မေ့ဆေး

ယန်ခန်းဟိုင်၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်မှာ ယွင်ရှန်း၏ ပေါင်းသင်ခြင်း လုပ်ရပ်မျှသာ ဖြစ်သည်။

ဤ ရာသီဥတုတွင် ငှက်ပျောဖက်ရွာရှိ ဆေးခင်းအများစု၌ သွေးတိတ်ပန်းများကို မကြာသေးမီကမှ စိုက်ပျိုးပြီးစီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်မိသားစု၏ ဆေးခင်းသည်လည်း ခြွင်းချက်မရှိဘဲ သွေးတိတ်ပန်း၏ နုနယ်သော အဖူးလေးများသာ ထွက်ပေါ်စပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။

သွေးတိတ်ပန်းသည် ငှက်ပျောဖက်ရွာရှိ ဆေးခင်းများ၏ အဓိက သီးနှံဖြစ်ပြီး ယန်မိသားစု၏ တစ်ခုတည်းသော စီးပွားရေး ဝင်ငွေအရင်းအမြစ်လည်း ဖြစ်သည်။ ဤပန်းသည် သုံးလတစ်ကြိမ် ပွင့်သည်။ ပွင့်ပြီးနောက် ပန်းပွင့်အလယ်ရှိ ပွင့်ချပ်များကို စုဆောင်း၍ အခြောက်ခံပြီး သွေးတိတ်ဆေးအတွက် ကုန်ကြမ်းအဖြစ် အသုံးပြုကြသည်။

သို့သော် ဤပန်းများကို စိုက်ပျိုးရန် မလွယ်ကူပေ။ ငှက်ပျောဖက်ရွာ၏ စိုစွတ်ပူနွေးသော ရာသီဥတုကြောင့် တောမြက်ရိုင်းများက လျင်မြန်စွာ ပွားများသည်။ ယနေ့ ပေါင်းသင်လျှင် နောက်နေ့တွင် ပြန်ပေါက်လာတတ်သည်။

တောမြက်ရိုင်းနှင့် အညှောက်ထွက်စ သွေးတိတ်ပန်းများသည် အပင်ပေါက်သည့် ကာလတွင် ပုံစံချင်း ဆင်တူနေပြီး ရောနှောနေသောအခါ ခွဲခြားရန် ခက်ခဲသည်။

ရွာရှိ သာမန် ဆေးစိုက်ပျိုးသူများသည် သွေးတိတ်ပန်းများ အနည်းငယ် ကြီးလာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ပေါင်းသင်လေ့ရှိသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်ရောက်လျှင် ပေါင်းသင်ရန် အကောင်းဆုံးအချိန်ကို လွန်သွားပြီဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သွေးတိတ်ပန်း ကြီးထွားမှုကို ထိခိုက်စေသည်။

ဆေးပညာ ကျွမ်းကျင်သူ မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသော ယွင်ရှန်းသည် ပျိုးပင်ဘဝတွင် စိုက်ပျိုးခြင်းက အရေးပါကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ သူမသည် ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။

ရေလောင်းပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်သေးသွယ်သော ယွင်ရှန်းသည် သားကောင်ကို ခုန်အုပ်မည့် ကျားသစ်ငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကွေးညွတ်ကာ ပန်းများကြားရှိ တောမြက်ရိုင်းများကို စူးစူးစိုက်စိုက် စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမ၏ မည်းနက်သော မျက်ဝန်းများတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ခနဲ ဖြတ်သွားသည်။

