အခန်း (၃၇)

ကလေးသုံးယောက်မှာ နံနက် ၇ နာရီ ၁၅ မိနစ်ခန့်တွင် လယ် ယာဘက်ခြမ်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ အစပိုင်းတွင် နွားနို့ညှစ်နေသည့် လယ်ယာအလုပ်သမားနောက်သို့ လိုက်ကာ ကြည့်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့ လယ်ယာပတ်လည်တွင် ခဏတာ လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ပုန်းတမ်းကစားခဲ့ကြသည်။

ဧရိယာနှင့် ပုံစံချထားမှုမှာ ဤဂိမ်းအတွက် ပြီးပြည့်စုံပြီး အန်တီဝမ်နှင့် အဖော်လိုက်ပါလာသည့် ကိုယ်ရံတော်များမှာ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခြင်းမပြုခဲ့ကြချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ၎င်းတို့သည်အလုပ်သမားများဖြစ်ကြပြီး ဖေးယွင်ကျင်းနှင့် အခြား သူများမှာ သခင်လေးများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသူများဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင် သူတို့ ငြိမ်းချမ်းစွာ ကစားနေကြသည်။ အန်တီဝမ် ကလေးငယ်များ ပြေးလွှားနေသည့် ပုံရိပ်များနှင့် အသံများကို တစ်ခါတစ်ရံမြင်တွေ့ရဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ထို့ နောက် ရုတ်တရက် အရာအားလုံးတိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

အန်တီဝမ်နှင့် ကိုယ်ရံတော်များမှာ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိခဲ့ကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် အဘယ် ကြောင့် သူတို့ ဤမျှကြာကြာပုန်းနေရသနည်း။ ရှာဖွေရမည့် ကလေးကိုရော ဘာကြောင့်မတွေ့ရသနည်း။

သူတို့ လျင်မြန်စွာကွဲကွာသွားခဲ့သည်။ အန်တီဝမ်သည် ကလေးများပြန်ရောက်ပြီလားဟုကြည့်ရှုရန် နောက်သို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီး ကိုယ်ရံတော်များနှင့် လယ်ယာအလုပ်သမားမှာ သူတို့၏ အလုပ်များကို သွားလုပ်ခဲ့ကြသည်။

"သူတို့ မပြန်လာသေးဘူး"

နန်ယု မျက်နှာမှာမည်းမှောင်သွားခဲ့ပြီး သူ့ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာရသည်။

သူ အိမ်ထိန်းကျန်းအား စောင့်ကြည့်ကင်မရာများကိုစစ်ဆေးရန် တစ်စုံတစ်ဦးကိုစေလွှတ်ဖို့ အလျင်အမြန်အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ အခြားသူများ ထွက်၍ ရှာဖွေနေစဉ် နန်ယု ကလေးသုံးဦးနေရာအား ရှာရန် သူမ ဖုန်းကို စစ်ဆေးခဲ့သည်။ သူတို့အား လုံး သူမ၏တည်နေရာမှ တစ်ကီလိုမီတာထက် မပိုသောနေရာတွင် စုဝေးနေကြသည်။

"ယုယု! ငါတို့၊ ငါတို့ အရင် ရဲကိုဖုန်းခေါ်ရအောင်!"

အန်းနင် ပိုလို့စိုးရိမ်ပူပန်သော်လည်း သူ့ကိုယ် သူ အေးဆေးတည်ငြိမ်အောင် အတင်းအကျပ်ထိန်းချုပ်ခဲ့သည်။

မထိတ်လန့်ရဘူး!

ဒီအချိန်မှာ လုံးဝကိုထိတ်လန့်လို့မရဘူး!

