလက်တွေ ရယူရမယ်။ စာတိုက်ကို သွားကြစို့။"

ချယ်ရီ အာသာကို စာတိုက်သို့ ဦးဆောင် ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ဂိမ်းမာ အုပ်စုကြီး တစ်စု အဝေးမှ လိုက်ပါ လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ရှားပါးသော ဇာတ်လမ်းပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်သည်။ များပြားသော ဆုလာဘ်များကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားလျှင် ဂိမ်းမာများ လက်လွှတ်ခံရန် ဆန္ဒ မရှိခဲ့ကြပေ။

...

ထာဝရတိုင်းပြည်မှ ဂိမ်းမာများ မီးတောင်နက် အတွင်းပိုင်းကို စူးစမ်း ရှာဖွေနေစဉ် ဗစ်တိုးရီးယားမြို့မှ ဂိမ်းမာများ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော သူရဲကောင်းများသည် တစ်နေ့ တစ်ည ခရီးသွား ပြီးနောက် ဖြတ်သန်း သွားသော ကုန်သည်အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ကို ရှာဖွေ တွေ့ရှိ ခဲ့သည်။ သူတို့၏ အထောက်အထားများကို ပြသပြီး များပြားသော ဆုလာဘ်များ ပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းပြီးနောက် သူတို့ ကုန်သည်အဖွဲ့ကို ယော့ခ်နယ်စားကြီး၏ ရဲတိုက်သို့ ခရီးသွား စေခဲ့သည်။

ငါးရက်ကြာ ခရီးသွားပြီးနောက် သနားစရာ ကောင်းသော သူရဲကောင်းများသည် ယော့ခ်နယ်စားကြီး၏ ရဲတိုက်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာ ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ယော့ခ်နယ်စားကြီးနှင့် တွေ့ဆုံ ခဲ့ကြသည်။

"ဘာရယ်။ သူတို့ ဒီလိုအရာမျိုး လုပ်ရဲတယ်လား။"

ယော့ခ်နယ်စားကြီး ဒေါသမထွက် ခဲ့သော်လည်း သူ၏ အကြံပေးအရာရှိမှာ ဒေါသထွက် နေခဲ့သည်။

"ယော့ခ်နယ်စားကြီး၊ ဒါက အရှင့်ကို အကြီးအကျယ် စော်ကားတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ခြင်္သေ့မျိုးနွယ်ကို သူတို့ အရှက်ရစေလို့ မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ပြန်တိုက်ခိုက်ရမယ်။"

ယော့ခ်နယ်စားကြီး သူ၏ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ သူရဲကောင်းများကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်၊ "မင်းတို့ လူဆိုးလေးကို တွေ့ခဲ့သလား။ ပြီးတော့ သူတို့က လူဆိုးလေးကို ကာကွယ် နေခဲ့ကြတာလား။ ပြီးတော့ ဗစ်တိုးရီးယားမြို့ရဲ့ မြို့တော်ဝန်က မင်းတို့နဲ့ ညှိနှိုင်းလိုစိတ် မရှိခဲ့ဘူးလား။"

"မှန်ပါတယ်။ သူတို့က ရိုင်းစိုင်းပြီး မာန ကြီးကြတယ်။" သူရဲကောင်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ သိပြီ။" ယော့ခ်နယ်စားကြီး ရယ်မော လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြီးပြည့်စုံသော အစီအစဉ် တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

သူ သူတို့ အားလုံးကို ကျွန်ပြုတော့မည်။

သူရဲကောင်းများ မပြန်မီ ယော့ခ်နယ်စားကြီး သည် ကျွန်ကုန်သည်ကို စစ်ဆေး မေးမြန်းပြီး အရေးကြီးသော သတင်း အချက်အလက်များ ရရှိခဲ့သည်။ ဗစ်တိုးရီးယားမြို့၏ နိုင်ငံသား အားလုံးသည် လူဆိုးလေး ကဲ့သို့ပင် မွေးရာပါ တိုက်ခိုက်ရေး စိတ်ဓာတ်များ ရှိကြသည်။

ယော့ခ်နယ်စားကြီး သူတို့ အားလုံးကို ကျွန်ပြု ရတော့မည်။