ဆေးစိုက်ခင်း (၂)

ငါ့ကို နာကျင်စေနိုင်တဲ့ လက်နက်လား။

ထိပ်တန်းရွှေ ဒါမှမဟုတ် ရာစုနှစ်ချီ သားရဲအရိုးနဲ့ ဖန်တီးထားတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

ဒီ တောကြောင်လေးရဲ့ ကြမ်းတမ်းမှုကို ငါအထင်သေးမိပုံရတယ်။

ထိုလူငယ်၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ဖူးပွင့်လာသည်။ သူ ရယ်သည့် ရှားပါးအခါမျိုးတွင် နွေဦးလေပြေက ရေပြင်ကို ညင်သာစွာ တိုက်ခတ်သကဲ့သို့ လင်းလက်တောက်ပသော ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး မြင်ရသူ၏ မျက်လုံးများ အံ့အားသင့်စွာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားစေသည်။

ယွင်ရှန်း၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ အလွန်သာမန်ဖြစ်သော ငါးနှစ်သား သားရဲအရိုးအပ် တစ်ချောင်းသာ ဖြစ်သည်ကို ထိုလူငယ် မသိရှိလိုက်ပေ။ သူမ၏ အလွန်အမင်း တိကျသော အပ်စိုက်မှတ် ချိန်ရွယ်မှုကြောင့်သာ တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ထိရောက်စွာ ထိုးနှက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယွင်ရှန်း၏ လက်ထဲရှိ အရိုးအပ်သည် အားကောင်းသော စုပ်ယူမှုကို ခံစားလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထိုလူငယ်၏ လည်ချောင်းကို ဖိထားသော အရိုးအပ်သည် ထူးဆန်းစွာဖြင့် သူ၏ လည်ချောင်းထဲသို့ နစ်ဝင်သွားပြီး သူမ မည်မျှပင် ကြိုးစားဆွဲထုတ်သော်လည်း ပြန်ထွက်မလာနိုင်တော့ပေ။

ယွင်ရှန်းသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမရှေ့မှ လူငယ်သည် မျက်မမြင် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အသံကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သော စွမ်းရည်သည် အလွန် အဆင့်မြင့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်သည်။ သာမန်လူများထက် တုံ့ပြန်မှု ပိုမိုမြန်ဆန်ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုသည် လိုင်ဟုကဲ့သို့သော ကိုယ်ခံပညာရှင်များထက် အဆများစွာ သာလွန်နေသည်။ သူမ၏ လက်ရှိ အားနည်းသော ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံဖြင့် သူနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ယွင်ရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် ပါးနပ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှုများသည် သာမန်အပ်စိုက်ခြင်းနှင့် အပ်ဖိနှိပ်ခြင်းများအပြင် အကန့်အသတ်မရှိပေ။

ထိုလူငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အပ်စိုက်မှတ်တစ်ခုကို မရှင်းပြနိုင်သော ချမ်းတုန်မှုက ပစ်ခတ်လိုက်ရာ မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီးနောက် လွှမ်းမိုးသော အိပ်ချင်စိတ် လှိုင်းတစ်ခု ဝင်လာသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် သတိလစ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

ယွင်ရှန်းသည် သတိလစ်နေသော လူငယ်ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်ပြီး သူအမျက်နှာကို မဲ့ရွဲ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကံကောင်းတယ်လို့သာ မှတ်လိုက်တော့။ ဒီခန္ဓာကိုယ်က မငယ်သေးဘဲ ပထမဆုံး သွေးကြောကိုပဲ ဖွင့်နိုင်သေးတာမို့လို့ပေါ့။ ဒီ မှောင်မိုက်အပ်တစ်ချောင်းတည်းနဲ့ မင်းကို ခါးကျိုးအောင် လုပ်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်"

သူမ၏ အတိတ်ဘဝတွင် ယွင်ရှန်းသည် ရွှေအပ်တစ်ချောင်းတည်းဖြင့် သေလုမြောပါးများကို အသက်ပြန်သွင်းနိုင်သောကြောင့် ယန်ယွင်ရှန်းးအဖြစ် လူသိများသည်။