တုန်ယင်နေသည့်လက်များဖြင့် အန်းနင် သူ့ ဖုန်းအား ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမ Beiguo အကြောင်းအ နည်းငယ် လေ့လာထားခဲ့ပြီး အရေးပေါ်နံပါတ်အားမှတ်မိနေခဲ့သည်။

နန်ယု အန်းနင်အားမတားခဲ့ချေ။ မှားယွင်းသော သတိပေး ချက်တစ်ခုမှာ အခြေအနေအား အချိန်မီမကိုင်တွယ်နိုင်ခြင်းကြောင့် ထိခိုက်ခံရခြင်းထက် ပိုကောင်းပေသည်။ တည်နေရာကိုအတည်ပြုပြီးနောက် သူမ အန်းနင်နှင့် အိမ်ထိန်းကျန်းတို့နှင့်အတူ လျင်မြန်စွာထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သို့သော် လယ်ယာရှိ သစ်သားကျီတစ်ခု၏နောက်တွင် သူတို့ ကလေးများ နံနက်ခင်း၌ဝတ်ဆင်ခဲ့သည့် အဝတ်အစား သုံးစုံအား တွေ့ရှိခဲ့သည်။

အဝတ်များမှ ဘောင်းဘီများအထိ အရာအားလုံးကို ထိုနေရာတွင် ပစ်ချထားပြီး သူတို့၏ဖုန်းများနှင့် နာရီများလည်း ပါဝင်သည်။

၎င်းမှာ ကလေးများ လမ်းလျှောက်ထွက်သွားခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကြိုတင်ကြံစည်ထားသည့် ပြန်ပေးဆွဲခြင်းကိုဖော်ပြသည်။

ထိုအတောအတွင်း စောင့်ကြည့်ကင်မရာ ဗီဒီယိုဖိုင်များ ရောက်ရှိလာသည်- ကလေးသုံးဦးမှာ ပုန်းတမ်းကစားပြီးနောက် စုဝေးပုံရပြီး ကျီပတ်လည်တွင် လှည့်လည်ကာမျက်ကွယ်နေရာသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး တစ်ခါမျှပြန်မထွက်လာကြတော့ပေ။

လက္ခဏာအားလုံးမှာ ဗီလာနှင့် လယ်ယာအား ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

ကလေးသုံးဦးလုံးအား တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိတ်တဆိတ်ပြန်ပေးဆွဲရန်အတွက် လူတစ်ဦးထက် ပိုလိုအပ်ပေသည်။

ရဲများ မရောက်မီ နန်ယု ဗီလာရှိ လူတိုင်းအားစုစည်းခဲ့ပြီး သူတို့ဘာလုပ်နေကြကြောင်းနှင့် မည်သူက သက်သေအထောက် အထား ပေးနိုင်ကြောင်း တစ်ဦးချင်းစီ စစ်ဆေးမေးမြန်းခဲ့သည်။ ရဲများရောက်ရှိသည်အထိ သူတို့အားလုံးဆက်နေရန် လိုအပ်သည်။

ဤအချိန်တွင် ဗီလာရှိ နေထိုင်သူများမှာ အဓိကသံသယရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။

"ယု…ယုယု ရီရန်နဲ့ တခြားသူတွေ အဆင်ပြေရဲ့လား"

အန်းနင်၏အသံမှာ အနည်းငယ်တုန်ယင်နေပြီး သူမ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။

"ငါတို့ နန်ကျီကို ဖုန်းခေါ်သင့်လား"

နန်ယု အန်းနင်၏လက်များ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေကြောင်း သိရန်အတွက် လက်လှမ်းရန်ပင်မလိုအပ်ချေ။

"ပြန်ပေးဆွဲသူတွေက ဒီကလေးသုံးဦးကို ပြန်ပေးဆွဲရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရမယ်၊ ငွေညှစ်ဖို့အတွက် ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးပဲ၊ ငွေပေးချေမှုမလုပ်ခင်အထိ ကလေးတွေရဲ့ လုံခြုံရေးကအာမခံချက်ရှိတယ်"

တကယ်တော့ ၎င်းမှာ အန်းနင်အား စိတ်ချစေရန်လည်း ရည် ရွယ်သည်။ ၎င်းတို့၏အသက်များ လုံခြုံနိုင်သော်လည်း ပြန်ပေးဆွဲသူများမှ အရေးပေါ်အခြေအနေရောက်ရှိနေပါက သူတို့၏အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများ လုံခြုံနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