ရှန်းနုန်မျက်လုံး ပထမအဆင့်၊ သေးငယ်မှု။

ယွင်ရှန်း၏ မျိုးရိုးလိုက်သော ရှန်းနုန်မျက်လုံးတွင် အဆင့်လေးဆင့်ရှိသည်။ ၎င်းတို့မှာ သေးငယ်မှု၊ ထိုးထွင်းသိမြင်မှု၊ အတွင်းမြင်ကွင်းနှင့် နတ်ခြေရာတို့ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် အမြင်အာရုံ စူးရှမှုကို မြှင့်တင်ပေးသော နည်းပညာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ထုံစေသော အာနိသင်အချို့လည်း ရှိသည်။ သို့သော် ဒဏ္ဍာရီများအရ အမြင့်ဆုံးအဆင့်တွင် ရန်သူ မလှုပ်ရှားမီကပင် ကြိုတင်လုပ်ဆောင်နိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။

သို့သော် ရှန်းနုန်မျက်လုံးကို ကျင့်ကြံရန် ခက်ခဲသည်။ ယွင်ရှန်း၏ အတိတ်ဘဝတွင်ပင် သူမသည် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုအဆင့်ကိုသာ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး၊ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ဆေးဝါးများ၏ သက်တမ်းနှင့် လူသားများ၏ ရောဂါများကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။

ထိုသို့ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် ရန်မိသားစုတွင် ရှားပါးသော စွမ်းရည်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ရန်

မိသားစုဝင် အများစုသည် သေးငယ်မှုအဆင့်ကိုသာ ရောက်ရှိနိုင်ကြသည်။ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် ရှန်းနုန် ယန်ဧကရာဇ်သည် တတိယအဆင့်ဖြစ်သော အတွင်းမြင်ကွင်းအထိ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ပြီး၊ အရာခပ်သိမ်း၏ အတွင်းပိုင်း အင်္ဂါများနှင့် သွေးကြောများကို မြင်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

ရှန်းနုန်မျက်လုံး၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ယွင်ရှန်းရှေ့မှ သွေးတိတ်ပန်းနှင့် တောမြက်ရိုင်း၏ နုနယ်သောအညွန့်များ၏ ဝိသေသလက္ခဏာများအား အဆများစွာ ချဲ့ကားမြင်နေရသည်။

တောမြက်ရိုင်းတွင် ချောမွေ့သော အရွက်ဖျားများရှိပြီး သွေးတိတ်ပန်းတွင်မူ ဝတ်မှုံပါသော အရွက်ဝိုင်းများ ရှိသည်။ အခြားသူများ၏ မျက်လုံးများတွင် ခွဲခြားရန် ခက်ခဲသောအရာသည် သူမ၏ ရှန်းနုန်မျက်လုံးအောက်တွင် ရှင်းလင်းပြတ်သားနေသည်။

ယွင်ရှန်း၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများသည် ရုတ်တရက် ရွာချသော မိုးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး ဆေးခင်းကြားတွင် လျှင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းနေသည်။ ခဏလေးအတွင်းတွင် ပေါင်းပင်များ တစ်ပုံသည် သူမ၏ လက်ဖြင့် လုံးဝ ဖယ်ရှားပြီးစီးသွားသည်။

ယန်လင်လက်ပညာကို ပထမအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံထားသောကြောင့် လက်၏ အရှိန်ကို သုံးဆအထိ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။ ဤသည်မှာ ယန်မိသားစု၏ သွေးတိတ်ပန်းကို ဒုတိယအဆင့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်သည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပေါင်းပင်အပုံကို ကြည့်ရင်း ယွင်ရှန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ နှစ်လအတွင်းတွင် သွေးတိတ်ပန်းကို ကြီးမားစွာ ရိတ်သိမ်းနိုင်မည်မှာ သေချာသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် သွေးတိတ်ဆေးကို ဝယ်ရန် ငွေအလုံအလောက် စုဆောင်းနိုင်လိမ့်မည်ပင်။

ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို မှောင်မည်းသော တိမ်တိုက်တစ်ခု ဖုံးအုပ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသောအခါ ယွင်ရှန်း လျင်မြန်စွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နောက်ကွယ်ရှိ အမျိုးသားကို မြင်သောအခါ ပါးချိုင့်နှစ်ခု ပေါ်လာပြီး "အဖေ ပြန်ရောက်လာပြီလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်း၏ ဖခင် ယန်ခန်းဟိုင်သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ တောမြက်ရိုင်းများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းသံပြုကာ မြက်ခင်းအိမ်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသည်။