ယွင်ရှန်း၏ စစ်မှန်သော မျိုးရိုးအမွေအနှစ်အကြောင်းကို လူအနည်းငယ်သာ သိကြသည်။ လျူမင်းလန်အပါအဝင် မည်သူမျှ မသိကြပေ။

မြို့နယ် ကျန်းမာရေးဌာန ညွှန်ကြားရေးမှူးမျှသာမက နိုင်ငံတော်၏ နာမည်မဖော်လိုသော သက်ကြီးခေါင်းဆောင်အချို့ပင် ရန်မိသားစု၏ ဂုဏ်ထူးဆောင် ဧည့်သည်များ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရန်မိသားစုနှင့် သူတို့၏ အပ်စိုက်နည်းများသည် ဟွာရှ၏ ရှေးအကျဆုံးနှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ဆုံးသော ဆေးထိုးနတ်ဆရာမျိုးဆက်မှ ဖြစ်ပြီး ရှန်းနုန်ရန်မျိုးနွယ်၏ ဆေးဝိညာဉ် နတ်အပ်ပညာ၏ အပ်စိုက်နည်းများ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ယွင်ရှန်း၏ အဘိုးသည် ဟွာရှ၏ ရှန်းနုန်၏ ၃၉၈ ဆက်မြောက် မျိုးဆက် ဖြစ်သည်။ ရန်

မိသားစုတွင် မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာမှာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ကြပြီး ယွင်ရှန်း၏ မိဘများမှာလည်း ယာဉ်မတော်တဆမှုဖြင့် စောစီးစွာ သေဆုံးခဲ့ကြသည်။

ယွင်ရှန်းကို သူ၏ အဘိုးကသာ တစ်ဦးတည်း ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ပြီး အဘိုးဆုံးပါးသွားသည့်နှစ်တွင် ဆေးတက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်း ဝတ်ဆင်ထားသော ကျောက်လက်ကောက်သည် မိသားစုအမွေအနှစ်ဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်

ကတည်းက သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ဝတ်ဆင်ခဲ့သည်။ ၎င်းကို ရှေးဟောင်း နတ်

ကျောက်စိမ်းဖြစ်သော ရွှမ်ယွမ် ကိုးနဂါးကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အသက်ရှည်စေနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

ထိုလက်ကောက်ကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်းကြောင့် ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများမှပင် အချိန်တိုအတွင်း ပြန်လည် သက်သာလာနိုင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ယခင်ဘဝက သေစေနိုင်သော ကားတိုက်မှုသာ မဖြစ်ခဲ့ပါက သူမသည် ဤမျှ စောစီးစွာ သေဆုံးခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

ရှန်းနုန် ဆေးပညာလက်ကောက်အပြင် ရန်မိသားစုသည် ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် ကျင့်ကြံခြင်းပညာရပ်လေးမျိုးကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ရိုးတွင်းကျောက်စိမ်းပညာ၊ ရှန်းနုန်မျက်လုံး၊ ယန်လင်လက်ပညာနှင့် ဆေးဝိညာဉ် နတ်အပ်ပညာတို့ဖြစ်သည်။

ဤကျင့်ကြံခြင်းပညာရပ် လေးမျိုးသည် အသီးသီးအားဖြင့် အတွင်းအား၊ အမြင်အာရုံ၊ လက်နည်းစနစ်နှင့် အပ်စိုက်နည်းနာများကို ကျင့်ကြံရန် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အတိတ်ဘဝတွင် ဤနည်းနာများဖြင့် ယန်ယွင်ရှန်းသည် နေ့ဘက်တွင် ဆေးတက္ကသိုလ်၏ ထိပ်တန်းကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ညဘက်တွင်မူ မြေအောက်ကမ္ဘာနှင့် သာမန်လူ့အဖွဲ့အစည်း နှစ်ခုစလုံးက ကြောက်ရွံ့ရသည့် ကြောက်စရာကောင်းသော ယန်ယီကျန်းဖြစ်ခဲ့သည်။