"ဆက်လိုက်၊ ငါ သူတို့ကို ဆက်လိုက်မယ်"

၎င်းမှာ တမင်တကာလုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်နန်ကျီအား အသိပေးရန်မဖြစ်မနေလိုအပ်လာသည်။ ပြီးတော့ လီယွမ်မို၊ လီရီပိုင်မှာ သူ့ညီဖြစ်ပြီး အပြစ်တင်ခံရမည်ဆိုရင်တောင် နန်ယု သူ့အားလျှို့ဝှက်ထားလို့မရချေ။

ဒါပေမဲ့ ဖေးယီကျန့်ကိုရော အကြောင်းကြားရမလား... ဆက်လိုက်!

သူက သူ့သားပဲလေ!

နန်ယု ဖုန်းဖြင့် လျင်မြန်စွာပြောဆိုခဲ့သော်လည်း သူမ စကား လုံးများမှာ ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး အရေးကြီးသည့် အချက် အလက် တစ်ခုမျှမလွတ်ခဲ့ချေ။ နန်ကျီ ပိုမိုလျင်မြန်စွာတုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး နန်ယုနှင့် အန်းနင်အားမထိတ်လန့်ရန်နှင့် သူ ချက်ချင်း ရောက်လာတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

သူ မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံအစိုးရကိုလည်း ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။ နန်မိသားစုမှာ နိုင်ငံအတွင်း စီးပွားရေးလုပ်ငန်းအချို့ရှိပြီး အစိုးရနှင့် ယခင်ကဆက်ဆံမှုများ ရှိခဲ့ဖူးသဖြင့် ဤအချိန်တွင် သူတို့၏အရင်းအမြစ်အားလုံး အပြည့်အဝအသုံးချခြင်းမှာ သဘာဝကျသည်။

ကလေးသုံးဦးပျောက်ဆုံးသွားခြင်းမှာ မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံ ရဲစနစ်တစ်ခုလုံးကို အရှိန်မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်။ ထိုကလေးများမှာ သာမန်မိသားစုများမှမဟုတ်ကြချေ။ လက်တွေ့တွင် တစ်စုံ တစ်ရာ ဖြစ်ပွားပါက နိုင်ငံ၏စီးပွားရေးအား ထိခိုက်စေနိုင် သည်။

မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံရဲများမှာ နန်ကျီနှင့်အဖွဲ့ မရောက်မီ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ဗီလာထဲသို့ဝင်ရောက်လာပြီး တစ်ချိန်က ဗလာဖြစ်နေသည့် ခန်းမအားပြည့်စေခဲ့သည်။

ခေါင်းဆောင် ကပ္ပတိန်မှာ နန်ယုနှင့် အခြားသူများနှင့် ဦးစွာ စကားပြောဆိုခဲ့ပြီး ကျန်သူများမှ စုံစမ်းရန် လှည့်ပတ်သွားခဲ့ကြသည်။ နန်ယုနှင့် သူငယ်ချင်းများ အဝတ်အစားများ တွေ့ရှိခဲ့သည့် ဧရိယာသည် အရေးပါသောကြောင့် သူတို့ သဲလွန်စများပျက်စီးစေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မရွှေ့ရဲဘဲ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အချိန်ကုန်လွန်သွားပြီး ရဲအရာရှိများ ဝင်ထွက်နေကြကာ နန်ယုနှင့် အန်းနင် အပါအဝင် လူတိုင်းအား အသေးစိတ်စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

မနေ့ညနေက သူတို့နှင့် အချေအတင်ဖြစ်ပြီးနောက် ကလေးသုံးဦးလှောင်ပြောင်ခဲ့သည့် လမ်းသွားလမ်းလာနှစ်ဦးကိုလည်း စစ်ဆေးမေးမြန်းခဲ့သည်။ သူတို့ လက်စားချေရန်အခွင့်အရေး နည်းပါးသော်လည်း သူတို့သည် အကြောင်းရင်းများ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ရဲများ ဝင်ရောက်လာပြီး အိပ်ရာများမှဆွဲထုတ်ကာ စစ်ဆေးမေးမြန်းခံရချိန်တွင် ၎င်းတို့ ဟိုတယ်၌အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ် သည်။

