ခွဲ့စိတ်ဓား

ရွာလူကြီး၏ အိမ်သည် ယန်မိသားစုအိမ်နှင့် မဝေးပေ။ တောင်ကုန်းငယ်နှစ်ခုကို ကျော်လိုက်သည်နှင့် ရောက်သည်။

မကြာသေးမီက ယွင်ရှန်း၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အား တိုးလာသောကြောင့် ၁၅ မိနစ်သာ ကြာပြီးနောက် ရွာလူကြီး၏ ကျောက်အိမ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ ရောက်သွားချိန်တွင် ရွာလူကြီးသည် အိမ်တွင် မရှိဘဲ သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ အဘွားလျူသာ ရှိသည်။ အဘွားလျူက ရွာလူကြီးသည် မှော်ဘုရားကျောင်းသို့ မှော်ဆရာအသစ်ကို ကြိုဆိုရန် သွားကြောင်း ပြောပြသည်။

"မဟာမှော်ညွှန်ကြားရေးမှူးဟုတ်လား။ ငှက်ပျောဖက်ရွာမှာ မှော်ဆရာတွေပဲ အမြဲရှိခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"

ယွင်ရှန်းသည် အဘွားလျူ လယ်ယာလုပ်ငန်း လုပ်နေသည်ကို မြင်သောကြောင့် သူမကို ကူညီရင်း မှော်ဆရာအသစ်နှင့် ပတ်သက်၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

မှော်ဒြပ်စင်များကို ခံစားနိုင်စွမ်း မရှိသော်လည်း ယွင်ရှန်းသည် မှော်ဘုရားကျောင်းသို့ အကြိမ်များစွာ ဝင်ထွက်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် မှော်စနစ်အကြောင်းကို အနည်းငယ် သိရှိထားသည်။

ငှက်ပျောဖက်ရွာကဲ့သို့သော ဝေးလံခေါင်ဖျားသည့် ရွာအဆင့် မှော်ဘုရားကျောင်းများတွင် တာဝန်ချထားခံရသူများက အများအားဖြင့် မှော်ဆရာများသာ ဖြစ်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ် မဟာမှော်ညွှန်ကြားရေးမှူးတစ်ဦး ရောက်လာခြင်းသည် ရှားပါးသော အဖြစ်အပျက်ဖြစ်သောကြောင့် ယွင်ရှန်း သိလိုစိတ်ပြင်းပြသည်မှာ မဆန်းပေ။

အဘွားလျူသည် ကြင်နာစွာ ပြုံး၍ "အမျိုးသား စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေအရ ငါတို့ရဲ့ မှော်ဘုရားကျောင်းမှာ အခြေခံဆေးပညာကို တတ်မြောက်တဲ့ မှော်ဆရာတစ်ဦး ရှိရုံနဲ့ လုံလောက်ပါတယ်။ ဒီတစ်ခါ ငါတို့ ကံကောင်းတယ်။ ရွှေအန်းမြို့က မြို့နယ်အဆင့် မှော်ဆရာတစ်ဦးဖြစ်တဲ့ မဟာမှော်ဆရာယန်က ပြောင်းရွှေ့လာတာ။ သူက လှပတဲ့ မြင်ကွင်းရှိတဲ့ နေရာတွေကို သဘောကျလို့ ငါတို့ရွာကို ရွေးချယ်ခဲ့တာလို့ ပြောတယ်။ သူက အလင်းမှော်ပညာကိုလည်း တတ်တယ်လို့ ပြောကြတယ်" ဟု ပြောပြသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယွင်ရှန်း တုန်လှုပ်သွားသည်။

ဝူကျိတိုက်ကြီးပေါ်တွင် မှော်ပညာကို သဘာဝ မှော်ဒြပ်စင် လေးမျိုးခွဲခြားထားပြီး မြေ၊ လေ၊ မီး၊ ရေဟူ၍ ခွဲခြားထားသည်။ ၎င်းတို့အထက်တွင် အခြား ဒုတိယ မှော်ပညာ အမျိုးအစားများလည်း ရှိပြီး အလင်းမှော်ပညာသည် နက်နဲခက်ခဲဆုံးသော ပြောင်းလဲမှု မှော်ပညာအမျိုးအစားများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

၎င်းကို မြင့်မြတ်သော မှော်ပညာဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြပြီး ခေတ်သစ် ဆေးပညာကျွမ်းကျင်မှု နားမလည်နိုင်သော အံ့ဖွယ် ကုသရေးနည်းပညာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အလင်းမှော်ပညာသည် ခေတ်သစ်ဆေးပညာနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဟု ထင်ရသော်လည်း ၎င်း၏ ဆွဲဆောင်မှုက ယွင်ရှန်းအတွက် အကြီးမားဆုံးဖြစ်သည်။