ယွင်ရှန်းသည် သူမဖခင်၏ လျစ်လျူရှုမှုကို အကျင့်ရနေပြီဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယနေ့ သူမ၏ ဖခင် နှာခေါင်းသံ ပြုခဲ့ခြင်းက သူ၏ စိတ်ခံစားချက် သိပ်မဆိုးကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ နောက်ပိုင်းတွင် ရွာလူကြီး ပြောခဲ့သည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ မေးမြန်းနိုင်ပေမည်။

ဖခင်နှင့်သမီးသည် ပုံမှန်အတိုင်း ဆန်ပြုတ်နှင့် တောဟင်းသီးဟင်းရွက်တို့ဖြင့် ရိုးရှင်းသော ညစာကို စားခဲ့ကြသည်။

ယန်ခန်းဟိုင်သည် ဗိုက်ဆာနေသောကြောင့် ဆန်ပြုတ်ကို အိုးလိုက်မ၍ စားသောက်နေသည်။ ယွင်ရှန်းသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း စားရင်း မှော်ဘုရားကျောင်းတွင် ဆေးခူးသမားလုပ်ရန် ကိစ္စကို ယန်ခန်းဟိုင်နှင့် မည်သို့ ဆွေးနွေးရမည်ကို စဉ်းစားနေသည်။

"မင်း မှော်ပညာ ထွန်းလင်းပွဲကို ထပ်တက်တယ်လို့ ကြားတယ်။ ငါ မင်းကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြောထားတယ်နော်။ မသွားပါနဲ့လို့။ မင်းအတွက် အရေးကြီးဆုံးလူတွေကိုတောင် မကာကွယ်

နိုင်ဘဲ မှော်ပညာ သင်ယူတာက ဘာထူးလဲ။ အဲဒါတွေအားလုံးက လှည့်စားတဲ့ ပညာတွေပဲ"

ယန်ခန်းဟိုင်သည် ပန်းကန်ကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်က အနည်းငယ်အေးစက်နေသည်။

ယန်ခန်းဟိုင်သည် ထိုသို့သော အကြည့်မျိုးကို ပြသသည့်အခါတိုင်း ယွင်ရှန်းသည် အလိုအလျောက်ပင် တုန်ယင်သွားလေ့ရှိသည်။

ယန်ခန်းဟိုင်သည် ယုတ်ညံ့သော အရက်သမား ဖြစ်သော်လည်း ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ ယခင်

ဘဝက နိုင်ငံရေးသမားများနှင့် မာဖီးယားဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်များထက်ပင် ယခုဘဝ၏အဖေဖြစ်သူက ပို၍ ပြင်းထန်သည်ဟု ခံစားရသည်။

ယွင်ရှန်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နွေးထွေးသွားသည်။ သူမသည် တူကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "အဖေ အဖေ မကြိုက်ရင် ရှန်းအာ နောက်ထပ် မှော်ပညာ ထွန်းလင်းပွဲကို မတက်တော့ပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မှော်ပညာ ထွန်းလင်းပွဲ သုံးကြိမ် ကျရှုံးပြီးနောက် လရောင်မြက်ကို မတွေ့မချင်း ယွင်ရှန်းသည် မှော်ပညာ ထွန်းလင်းပွဲကို ထပ်တက်ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ သို့သော် ၎င်းသည် သူမ မှော်ပညာ သင်ယူရန် လက်လျှော့လိုက်ပြီဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ပေ။

သူသမီး၏ မျက်လုံးများ ယုန်ကဲ့သို့ နီရဲနေသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ခန်းဟိုင်သည် ထပ်မံ၍ နှာခေါင်းသံ ပြုလိုက်သည်။ သူသည် ထရပ်ကာ ကြွေပန်းကန်ကြီးထဲမှ ကြေးဒင်္ဂါးပြားကို ယူဆောင်သွားသည်။