လက်နက်ကိုင်ထားသည့် ရဲအရာရှိများ၏ပြင်းထန်သောမြင် ကွင်းမှာ အမျိုးသားနှစ်ဦးအား ကြောက်လန့်စေခဲ့ပြီး သူတို့ အစီအစဉ်များဖော်ထုတ်ခံရပြီဟု ယုံကြည်ကာ သူတို့ လျှို့ ဝှက်ချက်များကို ဖွင့်ဟပြောဆိုခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသားနှစ်ဦးမှာ နန်ယုနှင့် အန်းနင်တို့အား မကောင်း သော နည်းလမ်းအချို့ကိုသုံးရန် အမှန်တကယ် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ကလေးများ၏ကိစ္စများမှာ သူတို့နှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်ပေ။

သူတို့သည် လှပသော အမျိုးသမီးများကိုသာစိတ်ဝင်စား သည်၊ အဘယ်ကြောင့် သူတို့ ကလေးများကို ပြန်ပေးဆွဲရမည်နည်း။

သို့သော်လည်း ထိုနှစ်ဦးနှင့် သူတို့၏အပေါင်းအပါများကို ရဲစခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ အခန်းတွင် “မကောင်းသော ပစ္စည်းများ” အမြောက်အများ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် လုပ်ဆောင်ခြင်း မဟုတ်ပုံရပေ။ အကယ်၍ သက်သေအထောက်အထားခိုင်လုံပါက သူတို့သည် ထောင်ဒဏ်နှစ်ပေါင်းများစွာချမှတ်ခံရမည်မှာ သေချာသည်။

တစ်နာရီကြာသော်လည်း သဲလွန်စအသစ်များ ထွက်ပေါ်မလာသေးပေ။

ကလေးများ၊ အန်းနင်၊ နန်ယုနှင့် အခြားသူများ၏ လက်ဗွေရာများနှင့် ဆံပင်များမှလွဲ၍ သူတို့ အဝတ်အစားများပေါ်တွင် မည်သည့် သူစိမ်း၏သဲလွန်စမျှမရှိခဲ့ချေ။

ကျီအား အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရှာဖွေခဲ့ပြီး ၎င်းတွင် ဖုံးကွယ်ထားသည့် အခန်းများ သို့မဟုတ် မြေအောက်ခန်းများမရှိသည့် သာမန် ကျီတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

ထိုလူ စောင့်ကြည့်ကင်မရာများကို မည်သို့ ရှောင်ကွင်း၍ ကလေးသုံးဦးအား ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သနည်း။

သူတို့ ခြေရာလက်ရာမရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည့်အလားပင်။ ငွေညှစ်ရန် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုပင်လျှင် သတင်းမရှိခြင်းထက် ပိုကောင်းသည်။

ရှာဖွေမှု တောင်ပေါ်သို့ တိုးချဲ့သွားခဲ့ချိန်တွင် နန်ကျီနှင့် အခြားသူများမှာ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"အန်းနင်! ယုယု!"

နန်ကျီ ဦးဆုံး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"ကလေးတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းတစ်ခုခု ရှိလား"

သူ့နောက်တွင် လီယွမ်မိုနှင့် ဖေးယီကျန့်တို့လိုက်လာကြသည်။ သူတို့ အတူတူလာခဲ့ကြပုံရသည်။

ဖေးယီကျန့် ဝင်လာသည်နှင့် ဧရိယာအားစစ်ဆေးခဲ့သည်။ ဤနေရာ၌ ရှိသူများမှာ ရဲများနှင့် ဗီလာမှ လူများသာဖြစ်သော် လည်း ရရှိနိုင်သည့် အချက်အလက် အလွန်နည်းပါးသည်။

ဥပမာအားဖြင့် အိမ်ထိန်းကျန်းသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအရာမှာ မည်သည့်အရာကိုမျှဖော်ပြခြင်းမရှိပေ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေခြင်းမှာ မဆန်းသော်လည်း ၎င်းသည် ဤကိစ္စနှင့် သက်ဆိုင်မှု ရှိ၊ မရှိ ပြောရန် ခက်လှသည်။

"မရှိဘူး၊ သဲလွန်စ မရှိဘူး"

နန်ယု မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အပြင်ထွက်ပြီး ရှာမယ်၊ ရှင်တို့ ဒီမှာ သတင်းစောင့်နေကြ"

"အတူတူပဲ!"