အတိတ်ဘဝဖြစ်ရပ်များသည် ပျောက်ကွယ်သွားသော ဖုန်မှုန့်များကဲ့သို့ပင်။ ဤဘဝတွင်မူ ကလေးငယ်ဘဝက ရရှိခဲ့သော ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကြောင့် ယွင်ရှန်းသည် ရှန်းနုန် ဆေးပညာလက်ကောက်ကို အားကိုး၍ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သွေးကြောများနှင့် အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို ပြန်လည်ပြုပြင်နေရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျင့်စဉ်လေးမျိုးကို လေ့ကျင့်ကာ သူမ၏ အတိတ်ဘဝ စွမ်းအား၏ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်ကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ရရှိနေသည်။

ယနေ့ ယန်ဝေသွေးကြောကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ခြင်းက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဒဏ်ရာဟောင်းများကို သန့်စင်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဆေးဝိညာဉ် နတ်အပ်ပညာ၏ ပထမဆုံး ယင်အပ်ကို သူမ၏ အတွင်းအားကို အသုံးပြု၍ မတော်တဆ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ဆေးဝိညာဉ် နတ်အပ်ပညာကို ယင်အပ်နှင့် ယန်အပ်ဟူ၍ ခွဲခြားထားသည်။ ယန်အပ်သည် မြင်သာသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိပြီး လက်ဖြင့် ထိုးနှက်ရသည်။ ယင်အပ်သည်မူ ပုံသဏ္ဌာန်မရှိဘဲ အတွင်းအားဖြင့် စွမ်းအင်ပေးရသည်။

ဝမ်းနည်းစရာမှာ ယွင်ရှန်း၏ လက်ရှိ အတွင်းအား အဆင့်အရ သူမသည် တစ်ရက်လျှင် ယင်အပ်ကို တစ်ကြိမ်သာ အသုံးပြုနိုင်သည်။

ယနေ့ သူမသည် ယန်ဝေသွေးကြောကို ဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ အတွင်းအားကို မြှင့်

တင်ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပထမဆုံး အတွင်းအား မှောင်မိုက်အပ်ကို ဖန်တီးခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ခဏလေးကပင် သူမသည် ထိုလူငယ်၏ အိပ်စက်မှတ်ကို အတွင်းအားဖြင့် ထိုးနှက်ခဲ့သောကြောင့် ထိရောက်စွာ ထိမှန်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

ယွင်ရှန်းသည် သွေးဆာသူ မဟုတ်ပေ။ ထိုလူငယ်သာ သူမကို အလွန်အကျွံ ပြုမူခြင်းမရှိခဲ့ပါက ထိုသို့ လုပ်စရာအကြောင်းမရှိပေ။ ထို့ပြင် သူသည် မျက်မမြင်လည်း ဖြစ်သည်။ ယွင်ရှန်းက သူ နိုးလာလျှင်ပင် သူမကို မှတ်မိနိုင်မည်မဟုတ်ဟု တွက်ချက်ပြီး သူ၏ အသက်ကို ချမ်းသာပေးလိုက်သည်။

ကောင်းကင်သည် မှောင်စပြုနေပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ ဖခင်လည်း မကြာမီ အိမ်ပြန်ရောက်တော့မည်။ ထို့ကြောင့် ယွင်ရှန်းသည် ထိုနေရာတွင် ကြာကြာ မနေတော့ဘဲ သူမ၏ အိမ်သို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားတော့သည်။

ယွင်ရှန်းက သူ၏ မှောင်မိုက်အပ်ဖြင့် လူငယ်၏ သတိလစ်မှတ်ကို ထိမှန်လိုက်လျှင် အနည်းဆုံး ခြောက်နာရီမှ ခုနစ်နာရီအထိ အိပ်ပျော်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အံ့သြစရာကောင်းစွာဖြင့် ထိုသူသည် တစ်နာရီအကြာတွင် နိုးထလာခဲ့သည်။

၎င်းသည် ယွင်ရှန်း၏ ဆေးဝိညာဉ် နတ်အပ်ပညာအစွမ်းပျက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဤဘဝတွင် သူမသည် အသက်အရွယ် ငယ်ရွယ်သေးခြင်းနှင့် ရိုးတွင်းကျောက်စိမ်းပညာ၏ စွမ်းအား မလုံလောက်ခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ထိုလူငယ်သည် ကိုယ်ခံပညာတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်။ သူမ၏ ယင်အပ်ဖြင့် အပ်စိုက်မှတ်ကို ထိုးနှက်မှုက ရည်ရွယ်ထားသော အာနိသင်၏ ၃၀% သာ သက်ရောက်ခဲ့သည်။