သူမသည် ဆေးခူးသမားရာထူးကို ရရှိရန် နည်းလမ်းရှာရတော့မည်ပင်။ တစ်ဖက်လူသည် အစွမ်းထက်သော မဟာမှော်ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ယွင်ရှန်းသည် ဆေးခူးသမား ဖြစ်လာရန် ပို၍ပင် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် မှော်ဆရာအသစ်အကြောင်း ပိုမိုမေးမြန်းချင်သော်လည်း သူမ မေးခွန်းမထုတ်ရသေးမီတွင် အဘွားလျူ၏ မျက်နှာက ရုတ်တရက် ဖြူဖျော့သွားပြီး သူမ၏ ပုလုံးလုံးခန္ဓာကိုယ်ပင် ယိမ်းယိုင်သွားသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ယွင်ရှန်းသည် လျင်မြန်စွာ သတိပြုမိကာ အချိန်မီ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

အဘွားလျူသည် အသက်ခြောက်ဆယ်ပင် မပြည့်သေးသော သန်မာသော တောင်သူအမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့် သူမ ရုတ်တရက် သတိလစ်သွားရတာလဲ။

"အဘွားလျူ ဘာဖြစ်တာလဲ"

ယွင်ရှန်းသည် အဘွားလျူ၏ အသားအရေက ပြာနှမ်းနေပြီး မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့ကာ ချွေးသီးများကျနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း အနည်းငယ် ခရမ်းရောင်သန်းနေသည်။

သူမသည် အဘွားလျူကို အလျင်အမြန် သစ်ပင်အနီးတွင် ထိုင်စေပြီး သူ၏ လျှာအရောင်နှင့် မျက်ဝန်းများကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

လျှာအဖုံးသည် ပုံမှန်ဖြစ်နေပြီး မျက်ဝန်းများက အနည်းငယ် ကျယ်ပြန့်နေသည်။ အဘွားလျူသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးခြင်းအနည်းငယ် ဖြစ်လာသည်။

ဤလက္ခဏာက အဆိပ်သင့်ခြင်းနှင့် တူသော်လည်း လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

ပိုမိုနီးကပ်စွာ စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ ယွင်ရှန်းသည် အဘွားလျူ၏ ခြေကျင်းဝတ်တွင် ဒဏ်ရာငယ်လေးတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုဒဏ်ရာမှ သွေးများမှာ မခြောက်သွေ့သေးဘဲ အရောင်မှာ အနီရောင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် အဘွားလျူကို အေးမြသော အရိပ်အောက်တွင် လှဲလျောင်းစေပြီး ဒဏ်ရာသည် လတ်ဆတ်နေသေးကာ သွေးသည် တောက်ပသော အနီရောင်ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်းသည် အဆိပ်ပြင်းသော မြွေ သို့မဟုတ် ပျားကိုက်ခံရခြင်း မဟုတ်ပေ။ မှန်ကန်စွာ ကုသနိုင်ရန်အတွက် ဒဏ်ရာ၏ အတိအကျ အကြောင်းအရင်းကို ရှာဖွေရမည်ပင်။

ယွင်ရှန်းသည် အဘွားလျူ ယခင်က ရပ်နေခဲ့သော အရပ်မျက်နှာကို လှည့်ပတ် ရှာဖွေလိုက်ရာ အဘွားလျူ အဆိပ်သင့်ခြင်း၏ တရားခံကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

အပ်ပုံသဏ္ဌာန် အရွက်များ၊ ဆူးများပြည့်နေသော ပင်စည်များနှင့် ကြာပန်းပုံသဏ္ဌာန် ပန်းငယ်လေးများ ပွင့်နေသော တောပန်းခိုင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

"သုံးပွင့်ဆိုင် မဏ္ဍလာကြာပန်းလား"

ယွင်ရှန်း ထိုအဆိပ်ရှိသော ပန်းကို ဖော်ထုတ်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုအရိပ်အမြွက် ပေါ်လာသည်။

သုံးပွင့်ဆိုင် မဏ္ဍလာကြာပန်းသည် ရှားပါးသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်ဖြစ်ပြီး ဝူကျိတိုက်ကြီးပေါ်ရှိ လူအများစု မသိရှိကြပေ။

သို့သော် ယွင်ရှန်း၏ ယခင်ဘဝက ဆေးပညာအသိက ဤပန်းကို ရှေးခေတ် နိုမားဒီမျိုးနွယ်စုများက ထုံဆေးဖော်စပ်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံး ကုန်ကြမ်းအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ကြောင်း ပြောပြသည်။