"ငါလည်း လိုက်မယ်"

ဖေးယီကျန့်နှင့် လီယွမ်မိုတို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောဆိုခဲ့ပြီးနောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယွမ်မို သူ့ရှေ့မှ လူသည် နန်ယု၏ ခင်ပွန်း၊ ဖေးယွင်ကျင်း၏ ဖခင်နှင့် ဖေးမိသားစု၏ လက်ရှိခေါင်းဆောင်ဖြစ်ကြောင်း သိသည်။

ဖေးယီကျန့် လီယွမ်မိုအား မမှတ်မိခဲ့သော်လည်း သူ့ခေါင်းပေါ်ရှိ စကားလုံးများမှာ...

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး လေယာဉ်ပျက်ကျမှုမှာ သေဆုံးခဲ့ကြတာလား?

၎င်းမှာ အတော်လေး ထူးဆန်းသည့် တိုက်ဆိုင်မှုဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ကောတို့ ဒီမှာနေခဲ့ကြ၊ သတင်းရှိရင် ညီမကို ဆက်သွယ် လိုက်၊ သွားကြစို့"

နန်ယု မတွေဝေခဲ့ချေ။ ယခုအခိုက်အတန့်တွင် အချိန်မှာ အလွန်အရေးကြီးပြီး သူမ ကလေးသုံးဦးထဲမှ တစ်ဦးဦး ထိခိုက်နာကျင်သည်ကို မမြင်ချင်ပေ။

သူမ လယ်ကွက်သို့ ဦးစွာရောက်ရှိခဲ့သည်။

"ကျွန်မ အဲ့လူနဲ့ ကလေးသုံးယောက်က မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရွှေ့လျားနိုင်မယ်လို့ မထင်ဘူး၊ သူတို့ ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိနေနိုင်ခြေ အများဆုံးပဲ"

ရဲများ လယ်ယာပတ်ဝန်းကျင်အား အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရှာဖွေခဲ့ပြီးဖြစ်သဖြင့် နန်ယု သဲလွန်စများ မတွေ့ရှိခဲ့သည်မှာ သဘာဝကျသည်။ ဒါပေမဲ့ ဖေးယီကျန့်...

"ရှင် ဘာလို့ စိုးရိမ်ပုံမရတာလဲ"

လီယွမ်မို၏မျက်နှာသည်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖော်ပြခြင်း မရှိသော်လည်း သူ စိုးရိမ်ပူပန်မှု၏ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါအားထုတ်လွှတ်နေပြီး မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်တော့မည့်အလား ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဖေးယီကျန့်၏ အမူအရာနှင့် အငွေ့အသက်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှု၊ ဒါမှမဟုတ် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှု လက္ခဏာတစ်စုံ တစ်ရာမျှ မရှိခဲ့ချေ။ ဖေးယွင်ကျင်းမှာ သူ့ရင်သွေး မဟုတ်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဖေးယီကျန့် သူ့သားအားဂရုမစိုက်လျှင်ပင် ယခုလိုဖြစ်ရပ်မျိုးမှာ နေစရာမရှိသည်အထိ လာရောက်စုံစမ်းပြီး ယခုလောက်အထိငြိမ်သက်နေဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

မဟုတ်ရင်...