ဝူကျိတိုက်ကြီးပေါ်ရှိ ဆေးပညာစနစ်သည် ယွင်ရှန်း ရင်းနှီးသော ခေတ်သစ် အရှေ့တိုင်းနှင့် အနောက်တိုင်း ဆေးပညာစနစ်များနှင့် အနည်းငယ် ကွာခြားသည်။ သူ၏ ယခင်ဘဝ အခြေအနေကို လုံးဝ ပြန်လည်ရရှိရန်အတွက် ယွင်ရှန်းသည် ဝူကျိတိုက်ကြီး၏ ဆေးပညာစနစ်ကို ပြန်လည်သင်ယူရန် လိုအပ်သည်။

"အဖေ"

ယန်ခန်းဟိုင် အိမ်မှ ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ယွင်ရှန်းသည် လျင်မြန်စွာ မေးလိုက်

သည်။

"ရှန်းအာက မှော်ဘုရားကျောင်းကို သွားပြီး မှော်ဆရာအသစ်ကို ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ စီမံခန့်ခွဲရာမှာ ကူညီချင်တယ်။ ရှန်းအာ မှော်ပညာကို မသင်ယူနိုင်ပေမယ့် ဆေးပညာကို သင်ယူချင်တယ်။ ရှန်းအာက မှော်ပညာကို မသင်နိုင်ရင်တောင်မှ ရှန်းအာမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်နဲ့ အရေးကြီးသူတွေကို ကာကွယ်ဖို့ တခြားနည်းလမ်းတွေ ရှိရမယ်"

အခြားနည်းလမ်းဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်နှင့် အရေးကြီးသူများကို ကာကွယ်ရန်လား။

ယန်ခန်းဟိုင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပါးနပ်သော အပြုံးဖြင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူ၏ရှေ့မှ ဖြတ်ခနဲ ပြေးလွှားသွားသကဲ့သို့ ထင်မြင်မိသည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည်လည်း တစ်ချိန်က သူ၏ရှေ့တွင် ထိုစကားမျိုးကို ပြောဖူးခဲ့သည်။

သူသည် ယွင်ရှန်း ဆေးခင်းတွင် ပေါင်းသင်နေသည့် မြင်ကွင်းနှင့် ညဘက် တိတ်ဆိတ်ချိန်တွင် ဆီမီးခွက်အောက်၌ ဆေးပညာကျမ်းကို လှန်လှောဖတ်ရှုနေသည့် မြင်ကွင်းများကို သတိရလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော ခြောက်နှစ်အတွင်း ဤကလေးသည် သူ့ကိုယ်သူအတွက် ဘာမျှ တောင်းဆိုခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ ဤသည်မှာ သူမ၏ ရင်တွင်းခံစားချက်များကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဖော်ပြခြင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

"မင်း သင်ယူချင်ရင် သွားသင်ပါ။ တစ်ခုခုကို လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးတာနဲ့ ဇွဲရှိရှိနဲ့ လုပ်ရမယ်။ လမ်းတစ်ဝက်မှာ လက်မလျှော့ရဘူး။ ဆေးခူးသမားဖြစ်ပြီးသွားရင် ဆေးခင်းနဲ့ အိမ်မှုကိစ္စတွေကို လျစ်လျူမရှုရဘူး"

ယန်ခန်းဟိုင်က အလေးအနက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ရုတ်တရက် လှည့်လာကာ ကြေးဒင်္ဂါး ငါးပြားကို ပြန်ထားလိုက်ပြီး "ဒီငွေယူပြီး ကောက်ရိုးဖိနပ်အသစ်တစ်ရံ ဝယ်လိုက်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ညာဘက်ခြေဖဝါးရှိ ကောက်ရိုးဖိနပ်က ပေါက်ပြဲနေပြီး ခြေမကြီး ပေါ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဆေးခူးသမား ဖြစ်လာပြီးနောက် သူမသည် တောင်ပေါ်များတွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို သွားရောက် စုဆောင်းရမည်ဖြစ်ရာ ကြမ်းတမ်းသော တောင်လမ်းများက ကောက်ရိုးဖိနပ်မပါဘဲဆိုလျှင် သူ၏ ခြေထောက်များကို ပွန်းပဲ့စေလိမ့်မည်ပင်။