အဘွားလျူသည် ဆူးများစွာပါသော မဏ္ဍလာကြာပန်း၏ ပင်စည်ဆူးကို ပေါင်းပင်ရှင်းရင်း မတော်တဆ စူးမိသွားခြင်း ဖြစ်ပြီး ထုံဆေးအဆိပ် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ မူးဝေခြင်းကို ဖြစ်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မဏ္ဍလာကြာပန်း၏ ထုံဆေးအာနိသင်ကို ကုသရန်မှာ မခက်ခဲပေ။ ၎င်း၏ ပန်းပွင့်ချပ်များတွင် ထုံဆေးအဆိပ် ပါဝင်သော်လည်း ၎င်း၏ အရွက်များက အကောင်းဆုံး ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်း ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် အရွက်များကို ဂရုတစိုက် ခူးဆွတ်ကာ အရည်ညှစ်၍ အဘွားလျူ၏ ဒဏ်ရာပေါ်သို့ လိမ်းကျံလိုက်သည်။

အဘွားလျူ၏ ဒဏ်ရာကို ဆေးကြောပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် မဏ္ဍလာကြာပန်းကို အမြစ်ပါမကျန် တူးယူလိုက်သည်။ ဤဆေးဖက်ဝင်အပင်သည် သူမအတွက် အလွန်အသုံးဝင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် အဘွားလျူသည် သတိပြန်လည်လာသည်။ ယွင်ရှန်းသည် မှော်ဘုရားကျောင်းမှ မှော်ဆရာများ၏ မှော်ပညာထက်ပင် တစ်ခါတစ်ရံ ပိုမို ထိရောက်သည့် ထူးခြားသော ဆေးပညာ ဗဟုသုတ အချို့ကို သိရှိထားသည်။

ယွင်ရှန်း၏ ထပ်ခါတလဲလဲ ငြင်းဆိုမှုကို လျစ်လျူရှုပြီး အဘွားလျူသည် သူ၏အိမ်မှ ကောင်းမွန်စွာ ပြုလုပ်ထားသော ကောက်ရိုးဖိနပ်တစ်ရံကို ယူလာကာ "ရှန် ဒါတွေက မူလက နင့်အစ်မ ရှူးရှူးအတွက် လုပ်ထားတာ ဒါပေမယ့် အရမ်းသေးနေတယ်။ နင့်အတွက် အံကိုက်

ဖြစ်မယ် ထင်တယ်။ ယူသွားလိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှူးရှူးသည် ရွာလူကြီး၏ မြေးမလေးဖြစ်ပြီး ယွင်ရှန်းထက် အနည်းငယ် အသက်ကြီးသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဖိနပ်များကို ကြည့်ပြီး ထပ်မံ မငြင်းဆိုတော့ဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ရွာလူကြီးလည်း အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ယွင်ရှန်း မှော်ဘုရားကျောင်းသို့ သွားရောက်မည့် အကြောင်းကို ကြားသောအခါ ငါးရက်အတွင်း မှော်ဘုရားကျောင်းအဝင်ဝတွင် လာတွေ့ရန် ယွင်ရှန်းကို ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် လင်မယားနှစ်ဦးကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားပြီး ဖိနပ်များနှင့် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် တူးထားသော မဏ္ဍလာကြာပန်းခိုင်ကို ယူကာ ရွာ၏ တစ်ဖက်စွန်းသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

ယန်ခန်းဟိုင်သည် ယွင်ရှန်း ဖိနပ်ဝယ်ရန်အတွက် ကြေးဒင်္ဂါးငါးပြား ချန်ထားခဲ့သည်။ ဖိနပ်များကို အခမဲ့ရရှိခဲ့သောကြောင့် သူမသည် ကြေးဒင်္ဂါးငါးပြား စုမိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ဈေးနှုန်းနိမ့်သော တောင်ပေါ်ရွာငယ်လေးတွင် ကြေးင်္ဒဂါးငါးပြားက မနည်းသော ပမာဏဖြစ်သည်။ ဤဒင်္ဂါးများဖြင့် ယွင်ရှန်းသည် သူ၏ သွေးတိတ်ဆေးဖော်စပ်မှုကို အရှိန်မြှင့်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်သန်မာသော အဘွားလျူကိုပင် မေ့မြောစေနိုင်သည့် မဏ္ဍလာကြာပန်းငယ်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် အတွေးတစ်ခုကို အကောင်အထည်ဖော်လိုက်သည်။