"ဒါ ရှင်နဲ့ ပတ်သက်နေလား"

နန်ယု ဖေးယီကျန့်အား ချက်ချင်းပင်သံသယဝင်ခဲ့သည်။ သူ့ ယုံကြည်စိတ်ချရမှုမှာ အလွန်နည်းပါးလွန်းပြီး စရိုက်ကလည်း ထူးဆန်းသည်။ မည်သည့်လုပ်ရပ်မျိုးကိုမဆို နန်ယု အံ့အား သင့်မည်မဟုတ်ချေ။

နန်ယု သူ့အား သံသယဝင်လိမ့်မည်ဟု ဖေးယီကျန့် မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။ သူ့ စရိုက်မှာ သူမ မျက်လုံးထဲတွင် တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင်ဆိုးနေပြီလား။

"လုံးဝ မပတ်သက်ပါဘူး၊ ငါ ကျိန်ဆိုပါတယ်"

ဖေးယီကျန့် ညာဘက်လက်အား မြှောက်ပြလိုက်သည်။ သူ ငြိမ်သက်နေရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ ဖေးယွင်ကျင်းနှင့် အန်းရီရန်တို့၏ "ဘဝ" ကြောင့်ပင်။ စကားလုံးများ ဘယ်လိုပင် မှေးမှိန်နေပါစေ၊ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးဟာ အသက်တိုမည့်သူများ မဟုတ်သဖြင့် ဒီတစ်ကြိမ်မှာ အထိအခိုက်မရှိဘဲ လွတ်မြောက်လိမ့်မည်ဟု သူ အသေအချာ သိနေသည်။

ကျန်ကလေးငယ်နှင့် ပတ်သက်၍မူ...

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ဖေးယီကျန့် များစွာမခံစားရပေ။ သူ လူ့ဘဝအပေါ်ထားရှိသော လေးစားမှုအားကြာမြင့်စွာကတည်းက ဆုံးရှုံးထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ထိုကလေး မလွတ်မြောက်ခဲ့ဘူးဆိုလျှင် ဒါ သူ့ ကံကြမ္မာသာဖြစ်ရလိမ့်မည်။

နန်ယု သူ့အား မယုံကြည်နိုင်သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ အဓိက စိုးရိမ်မှုမှာ ဖေးယီကျန့်၏ ထိုသို့သောလုပ်ရပ်အတွက် လှုံ့ဆော်မှုမှာ မလုံလောက်ခြင်းအပြင်၊ အကောင်အ ထည်ဖော်ရန်လည်း လက်တွေ့တွင် ခက်ခဲသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ရှာဖွေပြီးနောက် ဘာတစ်ခုမှ မတွေ့တော့သည့်အခါ နန်ယု ထိုနေရာတွင် ရပ်နားကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစား ခန်းဖွင့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ တောင်ပေါ်တက်မယ်၊ ရှင်တို့ ကျွန်မနဲ့ လိုက်ခဲ့မလား"

"အတူတူပဲ"

လီယွမ်မိုနှင့် ဖေးယီကျန့်တို့ တစ်ဖန် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အဖြေပေးခဲ့ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦး စကားများမှာ တိုက်ဆိုင်မှုက အမြဲတမ်းလိုလိုရှိနေတတ်သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူမ ဟာသလုပ်ရန် စိတ်ဝင်စားမှုရှိနိုင်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ စိတ်အားထက်သန်မှုမရှိတော့ပေ။

နန်ယု သူမ အစောပိုင်းက ကြားခဲ့ရသော "သရဲပုံပြင်" အား သတိရသွားသည်။ ရှင်းပြ၍မရသော ဆဋ္ဌမအာရုံတစ်ခုမှ သူမအား ထိုလမ်းကို စစ်ဆေးရန်ဆုံးဖြတ်ချက်ချစေခဲ့သည်။

မည်သည့်ရလဒ်မှ မရစေကာမူ ထိုနေရာတွင် လက်ပိုက်ထိုင်နေခြင်းထက် ပိုကောင်းသည်။

နန်ယု၏မှတ်ဉာဏ်ကောင်းမှုမှာ သူတို့သုံးဦးအား သူမ ယခင်က သွားခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်လိုက်နိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့သည်။ ရဲများမှ ထိုဧရိယာအား မရှင်းလင်းရသေးဘဲ နေ့လယ်စာစားချိန် နီးလာပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုနေရာမှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ငှက်ကလေးများ၏အသံများသာ ရံဖန် ရံခါ ကြားနေရသည်။