ထိုလူငယ်သည် နိုးထလာပြီးနောက် အနည်းငယ် နာကျင်နေသော သတိလစ်မှတ်ကို ကိုင်လိုက်ကာ "တစ်ရက်တည်းမှာ ငါ့ကို ပြေးလွှားစေအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူက မင်းပဲ။ တောကြောင်လေး ငါ မင်းကို ထပ်တွေ့ရင် မင်းရဲ့ လက်သည်းခြေသည်းနဲ့ သွားအားလုံးကို ဆွဲနုတ်ပစ်မယ်" ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။

မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော ထိုလူငယ်သည် တောင်ကုန်းအောက်သို့ ဆင်းသက်ကာ ရွာရှိ မှော်ဘုရားကျောင်းဆီသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

တောင်ကုန်းအောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆင်းသက်ပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် ငှက်ပျောဖက်ရွာ၏ အရှေ့မြောက်ထောင့်ဆီသို့ ပြေးသွားသည်။

နေရောင်ခြည်ကို မျက်နှာမူထားသော မိုးပျဉ်ထရံ အိမ်အနည်းငယ်၊ သုံးဧကမှ လေးဧကခန့်ရှိသော ဆေးခင်းများနှင့် မညီမညာဖြစ်နေသော ခြံစည်းရိုးနိမ့်တန်း….

ဤအရာအားလုံးက ဤဘဝတွင် ယွင်ရှန်း ပိုင်ဆိုင်သော အိမ်ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဖခင် အိမ်မပြန်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ ယွင်ရှန်းသည် ဆန်ဆေး၍ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ပြင်ဆင်တော့သည်။ မကြာမီပင် အစားအစာအနံ့က မိုးပျဉ်ထရံ အိမ်ငယ်လေးမှ ပျံ့လွင့်လာသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ကြေးဒင်္ဂါး ဆယ့်တစ်ပြားကို ထုတ်ယူကာ ၎င်းတို့ထဲမှ ဆယ်ပြားကို စားပွဲပေါ်ရှိ အက်ကြောင်းပါသော ကြွေပန်းကန်ကြီးထဲတွင် ထည့်လိုက်သည်။

သွေးတိတ်ပန်းရောင်းရသော ငွေသည် သူမ မျှော်မှန်းထားသည်ထက် ကြေးဒင်္ဂါးတစ်ပြား ပိုနေသည်။ သူမသည် ထိုအပိုတစ်ပြားကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး ကုတင်အောက်ရှိ သစ်သားသေတ္တာကြီးကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ သေတ္တာကိုဖွင့်ကာ ထိုကြေးဒင်္ဂါးကို အဝတ်အိတ်သေးသေးလေးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ထိုအိတ်အတွင်းတွင် ကြေးဒင်္ဂါး ဆယ့်သုံးပြားရှိနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ အရက်သမားဖခင်ပင် မသိသော ယွင်ရှန်း၏ လျှို့ဝှက်ငွေစု သိုလှောင်ရာဖြစ်သည်။

"သွေးတိတ်ဆေးတစ်လုံး ဝယ်ဖို့ ရွာလူကြီးကို အကူအညီတောင်းဖို့ ကြေးဒင်္ဂါး ဆယ့်ငါးပြားပဲ လိုတော့တာ။ သွေးတိတ်ပန်း အခက်တစ်ရာ ရောင်းရင် ကြေးဒင်္ဂါး ဆယ်ပြားရတယ်။ ဒါပေမယ့် ပန်းနှစ်ခက်ဆိုရင် ဆေးတစ်လုံး ဖော်လို့ရတယ်။ အရည်အသွေး အညံ့ဆုံး သွေးတိတ်ဆေးတစ်လုံးတောင် ကြေးဒင်္ဂါး ဆယ့်ငါးပြားနဲ့ ရောင်းရတာ။ ဖော်မြူလာကို ငါ သိနိုင်ရင် ငါတို့ရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှုက အများကြီး တိုးတက်လာလိမ့်မယ်"