လိုင်ဟုနှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လူငယ်၏ ပေါ်ထွက်လာမှုက မှော်ပညာနှင့် ကိုယ်ခံပညာ လွှမ်းမိုးထားသော ဤနယ်မြေတွင် အရိုးအပ်များဖြင့်သာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန်မှာ လက်တွေ့မကျကြောင်း သူမကို သိရှိစေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် ပိုမိုထိရောက်သော နည်းလမ်းများကို ရှာဖွေရန် လိုအပ်သည်။

ရွာအဝင်ဝတွင် ပန်းပဲဖိုတစ်ခု ရှိသည်။ သူမ အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့် သံထည်ခေါက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ကြမ်းတမ်းသော လည်စည်းအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တောင်ငယ်လေးများကဲ့သို့ ကြွက်သားများ ဖောင်းကြွနေသော ပန်းပဲဆရာတစ်ဦးသည် သံတူကြီးကို အားသွန်ခွန်စိုက် လွှဲယမ်းကာ နီရဲနေသော သံကို ဆက်တိုက် ထုနှက်နေသည်။ သူသည် ငှက်ပျောဖက်ရွာ၏ တစ်ဦးတည်းသော ပန်းပဲဆရာဖြစ်သည့် တိုင်ဂန်းဖြစ်သည်။

ပန်းပဲဆရာ တိုင်ဂန်းသည် ယန်ခန်းဟိုင်၏ အရက်သောက်ဖော်ဖြစ်သည်။ ပင်းအာလို့ခေါ်သူ သည် တိုင်ဂန်း၏ သားဖြစ်ကာ အဖေဖြစ်သူက ယွင်ရှန်း၏အိမ်သို့ မကြာခဏ ရောက်ပြီး အရက်သောက်လေ့ရှိသည်။ လာတိုင်း သူ၌ ဆိုးသွမ်းသော သားတစ်ဦးရှိပြီး ယန်ခန်းဟိုင်တွင် ဤမျှ လိမ္မာပြီး အသိဉာဏ်ရှိသော သမီးကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းကို အမြဲတမ်း မနာလိုခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်း တစ်ဦးတည်း ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ တိုင်ဂန်းသည် ပါးစပ်ကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရှန် အရိုးအပ်တွေ လာယူတာလား"

"ဟုတ်ပါတယ် ဦးလေးတိုင် အရိုးအပ်တွေ ပြီးပြီလား။ ကျွန်မ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က မှာထားတာ"

ယွင်ရှန်း၏ ယခင်ဘဝတွင် အပ်စိုက်ကုသမှုအတွက် ရွှေနှင့် ငွေအပ်များကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ သို့သော် ဝူကျိတိုက်ကြီးတွင် ဤခေတ်၏ သတ္တုဗေဒ နည်းပညာက ခေတ်မီသော ကာလထက် အများကြီး နောက်ကျနေသည်။ ငှက်ပျောဖက်ရွာကဲ့သို့သော တောင်ပေါ်ရွာငယ်လေးကို ပြောစရာမလိုတော့ပေ။

ရွာရှိ အကောင်းဆုံး ပန်းပဲဆရာဖြစ်သော တိုင်ဂန်းပင်လျှင် ထိုမျှလောက် သန့်စင်မှုမြင့်မားသော အပ်စိုက်အပ်များကို ထုတ်လုပ်ရန် ရုန်းကန်ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ဤခေတ်တွင် သားရဲအရိုးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အရိုးအပ်များ ဟူ၍ ရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် ရွှေ သို့မဟုတ် ငွေအပ်များကဲ့သို့ သန့်စင်မှု မရှိသော်လည်း အလွန်ခိုင်မာပြီး ကြာရှည်ခံသည်။

ရွာသားအများစုသည် ၎င်းတို့ကို အဝတ်ချုပ်ရန် အသုံးပြုကြသော်လည်း ယွင်ရှန်းတွင် အခြားအသုံးပြုပုံများ ရှိသည်။

ယွင်ရှန်းသည် အရိုးအပ်များကို ယူ၍ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ အရွယ်အစားမျိုးစုံရှိသော ဆယ်ချောင်းကို တွေ့ရသည်။ တိုင်ဂန်း၏ လက်ရာက အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ အရိုးအပ်များမှာ ချောမွေ့ပြီး ကြာရှည်ခံသည်။

ယွင်ရှန်း တိုင်ဂန်းကို ကျေးဇူးတင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်တွင် သူ၏ ဘေးရှိ မီးပူတိုက်စားပွဲပေါ်တွင် မျက်စိဖြင့် သတိမထားမိနိုင်သော ဓားတစ်ချောင်းကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။

ဓား၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွင်ရှန်း၏ မျက်ခုံးများ လှုပ်သွားပြီး သူမသည် ခွဲစိတ်ဓားဟု မတော်တဆ အော်မိမတတ်ပင်။