သူတို့သုံးဦး လမ်းလျှောက်နေစဉ် နန်ယု အဘွားအိုနှင့် အိမ်ထိန်းကျန်းထံမှ ကြားခဲ့ရသည့် "ပုံပြင်" အကြောင်းအားပြန် ပြောပြခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် လီယွမ်မို ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။

နန်ယုနှင့် ဖေးယီကျန့်တို့ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် "ဘာလဲ၊ ရှင်/မင်း ဘာတွေ့လို့လဲ" ဟု မေးခဲ့ကြသည်။

နန်ယု လီယွမ်မိုဆီသို့ အလျင်အမြန်သွားကြည့်လိုက်တော့ သူ့လက်ထဲတွင် မြောက်ပိုင်းအကြွေစေ့တစ်ခု အား တွေ့ရသည်။

ထိုအကြွေစေ့မှာ အတော်အတန်သန့်ရှင်းနေဆဲဖြစ်သည်။

ထိုအတောအတွင်း၊ မှောင်မိုက်သော နေရာတစ်ခုတွင် ဖေးယွင်ကျင်းနှင့် အခြားကလေးနှစ်ဦးတို့မှာ အတူတူ ပူးကပ်လျက် ရှိနေကြသည်။ ကိုယ်ပေါ်မှာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဝတ်အစားများမှာ ချောင်နေပြီး မသပ်မရပ်ဖြစ်နေသည်။ အေးစက်ပြီး မှုန်မှိုင်းနေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် သူတို့ တုန်ယင်နေကြသည်။

သူတို့ လက်များနှင့် ခြေထောက်များအား တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ချည်နှောင်ထားသဖြင့် လွတ်မြောက်ရန် လုံးဝမဖြစ်နိုင်ချေ။

သို့သော် တစ်ဖက်ရှိ လူမှ သူတို့အား ပါးစပ်ပိတ်ရန် မသုံးခဲ့ချေ။ ၎င်းမှာ သူတို့၏ အော်ဟစ်သံများကို မကြောက်သော ကြောင့်လား သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှိလို့လား ?

"နိုးပြီလား"

ခပ်အက်အက် အမျိုးသားအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ၊ ထူး ဆန်းစွာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။

"ကြောက်လန့်ပြီး တုံးအသွားတာလား? ဘာလို့ မငိုကြတာလဲ"

ဖေးယွင်ကျင်း ဦးစွာနိုးလာသူဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်တွင် အသိစိတ် အပြည့်အဝ ရှိနေသူ မှာလည်း သူတစ်ဦးတည်းသာဖြစ်သည်။ သူ စိုးရိမ်စိတ်ကိုထိန်းချုပ်ရင်း နှုတ်ခမ်းအား တင်းတင်းကိုက် လိုက်သည်။ မကြောက်နဲ့၊ အန်တီက ငါတို့ကို ကယ်တင်ဖို့သေ ချာပေါက်ရောက်လာမှာ။

နန်ယုမှ "အားကောင်းသူများရှေ့တွင် အားနည်းချက်ကိုဖော်ပြရဲခြင်း" အကြောင်းပြောခဲ့ဖူးသည်ကို ပြန်တွေးမိပြီးနောက် ဖေးယွင်ကျင်း တုန်ယင်နေသည့် အသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

"ဝူးဝူး၊ ဒါ ဘယ်နေရာလဲ၊ ရှောင်ကျင်း အိမ်ပြန်ချင်ပြီ!"

"ဟားဟားဟား၊ အိမ်ပြန်ချင်တယ်ပေါ့ ?"

ဖေးယွင်ကျင်း၏ ကြောက်လန့်နေသောအမူအရာနှင့် ငိုယိုသံ နှစ်ခုစလုံးမှာ ထိုလူအားအလွန်ကျေနပ်အားရစေသည်။

"မင်း ပြန်လို့မရတော့ဘူး!"

"မင်းတို့ သုံးယောက်လုံး ဘယ်တော့မှ ပြန်နိုင်မှာမဟုတ်တော့ဘူး!"