ယွင်ရှန်းသည် အိတ်ထဲရှိ ကြေးဒင်္ဂါးများကို ရေတွက်ရင်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူမ အိတ်ကို သေတ္တာထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်စဉ် သေတ္တာ၏ အောက်ဆုံးတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော အရိုးကွင်းတစ်ခု လဲလျောင်းနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုကွင်းသည် ကြမ်းတမ်းပြီး အလွန်ဟောင်းနွမ်းနေပုံရသည်။ ၎င်း၏ အရွယ်အစားအရ သူမ၏ ဖခင်ပိုင်ပုံ မရပေ။

ယွင်ရှန်းသည် ကွင်းကို ထုတ်ယူ၍ စားပွဲပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်ထားလိုက်သည်။

သူမ၏ ဖခင် အိမ်မပြန်ရောက်လာသေးကာ ညစာပင် ချက်ပြုတ်ပြီးလုနီးပြီပင်။ ယနေ့ မှော်ပညာ ထွန်းလင်းပွဲတွင် ပါဝင်ခဲ့ရသောကြောင့် ဆေးခင်းကို ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ယွင်ရှန်းသည် ရေပုံးတစ်လုံးကို ယူ၍ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ကိုယ်ခန္ဓာသေးသွယ်ပြီး အရပ်ပုသောကြောင့် ရေပုံးသည် သူမနှင့် အရပ်ချင်း ညီမျှလုနီးပါး ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူမ ရေထမ်းသောအခါ ယိမ်းယိုင်တတ်သော်လည်း ယနေ့ အထူးသွေးကြောကြီး ရှစ်ခုထဲမှ ပထမဆုံး သွေးကြောကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် သူမခြေလှမ်းများက ပိုမို ခိုင်မြဲနေသည်။

ဆင်းရဲသော မိသားစုမှ ကလေးတစ်ဦးက စောစီးစွာ တာဝန်ယူကြရသည်။ ယွင်ရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် သူမသည် နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဤ အိမ်မှုကိစ္စများသည် သူမအတွက် ထူးဆန်းသော အရာများ မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ ယခင်ဘဝက ကလေးဘဝတွင်ပင် မိဘများ ဆုံးပါးခဲ့ရသည်။ ဤဘဝတွင်မူ မိဘများကို ထောက်ပံ့လိုသော်လည်း မရှိတော့သည့် ဝေဒနာမျိုးကို မခံစားလိုတော့ပေ။

ရွာသားများက သူမ၏ အရက်သမားဖခင်ကို မည်သို့ပင် ယူဆနေပါစေ လွန်ခဲ့သော ခြောက်

နှစ်က ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သော မီးတောက်ကို ယွင်ရှန်းအမြဲတမ်း သတိရနေမည်ပင်။

ဤကမ္ဘာ၏ မှော်စနစ်နှင့် သိပ်မရင်းနှီးသော်လည်း ယွင်ရှန်းသည် သူ၏ ဖခင်သည် မှော်ဆရာအတု မဟုတ်ဘဲ ရွာလူကြီးထက်ပင် ပိုမို အစွမ်းထက်သော မှော်ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း မှုန်ဝါးဝါး သိရှိနေသည်။

ခြံစည်းရိုးနိမ့်၏ အပြင်ဘက်တွင် အရပ်ရှည်သော အမျိုးသားတစ်ဦးက အချိန်မရွေး ပေါ်လာစမြဲပင်။

ထိုအမျိုးသားသည် ငုံးငှက်လေးကဲ့သို့ သေးငယ်လှသော ယွင်ရှန်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ အသံမထွက်ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်၍ ကြည့်ရှုနေသည်။

"ကျိုးကျဲငါတို့ရဲ့ ကလေးက ခြောက်နှစ်တောင် ရှိနေပြီ။ သူမက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ထူးချွန်သူဖြစ်သင့်ပေမယ့် ငါ့ကြောင့်..."

ထိုအမျိုးသား၏ အတွေးများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ခြံစည်းရိုး၏ တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ ယွင်ရှန်း၏ လှုပ်ရှားမှုအချို့က သူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။