အဖေသည် သူမကို သတိရနေဆဲပင်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရပြီး ယွင်ရှန်းသည် ခေါင်းကို ခိုင်မြဲစွာ ညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် အခြားအရာတစ်ခုကို သတိရလိုက်သည်။

"အဖေ သေတ္တာရှင်းရင်း ကွင်းတစ်ကွင်း တွေ့တယ်။ အဲဒီကွင်းက အဖေရဲ့ဟာလား"

ယန်ခန်းဟိုင်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်းကွင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုကွင်းကို မြင်လိုက်သောအခါ သူသည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး ခါးသီးမှု အရိပ်အမြွက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါ မင်းအမေ ချန်ထားခဲ့တာ။ အဲဒါက သူ့မျိုးနွယ်စုရဲ့ အမွေအနှစ်ပဲ။ သားရဲဘာသာစကားလို့ ခေါ်တယ်။ မင်း ကြိုက်ရင် ယူထားလိုက်"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ယန်ခန်းဟိုင် အပြင်သို့ ထွက်ခွါသွားသည်။ သူသည် အရက်သောက်ရန် ပြန်ထွက်သွားခြင်းပင်။

ယွင်ရှန်းသည် သူ မှောင်မှသာ ပြန်ရောက်မည်ကို သိသည်။

သူမ၏ ဖခင်သည် သူမ မှော်ပညာ သင်ယူခြင်းကို ဆန့်ကျင်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ဆေးပညာ လေ့လာရန် မှော်ဘုရားကျောင်းသို့ သွားဖို့ ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူမသည် သူမ၏ မိခင်ထံမှ အမွေအနှစ်တစ်ခုကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။

ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေသော ယွင်ရှန်းသည် ပန်းကန်များကို ဆေးကြောပြီးနောက် သားရဲဘာသာစကားဟုခေါ်သော ကွင်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

ထိုကွင်းသည် ရှေးဟောင်းလက်ကောက်ဖြစ်ပုံရပြီး မျက်နှာပြင်တွင် ဖုန်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ၎င်းကို အကြိမ်များစွာ ဆေးကြောသော်လည်း မျက်နှာပြင်မှ ဖုန်မှုန့်များကိုသာ ဖယ်ရှားနိုင်ပြီး ကွင်းပေါ်တွင် ရွှံ့ကဲ့သို့သော အရာဝတ္ထုတစ်ခု ဖုံးအုပ်ထားသည်မှာ မည်သို့ ဆေးကြောသော်လည်း မပြောင်ချေ။

ရွှံ့လွှာသည် ကွင်းပေါ်ရှိ မူရင်းပုံစံများကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း ယွင်ရှန်း ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမသည် ထိုကွင်းကို သူမ၏ လက်ချောင်းတွင် စွပ်လိုက်သည်။

ကွင်းသည် အနည်းငယ် ကြီးနေသောကြောင့် ယွင်ရှန်းသည် ပါးလွှာသော ကြိုးအချို့ကို ကွင်းပတ်ပတ်လည်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ် ပတ်၍ အရွယ်အစား ချိန်ညှိလိုက်သည်။

"အချိန်တန်ပြီ။ ငါ ရွာလူကြီးဆီ သွားပြီး ဆေးခူးသမား ဖြစ်ဖို့ အဖေ သဘောတူကြောင်း ပြောပြလိုက်ဦးမယ်"

ယွင်ရှန်းသည် ကွင်း မပြုတ်ကျစေရန် သူမလက်ချောင်းများကို လှုပ်ကြည့်ပြီးနောက် အိမ်မှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။